{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915926"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2915926","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υπογλυκαιμίες στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2","abstract":"Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 είναι μια χρόνια, μεταβολική νόσος με συνεχώς αυξανόμενη επίπτωση, κυρίως λόγω του τρόπου ζωής, ο οποίος περιλαμβάνει έλλειψη φυσικής δραστηριότητας και κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων, πλούσιων σε υδατάνθρακες. Προκαλεί μια πληθώρα επιπλοκών σε διάφορους ιστούς του οργανισμού. Μια από αυτές είναι και η υπογλυκαιμία. Η υπογλυκαιμία είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία προκύπτει από την πτώση της συγκέντρωσης της γλυκόζης στο αίμα και μπορεί να εκδηλωθεί με συμπτώματα ή να είναι ασυμπτωματική (ανεπίγνωστη υπογλυκαιμία). Το κλινικό σύνδρομο της υπογλυκαιμίας τεκμηριώνεται από την τριάδα του Whipple (σημεία/συμπτώματα υπογλυκαιμίας, χαμηλή συγκέντρωση γλυκόζης αίματος και υποχωρήση των σημείων/συμπτωμάτων όταν η συγκέντρωση της γλυκόζης αίματος αποκατασταθεί). Εκτός από το σακχαρώδη διαβήτη, υπάρχουν και άλλα αίτια τα οποία μπορεί να προκαλέσουν υπογλυκαιμία. Ωστόσο, είναι πιο συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή (ιατρογενής υπογλυκαιμία). Από την ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι η αντιδιαβητική αγωγή η οποία σχετίζεται πιο συχνά με υπογλυκαιμίες είναι η ινσουλίνη και τα εκκριταγωγά της ινσουλίνης (σουλφονυλουρίες, μεγλιτινίδες). Από την άλλη μεριά, τα νεότερα αντιδιαβητικά φάρμακα δρουν με διαφορετικό μηχανισμό και ως εκ τούτου δεν προκαλούν υπογλυκαιμίες. Ωστόσο, η συχνότητα των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αυξάνεται όταν συγχορηγούνται αντιδιαβητικοί παράγοντες που ευθύνονται για την πρόκληση υπογλυκαιμίας. Ο φόβος των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αποτελεί πρόβλημα τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους κλινικούς ιατρούς, μη επιτρέποντάς τους να πετύχουν τους γλυκαιμικούς στόχους. Για το σκοπό αυτό, οι σύγχρονες μελέτες προτείνουν τη χρήση των νεότερων αντιδιαβητικών φαρμάκων, όπου αυτό είναι εφικτό.","abstract_html":"Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 είναι μια χρόνια, μεταβολική νόσος με συνεχώς αυξανόμενη επίπτωση, κυρίως λόγω του τρόπου ζωής, ο οποίος περιλαμβάνει έλλειψη φυσικής δραστηριότητας και κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων, πλούσιων σε υδατάνθρακες. Προκαλεί μια πληθώρα επιπλοκών σε διάφορους ιστούς του οργανισμού. Μια από αυτές είναι και η υπογλυκαιμία. Η υπογλυκαιμία είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία προκύπτει από την πτώση της συγκέντρωσης της γλυκόζης στο αίμα και μπορεί να εκδηλωθεί με συμπτώματα ή να είναι ασυμπτωματική (ανεπίγνωστη υπογλυκαιμία). Το κλινικό σύνδρομο της υπογλυκαιμίας τεκμηριώνεται από την τριάδα του Whipple (σημεία/συμπτώματα υπογλυκαιμίας, χαμηλή συγκέντρωση γλυκόζης αίματος και υποχωρήση των σημείων/συμπτωμάτων όταν η συγκέντρωση της γλυκόζης αίματος αποκατασταθεί). Εκτός από το σακχαρώδη διαβήτη, υπάρχουν και άλλα αίτια τα οποία μπορεί να προκαλέσουν υπογλυκαιμία. Ωστόσο, είναι πιο συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή (ιατρογενής υπογλυκαιμία). Από την ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι η αντιδιαβητική αγωγή η οποία σχετίζεται πιο συχνά με υπογλυκαιμίες είναι η ινσουλίνη και τα εκκριταγωγά της ινσουλίνης (σουλφονυλουρίες, μεγλιτινίδες). Από την άλλη μεριά, τα νεότερα αντιδιαβητικά φάρμακα δρουν με διαφορετικό μηχανισμό και ως εκ τούτου δεν προκαλούν υπογλυκαιμίες. Ωστόσο, η συχνότητα των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αυξάνεται όταν συγχορηγούνται αντιδιαβητικοί παράγοντες που ευθύνονται για την πρόκληση υπογλυκαιμίας. Ο φόβος των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αποτελεί πρόβλημα τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους κλινικούς ιατρούς, μη επιτρέποντάς τους να πετύχουν τους γλυκαιμικούς στόχους. Για το σκοπό αυτό, οι