{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2905164"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2905164","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη μεταβολής στιβάδων αμφιβληστροειδούς σε ασθενείς με διαβητικό οίδημα ωχράς, που υπόκεινται σε θεραπεία με anti-VEGF εγχύσεις","abstract":"Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η ποσοτική και ποιοτική μελέτη των μεταβολών των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς σε ασθενείς με διαβητικό οίδημα ωχράς (ΔΟΩ), που λαμβάνουν θεραπεία με εγχύσεις αντι-αγγειογενετικών παραγόντων (anti-VEGF). Επιπρόσθετα, η μελέτη σκοπεύει να αξιολογήσει αν η μεταβολή των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς μπορεί να επηρεάσει το τελικό οπτικό αποτέλεσμα και αν υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνιση εμμένοντος οιδήματος στο τέλος του χρόνου παρακολούθησης. Υλικό και μέθοδος: Συμμετέχοντες στην παρούσα αναδρομική μελέτη ήταν 110 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου II και ΔΟΩ, που αντιμετωπίστηκαν με τουλάχιστον 3 ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις anti-VEGF παραγόντων και είχαν κατ’ ελάχιστον 12 μήνες παρακολούθησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε μέτρηση οπτικής οξύτητας και οπτική τομογραφία συνοχής σε κάθε επίσκεψη, ενώ συλλέχθηκαν δημογραφικά στοιχεία των ασθενών (ηλικία, φύλο) και καταγράφηκαν η διάρκεια του διαβήτη, η συνύπαρξη αρτηριακής υπέρτασης και υπερλιπιδαιμίας, καθώς και τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης των συμμετεχόντων. Έγινε ποσοτική και ποιοτική μελέτη των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς και καθορισμός των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς, που μπορεί να επηρεάσουν το τελικό οπτικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, ορίστηκαν οι ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στη θεραπεία και παρουσίαζαν εμμένον οίδημα και εξετάστηκαν οι παράγοντες, που επηρέαζαν αυτή την απάντηση. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση της οπτικής οξύτητας και μείωση στο κεντρικό πάχος του αμφιβληστροειδούς και στο πάχος όλων των επιμέρους στιβάδων του αμφιβληστροειδούς στο 12ο μήνα παρακολούθησης σε σχέση με την εξέταση αναφοράς (p<0.001 σε όλες τις συγκρίσεις). Η οπτική οξύτητα φάνηκε να σχετίζεται με τη μεταβολή του πάχους του κεντρικού αμφιβληστροειδούς και με τις έξω στιβάδες του αμφιβληστροειδούς. 51.8% των ασθενών παρουσιάζε εμμένον οίδημα στο 12ο μήνα, το οποίο βρέθηκε να σχετίζεται με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, την αρχική οπτική οξύτητα και οριακά με το άρρεν φύλο. Συμπεράσματα: Οι αντι-αγγειογενετικοί παράγοντες είναι αποτελεσματικοί στη θεραπεία του ΔΟΩ, αν και ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει μη ανταπόκριση στη θεραπεία. Είναι σημαντικό να εξετάζουμε παράγοντες που επηρεάζουν το οπτικό αποτέλεσμα ή τη μη ανταπόκριση στη θεραπεία για τη σωστή ενημέρωση των ασθενών όσον αφορά στην πρόγνωσή τους και την πιθανή τροποποίηση όσων από τους παράγοντες είναι δυνατόν να τροποποιηθούν, εξατομικεύοντας τη θεραπεία.","abstract_html":"Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η ποσοτική και ποιοτική μελέτη των μεταβολών των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς σε ασθενείς με διαβητικό οίδημα ωχράς (ΔΟΩ), που λαμβάνουν θεραπεία με εγχύσεις αντι-αγγειογενετικών παραγόντων (anti-VEGF). Επιπρόσθετα, η μελέτη σκοπεύει να αξιολογήσει αν η μεταβολή των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς μπορεί να επηρεάσει το τελικό οπτικό αποτέλεσμα και αν υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνιση εμμένοντος οιδήματος στο τέλος του χρόνου παρακολούθησης. Υλικό και μέθοδος: Συμμετέχοντες στην παρούσα αναδρομική μελέτη ήταν 110 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου II και ΔΟΩ, που αντιμετωπίστηκαν με τουλάχιστον 3 ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις anti-VEGF παραγόντων και είχαν κατ’ ελάχιστον 12 μήνες παρακολούθησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε μέτρηση οπτικής οξύτητας και οπτική τομογραφία συνοχής σε κάθε επίσκεψη, ενώ συλλέχθηκαν δημογραφικά στοιχεία