{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915070"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915070","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τοξικότητα Αντιρρυπαντικών Υφαλοχρωμάτων","abstract":"Κάθε στερεό υλικό, κινούμενο ή στατικό, που βυθίζεται στη θάλασσα υπόκειται σε αποικισμό ή βιορύπανση από θαλάσσιους οργανισμούς. Υπολογίζεται ότι 4.000-5.000 φυτικά και ζωικά είδη μπορεί να συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες. Εκτιμάται ότι ένα μεγάλο σύγχρονο εμπορικό πλοίο, που δεν προστατεύεται από τη βιολογική ρύπανση, μπορεί να συσσωρεύσει έως 6.000 τόνους οργανισμών. Ήδη από το 1500 π.Χ. οι Φοίνικες ξεκινούν την εφαρμογή φύλλων μολύβδου και χαλκού στα ύφαλα των ξύλινων πλοίων τους, προκειμένου να αποτρέψουν τη βιολογική τους ρύπανση, ενώ από τα μέσα του 18ου αιώνα αρχίζουν να χρησιμοποιούνται επικαλύψεις που περιέχουν χαλκό (Cu), αρσενικό (As) και υδράργυρο (Hg). Με την ανακάλυψη των εξαιρετικών αντιρρυπαντικών ιδιοτήτων του τριβουτυλο-κασσίτερου (ΤΒΤ) τη δεκαετία του 1960, αναπτύχθηκαν πολύ αποτελεσματικά αντιρρυπαντικά υφαλοχρώματα και φάνηκε πως η βιορύπανση θα αποτελούσε πρόβλημα του παρελθόντος. Από τη δεκαετία του 1980 όμως, άρχισαν να παρατηρούνται εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις σε διάφορους θαλάσσιους οργανισμούς, λόγω της πολύ υψηλής τοξικότητας του ΤΒΤ. Εκτός από την τοξική του δράση για τους οργανισμούς στόχους, είναι γνωστή η δράση του ως ενδοκρινικός διαταράκτης και ως ηπατοτοξικό στα θηλαστικά, καθώς επίσης και η συμβολή του στην καταστολή του ανοσοποιητικού. Αυτό οδήγησε σταδιακά σε σειρά μέτρων και περιορισμών στη χρήση του, μέχρι την καθολική απαγόρευσή του το 2008, μετά από σαράντα (40) χρόνια εκτεταμένης χρήσης παγκοσμίως. Παρά την μεγάλη παρουσία του στο θαλάσσιο περιβάλλον για σχεδόν μισό αιώνα, οι συνέπεις της έκθεσης του ανθρώπου, κυρίως μέσω της κατανάλωσης αλιευμάτων, δεν έχουν διερευνηθεί σε βάθος. Μετά την απαγόρευση του ΤΒΤ, αυξήθηκε η χρήση του διαχρονικά εφαρμοζόμενου χαλκού και αναπτύχθηκε περαιτέρω η τεχνολογία των σκευασμάτων του, με την εισαγωγή ενισχυτικών βιοκτόνων, πολλά από τα οποία βρίσκουν εφαρμογή και ως κοινά φυτοφάρμακα και παρασιτοκτόνα. Αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως ο χαλκός και τα προαναφερθέντα βιοκτόνα αποτελούν την πιο διαδεδομένη λύση εναντίον της βιορύπανσης, ωστόσο αρκετές μελέτες επισημαίνουν την υψηλή τοξικότητα αμφότερων, καθώς και τα σημαντικά προβλήματα που μπορούν να προκαλέσουν στο θαλάσσιο περιβάλλον. Δεδομένου ότι ακόμα και σήμερα ανιχνεύεται παρουσία του TBT σε θαλάσσιες περιοχές ανά τον κόσμο, παρά την απαγόρευσή του εδώ και πάνω από μία δεκαετία, πολλοί ερευνητές εκφράζουν την ανησυχία τους για την περαιτέρω επιβάρυνση του θαλασσίου περιβάλλοντος με χημικές ενώσεις του χαλκού και γνωστής, ή πολλές φορές άγνωστης, τοξικότητας βιοκτόνα. Ανάμεσα στους βασικούς στόχους της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της επικρατούσας κατάστασης όσον αφορά τη χρήση αντιρρυπαντικών υφαλοχρωμάτων από την εμπορική ναυτιλία, κλάδου που αποτελεί τον κύριο καταναλωτή τους, και η παρουσίαση στοιχείων σχετικά με την επικινδυνότητα των συστατικών τους για το περιβάλλον. Για το λόγο αυτό, επιλέχθηκαν μερικές από τις πιο διαδεδομένες