{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915236"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915236","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαταραχή οστικού μεταβολισμού στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2","abstract":"Είναι κοινά αποδεκτό πως ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔ2) αποτελεί μια χρόνια νόσο που σχετίζεται με σημαντικές μικρο- και μακρο- αγγειακές επιπλοκές. Επιπλέον, επιστημονικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι και η λειτουργία του οστίτη ιστού είναι διαταραγμένη στο ΣΔτ2, με αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης οστεοπόρωσης και καταγμάτων ευθραυστότητας. Διάφοροι μηχανισμοί έχουν ενοχοποιηθεί. Πιστεύεται πως είναι πολυπαραγοντικοί και περιλαμβάνουν τις επιδράσεις της παχυσαρκίας, της χρόνιας υπεργλυκαιμίας, του οξειδωτικού stress και τη συσσώρευση προϊόντων τελικής γλυκοζυλίωσης. Παρά ταύτα οι μηχανισμοί αυτοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί και τελούν ακόμα υπό διερεύνηση. Η συνήθως αυξημένη οστική μάζα στους ασθενείς με ΣΔτ2, δεν αποτελεί προστατευτικό παράγοντα, καθώς η οστική ποιότητα, η οστική μικροαρχιτεκτονική και ο μεταβολισμός των οστών διαταράσσονται. Η εφαρμογή της μέτρησης της οστικής πυκνότητας υποεκτιμά τον καταγματικό κίνδυνο και θα πρέπει να συνεκτιμάται με άλλους παράγοντες κινδύνου, καθώς και με τις επιδράσεις των αντιδιαβητικών θεραπειών στα οστά, που μπορεί να είναι θετικές, αρνητικές ή ουδέτερες. Καθώς τα δεδομένα για τη διαχείριση των ασθενών με ΣΔτ2 και οστική νόσο είναι περιορισμένα, προτείνεται η σωματική άσκηση, η διακοπή του καπνίσματος, η επαρκής πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D και όπου είναι αναγκαίο η εφαρμογή αντι-οστεοπορωτικών θεραπειών.","abstract_html":"Είναι κοινά αποδεκτό πως ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔ2) αποτελεί μια χρόνια νόσο που σχετίζεται με σημαντικές μικρο- και μακρο- αγγειακές επιπλοκές. Επιπλέον, επιστημονικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι και η λειτουργία του οστίτη ιστού είναι διαταραγμένη στο ΣΔτ2, με αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης οστεοπόρωσης και καταγμάτων ευθραυστότητας. Διάφοροι μηχανισμοί έχουν ενοχοποιηθεί. Πιστεύεται πως είναι πολυπαραγοντικοί και περιλαμβάνουν τις επιδράσεις της παχυσαρκίας, της χρόνιας υπεργλυκαιμίας, του οξειδωτικού stress και τη συσσώρευση προϊόντων τελικής γλυκοζυλίωσης. Παρά ταύτα οι μηχανισμοί αυτοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί και τελούν ακόμα υπό διερεύνηση. Η συνήθως αυξημένη οστική μάζα στους ασθενείς με ΣΔτ2, δεν αποτελεί προστατευτικό παράγοντα, καθώς η οστική ποιότητα, η οστική μικροαρχιτεκτονική και ο μεταβολισμός των οστών διαταράσσονται. Η εφαρμογή της μέτρησης της οστικής πυκνότητας υποεκτιμά τον καταγματικό κίνδυνο και θα πρέπει να συνεκτιμάται με άλλους παράγοντες κινδύνου, καθώς και με τις επιδράσεις των αντιδιαβητικών θεραπειών στα οστά, που μπορεί να είναι θετικές, αρνητικές ή ουδέτερες. Καθώς τα δεδομένα για τη διαχείριση των ασθενών με ΣΔτ2 και οστική νόσο είναι περιορισμένα, προτείνεται η σωματική άσκηση, η διακοπή του καπνίσματος, η επαρκής πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D και όπου είναι αναγκαίο η εφαρμογή αντι-οστεοπορωτικών θεραπειών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπερτσιάς Δημήτριος","Bertsias Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915236"],"render_values":[{"text":"uoadl:2915236","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915236","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915236","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2915236","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπερτσιάς Δημήτριος","Bertsias Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915236","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915236"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Είναι κοινά αποδεκτό πως ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔ2) αποτελεί μια χρόνια νόσο που σχετίζεται με σημαντικές μικρο- και μακρο- αγγειακές επιπλοκές. Επιπλέον, επιστημονικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι και η λειτουργία του οστίτη ιστού είναι διαταραγμένη στο ΣΔτ2, με αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης οστεοπόρωσης και καταγμάτων ευθραυστότητας. Διάφοροι μηχανισμοί έχουν ενοχοποιηθεί. Πιστεύεται πως είναι πολυπαραγοντικοί και περιλαμβάνουν τις επιδράσεις της παχυσαρκίας, της χρόνιας υπεργλυκαιμίας, του οξειδωτικού stress και τη συσσώρευση προϊόντων τελικής γλυκοζυλίωσης. Παρά ταύτα οι μηχανισμοί αυτοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί και τελούν ακόμα υπό διερεύνηση. Η συνήθως αυξημένη οστική μάζα στους ασθενείς με ΣΔτ2, δεν αποτελεί προστατευτικό παράγοντα, καθώς η οστική ποιότητα, η οστική μικροαρχιτεκτονική και ο μεταβολισμός των οστών διαταράσσονται. Η εφαρμογή της μέτρησης της οστικής πυκνότητας υποεκτιμά τον καταγματικό κίνδυνο και θα πρέπει να συνεκτιμάται με άλλους παράγοντες κινδύνου, καθώς και με τις επιδράσεις