{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915147"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915147","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση των SGLT2 αναστολέων στην αρτηριακή πίεση.","abstract":"Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα χρόνιο μεταβολικό νόσημα , με πολυπαραγοντική αιτιολογία, που μαζί με την υπέρταση αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου καρδιοαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Η υπέρταση σε ασθενείς με ΣΔΤ2 αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του διαβήτη, όπως τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και η νεφροπάθεια. O έλεγχος της αρτηριακής πίεσης σε ασθενείς με διαβήτη έχει συσχετιστεί με μείωση του καρδιοαγγειακού και νεφρικού κινδύνου, επομένως είναι σημαντικό οι ασθενείς αυτοί να λαμβάνουν συνδυασμένη αντι-διαβητική και αντι-υπερτασική θεραπεία. Οι αναστολείς των συμμεταφορέων γλυκόζης-νατρίου τύπου 2 (Sodium-GLucose co-Transporter 2 inhibitors, SGLT2) αποτελούν μία σχετικά νέα κατηγορία φαρμάκων έναντι της υπεργλυκαιμίας, η οποία μειώνει τη νεφρική επαναρρόφηση της γλυκόζης, προκαλώντας αύξηση της γλυκοζουρίας, και έχει ήπιες νατριουρητικές και διουρητικές επιδράσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι παράγοντες αυτοί προάγουν μια μικρή, αλλά ουσιαστική μείωση της αρτηριακής πίεσης. Επιπλέον, λόγω του μη ινσουλινοεξαρτώμενου μηχανισμού δράσης τους, μειώνουν τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και παρέχουν προστασία στα β-κύτταρα. Τα τελευταία χρόνια, ένα συνεχώς αυξανόμενο σύνολο στοιχείων δείχνει ότι η θεραπεία διαβητικών ασθενών με αναστολείς SGLT2 παράλληλα με τη μείωση της υπεργλυκαιμίας, μειώνει και την αρτηριακή πίεση, τις νεφρικές επιπλοκές, τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και τη θνησιμότητα. Παρόλο όμως που οι SGLT2 αναστολείς φαίνεται να έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία των ασθενών με ΣΔΤ2, πολλά ερωτήματα σχετικά με τη δράση και την ασφάλειά τους παραμένουν αναπάντητα. Η παρούσα ανασκόπηση συνοψίζει την τρέχουσα βιβλιογραφία σχετικά με την επίδραση των SGLT2 αναστολέων στην αρτηριακή πίεση σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πλειοτροπικές δράσεις τους.","abstract_html":"Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα χρόνιο μεταβολικό νόσημα , με πολυπαραγοντική αιτιολογία, που μαζί με την υπέρταση αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου καρδιοαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Η υπέρταση σε ασθενείς με ΣΔΤ2 αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του διαβήτη, όπως τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και η νεφροπάθεια. O έλεγχος της αρτηριακής πίεσης σε ασθενείς με διαβήτη έχει συσχετιστεί με μείωση του καρδιοαγγειακού και νεφρικού κινδύνου, επομένως είναι σημαντικό οι ασθενείς αυτοί να λαμβάνουν συνδυασμένη αντι-διαβητική και αντι-υπερτασική θεραπεία. Οι αναστολείς των συμμεταφορέων γλυκόζης-νατρίου τύπου 2 (Sodium-GLucose co-Transporter 2 inhibitors, SGLT2) αποτελούν μία σχετικά νέα κατηγορία φαρμάκων έναντι της υπεργλυκαιμίας, η οποία μειώνει τη νεφρική επαναρρόφηση της γλυκόζης, προκαλώντας αύξηση της γλυκοζουρίας, και έχει ήπιες νατριουρητικές και διουρητικές επιδράσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι παράγοντες αυτοί προάγουν μια μικρή, αλλά ουσιαστική μείωση της αρτηριακής πίεσης. Επιπλέον, λόγω του μη ινσουλινοεξαρτώμενου μηχανισμού δράσης τους, μειώνουν τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και παρέχουν προστασία στα β-κύτταρα. Τα τελευταία χρόνια, ένα συνεχώς αυξανόμενο σύνολο στοιχείων δείχνει ότι η θεραπεία διαβητικών ασθενών με αναστολείς SGLT2 παράλληλα με τη μείωση της υπεργλυκαιμίας, μειώνει και την αρτηριακή πίεση, τις νεφρικές επιπλοκές, τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και τη θνησιμότητα. Παρόλο όμως που οι SGLT2 αναστολείς φαίνεται να έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία των ασθενών με ΣΔΤ2, πολλά ερωτήματα σχετικά με τη δράση και την ασφάλειά τους παραμένουν αναπάντητα. Η παρούσα ανασκόπηση συνοψίζει την τρέχουσα βιβλιογραφία σχετικά με την επίδραση των SGLT2 αναστολέων στην αρτηριακή πίεση σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πλειοτροπικές