σύγχρονες μελέτες προτείνουν τη χρήση των νεότερων αντιδιαβητικών φαρμάκων, όπου αυτό είναι εφικτό.","abstract_has_math":false,"creators":["Κανάκης Ηλίας","Kanakis Ilias"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915926"],"render_values":[{"text":"uoadl:2915926","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915926","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915926","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2915926","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κανάκης Ηλίας","Kanakis Ilias"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2915926","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915926"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 είναι μια χρόνια, μεταβολική νόσος με συνεχώς αυξανόμενη επίπτωση, κυρίως λόγω του τρόπου ζωής, ο οποίος περιλαμβάνει έλλειψη φυσικής δραστηριότητας και κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων, πλούσιων σε υδατάνθρακες. Προκαλεί μια πληθώρα επιπλοκών σε διάφορους ιστούς του οργανισμού. Μια από αυτές είναι και η υπογλυκαιμία. Η υπογλυκαιμία είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία προκύπτει από την πτώση της συγκέντρωσης της γλυκόζης στο αίμα και μπορεί να εκδηλωθεί με συμπτώματα ή να είναι ασυμπτωματική (ανεπίγνωστη υπογλυκαιμία). Το κλινικό σύνδρομο της υπογλυκαιμίας τεκμηριώνεται από την τριάδα του Whipple (σημεία/συμπτώματα υπογλυκαιμίας, χαμηλή συγκέντρωση γλυκόζης αίματος και υποχωρήση των σημείων/συμπτωμάτων όταν η συγκέντρωση της γλυκόζης αίματος αποκατασταθεί). Εκτός από το σακχαρώδη διαβήτη, υπάρχουν και άλλα αίτια τα οποία μπορεί να προκαλέσουν υπογλυκαιμία. Ωστόσο, είναι πιο συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή (ιατρογενής υπογλυκαιμία). Από την ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι η αντιδιαβητική αγωγή η οποία σχετίζεται πιο συχνά με υπογλυκαιμίες είναι η ινσουλίνη και τα εκκριταγωγά της ινσουλίνης (σουλφονυλουρίες, μεγλιτινίδες). Από την άλλη μεριά, τα νεότερα αντιδιαβητικά φάρμακα δρουν με διαφορετικό μηχανισμό και ως εκ τούτου δεν προκαλούν υπογλυκαιμίες. Ωστόσο, η συχνότητα των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αυξάνεται όταν συγχορηγούνται αντιδιαβητικοί παράγοντες που ευθύνονται για την πρόκληση υπογλυκαιμίας. Ο φόβος των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αποτελεί πρόβλημα τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους κλινικούς ιατρούς, μη επιτρέποντάς τους να πετύχουν τους γλυκαιμικούς στόχους. Για το σκοπό αυτό, οι σύγχρονες μελέτες προτείνουν τη χρήση των νεότερων αντιδιαβητικών φαρμάκων, όπου αυτό είναι εφικτό.","Diabetes mellitus is a chronic, metabolic disease with a continuously increasing incidence, primarily because of current way of living, which includes lack of physical activity and consumption of refined food, rich in carbohydrates. It causes many complications in many tissues of organism. One of these complications is hypoglycemia. Hypoglycemia is a pathologic situation which is caused by low concentration of blood glucose and it can be expressed with or without symptoms (hypoglycemia anawareness). The clinical syndrome of hypoglycemia can be validated by Whipple’s triad (signs/symptoms of hypoglycemia, low concentration of blood glucose,resolution of signs and symptoms once glucose level rises). Except diabetes mellitus, there are also other causes of hypoglycemia. However, it is more frequent in patients with diabetes mellitus under treatment (iatrogenic hypoglycemia). By reviewing related literature, we could easily realize that the antidiabetic treatment which is mostly related with hypoglycemia is insulin therapy and insulin secretagogues (sulfonylureas and meglitinides). On the other hand, newer antidiabetic agents act with a different mechanism and therefore they do not cause hypoglycemic events. However, the incidence of hypoglycemia increases when there is a concomitant antidiabetic treatment responsible for hypoglycemic episodes. The fear of hypoglycemia is a problem both for patients and for clinical doctors, not allowing the achievement of glycemic targets. For this purpose, current studies suggest the use of newer antidiabetic treatment, where it is feasible."