{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916013"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916013","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χρόνιος πόνος μετά από νοσηλεία σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ: Οι ασθενείς που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) πάσχουν από βαριά νόσο και παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά θνητότητας ανάμεσα στους νοσηλευόμενους ασθενείς. Για εκείνους που επιβιώνουν, η ανάρρωση συχνά αποτελεί παρατεταμένη περίοδο αποκατάστασης με προβλήματα σωματικά, γνωσιακά και ψυχολογικά. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για άρθρα σχετικά με την ανάπτυξη χρόνιου πόνου μετά τη νοσηλεία στη ΜΕΘ. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στο MEDLINE για σχετικά άρθρα. Επιλέχθηκαν τελικά 41 άρθρα, εκ των οποίων τα 29 ήταν πρωτότυπες μελέτες. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Προϋπάρχων χρόνιος πόνος, προηγούμενη έκπτωση στην ποιότητα ζωής λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά και η ίδια η βαριά νόσος και η νοσηλεία με υποστήριξη οργάνων και πολλαπλές παρεμβάσεις, προδιαθέτουν στην ανάπτυξη χρόνιου πόνου στην περίοδο μετά τη νοσηλεία, δυσχεραίνοντας περαιτέρω την επιστροφή στην προ νόσου λειτουργικότητα. Η χορήγηση οπιοειδών στους ασθενείς της ΜΕΘ αποτελεί κοινή πρακτική κατά τη διάρκεια του μηχανικού αερισμού, χωρίς ωστόσο αξιόπιστη και συστηματική αξιολόγηση του πόνου και εξατομικευμένη τιτλοποίηση των δόσεων. Η πολυπαραγοντική αναλγησία, με αξιοποίηση της δεξμεδετομιδίνης, της κεταμίνης, επικουρικών φαρμάκων για τον πόνο και τεχνικών περιοχικής αναλγησίας μπορεί να προλάβει την ανάπτυξη χρόνιου πόνου και να μειώσει το σύνδρομο στέρησης κατά τη διαδικασία απογαλακτισμού από οπιοειδή. Πρώιμη κινητοποίηση και φυσικοθεραπεία από τη στιγμή που κάποιος ασθενής σταθεροποιηθεί ενώ ακόμα νοσηλεύεται στη ΜΕΘ και συνεχής παρακολούθηση από ομάδα ειδικών με στόχο την έγκαιρη αναγνώριση των προβλημάτων μετά τη βαριά νόσο και την κατάλληλη αντιμετώπισή τους, συναποτελούν τους πυλώνες ενίσχυσης της λειτουργικότητας των ασθενών που εξέρχονται της ΜΕΘ. Η αναλυτική ενημέρωση τόσο των ασθενών, όσο και των οικείων τους, η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φροντίδας και η φαρμακολογική και όχι μόνο διαχείριση του πόνου που παρουσιάζεται κατά την αποκατάσταση, είναι μέσα βελτίωσης της ποιότητας ζωής τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο χρόνιος πόνος μετά από νοσηλεία σε ΜΕΘ είναι συχνό φαινόμενο και σχετίζεται τόσο με την ίδια τη βαριά νόσο όσο και με τη νοσηλεία αυτή καθαυτή. Κατά την αποκατάσταση απαιτείται ευαισθητοποίηση, φροντίδα και εξατομικευμένη πολυπαραγοντική αντιμετώπιση του πόνου ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ασθενών που επιζούν.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ: Οι ασθενείς που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) πάσχουν από βαριά νόσο και παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά θνητότητας ανάμεσα στους νοσηλευόμενους ασθενείς. Για εκείνους που επιβιώνουν, η ανάρρωση συχνά αποτελεί παρατεταμένη περίοδο αποκατάστασης με προβλήματα σωματικά, γνωσιακά και ψυχολογικά. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για άρθρα σχετικά με την ανάπτυξη χρόνιου πόνου μετά τη νοσηλεία στη ΜΕΘ. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στο MEDLINE για σχετικά άρθρα. Επιλέχθηκαν τελικά 41 άρθρα, εκ των οποίων τα 29 ήταν πρωτότυπες μελέτες. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Προϋπάρχων χρόνιος πόνος, προηγούμενη έκπτωση στην ποιότητα ζωής λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά και η ίδια η βαριά νόσος και η νοσηλεία με υποστήριξη οργάνων και πολλαπλές παρεμβάσεις, προδιαθέτουν στην ανάπτυξη χρόνιου πόνου στην περίοδο μετά τη νοσηλεία, δυσχεραίνοντας περαιτέρω την επιστροφή στην προ νόσου λειτουργικότητα. Η χορήγηση οπιοειδών στους ασθενείς της ΜΕΘ αποτελεί κοινή πρακτική κατά τη διάρκεια του μηχανικού αερισμού, χωρίς ωστόσο αξιόπιστη και συστηματική αξιολόγηση του πόνου και εξατομικευμένη τιτλοποίηση των δόσεων. Η πολυπαραγοντική αναλγησία, με αξιοποίηση της δεξμεδετομιδίνης, της κεταμίνης, επικουρικών φαρμάκων για τον πόνο και τεχνικών περιοχικής αναλγησίας μπορεί να προλάβει την ανάπτυξη χρόνιου πόνου και να μειώσει το σύνδρομο στέρησης κατά τη διαδικασία απογαλακτισμού από οπιοειδή. Πρώιμη κινητοποίηση και φυσικοθεραπεία από τη στιγμή που κάποιος ασθενής σταθεροποιηθεί ενώ ακόμα νοσηλεύεται στη ΜΕΘ και συνεχής παρακολούθηση από ομάδα ειδικών με στόχο την έγκαιρη αναγνώριση των προβλημάτων μετά τη βαριά νόσο και την κατάλληλη αντιμετώπισή τους, συναποτελούν τους πυλώνες ενίσχυσης της λειτουργικότητας των ασθενών που εξέρχονται της ΜΕΘ. Η αναλυτική ενημέρωση τόσο των ασθενών, όσο και των οικείων τους, η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φροντίδας και η φαρμακολογική και όχι μόνο διαχείριση του πόνου που παρουσιάζεται κατά την αποκατάσταση, είναι μέσα βελτίωσης της ποιότητας ζωής τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο χρόνιος πόνος μετά από νοσηλεία σε ΜΕΘ είναι συχνό φαινόμενο και σχετίζεται τόσο με την ίδια τη βαριά νόσο όσο και με τη νοσηλεία αυτή καθαυτή. Κατά την αποκατάσταση απαιτείται ευαισθητοποίηση, φροντίδα και εξατομικευμένη πολυπαραγοντική αντιμετώπιση του πόνου ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ασθενών που επιζούν.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαλιαμάνης Δημήτριος","Maniamanis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916013"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916013","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916013","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916013","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916013","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαλιαμάνης Δημήτριος","Maniamanis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916013","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916013"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ: Οι ασθενείς που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) πάσχουν από βαριά νόσο και παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά θνητότητας ανάμεσα στους νοσηλευόμενους ασθενείς. Για εκείνους που επιβιώνουν, η ανάρρωση συχνά αποτελεί παρατεταμένη περίοδο αποκατάστασης με προβλήματα σωματικά, γνωσιακά και ψυχολογικά. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για άρθρα σχετικά με την ανάπτυξη χρόνιου πόνου μετά τη νοσηλεία στη ΜΕΘ. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στο MEDLINE για σχετικά άρθρα. Επιλέχθηκαν τελικά 41 άρθρα, εκ των οποίων τα 29 ήταν πρωτότυπες μελέτες. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Προϋπάρχων χρόνιος πόνος, προηγούμενη έκπτωση στην ποιότητα ζωής λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά και η ίδια η βαριά νόσος και η νοσηλεία με υποστήριξη οργάνων και πολλαπλές παρεμβάσεις, προδιαθέτουν στην ανάπτυξη χρόνιου πόνου στην περίοδο μετά τη νοσηλεία, δυσχεραίνοντας περαιτέρω την επιστροφή στην προ νόσου λειτουργικότητα. Η χορήγηση οπιοειδών στους ασθενείς της ΜΕΘ αποτελεί κοινή πρακτική κατά τη διάρκεια του μηχανικού αερισμού, χωρίς ωστόσο αξιόπιστη και συστηματική αξιολόγηση του πόνου και εξατομικευμένη τιτλοποίηση των δόσεων. Η πολυπαραγοντική αναλγησία, με αξιοποίηση της δεξμεδετομιδίνης, της κεταμίνης, επικουρικών φαρμάκων για τον πόνο και τεχνικών περιοχικής αναλγησίας μπορεί να προλάβει την ανάπτυξη χρόνιου πόνου και να μειώσει το σύνδρομο στέρησης κατά τη διαδικασία απογαλακτισμού από οπιοειδή. Πρώιμη κινητοποίηση και φυσικοθεραπεία από τη στιγμή που κάποιος ασθενής σταθεροποιηθεί ενώ ακόμα νοσηλεύεται στη ΜΕΘ και συνεχής παρακολούθηση από ομάδα ειδικών με στόχο την έγκαιρη αναγνώριση των προβλημάτων μετά τη βαριά νόσο