ουσίες που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή παγκοσμίως, τα βιοκτόνα Copper Pyrithione, Zinc Pyrithione, Diuron (DCMU), Irgarol 1051 (Cybutryne), Dichlofluanid, Chlorothalonil και Sea-Nine 211, τα οποία, μηδενός εξαιρουμένου, είναι επικίνδυνα και τοξικά για το θαλάσσιο περιβάλλον, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο. Όλα αυτά, αφού πρώτα γίνει μία περιεκτική ιστορική αναδρομή σχετικά με την αναγκαιότητα χρήσης αυτών των σκευασμάτων, του οικονομικού αντίκτυπου της βιορύπανσης για τη διεθνή ναυτιλία και τη νομοθεσία που διέπει τον χώρο. Κρίνεται απαραίτητο να τεθούν ερωτήματα σχετικά με το ενδεχόμενο η δράση τους να ενέχει μακροπρόθεσμα σοβαρούς κινδύνους και για τον άνθρωπο, μέσω της απευθείας έκθεσης ή κυρίως μέσω της τροφικής αλυσίδας. Η κατανάλωση αλιευμάτων από τον άνθρωπο αυξάνεται ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων και δεν πρέπει να επαναληφθεί η αμέλεια που επιδείχθηκε με τον τριβουτυλοκασσίτερο (ΤΒΤ), αλλά να λειτουργήσει ως μάθημα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω επαγρύπνησης και επενδύσεων στην έρευνα, με κατεύθυνση προς την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας του ανθρώπου. Τέλος, γίνεται μία σύντομη αναφορά κάποιων εναλλακτικών και φιλικότερων προς το περιβάλλον μεθόδων αντιμετώπισης της βιορύπανσης των πλοίων, αλλά και των προοπτικών που υπάρχουν για το μέλλον.","abstract_html":"Κάθε στερεό υλικό, κινούμενο ή στατικό, που βυθίζεται στη θάλασσα υπόκειται σε αποικισμό ή βιορύπανση από θαλάσσιους οργανισμούς. Υπολογίζεται ότι 4.000-5.000 φυτικά και ζωικά είδη μπορεί να συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες. Εκτιμάται ότι ένα μεγάλο σύγχρονο εμπορικό πλοίο, που δεν προστατεύεται από τη βιολογική ρύπανση, μπορεί να συσσωρεύσει έως 6.000 τόνους οργανισμών. Ήδη από το 1500 π.Χ. οι Φοίνικες ξεκινούν την εφαρμογή φύλλων μολύβδου και χαλκού στα ύφαλα των ξύλινων πλοίων τους, προκειμένου να αποτρέψουν τη βιολογική τους ρύπανση, ενώ από τα μέσα του 18ου αιώνα αρχίζουν να χρησιμοποιούνται επικαλύψεις που περιέχουν χαλκό (Cu), αρσενικό (As) και υδράργυρο (Hg). Με την ανακάλυψη των εξαιρετικών αντιρρυπαντικών ιδιοτήτων του τριβουτυλο-κασσίτερου (ΤΒΤ) τη δεκαετία του 1960, αναπτύχθηκαν πολύ αποτελεσματικά αντιρρυπαντικά υφαλοχρώματα και φάνηκε πως η βιορύπανση θα αποτελούσε πρόβλημα του παρελθόντος. Από τη δεκαετία του 1980 όμως, άρχισαν να παρατηρούνται εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις σε διάφορους θαλάσσιους οργανισμούς, λόγω της πολύ υψηλής τοξικότητας του ΤΒΤ. Εκτός από την τοξική του δράση για τους οργανισμούς στόχους, είναι γνωστή η δράση του ως ενδοκρινικός διαταράκτης και ως ηπατοτοξικό στα θηλαστικά, καθώς επίσης και η συμβολή του στην καταστολή του ανοσοποιητικού. Αυτό οδήγησε σταδιακά σε σειρά μέτρων και περιορισμών στη χρήση του, μέχρι την καθολική απαγόρευσή του το 2008, μετά από σαράντα (40) χρόνια εκτεταμένης χρήσης παγκοσμίως. Παρά την μεγάλη παρουσία του στο θαλάσσιο περιβάλλον για σχεδόν μισό αιώνα, οι συνέπεις της έκθεσης του ανθρώπου, κυρίως μέσω της κατανάλωσης αλιευμάτων, δεν έχουν διερευνηθεί σε βάθος. Μετά την απαγόρευση του ΤΒΤ, αυξήθηκε η χρήση του διαχρονικά εφαρμοζόμενου χαλκού και αναπτύχθηκε περαιτέρω η τεχνολογία των σκευασμάτων