{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915120"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915120","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ινσουλινοθεραπεία στην κλινική πράξη","abstract":"Η ινσουλινοθεραπεία αποσκοπεί στη δια βίου αναπλήρωση της πρακτικά παντελώς ελλείπουσας ενδογενούς ινσουλίνης, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αντιμετώπισης της υπεργλυκαιμίας, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, για να επιτευχθούν ή να διατηρηθούν οι γλυκαιμικοί στόχοι, λόγω της προοδευτικά εξελισσόμενης φύσης της νόσου. Η παρούσα εργασία αναδεικνύει τα πρόσφατα δεδομένα στην επιλογή των διαφορετικών σχημάτων ινσουλινοθεραπείας, εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα αλλά και ασφάλεια χορήγησής της, στην καθημερινή κλινική πράξη. Για τους διαβητικούς τύπου 1, το εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλινοθεραπείας αποτελεί το σχήμα εκλογής. Για τους διαβητικούς τύπου 2, η επιλογή του κατάλληλου σχήματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και πρέπει να αποφασίζεται εξατομικευμένα. Ο ρόλος της συνδυασμένης με δισκία ινσουλινοθεραπείας φαίνεται τεκμηριωμένος. Πολύ σημαντικός είναι ο ρόλος της συγχορήγησης μετφορμίνης και ενδεχομένως αναστολέα SGLT2, για την αντιστάθμιση από την προκαλούμενη, λόγω της ινσουλινοθεραπείας, αύξηση σωματικού βάρους. Τα τελευταία χρόνια, η χορήγηση αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1, πριν την έναρξη ινσουλίνης ή ως προσθήκη στη βασική ινσουλίνη, φαίνεται να κατέχει σημαντική θέση στη θεραπεία των διαβητικών τύπου 2, μειώνοντας τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και την αύξηση βάρους. Η ινσουλινοθεραπεία συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας, ενώ η συνακόλουθη αύξηση βάρους μοιάζει ανάλογη με τον αριθμό των ενέσεων ινσουλίνης. Τα νέα σκευάσματα προσφέρουν βελτιωμένες φαρμακοκινητικές και φαρμακοδυναμικές ιδιότητες, με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας, ελαχιστοποιώντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες. Η εκπαίδευση των ινσουλινοθεραπευόμενων διαβητικών πρέπει να είναι επαναλαμβανόμενη, εξασφαλίζοντας την ασφάλεια χορήγησής της.","abstract_html":"Η ινσουλινοθεραπεία αποσκοπεί στη δια βίου αναπλήρωση της πρακτικά παντελώς ελλείπουσας ενδογενούς ινσουλίνης, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αντιμετώπισης της υπεργλυκαιμίας, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, για να επιτευχθούν ή να διατηρηθούν οι γλυκαιμικοί στόχοι, λόγω της προοδευτικά εξελισσόμενης φύσης της νόσου. Η παρούσα εργασία αναδεικνύει τα πρόσφατα δεδομένα στην επιλογή των διαφορετικών σχημάτων ινσουλινοθεραπείας, εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα αλλά και ασφάλεια χορήγησής της, στην καθημερινή κλινική πράξη. Για τους διαβητικούς τύπου 1, το εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλινοθεραπείας αποτελεί το σχήμα εκλογής. Για τους διαβητικούς τύπου 2, η επιλογή του κατάλληλου σχήματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και πρέπει να αποφασίζεται εξατομικευμένα. Ο ρόλος της συνδυασμένης με δισκία ινσουλινοθεραπείας φαίνεται τεκμηριωμένος. Πολύ σημαντικός είναι ο ρόλος της συγχορήγησης μετφορμίνης και ενδεχομένως αναστολέα SGLT2, για την αντιστάθμιση από την προκαλούμενη, λόγω της ινσουλινοθεραπείας, αύξηση σωματικού βάρους. Τα τελευταία χρόνια, η χορήγηση αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1, πριν την έναρξη ινσουλίνης ή ως προσθήκη στη βασική ινσουλίνη, φαίνεται να κατέχει σημαντική θέση στη θεραπεία των διαβητικών τύπου 2, μειώνοντας τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και την αύξηση βάρους. Η ινσουλινοθεραπεία συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας, ενώ η συνακόλουθη αύξηση βάρους μοιάζει ανάλογη με τον αριθμό των ενέσεων ινσουλίνης. Τα νέα σκευάσματα προσφέρουν βελτιωμένες φαρμακοκινητικές και φαρμακοδυναμικές ιδιότητες, με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας, ελαχιστοποιώντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες. Η εκπαίδευση των ινσουλινοθεραπευόμενων διαβητικών πρέπει να είναι επαναλαμβανόμενη, εξασφαλίζοντας την ασφάλεια χορήγησής της.