των ασθενών (ηλικία, φύλο) και καταγράφηκαν η διάρκεια του διαβήτη, η συνύπαρξη αρτηριακής υπέρτασης και υπερλιπιδαιμίας, καθώς και τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης των συμμετεχόντων. Έγινε ποσοτική και ποιοτική μελέτη των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς και καθορισμός των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς, που μπορεί να επηρεάσουν το τελικό οπτικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, ορίστηκαν οι ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στη θεραπεία και παρουσίαζαν εμμένον οίδημα και εξετάστηκαν οι παράγοντες, που επηρέαζαν αυτή την απάντηση. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση της οπτικής οξύτητας και μείωση στο κεντρικό πάχος του αμφιβληστροειδούς και στο πάχος όλων των επιμέρους στιβάδων του αμφιβληστροειδούς στο 12ο μήνα παρακολούθησης σε σχέση με την εξέταση αναφοράς (p&lt;0.001 σε όλες τις συγκρίσεις). Η οπτική οξύτητα φάνηκε να σχετίζεται με τη μεταβολή του πάχους του κεντρικού αμφιβληστροειδούς και με τις έξω στιβάδες του αμφιβληστροειδούς. 51.8% των ασθενών παρουσιάζε εμμένον οίδημα στο 12ο μήνα, το οποίο βρέθηκε να σχετίζεται με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, την αρχική οπτική οξύτητα και οριακά με το άρρεν φύλο. Συμπεράσματα: Οι αντι-αγγειογενετικοί παράγοντες είναι αποτελεσματικοί στη θεραπεία του ΔΟΩ, αν και ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει μη ανταπόκριση στη θεραπεία. Είναι σημαντικό να εξετάζουμε παράγοντες που επηρεάζουν το οπτικό αποτέλεσμα ή τη μη ανταπόκριση στη θεραπεία για τη σωστή ενημέρωση των ασθενών όσον αφορά στην πρόγνωσή τους και την πιθανή τροποποίηση όσων από τους παράγοντες είναι δυνατόν να τροποποιηθούν, εξατομικεύοντας τη θεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Καζαντζής Δημήτριος","Kazantzis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2905164"],"render_values":[{"text":"uoadl:2905164","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2905164","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2905164","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2905164","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καζαντζής Δημήτριος","Kazantzis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2905164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2905164"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η ποσοτική και ποιοτική μελέτη των μεταβολών των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς σε ασθενείς με διαβητικό οίδημα ωχράς (ΔΟΩ), που λαμβάνουν θεραπεία με εγχύσεις αντι-αγγειογενετικών παραγόντων (anti-VEGF). Επιπρόσθετα, η μελέτη σκοπεύει να αξιολογήσει αν η μεταβολή των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς μπορεί να επηρεάσει το τελικό οπτικό αποτέλεσμα και αν υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνιση εμμένοντος οιδήματος στο τέλος του χρόνου παρακολούθησης. Υλικό και μέθοδος: Συμμετέχοντες στην παρούσα αναδρομική μελέτη ήταν 110 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου II και ΔΟΩ, που αντιμετωπίστηκαν με τουλάχιστον 3 ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις anti-VEGF παραγόντων και είχαν κατ’ ελάχιστον 12 μήνες παρακολούθησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε μέτρηση οπτικής οξύτητας και οπτική τομογραφία συνοχής σε κάθε επίσκεψη, ενώ συλλέχθηκαν δημογραφικά στοιχεία των ασθενών (ηλικία, φύλο) και καταγράφηκαν η διάρκεια του διαβήτη, η συνύπαρξη αρτηριακής υπέρτασης και υπερλιπιδαιμίας, καθώς και τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης των συμμετεχόντων. Έγινε ποσοτική και ποιοτική μελέτη των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς και καθορισμός των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς, που μπορεί να επηρεάσουν το τελικό οπτικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, ορίστηκαν οι ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στη θεραπεία και παρουσίαζαν εμμένον οίδημα και εξετάστηκαν οι παράγοντες, που επηρέαζαν αυτή την απάντηση. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση της οπτικής οξύτητας και μείωση στο κεντρικό πάχος του αμφιβληστροειδούς και στο πάχος όλων των επιμέρους στιβάδων του αμφιβληστροειδούς στο 12ο μήνα παρακολούθησης σε σχέση με την εξέταση αναφοράς (p<0.001 σε όλες τις συγκρίσεις). Η οπτική οξύτητα φάνηκε να σχετίζεται με τη μεταβολή του πάχους του κεντρικού αμφιβληστροειδούς και με τις έξω στιβάδες του αμφιβληστροειδούς. 51.8% των ασθενών παρουσιάζε εμμένον οίδημα στο 12ο μήνα, το οποίο βρέθηκε να σχετίζεται με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, την αρχική οπτική οξύτητα και οριακά με το άρρεν φύλο. Συμπεράσματα: Οι αντι-αγγειογενετικοί παράγοντες είναι αποτελεσματικοί στη θεραπεία του ΔΟΩ, αν και ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει μη ανταπόκριση στη θεραπεία. Είναι σημαντικό να εξετάζουμε παράγοντες που επηρεάζουν το οπτικό αποτέλεσμα ή τη μη ανταπόκριση στη θεραπεία για τη σωστή ενημέρωση των ασθενών όσον αφορά στην πρόγνωσή τους και την πιθανή τροποποίηση όσων από τους παράγοντες είναι δυνατόν να τροποποιηθούν, εξατομικεύοντας τη θεραπεία.","Introduction: The purpose of this study is to investigate the qualitative and quantitative changes in retinal layers in patients with diabetic macular edema (DME) treated with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) agents and to evaluate if these changes may affect treatment response. In addition, this study aims to determine the percentage of patients, who do not respond to anti-VEGF treatment after 12 months of follow-up and to determine factors, which may influence this outcome. Methods: Participants in this retrospective study were 110 treatment-naïve patients with center involved DME (CI-DME), who were treated with anti-VEGF agents and were followed-up for at least 12 months. Demographic data, duration of diabetes, comorbidities (hypertension, hyperlipidemia) and HbA1c levels were recorded for all included patients. A qualitative and quantitative analysis of retinal layers that can affect visual acuity was performed. Patients with persistent DME were defined and factors, which could affect this outcome were determined. Results: Visual acuity was significantly improved, while there was also a statistically significant reduction in central retinal thickness and in all other retinal layers’ thickness at month 12 compared to baseline (p<0.001). Visual acuity was associated with the decrease of the central retinal thickness and the outer retinal layers. 51.8% of the patients presented with persistent DME at month 12, which was found to be significantly associated with baseline visual acuity and HbA1C levels, while male sex was found at a borderline level. Conclusions: Anti-VEGF treatment is effective in treating patients with DME, even if a substantial percentage of patients do not respond to this treatment. It is important to identify factors that affect treatment response or lead to persistent DME, in order to inform patients about the prognosis and potentially suggesting patients to switch treatment in the context of individualized treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη μεταβολής στιβάδων αμφιβληστροειδούς σε ασθενείς με διαβητικό οίδημα ωχράς, που υπόκεινται σε θεραπεία με anti-VEGF εγχύσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καζαντζής Δημήτριος","Kazantzis Dimitrios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι η ποσοτική και ποιοτική μελέτη των μεταβολών των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς σε ασθενείς με διαβητικό οίδημα ωχράς (ΔΟΩ), που λαμβάνουν θεραπεία με εγχύσεις αντι-αγγειογενετικών παραγόντων (anti-VEGF). Επιπρόσθετα, η μελέτη σκοπεύει να αξιολογήσει αν η μεταβολή των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς μπορεί να επηρεάσει το τελικό οπτικό αποτέλεσμα και αν υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνιση εμμένοντος οιδήματος στο τέλος του χρόνου παρακολούθησης. Υλικό και μέθοδος: Συμμετέχοντες στην παρούσα αναδρομική μελέτη ήταν 110 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου II και ΔΟΩ, που αντιμετωπίστηκαν με τουλάχιστον 3 ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις anti-VEGF παραγόντων και είχαν κατ’ ελάχιστον 12 μήνες παρακολούθησης. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε μέτρηση οπτικής οξύτητας και οπτική τομογραφία συνοχής σε κάθε επίσκεψη, ενώ συλλέχθηκαν δημογραφικά στοιχεία των ασθενών (ηλικία, φύλο) και καταγράφηκαν η διάρκεια του διαβήτη, η συνύπαρξη αρτηριακής υπέρτασης και υπερλιπιδαιμίας, καθώς και τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης των συμμετεχόντων. Έγινε ποσοτική και ποιοτική μελέτη των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς και καθορισμός των στιβάδων του αμφιβληστροειδούς, που μπορεί να επηρεάσουν το τελικό οπτικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, ορίστηκαν οι ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στη θεραπεία και παρουσίαζαν εμμένον οίδημα και εξετάστηκαν οι παράγοντες, που επηρέαζαν αυτή την απάντηση. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση της οπτικής οξύτητας και μείωση στο κεντρικό πάχος του αμφιβληστροειδούς και στο πάχος όλων των επιμέρους στιβάδων του αμφιβληστροειδούς στο 12ο μήνα παρακολούθησης σε σχέση με την εξέταση αναφοράς (p<0.001 σε όλες τις συγκρίσεις). Η οπτική οξύτητα φάνηκε να σχετίζεται με τη μεταβολή του πάχους του κεντρικού αμφιβληστροειδούς και με τις έξω στιβάδες του αμφιβληστροειδούς. 51.8% των ασθενών παρουσιάζε εμμένον οίδημα στο 12ο μήνα, το οποίο βρέθηκε να σχετίζεται με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, την αρχική οπτική οξύτητα και οριακά με το άρρεν φύλο. Συμπεράσματα: Οι αντι-αγγειογενετικοί παράγοντες είναι αποτελεσματικοί στη θεραπεία του ΔΟΩ, αν και ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει μη ανταπόκριση στη θεραπεία. Είναι σημαντικό να εξετάζουμε παράγοντες που επηρεάζουν το οπτικό αποτέλεσμα ή τη μη ανταπόκριση στη θεραπεία για τη σωστή ενημέρωση των ασθενών όσον αφορά στην πρόγνωσή τους και την πιθανή τροποποίηση όσων από τους παράγοντες είναι δυνατόν να τροποποιηθούν, εξατομικεύοντας τη θεραπεία.","Introduction: The purpose of this study is to investigate the qualitative and quantitative changes in retinal layers in patients with diabetic macular edema (DME) treated with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) agents and to evaluate if these changes may affect treatment response. In addition, this study aims to determine the percentage of patients, who do not respond to anti-VEGF treatment after 12 months of follow-up and to determine factors, which may influence this outcome. Methods: Participants in this retrospective study were 110 treatment-naïve patients with center involved DME (CI-DME), who were treated with anti-VEGF agents and were followed-up for at least 12 months. Demographic data, duration of diabetes, comorbidities (hypertension, hyperlipidemia) and HbA1c levels were recorded for all included patients. A qualitative and quantitative analysis of retinal layers that can affect visual acuity was performed. Patients with persistent DME were defined and factors, which could affect this outcome were determined. Results: Visual acuity was significantly improved, while there was also a statistically significant reduction in central retinal thickness and in all other retinal layers’ thickness at month 12 compared to baseline (p<0.001). Visual acuity was associated with the decrease of the central retinal thickness and the outer retinal layers. 51.8% of the patients presented with persistent DME at month 12, which was found to be significantly associated with baseline visual acuity and HbA1C levels, while male sex was found at a borderline level. Conclusions: Anti-VEGF treatment is effective in treating patients with DME, even if a substantial percentage of patients do not respond to this treatment. It is important to identify factors that affect treatment response or lead to persistent DME, in order to inform patients about the prognosis and potentially suggesting patients to switch treatment in the context of individualized treatment."],"dc:identifier":["uoadl:2905164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2905164"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη μεταβολής στιβάδων αμφιβληστροειδούς σε ασθενείς με διαβητικό οίδημα ωχράς, που υπόκεινται σε θεραπεία με anti-VEGF εγχύσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:13Z"}