του, με την εισαγωγή ενισχυτικών βιοκτόνων, πολλά από τα οποία βρίσκουν εφαρμογή και ως κοινά φυτοφάρμακα και παρασιτοκτόνα. Αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως ο χαλκός και τα προαναφερθέντα βιοκτόνα αποτελούν την πιο διαδεδομένη λύση εναντίον της βιορύπανσης, ωστόσο αρκετές μελέτες επισημαίνουν την υψηλή τοξικότητα αμφότερων, καθώς και τα σημαντικά προβλήματα που μπορούν να προκαλέσουν στο θαλάσσιο περιβάλλον. Δεδομένου ότι ακόμα και σήμερα ανιχνεύεται παρουσία του TBT σε θαλάσσιες περιοχές ανά τον κόσμο, παρά την απαγόρευσή του εδώ και πάνω από μία δεκαετία, πολλοί ερευνητές εκφράζουν την ανησυχία τους για την περαιτέρω επιβάρυνση του θαλασσίου περιβάλλοντος με χημικές ενώσεις του χαλκού και γνωστής, ή πολλές φορές άγνωστης, τοξικότητας βιοκτόνα. Ανάμεσα στους βασικούς στόχους της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της επικρατούσας κατάστασης όσον αφορά τη χρήση αντιρρυπαντικών υφαλοχρωμάτων από την εμπορική ναυτιλία, κλάδου που αποτελεί τον κύριο καταναλωτή τους, και η παρουσίαση στοιχείων σχετικά με την επικινδυνότητα των συστατικών τους για το περιβάλλον. Για το λόγο αυτό, επιλέχθηκαν μερικές από τις πιο διαδεδομένες ουσίες που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή παγκοσμίως, τα βιοκτόνα Copper Pyrithione, Zinc Pyrithione, Diuron (DCMU), Irgarol 1051 (Cybutryne), Dichlofluanid, Chlorothalonil και Sea-Nine 211, τα οποία, μηδενός εξαιρουμένου, είναι επικίνδυνα και τοξικά για το θαλάσσιο περιβάλλον, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο. Όλα αυτά, αφού πρώτα γίνει μία περιεκτική ιστορική αναδρομή σχετικά με την αναγκαιότητα χρήσης αυτών των σκευασμάτων, του οικονομικού αντίκτυπου της βιορύπανσης για τη διεθνή ναυτιλία και τη νομοθεσία που διέπει τον χώρο. Κρίνεται απαραίτητο να τεθούν ερωτήματα σχετικά με το ενδεχόμενο η δράση τους να ενέχει μακροπρόθεσμα σοβαρούς κινδύνους και για τον άνθρωπο, μέσω της απευθείας έκθεσης ή κυρίως μέσω της τροφικής αλυσίδας. Η κατανάλωση αλιευμάτων από τον άνθρωπο αυξάνεται ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων και δεν πρέπει να επαναληφθεί η αμέλεια που επιδείχθηκε με τον τριβουτυλοκασσίτερο (ΤΒΤ), αλλά να λειτουργήσει ως μάθημα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω επαγρύπνησης και επενδύσεων στην έρευνα, με κατεύθυνση προς την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας του ανθρώπου. Τέλος, γίνεται μία σύντομη αναφορά κάποιων εναλλακτικών και φιλικότερων προς το περιβάλλον μεθόδων αντιμετώπισης της βιορύπανσης των πλοίων, αλλά και των προοπτικών που υπάρχουν για το μέλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Βλαβιανός Ιάσων","Vlavianos Iason"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915070"],"render_values":[{"text":"uoadl:2915070","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915070","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915070","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2915070","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βλαβιανός Ιάσων","Vlavianos Iason"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915070","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915070"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κάθε στερεό υλικό, κινούμενο ή στατικό, που βυθίζεται στη θάλασσα υπόκειται σε αποικισμό ή βιορύπανση από θαλάσσιους οργανισμούς. Υπολογίζεται ότι 4.000-5.000 φυτικά και ζωικά είδη μπορεί να συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες. Εκτιμάται ότι ένα μεγάλο σύγχρονο εμπορικό πλοίο, που δεν προστατεύεται από τη βιολογική ρύπανση, μπορεί να συσσωρεύσει έως 6.000 τόνους οργανισμών. Ήδη από το 1500 π.