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υπογλυκαιμίες στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κανάκης Ηλίας","Kanakis Ilias"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 είναι μια χρόνια, μεταβολική νόσος με συνεχώς αυξανόμενη επίπτωση, κυρίως λόγω του τρόπου ζωής, ο οποίος περιλαμβάνει έλλειψη φυσικής δραστηριότητας και κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων, πλούσιων σε υδατάνθρακες. Προκαλεί μια πληθώρα επιπλοκών σε διάφορους ιστούς του οργανισμού. Μια από αυτές είναι και η υπογλυκαιμία. Η υπογλυκαιμία είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία προκύπτει από την πτώση της συγκέντρωσης της γλυκόζης στο αίμα και μπορεί να εκδηλωθεί με συμπτώματα ή να είναι ασυμπτωματική (ανεπίγνωστη υπογλυκαιμία). Το κλινικό σύνδρομο της υπογλυκαιμίας τεκμηριώνεται από την τριάδα του Whipple (σημεία/συμπτώματα υπογλυκαιμίας, χαμηλή συγκέντρωση γλυκόζης αίματος και υποχωρήση των σημείων/συμπτωμάτων όταν η συγκέντρωση της γλυκόζης αίματος αποκατασταθεί). Εκτός από το σακχαρώδη διαβήτη, υπάρχουν και άλλα αίτια τα οποία μπορεί να προκαλέσουν υπογλυκαιμία. Ωστόσο, είναι πιο συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή (ιατρογενής υπογλυκαιμία). Από την ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι η αντιδιαβητική αγωγή η οποία σχετίζεται πιο συχνά με υπογλυκαιμίες είναι η ινσουλίνη και τα εκκριταγωγά της ινσουλίνης (σουλφονυλουρίες, μεγλιτινίδες). Από την άλλη μεριά, τα νεότερα αντιδιαβητικά φάρμακα δρουν με διαφορετικό μηχανισμό και ως εκ τούτου δεν προκαλούν υπογλυκαιμίες. Ωστόσο, η συχνότητα των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αυξάνεται όταν συγχορηγούνται αντιδιαβητικοί παράγοντες που ευθύνονται για την πρόκληση υπογλυκαιμίας. Ο φόβος των υπογλυκαιμικών επεισοδίων αποτελεί πρόβλημα τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους κλινικούς ιατρούς, μη επιτρέποντάς τους να πετύχουν τους γλυκαιμικούς στόχους. Για το σκοπό αυτό, οι σύγχρονες μελέτες προτείνουν τη χρήση των νεότερων αντιδιαβητικών φαρμάκων, όπου αυτό είναι εφικτό.","Diabetes mellitus is a chronic, metabolic disease with a continuously increasing incidence, primarily because of current way of living, which includes lack of physical activity and consumption of refined food, rich in carbohydrates. It causes many complications in many tissues of organism. One of these complications is hypoglycemia. Hypoglycemia is a pathologic situation which is caused by low concentration of blood glucose and it can be expressed with or without symptoms (hypoglycemia anawareness). The clinical syndrome of hypoglycemia can be validated by Whipple’s triad (signs/symptoms of hypoglycemia, low concentration of blood glucose,resolution of signs and symptoms once glucose level rises). Except diabetes mellitus, there are also other causes of hypoglycemia. However, it is more frequent in patients with diabetes mellitus under treatment (iatrogenic hypoglycemia). By reviewing related literature, we could easily realize that the antidiabetic treatment which is mostly related with hypoglycemia is insulin therapy and insulin secretagogues (sulfonylureas and meglitinides). On the other hand, newer antidiabetic agents act with a different mechanism and therefore they do not cause hypoglycemic events. However, the incidence of hypoglycemia increases when there is a concomitant antidiabetic treatment responsible for hypoglycemic episodes. The fear of hypoglycemia is a problem both for patients and for clinical doctors, not allowing the achievement of glycemic targets. For this purpose, current studies suggest the use of newer antidiabetic treatment, where it is feasible."],"dc:identifier":["uoadl:2915926","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2915926"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Υπογλυκαιμίες στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z"}