δράσεις τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαρουδά Ζαφειρένια","Marouda Zafeirenia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915147"],"render_values":[{"text":"uoadl:2915147","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915147","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915147","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2915147","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαρουδά Ζαφειρένια","Marouda Zafeirenia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915147","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915147"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα χρόνιο μεταβολικό νόσημα , με πολυπαραγοντική αιτιολογία, που μαζί με την υπέρταση αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου καρδιοαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Η υπέρταση σε ασθενείς με ΣΔΤ2 αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του διαβήτη, όπως τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και η νεφροπάθεια. O έλεγχος της αρτηριακής πίεσης σε ασθενείς με διαβήτη έχει συσχετιστεί με μείωση του καρδιοαγγειακού και νεφρικού κινδύνου, επομένως είναι σημαντικό οι ασθενείς αυτοί να λαμβάνουν συνδυασμένη αντι-διαβητική και αντι-υπερτασική θεραπεία. Οι αναστολείς των συμμεταφορέων γλυκόζης-νατρίου τύπου 2 (Sodium-GLucose co-Transporter 2 inhibitors, SGLT2) αποτελούν μία σχετικά νέα κατηγορία φαρμάκων έναντι της υπεργλυκαιμίας, η οποία μειώνει τη νεφρική επαναρρόφηση της γλυκόζης, προκαλώντας αύξηση της γλυκοζουρίας, και έχει ήπιες νατριουρητικές και διουρητικές επιδράσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι παράγοντες αυτοί προάγουν μια μικρή, αλλά ουσιαστική μείωση της αρτηριακής πίεσης. Επιπλέον, λόγω του μη ινσουλινοεξαρτώμενου μηχανισμού δράσης τους, μειώνουν τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και παρέχουν προστασία στα β-κύτταρα. Τα τελευταία χρόνια, ένα συνεχώς αυξανόμενο σύνολο στοιχείων δείχνει ότι η θεραπεία διαβητικών ασθενών με αναστολείς SGLT2 παράλληλα με τη μείωση της υπεργλυκαιμίας, μειώνει και την αρτηριακή πίεση, τις νεφρικές επιπλοκές, τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και τη θνησιμότητα. Παρόλο όμως που οι SGLT2 αναστολείς φαίνεται να έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία των ασθενών με ΣΔΤ2, πολλά ερωτήματα σχετικά με τη δράση και την ασφάλειά τους παραμένουν αναπάντητα. Η παρούσα ανασκόπηση συνοψίζει την τρέχουσα βιβλιογραφία σχετικά με την επίδραση των SGLT2 αναστολέων στην αρτηριακή πίεση σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πλειοτροπικές δράσεις τους.","Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a chronic, multifactorial metabolic disease and its co-existence with hypertension increases the risk for cardiovascular events and mortality. Hypertension in patients with T2DM is associated with a higher risk of diabetic microvascular and macrovascular complications, including cardiovascular events and nephropathy. Blood pressure control in patients with diabetes has been associated with reductions in cardiovascular and renal risk, therefore it is important for those patients to receive a combined anti-diabetic and anti-hypertensive therapy. Sodium-GLucose co-Transporter 2 (SGLT2) inhibitors are a relatively novel class of oral anti-hyperglycaemic agents that reduce renal glucose reabsorption and thereby increase urinary glucose excretion. They also have mild natriuretic and diuretic effects. Thus, these agents are able to produce mild but meaningful reductions in blood pressure. Due to their insulin-independent mechanism of action, SGLT2 inhibitors have a lower risk of hypoglycemia and potentially provide durable efficacy at all stages of β-cell failure. Over the past few years, a growing body of evidence suggests that treatment of T2DM patients with SGLT2 inhibitors, in parallel to decreased hyperglycemia, also leads to decreases in blood pressure, renal and cardiovascular events and mortality. However, even though SGLT2 inhibitors have helped change the landscape of treatment for T2DM, many questions regarding their mechanisms of action and safety remain unanswered. This review summarizes current literature on the effect of SGLT2 inhibitors on blood pressure, in combination with their overall pleiotropic effects."