Χ. οι Φοίνικες ξεκινούν την εφαρμογή φύλλων μολύβδου και χαλκού στα ύφαλα των ξύλινων πλοίων τους, προκειμένου να αποτρέψουν τη βιολογική τους ρύπανση, ενώ από τα μέσα του 18ου αιώνα αρχίζουν να χρησιμοποιούνται επικαλύψεις που περιέχουν χαλκό (Cu), αρσενικό (As) και υδράργυρο (Hg). Με την ανακάλυψη των εξαιρετικών αντιρρυπαντικών ιδιοτήτων του τριβουτυλο-κασσίτερου (ΤΒΤ) τη δεκαετία του 1960, αναπτύχθηκαν πολύ αποτελεσματικά αντιρρυπαντικά υφαλοχρώματα και φάνηκε πως η βιορύπανση θα αποτελούσε πρόβλημα του παρελθόντος. Από τη δεκαετία του 1980 όμως, άρχισαν να παρατηρούνται εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις σε διάφορους θαλάσσιους οργανισμούς, λόγω της πολύ υψηλής τοξικότητας του ΤΒΤ. Εκτός από την τοξική του δράση για τους οργανισμούς στόχους, είναι γνωστή η δράση του ως ενδοκρινικός διαταράκτης και ως ηπατοτοξικό στα θηλαστικά, καθώς επίσης και η συμβολή του στην καταστολή του ανοσοποιητικού. Αυτό οδήγησε σταδιακά σε σειρά μέτρων και περιορισμών στη χρήση του, μέχρι την καθολική απαγόρευσή του το 2008, μετά από σαράντα (40) χρόνια εκτεταμένης χρήσης παγκοσμίως. Παρά την μεγάλη παρουσία του στο θαλάσσιο περιβάλλον για σχεδόν μισό αιώνα, οι συνέπεις της έκθεσης του ανθρώπου, κυρίως μέσω της κατανάλωσης αλιευμάτων, δεν έχουν διερευνηθεί σε βάθος. Μετά την απαγόρευση του ΤΒΤ, αυξήθηκε η χρήση του διαχρονικά εφαρμοζόμενου χαλκού και αναπτύχθηκε περαιτέρω η τεχνολογία των σκευασμάτων του, με την εισαγωγή ενισχυτικών βιοκτόνων, πολλά από τα οποία βρίσκουν εφαρμογή και ως κοινά φυτοφάρμακα και παρασιτοκτόνα. Αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως ο χαλκός και τα προαναφερθέντα βιοκτόνα αποτελούν την πιο διαδεδομένη λύση εναντίον της βιορύπανσης, ωστόσο αρκετές μελέτες επισημαίνουν την υψηλή τοξικότητα αμφότερων, καθώς και τα σημαντικά προβλήματα που μπορούν να προκαλέσουν στο θαλάσσιο περιβάλλον. Δεδομένου ότι ακόμα και σήμερα ανιχνεύεται παρουσία του TBT σε θαλάσσιες περιοχές ανά τον κόσμο, παρά την απαγόρευσή του εδώ και πάνω από μία δεκαετία, πολλοί ερευνητές εκφράζουν την ανησυχία τους για την περαιτέρω επιβάρυνση του θαλασσίου περιβάλλοντος με χημικές ενώσεις του χαλκού και γνωστής, ή πολλές φορές άγνωστης, τοξικότητας βιοκτόνα. Ανάμεσα στους βασικούς στόχους της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της επικρατούσας κατάστασης όσον αφορά τη χρήση αντιρρυπαντικών υφαλοχρωμάτων από την εμπορική ναυτιλία, κλάδου που αποτελεί τον κύριο καταναλωτή τους, και η παρουσίαση στοιχείων σχετικά με την επικινδυνότητα των συστατικών τους για το περιβάλλον. Για το λόγο αυτό, επιλέχθηκαν μερικές από τις πιο διαδεδομένες ουσίες που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή παγκοσμίως, τα βιοκτόνα Copper Pyrithione, Zinc Pyrithione, Diuron (DCMU), Irgarol 1051 (Cybutryne), Dichlofluanid, Chlorothalonil και Sea-Nine 211, τα οποία, μηδενός εξαιρουμένου, είναι επικίνδυνα και τοξικά για το