{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2904273"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2904273","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η πλαστική και μικροπλαστική θαλάσσια ρύπανση δυνητική απειλή για τη Γαλάζια Ανάπτυξη. Η ισχύς των περιβαλλοντικών κανόνων και διαχειριστικών πρακτικών στην περιοχή της Μεσογείου.","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος «Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος Καταστροφών και Κρίσεων – Κατεύθυνση B’: Περιβάλλον» του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έχει ως στόχο την κατανόηση της ανεκτίμητης αξίας του υδάτινου στοιχείου ως περιβαλλοντικό – βιολογικό αγαθό και φυσικό – οικονομικό πόρο. Οι διεθνείς εξελίξεις μετά την οικονομική κρίση του 2010 που είχε πλήξει τόσο την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα, οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση στην υιοθέτηση κατευθυντήριων πολιτικών για την προστασία του περιβάλλοντος και την αξιοποίηση του θαλάσσιου πλούτου, με την στρατηγική της «Γαλάζιας Ανάπτυξης» να κατέχει κεντρικό ρόλο. Η εφαρμογή της στρατηγικής «Γαλάζια Ανάπτυξη» από την ΕΕ για τη στήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης του θαλάσσιου και του ναυτιλιακού τομέα η περιοχή της Μεσογείου αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο εφαρμογής. Ως κομμάτι αυτής η Ελλάδα έχει άμεση σχέση με τη θάλασσα κι έχει δημιουργήσει ένα πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων μεταξύ των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και του θαλάσσιου παράκτιου χώρου. Η Μεσόγειος Θάλασσα ένας πολύτιμος διεθνής θαλάσσιος πόρος δείχνει όμως να απειλείται εκτός από τα υγρά απόβλητα και από τα πλαστικά απορρίμματα. Η ποιότητα του νερού υποβαθμίζεται και τα προβλήματα αυτά επιδεινώνονται λόγω της μεγάλης διάρκειας ζωής πολλών απορριμμάτων. Το φαινόμενο της θαλάσσιας ρύπανσης με τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων στα οποία κυρίαρχα είναι τα πλαστικά απορρίμματα, είναι ένα αυξανόμενο διασυνοριακό πρόβλημα, σε βάρος των οικοσυστημάτων, της βιοποικιλότητας και ενδεχομένως της ανθρώπινης υγείας, και προκαλεί ευρεία ανησυχία. Τα πλαστικά απορρίμματα σε όλες τις μορφές και τα μεγέθη, αποτελούν μία από τις πιο σοβαρές απειλές για την υποβάθμιση του θαλάσσιου και παράκτιου περιβάλλοντος αλλά και για τα θαλάσσια οικοσυστήματα σε όλο τον κόσμο κυρίως λόγω της ανθεκτικότητάς τους γιατί, ως συνθετικό συστατικό, το πλαστικό δεν βιοδιασπάται. Τα πλαστικά εισέρχονται στο υδάτινο περιβάλλον κυρίως από την ξηρά και δεν απομακρύνονται ποτέ πλήρως. Αντιθέτως θρυμματίζονται σε μικροπλαστικά εξαιτίας της φωτο-αποικοδόμησης, έκθεση σε υπεριώδη (UV) ακτινοβολία και ακραίες θερμοκρασίες, της μηχανικής διάβρωσης, μηχανική τριβή από τα κύματα, τον αέρα και την άμμο καθώς και της βιολογικής αποικοδόμησης. Η ΕΕ με αποφάσεις και οδηγίες ορίζει την ορθολογική εφαρμογή κατάλληλων θεσμικών κανόνων και κάθε κράτος μέλος καλείται να υιοθετήσει και να εναρμονίσει τη νομοθεσία του με τις σχετικές υποδείξεις. Για μια πιο γρήγορη έξοδο από την οικονομική κρίση η Ελλάδα ως μεσογειακή χώρα καλείται να αναλάβει δράσεις προς μία περιβαλλοντικά βιώσιμη στους τομείς της θάλασσας, της ναυτιλίας και του τουρισμού.