και την κατάλληλη αντιμετώπισή τους, συναποτελούν τους πυλώνες ενίσχυσης της λειτουργικότητας των ασθενών που εξέρχονται της ΜΕΘ. Η αναλυτική ενημέρωση τόσο των ασθενών, όσο και των οικείων τους, η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φροντίδας και η φαρμακολογική και όχι μόνο διαχείριση του πόνου που παρουσιάζεται κατά την αποκατάσταση, είναι μέσα βελτίωσης της ποιότητας ζωής τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο χρόνιος πόνος μετά από νοσηλεία σε ΜΕΘ είναι συχνό φαινόμενο και σχετίζεται τόσο με την ίδια τη βαριά νόσο όσο και με τη νοσηλεία αυτή καθαυτή. Κατά την αποκατάσταση απαιτείται ευαισθητοποίηση, φροντίδα και εξατομικευμένη πολυπαραγοντική αντιμετώπιση του πόνου ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ασθενών που επιζούν.","OBJECTIVE: Patients admitted to Intensive Care Units (ICU) suffer from critical illness and have the highest mortality rates among hospitalized patients. For those who survive, recovery is often a prolonged rehabilitation period with physical, cognitive and psychological dysfunction. The aim of the present narrative review was to identify in the existing literature articles providing information about the development of chronic pain after ICU stay. METHOD: We searched MEDLINE for relative articles. Finally, 41 articles were included in the present review; of them, 29 were original studies. RESULTS: Pre-existing chronic pain, previous impairment in quality of life due to health problems, but also the critical illness itself and organ support with multiple interventions, predispose to the development of chronic pain in the post-critical period, making it difficult to return to the pre-disease functional status. Opioid administration during mechanical ventilation is a common practice, frequently without reliable or systematic assessment of pain and individualized titration of dosage. Multimodal analgesia, including dexmedetomidine, ketamine, adjuvant medication and regional analgesia techniques can prevent chronic pain and treat withdrawal symptoms during opioid weaning. Early mobilization and physiotherapy as soon as the patient’s condition becomes stable, continuous assessment of pain and its corresponding treatment during hospitalization and the following period, individualized titration of opioids and follow-up by a team of specialists during rehabilitation comprise a successful management plan for early recognition of complications and effective aftercare treatment of these patients. CONCLUSIONS: Chronic pain after ICU stay is a common problem, associated with both critical illness and hospitalization itself. During rehabilitation, vigilance, care and an individualized multimodal analgesic regimen are required, in order to improve the quality of surviving patients’ lives."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χρόνιος πόνος μετά από νοσηλεία σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαλιαμάνης Δημήτριος","Maniamanis Dimitrios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ: Οι ασθενείς που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) πάσχουν από βαριά νόσο και παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά θνητότητας ανάμεσα στους νοσηλευόμενους ασθενείς. Για εκείνους που επιβιώνουν, η ανάρρωση συχνά αποτελεί παρατεταμένη περίοδο αποκατάστασης με προβλήματα σωματικά, γνωσιακά και ψυχολογικά. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για άρθρα σχετικά με την ανάπτυξη χρόνιου πόνου μετά τη νοσηλεία στη ΜΕΘ. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στο MEDLINE για σχετικά άρθρα. Επιλέχθηκαν τελικά 41 άρθρα, εκ των οποίων τα 29 ήταν πρωτότυπες μελέτες. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Προϋπάρχων χρόνιος πόνος, προηγούμενη έκπτωση στην ποιότητα ζωής λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά και η ίδια η βαριά νόσος και η νοσηλεία με υποστήριξη οργάνων και πολλαπλές παρεμβάσεις, προδιαθέτουν στην ανάπτυξη χρόνιου πόνου στην περίοδο μετά τη νοσηλεία, δυσχεραίνοντας περαιτέρω την επιστροφή στην προ νόσου λειτουργικότητα. Η χορήγηση οπιοειδών στους ασθενείς της ΜΕΘ αποτελεί κοινή πρακτική κατά τη διάρκεια του μηχανικού αερισμού, χωρίς ωστόσο αξιόπιστη και συστηματική αξιολόγηση του πόνου και εξατομικευμένη τιτλοποίηση των δόσεων. Η πολυπαραγοντική αναλγησία, με αξιοποίηση της δεξμεδετομιδίνης, της κεταμίνης, επικουρικών φαρμάκων για τον πόνο και τεχνικών περιοχικής αναλγησίας μπορεί να προλάβει την ανάπτυξη χρόνιου πόνου και να μειώσει το σύνδρομο στέρησης κατά τη διαδικασία απογαλακτισμού από οπιοειδή. Πρώιμη κινητοποίηση και φυσικοθεραπεία από τη στιγμή που κάποιος ασθενής σταθεροποιηθεί ενώ ακόμα νοσηλεύεται στη ΜΕΘ και συνεχής παρακολούθηση από ομάδα ειδικών με στόχο την έγκαιρη αναγνώριση των προβλημάτων μετά τη βαριά νόσο και την κατάλληλη αντιμετώπισή τους, συναποτελούν τους πυλώνες ενίσχυσης της λειτουργικότητας των ασθενών που εξέρχονται της ΜΕΘ. Η αναλυτική ενημέρωση τόσο των ασθενών, όσο και των οικείων τους, η δυνατότητα πρόσβασης σε δομές φροντίδας και η φαρμακολογική και όχι μόνο διαχείριση του πόνου που παρουσιάζεται κατά την αποκατάσταση, είναι μέσα βελτίωσης της ποιότητας ζωής τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο χρόνιος πόνος μετά από νοσηλεία σε ΜΕΘ είναι συχνό φαινόμενο και σχετίζεται τόσο με την ίδια τη βαριά νόσο όσο και με τη νοσηλεία αυτή καθαυτή. Κατά την αποκατάσταση απαιτείται ευαισθητοποίηση, φροντίδα και εξατομικευμένη πολυπαραγοντική αντιμετώπιση του πόνου ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ασθενών που επιζούν.","OBJECTIVE: Patients admitted to Intensive Care Units (ICU) suffer from critical illness and have the highest mortality rates among hospitalized patients. For those who survive, recovery is often a prolonged rehabilitation period with physical, cognitive and psychological dysfunction. The aim of the present narrative review was to identify in the existing literature articles providing information about the development of chronic pain after ICU stay. METHOD: We searched MEDLINE for relative articles. Finally, 41 articles were included in the present review; of them, 29 were original studies. RESULTS: Pre-existing chronic pain, previous impairment in quality of life due to health problems, but also the critical illness itself and organ support with multiple interventions, predispose to the development of chronic pain in the post-critical period, making it difficult to return to the pre-disease functional status. Opioid administration during mechanical ventilation is a common practice, frequently without reliable or systematic assessment of pain and individualized titration of dosage. Multimodal analgesia, including dexmedetomidine, ketamine, adjuvant medication and regional analgesia techniques can prevent chronic pain and treat withdrawal symptoms during opioid weaning. Early mobilization and physiotherapy as soon as the patient’s condition becomes stable, continuous assessment of pain and its corresponding treatment during hospitalization and the following period, individualized titration of opioids and follow-up by a team of specialists during rehabilitation comprise a successful management plan for early recognition of complications and effective aftercare treatment of these patients. CONCLUSIONS: Chronic pain after ICU stay is a common problem, associated with both critical illness and hospitalization itself. During rehabilitation, vigilance, care and an individualized multimodal analgesic regimen are required, in order to improve the quality of surviving patients’ lives."],"dc:identifier":["uoadl:2916013","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916013"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χρόνιος πόνος μετά από νοσηλεία σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z"}