θαλάσσιο περιβάλλον, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο. Όλα αυτά, αφού πρώτα γίνει μία περιεκτική ιστορική αναδρομή σχετικά με την αναγκαιότητα χρήσης αυτών των σκευασμάτων, του οικονομικού αντίκτυπου της βιορύπανσης για τη διεθνή ναυτιλία και τη νομοθεσία που διέπει τον χώρο. Κρίνεται απαραίτητο να τεθούν ερωτήματα σχετικά με το ενδεχόμενο η δράση τους να ενέχει μακροπρόθεσμα σοβαρούς κινδύνους και για τον άνθρωπο, μέσω της απευθείας έκθεσης ή κυρίως μέσω της τροφικής αλυσίδας. Η κατανάλωση αλιευμάτων από τον άνθρωπο αυξάνεται ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων και δεν πρέπει να επαναληφθεί η αμέλεια που επιδείχθηκε με τον τριβουτυλοκασσίτερο (ΤΒΤ), αλλά να λειτουργήσει ως μάθημα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω επαγρύπνησης και επενδύσεων στην έρευνα, με κατεύθυνση προς την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας του ανθρώπου. Τέλος, γίνεται μία σύντομη αναφορά κάποιων εναλλακτικών και φιλικότερων προς το περιβάλλον μεθόδων αντιμετώπισης της βιορύπανσης των πλοίων, αλλά και των προοπτικών που υπάρχουν για το μέλλον.","Any solid material, moving or static, that is submerged in the sea, is subject to colonization or biological fouling (biofouling). 4,000-5,000 plant and animal species are estimated to be involved in such processes. It is estimated that a modern commercial ship, which is not protected from biofouling, can accumulate up to 6,000 tons of organisms. As early as 1500 BC the Phoenicians began to apply lead and copper sheets to the trunks of their wooden ships to prevent their biological pollution, and since the mid-18th century they have begun to use coatings containing copper (Cu), arsenic (As) and mercury (Hg). With the discovery of the excellent antifouling properties of tributyltin (TBT) in the 1960s, highly effective antifouling paints were developed and it seemed that biofouling would be a problem of the past. Since the 1980s, however, extremely adverse effects have been observed in various marine organisms due to extremely high toxicity of TBT. In addition to its toxic effects on target organisms, it is known to act as an endocrine disruptor and hepatotoxic in mammals, as well as contributing to suppressing the immune system. This gradually led to a series of measures and restrictions on its use, until its universal ban in 2008, after forty (40) years of widespread use worldwide. Despite its long presence in the marine environment for almost half a century, the effects of human exposure, mainly through fish consumption, have not been thoroughly investigated. Following the ban on TBT, the use of copper increased and the technology of its formulations has been further developed, with the introduction of booster biocides, many of which are also used as common pesticides. At present, copper and the aforementioned biocides appear to be the most common solution against biofouling, but several studies point out the high toxicity of both, as well as the significant problems they can cause in the marine environment. Despite its ban more than a decade ago, the presence of TBT in marine areas around the world is still being detected today and many researchers are concerned about further straining the marine environment