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση των SGLT2 αναστολέων στην αρτηριακή πίεση."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαρουδά Ζαφειρένια","Marouda Zafeirenia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα χρόνιο μεταβολικό νόσημα , με πολυπαραγοντική αιτιολογία, που μαζί με την υπέρταση αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου καρδιοαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας. Η υπέρταση σε ασθενείς με ΣΔΤ2 αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του διαβήτη, όπως τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και η νεφροπάθεια. O έλεγχος της αρτηριακής πίεσης σε ασθενείς με διαβήτη έχει συσχετιστεί με μείωση του καρδιοαγγειακού και νεφρικού κινδύνου, επομένως είναι σημαντικό οι ασθενείς αυτοί να λαμβάνουν συνδυασμένη αντι-διαβητική και αντι-υπερτασική θεραπεία. Οι αναστολείς των συμμεταφορέων γλυκόζης-νατρίου τύπου 2 (Sodium-GLucose co-Transporter 2 inhibitors, SGLT2) αποτελούν μία σχετικά νέα κατηγορία φαρμάκων έναντι της υπεργλυκαιμίας, η οποία μειώνει τη νεφρική επαναρρόφηση της γλυκόζης, προκαλώντας αύξηση της γλυκοζουρίας, και έχει ήπιες νατριουρητικές και διουρητικές επιδράσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι παράγοντες αυτοί προάγουν μια μικρή, αλλά ουσιαστική μείωση της αρτηριακής πίεσης. Επιπλέον, λόγω του μη ινσουλινοεξαρτώμενου μηχανισμού δράσης τους, μειώνουν τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας και παρέχουν προστασία στα β-κύτταρα. Τα τελευταία χρόνια, ένα συνεχώς αυξανόμενο σύνολο στοιχείων δείχνει ότι η θεραπεία διαβητικών ασθενών με αναστολείς SGLT2 παράλληλα με τη μείωση της υπεργλυκαιμίας, μειώνει και την αρτηριακή πίεση, τις νεφρικές επιπλοκές, τα καρδιοαγγειακά συμβάματα και τη θνησιμότητα. Παρόλο όμως που οι SGLT2 αναστολείς φαίνεται να έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία των ασθενών με ΣΔΤ2, πολλά ερωτήματα σχετικά με τη δράση και την ασφάλειά τους παραμένουν αναπάντητα. Η παρούσα ανασκόπηση συνοψίζει την τρέχουσα βιβλιογραφία σχετικά με την επίδραση των SGLT2 αναστολέων στην αρτηριακή πίεση σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πλειοτροπικές δράσεις τους.","Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a chronic, multifactorial metabolic disease and its co-existence with hypertension increases the risk for cardiovascular events and mortality. Hypertension in patients with T2DM is associated with a higher risk of diabetic microvascular and macrovascular complications, including cardiovascular events and nephropathy. Blood pressure control in patients with diabetes has been associated with reductions in cardiovascular and renal risk, therefore it is important for those patients to receive a combined anti-diabetic and anti-hypertensive therapy. Sodium-GLucose co-Transporter 2 (SGLT2) inhibitors are a relatively novel class of oral anti-hyperglycaemic agents that reduce renal glucose reabsorption and thereby increase urinary glucose excretion. They also have mild natriuretic and diuretic effects. Thus, these agents are able to produce mild but meaningful reductions in blood pressure. Due to their insulin-independent mechanism of action, SGLT2 inhibitors have a lower risk of hypoglycemia and potentially provide durable efficacy at all stages of β-cell failure. Over the past few years, a growing body of evidence suggests that treatment of T2DM patients with SGLT2 inhibitors, in parallel to decreased hyperglycemia, also leads to decreases in blood pressure, renal and cardiovascular events and mortality. However, even though SGLT2 inhibitors have helped change the landscape of treatment for T2DM, many questions regarding their mechanisms of action and safety remain unanswered. This review summarizes current literature on the effect of SGLT2 inhibitors on blood pressure, in combination with their overall pleiotropic effects."],"dc:identifier":["uoadl:2915147","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915147"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση των SGLT2 αναστολέων στην αρτηριακή πίεση."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z"}