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσακαλομάτης Παναγιώτης-Νικόλαος","Tsakalomatis Panagiotis-Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915120"],"render_values":[{"text":"uoadl:2915120","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915120","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915120","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2915120","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσακαλομάτης Παναγιώτης-Νικόλαος","Tsakalomatis Panagiotis-Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915120","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915120"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ινσουλινοθεραπεία αποσκοπεί στη δια βίου αναπλήρωση της πρακτικά παντελώς ελλείπουσας ενδογενούς ινσουλίνης, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αντιμετώπισης της υπεργλυκαιμίας, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, για να επιτευχθούν ή να διατηρηθούν οι γλυκαιμικοί στόχοι, λόγω της προοδευτικά εξελισσόμενης φύσης της νόσου. Η παρούσα εργασία αναδεικνύει τα πρόσφατα δεδομένα στην επιλογή των διαφορετικών σχημάτων ινσουλινοθεραπείας, εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα αλλά και ασφάλεια χορήγησής της, στην καθημερινή κλινική πράξη. Για τους διαβητικούς τύπου 1, το εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλινοθεραπείας αποτελεί το σχήμα εκλογής. Για τους διαβητικούς τύπου 2, η επιλογή του κατάλληλου σχήματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και πρέπει να αποφασίζεται εξατομικευμένα. Ο ρόλος της συνδυασμένης με δισκία ινσουλινοθεραπείας φαίνεται τεκμηριωμένος. Πολύ σημαντικός είναι ο ρόλος της συγχορήγησης μετφορμίνης και ενδεχομένως αναστολέα SGLT2, για την αντιστάθμιση από την προκαλούμενη, λόγω της ινσουλινοθεραπείας, αύξηση σωματικού βάρους. Τα τελευταία χρόνια, η χορήγηση αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1, πριν την έναρξη ινσουλίνης ή ως προσθήκη στη βασική ινσουλίνη, φαίνεται να κατέχει σημαντική θέση στη θεραπεία των διαβητικών τύπου 2, μειώνοντας τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και την αύξηση βάρους. Η ινσουλινοθεραπεία συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας, ενώ η συνακόλουθη αύξηση βάρους μοιάζει ανάλογη με τον αριθμό των ενέσεων ινσουλίνης. Τα νέα σκευάσματα προσφέρουν βελτιωμένες φαρμακοκινητικές και φαρμακοδυναμικές ιδιότητες, με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας, ελαχιστοποιώντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες. Η εκπαίδευση των ινσουλινοθεραπευόμενων διαβητικών πρέπει να είναι επαναλαμβανόμενη, εξασφαλίζοντας την ασφάλεια χορήγησής της.","Insulin therapy intended to the lifelong replacement of the virtually completely lack of endogenous insulin in type 1 diabetes and is an integral part of the treatment of hyperglycemia in type 2 diabetes to achieve or maintain glycemic goals due to the progressive nature of the disease. This review highlights the recent data on implementation of different insulin treatment regimens, focusing on effectiveness and safety of its administration, in every day clinical practice In patients with type 1 diabetes intensive insulin therapy is the treatment of choice. For type 2 diabetics, the choice of the appropriate regimen depends on many factors and must be decided individually. The role of insulin therapy combined with oral agents seems to be well documented. The role of co-administration of metformin and possibly SGLT2 inhibitors is very important to compensate insulin-induced weight gain. In recent years, GLP-1 receptor agonist administration prior to insulin initiation or in combination to basal insulin appears to play an important role in the treatment of type 2 diabetes, reducing the risk of hypoglycemia and weight gain. Insulin therapy is associated with an increased risk of hypoglycemia, with the consequent weight gain appearing to be proportional to the number of insulin injections. The new insulin formulations offer improved pharmacokinetic and pharmacodynamic properties, associated with increasing efficacy, by minimizing side effects. The