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος «Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος Καταστροφών και Κρίσεων – Κατεύθυνση B’: Περιβάλλον» του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έχει ως στόχο την κατανόηση της ανεκτίμητης αξίας του υδάτινου στοιχείου ως περιβαλλοντικό – βιολογικό αγαθό και φυσικό – οικονομικό πόρο. Οι διεθνείς εξελίξεις μετά την οικονομική κρίση του 2010 που είχε πλήξει τόσο την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα, οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση στην υιοθέτηση κατευθυντήριων πολιτικών για την προστασία του περιβάλλοντος και την αξιοποίηση του θαλάσσιου πλούτου, με την στρατηγική της «Γαλάζιας Ανάπτυξης» να κατέχει κεντρικό ρόλο. Η εφαρμογή της στρατηγικής «Γαλάζια Ανάπτυξη» από την ΕΕ για τη στήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης του θαλάσσιου και του ναυτιλιακού τομέα η περιοχή της Μεσογείου αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο εφαρμογής. Ως κομμάτι αυτής η Ελλάδα έχει άμεση σχέση με τη θάλασσα κι έχει δημιουργήσει ένα πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων μεταξύ των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και του θαλάσσιου παράκτιου χώρου. Η Μεσόγειος Θάλασσα ένας πολύτιμος διεθνής θαλάσσιος πόρος δείχνει όμως να απειλείται εκτός από τα υγρά απόβλητα και από τα πλαστικά απορρίμματα. Η ποιότητα του νερού υποβαθμίζεται και τα προβλήματα αυτά επιδεινώνονται λόγω της μεγάλης διάρκειας ζωής πολλών απορριμμάτων. Το φαινόμενο της θαλάσσιας ρύπανσης με τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων στα οποία κυρίαρχα είναι τα πλαστικά απορρίμματα, είναι ένα αυξανόμενο διασυνοριακό πρόβλημα, σε βάρος των οικοσυστημάτων, της βιοποικιλότητας και ενδεχομένως της ανθρώπινης υγείας, και προκαλεί ευρεία ανησυχία. Τα πλαστικά απορρίμματα σε όλες τις μορφές και τα μεγέθη, αποτελούν μία από τις πιο σοβαρές απειλές για την υποβάθμιση του θαλάσσιου και παράκτιου περιβάλλοντος αλλά και για τα θαλάσσια οικοσυστήματα σε όλο τον κόσμο κυρίως λόγω της ανθεκτικότητάς τους γιατί, ως συνθετικό συστατικό, το πλαστικό δεν βιοδιασπάται. Τα πλαστικά εισέρχονται στο υδάτινο περιβάλλον κυρίως από την ξηρά και δεν απομακρύνονται ποτέ πλήρως. Αντιθέτως θρυμματίζονται σε μικροπλαστικά εξαιτίας της φωτο-αποικοδόμησης, έκθεση σε υπεριώδη (UV) ακτινοβολία και ακραίες θερμοκρασίες, της μηχανικής διάβρωσης, μηχανική τριβή από τα κύματα, τον αέρα και την άμμο καθώς και της βιολογικής αποικοδόμησης. Η ΕΕ με αποφάσεις και οδηγίες ορίζει την ορθολογική εφαρμογή κατάλληλων θεσμικών κανόνων και κάθε κράτος μέλος καλείται να υιοθετήσει και να εναρμονίσει τη νομοθεσία του με τις σχετικές υποδείξεις. Για μια πιο γρήγορη έξοδο από την οικονομική κρίση η Ελλάδα ως μεσογειακή χώρα καλείται να αναλάβει δράσεις προς μία περιβαλλοντικά βιώσιμη στους τομείς της θάλασσας, της ναυτιλίας και του τουρισμού.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανιτσά Θεοδώρα","Manitsa Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:11Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2904273"],"render_values":[{"text":"uoadl:2904273","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2904273","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2904273","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2904273","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανιτσά Θεοδώρα","Manitsa Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2904273","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2904273"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος «Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος Καταστροφών και Κρίσεων – Κατεύθυνση B’: Περιβάλλον» του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έχει ως στόχο την κατανόηση της ανεκτίμητης αξίας του υδάτινου στοιχείου ως περιβαλλοντικό – βιολογικό αγαθό και φυσικό – οικονομικό πόρο. Οι διεθνείς εξελίξεις μετά την οικονομική κρίση του 2010 που είχε πλήξει τόσο την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα, οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση στην υιοθέτηση κατευθυντήριων πολιτικών για την προστασία