των αντιδιαβητικών θεραπειών στα οστά, που μπορεί να είναι θετικές, αρνητικές ή ουδέτερες. Καθώς τα δεδομένα για τη διαχείριση των ασθενών με ΣΔτ2 και οστική νόσο είναι περιορισμένα, προτείνεται η σωματική άσκηση, η διακοπή του καπνίσματος, η επαρκής πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D και όπου είναι αναγκαίο η εφαρμογή αντι-οστεοπορωτικών θεραπειών.","It is well established that type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is a chronic disease associated with significant micro- and macro- vascular complications. In addition, research data have demonstrated that lamellar bone function is impaired in states of T2DM and associated with increased risk for osteoporosis and fractures. Studies suggest that several mechanisms are involved in those processes. This is multi-factorial and involves the effects of obesity, chronic hyperglycaemia, oxidative stress and accumulation of end-glycosylation products. However, these mechanisms are not well understood and are still under investigation. Increased bone mass in patients with T2DM is not a protective factor due to impaired micro-architecture, bone metabolism and poor bone quality. Measurement of bone density underestimates the risk for fracture. This should be assessed taking into account both other risk factors and effects of anti-diabetic therapies on bones, which can be beneficial, detrimental or neutral. The available data on management of patients with T2DM and bone disease are limited. It is therefore recommended that these patients should be encouraged to increase and maintain physical activity, stop smoking, consume sufficient amounts of vitamin D/Calcium and where it is appropriate, to be offered therapies against osteoporosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαταραχή οστικού μεταβολισμού στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπερτσιάς Δημήτριος","Bertsias Dimitrios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Είναι κοινά αποδεκτό πως ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔ2) αποτελεί μια χρόνια νόσο που σχετίζεται με σημαντικές μικρο- και μακρο- αγγειακές επιπλοκές. Επιπλέον, επιστημονικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι και η λειτουργία του οστίτη ιστού είναι διαταραγμένη στο ΣΔτ2, με αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης οστεοπόρωσης και καταγμάτων ευθραυστότητας. Διάφοροι μηχανισμοί έχουν ενοχοποιηθεί. Πιστεύεται πως είναι πολυπαραγοντικοί και περιλαμβάνουν τις επιδράσεις της παχυσαρκίας, της χρόνιας υπεργλυκαιμίας, του οξειδωτικού stress και τη συσσώρευση προϊόντων τελικής γλυκοζυλίωσης. Παρά ταύτα οι μηχανισμοί αυτοί δεν είναι πλήρως κατανοητοί και τελούν ακόμα υπό διερεύνηση. Η συνήθως αυξημένη οστική μάζα στους ασθενείς με ΣΔτ2, δεν αποτελεί προστατευτικό παράγοντα, καθώς η οστική ποιότητα, η οστική μικροαρχιτεκτονική και ο μεταβολισμός των οστών διαταράσσονται. Η εφαρμογή της μέτρησης της οστικής πυκνότητας υποεκτιμά τον καταγματικό κίνδυνο και θα πρέπει να συνεκτιμάται με άλλους παράγοντες κινδύνου, καθώς και με τις επιδράσεις των αντιδιαβητικών θεραπειών στα οστά, που μπορεί να είναι θετικές, αρνητικές ή ουδέτερες. Καθώς τα δεδομένα για τη διαχείριση των ασθενών με ΣΔτ2 και οστική νόσο είναι περιορισμένα, προτείνεται η σωματική άσκηση, η διακοπή του καπνίσματος, η επαρκής πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D και όπου είναι αναγκαίο η εφαρμογή αντι-οστεοπορωτικών θεραπειών.","It is well established that type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is a chronic disease associated with significant micro- and macro- vascular complications. In addition, research data have demonstrated that lamellar bone function is impaired in states of T2DM and associated with increased risk for osteoporosis and fractures. Studies suggest that several mechanisms are involved in those processes. This is multi-factorial and involves the effects of obesity, chronic hyperglycaemia, oxidative stress and accumulation of end-glycosylation products. However, these mechanisms are not well understood and are still under investigation. Increased bone mass in patients with T2DM is not a protective factor due to impaired micro-architecture, bone metabolism and poor bone quality. Measurement of bone density underestimates the risk for fracture. This should be assessed taking into account both other risk factors and effects of anti-diabetic therapies on bones, which can be beneficial, detrimental or neutral. The available data on management of patients with T2DM and bone disease are limited. It is therefore recommended that these patients should be encouraged to increase and maintain physical activity, stop smoking, consume sufficient amounts of vitamin D/Calcium and where it is appropriate, to be offered therapies against osteoporosis."],"dc:identifier":["uoadl:2915236","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915236"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαταραχή οστικού μεταβολισμού στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:15Z"}