with chemical compounds , such as copper and booster biocides. Among the basic purposes of this dissertation is to give a depiction of the current situation in the use of antifouling paints in the shipping industry and to present data on the environmental risks of their components. Thus, some of the most widely used substances in the world today, Copper Pyrithione, Zinc Pyrithione, Diuron (DCMU), Irgarol 1051 (Cybutryne), Dichlofluanid, Chlorothalonil and Sea-Nine 211, have been selected. More or less, all of them are dangerous and toxic to the marine environment. All the above, after a historical review of the reasons why antifouling paints are used, the economic impact of pollution on international shipping and the legislation governing the area. It is necessary to ask questions on how the use of antifouling paints may pose risks to human health in the long run, either through direct exposure or mainly through the food chain. Consumption of fish by humans is constantly increasing over the years, and the case of tributyltin (TBT) should not be repeated and be a useful lesson instead. This can only be achieved through vigilance and broad research, aimimg to protect the environment and human health. Finally, a brief reference is made to some alternative and environmentally acceptable antifouling methods and to future prospects as well."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τοξικότητα Αντιρρυπαντικών Υφαλοχρωμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βλαβιανός Ιάσων","Vlavianos Iason"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Κάθε στερεό υλικό, κινούμενο ή στατικό, που βυθίζεται στη θάλασσα υπόκειται σε αποικισμό ή βιορύπανση από θαλάσσιους οργανισμούς. Υπολογίζεται ότι 4.000-5.000 φυτικά και ζωικά είδη μπορεί να συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες. Εκτιμάται ότι ένα μεγάλο σύγχρονο εμπορικό πλοίο, που δεν προστατεύεται από τη βιολογική ρύπανση, μπορεί να συσσωρεύσει έως 6.000 τόνους οργανισμών. Ήδη από το 1500 π.Χ. οι Φοίνικες ξεκινούν την εφαρμογή φύλλων μολύβδου και χαλκού στα ύφαλα των ξύλινων πλοίων τους, προκειμένου να αποτρέψουν τη βιολογική τους ρύπανση, ενώ από τα μέσα του 18ου αιώνα αρχίζουν να χρησιμοποιούνται επικαλύψεις που περιέχουν χαλκό (Cu), αρσενικό (As) και υδράργυρο (Hg). Με την ανακάλυψη των εξαιρετικών αντιρρυπαντικών ιδιοτήτων του τριβουτυλο-κασσίτερου (ΤΒΤ) τη δεκαετία του 1960, αναπτύχθηκαν πολύ αποτελεσματικά αντιρρυπαντικά υφαλοχρώματα και φάνηκε πως η βιορύπανση θα αποτελούσε πρόβλημα του παρελθόντος. Από τη δεκαετία του 1980 όμως, άρχισαν να παρατηρούνται εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις σε διάφορους θαλάσσιους οργανισμούς, λόγω της πολύ υψηλής τοξικότητας του ΤΒΤ. Εκτός από την τοξική του δράση για τους οργανισμούς στόχους, είναι γνωστή η δράση του ως ενδοκρινικός διαταράκτης και ως ηπατοτοξικό στα θηλαστικά, καθώς επίσης και η συμβολή του στην καταστολή του ανοσοποιητικού. Αυτό οδήγησε σταδιακά σε σειρά μέτρων και περιορισμών στη χρήση του, μέχρι την καθολική απαγόρευσή του το 2008, μετά από σαράντα (40) χρόνια εκτεταμένης χρήσης παγκοσμίως. Παρά την μεγάλη παρουσία του στο θαλάσσιο περιβάλλον για σχεδόν μισό αιώνα, οι συνέπεις της έκθεσης του ανθρώπου, κυρίως μέσω της κατανάλωσης