του περιβάλλοντος και την αξιοποίηση του θαλάσσιου πλούτου, με την στρατηγική της «Γαλάζιας Ανάπτυξης» να κατέχει κεντρικό ρόλο. Η εφαρμογή της στρατηγικής «Γαλάζια Ανάπτυξη» από την ΕΕ για τη στήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης του θαλάσσιου και του ναυτιλιακού τομέα η περιοχή της Μεσογείου αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο εφαρμογής. Ως κομμάτι αυτής η Ελλάδα έχει άμεση σχέση με τη θάλασσα κι έχει δημιουργήσει ένα πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων μεταξύ των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και του θαλάσσιου παράκτιου χώρου. Η Μεσόγειος Θάλασσα ένας πολύτιμος διεθνής θαλάσσιος πόρος δείχνει όμως να απειλείται εκτός από τα υγρά απόβλητα και από τα πλαστικά απορρίμματα. Η ποιότητα του νερού υποβαθμίζεται και τα προβλήματα αυτά επιδεινώνονται λόγω της μεγάλης διάρκειας ζωής πολλών απορριμμάτων. Το φαινόμενο της θαλάσσιας ρύπανσης με τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων στα οποία κυρίαρχα είναι τα πλαστικά απορρίμματα, είναι ένα αυξανόμενο διασυνοριακό πρόβλημα, σε βάρος των οικοσυστημάτων, της βιοποικιλότητας και ενδεχομένως της ανθρώπινης υγείας, και προκαλεί ευρεία ανησυχία. Τα πλαστικά απορρίμματα σε όλες τις μορφές και τα μεγέθη, αποτελούν μία από τις πιο σοβαρές απειλές για την υποβάθμιση του θαλάσσιου και παράκτιου περιβάλλοντος αλλά και για τα θαλάσσια οικοσυστήματα σε όλο τον κόσμο κυρίως λόγω της ανθεκτικότητάς τους γιατί, ως συνθετικό συστατικό, το πλαστικό δεν βιοδιασπάται. Τα πλαστικά εισέρχονται στο υδάτινο περιβάλλον κυρίως από την ξηρά και δεν απομακρύνονται ποτέ πλήρως. Αντιθέτως θρυμματίζονται σε μικροπλαστικά εξαιτίας της φωτο-αποικοδόμησης, έκθεση σε υπεριώδη (UV) ακτινοβολία και ακραίες θερμοκρασίες, της μηχανικής διάβρωσης, μηχανική τριβή από τα κύματα, τον αέρα και την άμμο καθώς και της βιολογικής αποικοδόμησης. Η ΕΕ με αποφάσεις και οδηγίες ορίζει την ορθολογική εφαρμογή κατάλληλων θεσμικών κανόνων και κάθε κράτος μέλος καλείται να υιοθετήσει και να εναρμονίσει τη νομοθεσία του με τις σχετικές υποδείξεις. Για μια πιο γρήγορη έξοδο από την οικονομική κρίση η Ελλάδα ως μεσογειακή χώρα καλείται να αναλάβει δράσεις προς μία περιβαλλοντικά βιώσιμη στους τομείς της θάλασσας, της ναυτιλίας και του τουρισμού.","This paper was prepared in the framework of the postgraduate program “Environmental, Disaster and Crisis Management Strategies – Specialization B' : “Environment” by the Department of Geology and Geoenvironment of the National and Kapodistrian University of Athens and aims to understand the invaluable value of the aquatic element as a bio-environmental good and environmental - natural resource economics. International developments, following the 2010 economic crisis that has hit both Europe and Greece, have led the European Union to adopt guidelines for the protection of the environment and the exploitation of marine wealth, with the \"Blue Growth\" Strategy playing a central role. The implementation of the EU's \"Blue Development\" strategy to support the sustainable development of the maritime and maritime sectors the Mediterranean region is a very interesting field of application. Greece, as part of the Mediterranean Sea, is intimately related to the sea and has created a network of bonds and dependencies between human activities and the coastal maritime zone. The Mediterranean Sea an international valuable marine resource seems to be endangered not only because of liquid waste but also of plastic waste. Water quality deteriorates and these problems are aggravated by the long lifespan of certain refuse. The phenomenon of marine pollution with enormous quantities of waste with a predominance