education of insulin-treated diabetics should be repeated, ensuring the safety of its administration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ινσουλινοθεραπεία στην κλινική πράξη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσακαλομάτης Παναγιώτης-Νικόλαος","Tsakalomatis Panagiotis-Nikolaos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η ινσουλινοθεραπεία αποσκοπεί στη δια βίου αναπλήρωση της πρακτικά παντελώς ελλείπουσας ενδογενούς ινσουλίνης, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αντιμετώπισης της υπεργλυκαιμίας, στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, για να επιτευχθούν ή να διατηρηθούν οι γλυκαιμικοί στόχοι, λόγω της προοδευτικά εξελισσόμενης φύσης της νόσου. Η παρούσα εργασία αναδεικνύει τα πρόσφατα δεδομένα στην επιλογή των διαφορετικών σχημάτων ινσουλινοθεραπείας, εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα αλλά και ασφάλεια χορήγησής της, στην καθημερινή κλινική πράξη. Για τους διαβητικούς τύπου 1, το εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλινοθεραπείας αποτελεί το σχήμα εκλογής. Για τους διαβητικούς τύπου 2, η επιλογή του κατάλληλου σχήματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και πρέπει να αποφασίζεται εξατομικευμένα. Ο ρόλος της συνδυασμένης με δισκία ινσουλινοθεραπείας φαίνεται τεκμηριωμένος. Πολύ σημαντικός είναι ο ρόλος της συγχορήγησης μετφορμίνης και ενδεχομένως αναστολέα SGLT2, για την αντιστάθμιση από την προκαλούμενη, λόγω της ινσουλινοθεραπείας, αύξηση σωματικού βάρους. Τα τελευταία χρόνια, η χορήγηση αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1, πριν την έναρξη ινσουλίνης ή ως προσθήκη στη βασική ινσουλίνη, φαίνεται να κατέχει σημαντική θέση στη θεραπεία των διαβητικών τύπου 2, μειώνοντας τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και την αύξηση βάρους. Η ινσουλινοθεραπεία συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας, ενώ η συνακόλουθη αύξηση βάρους μοιάζει ανάλογη με τον αριθμό των ενέσεων ινσουλίνης. Τα νέα σκευάσματα προσφέρουν βελτιωμένες φαρμακοκινητικές και φαρμακοδυναμικές ιδιότητες, με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας, ελαχιστοποιώντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες. Η εκπαίδευση των ινσουλινοθεραπευόμενων διαβητικών πρέπει να είναι επαναλαμβανόμενη, εξασφαλίζοντας την ασφάλεια χορήγησής της.","Insulin therapy intended to the lifelong replacement of the virtually completely lack of endogenous insulin in type 1 diabetes and is an integral part of the treatment of hyperglycemia in type 2 diabetes to achieve or maintain glycemic goals due to the progressive nature of the disease. This review highlights the recent data on implementation of different insulin treatment regimens, focusing on effectiveness and safety of its administration, in every day clinical practice In patients with type 1 diabetes intensive insulin therapy is the treatment of choice. For type 2 diabetics, the choice of the appropriate regimen depends on many factors and must be decided individually. The role of insulin therapy combined with oral agents seems to be well documented. The role of co-administration of metformin and possibly SGLT2 inhibitors is very important to compensate insulin-induced weight gain. In recent years, GLP-1 receptor agonist administration prior to insulin initiation or in combination to basal insulin appears to play an important role in the treatment of type 2 diabetes, reducing the risk of hypoglycemia and weight gain. Insulin therapy is associated with an increased risk of hypoglycemia, with the consequent weight gain appearing to be proportional to the number of insulin injections. The new insulin formulations offer improved pharmacokinetic and pharmacodynamic properties, associated with increasing efficacy, by minimizing side effects. The education of insulin-treated diabetics should be repeated, ensuring the safety of its administration."],"dc:identifier":["uoadl:2915120","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915120"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ινσουλινοθεραπεία στην κλινική πράξη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z"}