αλιευμάτων, δεν έχουν διερευνηθεί σε βάθος. Μετά την απαγόρευση του ΤΒΤ, αυξήθηκε η χρήση του διαχρονικά εφαρμοζόμενου χαλκού και αναπτύχθηκε περαιτέρω η τεχνολογία των σκευασμάτων του, με την εισαγωγή ενισχυτικών βιοκτόνων, πολλά από τα οποία βρίσκουν εφαρμογή και ως κοινά φυτοφάρμακα και παρασιτοκτόνα. Αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως ο χαλκός και τα προαναφερθέντα βιοκτόνα αποτελούν την πιο διαδεδομένη λύση εναντίον της βιορύπανσης, ωστόσο αρκετές μελέτες επισημαίνουν την υψηλή τοξικότητα αμφότερων, καθώς και τα σημαντικά προβλήματα που μπορούν να προκαλέσουν στο θαλάσσιο περιβάλλον. Δεδομένου ότι ακόμα και σήμερα ανιχνεύεται παρουσία του TBT σε θαλάσσιες περιοχές ανά τον κόσμο, παρά την απαγόρευσή του εδώ και πάνω από μία δεκαετία, πολλοί ερευνητές εκφράζουν την ανησυχία τους για την περαιτέρω επιβάρυνση του θαλασσίου περιβάλλοντος με χημικές ενώσεις του χαλκού και γνωστής, ή πολλές φορές άγνωστης, τοξικότητας βιοκτόνα. Ανάμεσα στους βασικούς στόχους της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποτύπωση της επικρατούσας κατάστασης όσον αφορά τη χρήση αντιρρυπαντικών υφαλοχρωμάτων από την εμπορική ναυτιλία, κλάδου που αποτελεί τον κύριο καταναλωτή τους, και η παρουσίαση στοιχείων σχετικά με την επικινδυνότητα των συστατικών τους για το περιβάλλον. Για το λόγο αυτό, επιλέχθηκαν μερικές από τις πιο διαδεδομένες ουσίες που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή παγκοσμίως, τα βιοκτόνα Copper Pyrithione, Zinc Pyrithione, Diuron (DCMU), Irgarol 1051 (Cybutryne), Dichlofluanid, Chlorothalonil και Sea-Nine 211, τα οποία, μηδενός εξαιρουμένου, είναι επικίνδυνα και τοξικά για το θαλάσσιο περιβάλλον, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο. Όλα αυτά, αφού πρώτα γίνει μία περιεκτική ιστορική αναδρομή σχετικά με την αναγκαιότητα χρήσης αυτών των σκευασμάτων, του οικονομικού αντίκτυπου της βιορύπανσης για τη διεθνή ναυτιλία και τη νομοθεσία που διέπει τον χώρο. Κρίνεται απαραίτητο να τεθούν ερωτήματα σχετικά με το ενδεχόμενο η δράση τους να ενέχει μακροπρόθεσμα σοβαρούς κινδύνους και για τον άνθρωπο, μέσω της απευθείας έκθεσης ή κυρίως μέσω της τροφικής αλυσίδας. Η κατανάλωση αλιευμάτων από τον άνθρωπο αυξάνεται ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων και δεν πρέπει να επαναληφθεί η αμέλεια που επιδείχθηκε με τον τριβουτυλοκασσίτερο (ΤΒΤ), αλλά να λειτουργήσει ως μάθημα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω επαγρύπνησης και επενδύσεων στην έρευνα, με κατεύθυνση προς την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας του ανθρώπου. Τέλος, γίνεται μία σύντομη αναφορά κάποιων εναλλακτικών και φιλικότερων προς το περιβάλλον μεθόδων αντιμετώπισης της βιορύπανσης των πλοίων, αλλά και των προοπτικών που υπάρχουν για το μέλλον.","Any solid material, moving or static, that is submerged in the sea, is subject to colonization or biological fouling (biofouling). 