among these plastic wastes is a growing cross-border problem, to the detriment of ecosystems, biodiversity and, possibly, human health, causing great concern. Plastic waste in all shapes and sizes is one of the most serious threats to the deterioration of the marine and coastal environment but also to marine ecosystems worldwide, mainly due to its resilience because as a synthetic component, plastic is not biodegradable. Plastics entering the aquatic environment mainly from the land, they are never removed completely, οn the contrary, they are crushed into microplastics by photo-degradation due to exposure to UV radiation and extreme temperatures, by mechanical erosion as mechanical friction from air and sand waves, as well as by biological degradation. The EU, by means of decisions and directives, delineates the rational implementation of appropriate institutional rules and each Member State is called upon to adopt and harmonize its legislation with the relevant suggestions. In the priorities of the European Agenda, for a faster exit from the recession, Greece is taking actions towards an environmentally sustainable maritime, shipping and tourism sector."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η πλαστική και μικροπλαστική θαλάσσια ρύπανση δυνητική απειλή για τη Γαλάζια Ανάπτυξη. Η ισχύς των περιβαλλοντικών κανόνων και διαχειριστικών πρακτικών στην περιοχή της Μεσογείου."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανιτσά Θεοδώρα","Manitsa Theodora"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος «Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος Καταστροφών και Κρίσεων – Κατεύθυνση B’: Περιβάλλον» του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έχει ως στόχο την κατανόηση της ανεκτίμητης αξίας του υδάτινου στοιχείου ως περιβαλλοντικό – βιολογικό αγαθό και φυσικό – οικονομικό πόρο. Οι διεθνείς εξελίξεις μετά την οικονομική κρίση του 2010 που είχε πλήξει τόσο την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα, οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση στην υιοθέτηση κατευθυντήριων πολιτικών για την προστασία του περιβάλλοντος και την αξιοποίηση του θαλάσσιου πλούτου, με την στρατηγική της «Γαλάζιας Ανάπτυξης» να κατέχει κεντρικό ρόλο. Η εφαρμογή της στρατηγικής «Γαλάζια Ανάπτυξη» από την ΕΕ για τη στήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης του θαλάσσιου και του ναυτιλιακού τομέα η περιοχή της Μεσογείου αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο εφαρμογής. Ως κομμάτι αυτής η Ελλάδα έχει άμεση σχέση με τη θάλασσα κι έχει δημιουργήσει ένα πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων μεταξύ των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και του θαλάσσιου παράκτιου χώρου. Η Μεσόγειος Θάλασσα ένας πολύτιμος διεθνής θαλάσσιος πόρος δείχνει όμως να απειλείται εκτός από τα υγρά απόβλητα και από τα πλαστικά απορρίμματα. Η ποιότητα του νερού υποβαθμίζεται και τα προβλήματα αυτά επιδεινώνονται λόγω της μεγάλης διάρκειας ζωής πολλών απορριμμάτων. Το φαινόμενο της θαλάσσιας ρύπανσης με τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων στα οποία κυρίαρχα είναι τα πλαστικά απορρίμματα, είναι ένα αυξανόμενο διασυνοριακό πρόβλημα, σε βάρος των οικοσυστημάτων, της βιοποικιλότητας και ενδεχομένως της ανθρώπινης υγείας, και προκαλεί ευρεία ανησυχία. Τα πλαστικά απορρίμματα σε όλες τις μορφές και τα μεγέθη, αποτελούν μία από τις πιο σοβαρές απειλές για την υποβάθμιση του θαλάσσιου και παράκτιου περιβάλλοντος αλλά και για τα θαλάσσια οικοσυστήματα σε όλο τον κόσμο κυρίως λόγω της ανθεκτικότητάς τους γιατί, ως συνθετικό συστατικό, το πλαστικό δεν βιοδιασπάται. Τα πλαστικά εισέρχονται στο υδάτινο περιβάλλον κυρίως από την ξηρά και δεν απομακρύνονται ποτέ πλήρως. Αντιθέτως θρυμματίζονται σε μικροπλαστικά εξαιτίας της φωτο-αποικοδόμησης, έκθεση σε υπεριώδη (UV) ακτινοβολία και ακραίες θερμοκρασίες, της μηχανικής διάβρωσης, μηχανική τριβή από τα κύματα, τον αέρα και την άμμο καθώς και της βιολογικής αποικοδόμησης. Η ΕΕ με αποφάσεις και οδηγίες ορίζει την ορθολογική εφαρμογή κατάλληλων θεσμικών κανόνων και κάθε κράτος μέλος καλείται να υιοθετήσει και να εναρμονίσει τη νομοθεσία του με τις σχετικές υποδείξεις. Για μια πιο γρήγορη έξοδο από την οικονομική κρίση η Ελλάδα ως μεσογειακή χώρα καλείται να αναλάβει δράσεις προς μία περιβαλλοντικά βιώσιμη στους τομείς της θάλασσας, της ναυτιλίας και του τουρισμού.","This paper was prepared in the framework of the postgraduate program “Environmental, Disaster and Crisis Management Strategies – Specialization B' : “Environment” by the Department of Geology and Geoenvironment of the National and Kapodistrian University of Athens and aims to understand the invaluable value of the aquatic element as a bio-environmental good and environmental - natural resource economics. International developments, following the 2010 economic crisis that has hit both Europe and Greece, have led the European Union to adopt guidelines for the protection of the environment and the exploitation of marine wealth, with the \"Blue Growth\" Strategy playing a central role. The implementation of the EU's \"Blue Development\" strategy to support the sustainable development of the maritime and maritime sectors the Mediterranean region is a very interesting field of application. Greece, as part of the Mediterranean Sea, is intimately related to the sea and has created a network of bonds and dependencies between human activities and the coastal maritime zone. The Mediterranean Sea an international valuable marine resource seems to be endangered not only because of liquid waste but also of plastic waste. Water quality deteriorates and these problems are aggravated by the long lifespan of certain refuse. The phenomenon of marine pollution with enormous quantities of waste with a predominance among these plastic wastes is a growing cross-border problem, to the detriment of ecosystems, biodiversity and, possibly, human health, causing great concern. Plastic waste in all shapes and sizes is one of the most serious threats to the deterioration of the marine and coastal environment but also to marine ecosystems worldwide, mainly due to its resilience because as a synthetic component, plastic is not biodegradable. Plastics entering the aquatic environment mainly from the land, they are never removed completely, οn the contrary, they are crushed into microplastics by photo-degradation due to exposure to UV radiation and extreme temperatures, by mechanical erosion as mechanical friction from air and sand waves, as well as by biological degradation. The EU, by means of decisions and directives, delineates the rational implementation of appropriate institutional rules and each Member State is called upon to adopt and harmonize its legislation with the relevant suggestions. In the priorities of the European Agenda, for a faster exit from the recession, Greece is taking actions towards an environmentally sustainable maritime, shipping and tourism sector."],"dc:identifier":["uoadl:2904273","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2904273"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η πλαστική και μικροπλαστική θαλάσσια ρύπανση δυνητική απειλή για τη Γαλάζια Ανάπτυξη. Η ισχύς των περιβαλλοντικών κανόνων και διαχειριστικών πρακτικών στην περιοχή της Μεσογείου."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:11Z"}