4,000-5,000 plant and animal species are estimated to be involved in such processes. It is estimated that a modern commercial ship, which is not protected from biofouling, can accumulate up to 6,000 tons of organisms. As early as 1500 BC the Phoenicians began to apply lead and copper sheets to the trunks of their wooden ships to prevent their biological pollution, and since the mid-18th century they have begun to use coatings containing copper (Cu), arsenic (As) and mercury (Hg). With the discovery of the excellent antifouling properties of tributyltin (TBT) in the 1960s, highly effective antifouling paints were developed and it seemed that biofouling would be a problem of the past. Since the 1980s, however, extremely adverse effects have been observed in various marine organisms due to extremely high toxicity of TBT. In addition to its toxic effects on target organisms, it is known to act as an endocrine disruptor and hepatotoxic in mammals, as well as contributing to suppressing the immune system. This gradually led to a series of measures and restrictions on its use, until its universal ban in 2008, after forty (40) years of widespread use worldwide. Despite its long presence in the marine environment for almost half a century, the effects of human exposure, mainly through fish consumption, have not been thoroughly investigated. Following the ban on TBT, the use of copper increased and the technology of its formulations has been further developed, with the introduction of booster biocides, many of which are also used as common pesticides. At present, copper and the aforementioned biocides appear to be the most common solution against biofouling, but several studies point out the high toxicity of both, as well as the significant problems they can cause in the marine environment. Despite its ban more than a decade ago, the presence of TBT in marine areas around the world is still being detected today and many researchers are concerned about further straining the marine environment with chemical compounds , such as copper and booster biocides. Among the basic purposes of this dissertation is to give a depiction of the current situation in the use of antifouling paints in the shipping industry and to present data on the environmental risks of their components. Thus, some of the most widely used substances in the world today, Copper Pyrithione, Zinc Pyrithione, Diuron (DCMU), Irgarol 1051 (Cybutryne), Dichlofluanid, Chlorothalonil and Sea-Nine 211, have been selected. More or less, all of them are dangerous and toxic to the marine environment. All the above, after a historical review of the reasons why antifouling paints are used, the economic impact of pollution on international shipping and the legislation governing the area. It is necessary to ask questions on how the use of antifouling paints may pose risks to human health in the long run, either through direct exposure or mainly through the food chain. Consumption of fish by humans is constantly increasing over the years, and the case of tributyltin (TBT) should not be repeated and be a useful lesson instead. This can only be achieved through vigilance and broad research, aimimg to protect the environment and human health. Finally, a brief reference is made to some alternative and environmentally acceptable antifouling methods and to future prospects as well."],"dc:identifier":["uoadl:2915070","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915070"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τοξικότητα Αντιρρυπαντικών Υφαλοχρωμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z"}