{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916028"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916028","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ιστορία και Θεολογία της Ευχαριστιακής Επικλήσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων","abstract":"Από την έρευνα, για την ιστορία και τη θεολογία της ευχαριστιακής επικλήσεως στα σχετικά κείμενα και στις μαρτυρίες της λειτουργικής παραδόσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων, προέκυψε ότι η εμφάνιση της ευχαριστίας, αφ’ ενός ως της σημαντικότερης λατρευτικής εκφράσεως της συνάξεως στην εκκλησία, και αφ’ ετέρου ως πορείας ιστορικών μορφών η οποία διήνυσε μία περιπετειώδη εξελικτική διαδικασία, και σημάδεψε αρχικά το δεύτερο ήμισυ του δευτέρου αιώνα, κατέληξε από την ευλογία και απλή χρήση των προσφορών, στον καθαγιασμό των δώρων μέσω της επικλήσεως, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι η λατρευτική αυτή έκφραση συνοδεύθηκε με τη διακήρυξη του δόγματος. Διαπιστώθηκε διαχρονικά, σε όλες τις ευχαριστιακές παραλλαγές και διατυπώσεις, όπως αυτές εξελίχθησαν σε πολλούς και διαφόρους λειτουργικούς τύπους, οι οποίοι εξετάσθηκαν, ότι η επίκληση, υπό οιαδήποτε μορφή διατυπώνεται, η δι’ αυτής μεταποιητική επέμβαση του Τριαδικού Θεού στα δώρα, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, από τον τρίτο αιώνα και εξής, για την τελείωση της ευχαριστίας. Ο «καθαγιασμός» και η «ομολογία» πλέον αποτελούν το περιεχόμενο της ευχής της επικλήσεως για την επέλευση του Πνεύματος (η την επιδημία του Λόγου) στα ευχαριστηθέντα δώρα, ενώ το γεγονός αυτό αποτελεί συνέπεια της αναπτύξεως της χριστολογίας και της πνευματολογίας, οι οποίες απετέλεσαν προϋπόθεση και φυσική εξέλιξη της μετέπειτα ευχαριστιακής αναφοράς και του χαρακτήρα της.","abstract_html":"Από την έρευνα, για την ιστορία και τη θεολογία της ευχαριστιακής επικλήσεως στα σχετικά κείμενα και στις μαρτυρίες της λειτουργικής παραδόσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων, προέκυψε ότι η εμφάνιση της ευχαριστίας, αφ’ ενός ως της σημαντικότερης λατρευτικής εκφράσεως της συνάξεως στην εκκλησία, και αφ’ ετέρου ως πορείας ιστορικών μορφών η οποία διήνυσε μία περιπετειώδη εξελικτική διαδικασία, και σημάδεψε αρχικά το δεύτερο ήμισυ του δευτέρου αιώνα, κατέληξε από την ευλογία και απλή χρήση των προσφορών, στον καθαγιασμό των δώρων μέσω της επικλήσεως, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι η λατρευτική αυτή έκφραση συνοδεύθηκε με τη διακήρυξη του δόγματος. Διαπιστώθηκε διαχρονικά, σε όλες τις ευχαριστιακές παραλλαγές και διατυπώσεις, όπως αυτές εξελίχθησαν σε πολλούς και διαφόρους λειτουργικούς τύπους, οι οποίοι εξετάσθηκαν, ότι η επίκληση, υπό οιαδήποτε μορφή διατυπώνεται, η δι’ αυτής μεταποιητική επέμβαση του Τριαδικού Θεού στα δώρα, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, από τον τρίτο αιώνα και εξής, για την τελείωση της ευχαριστίας. Ο «καθαγιασμός» και η «ομολογία» πλέον αποτελούν το περιεχόμενο της ευχής της επικλήσεως για την επέλευση του Πνεύματος (η την επιδημία του Λόγου) στα ευχαριστηθέντα δώρα, ενώ το γεγονός αυτό αποτελεί συνέπεια της αναπτύξεως της χριστολογίας και της πνευματολογίας, οι οποίες απετέλεσαν προϋπόθεση και φυσική εξέλιξη της μετέπειτα ευχαριστιακής αναφοράς και του χαρακτήρα της.","abstract_has_math":false,"creators":["Αλεξάς Ανδρέας","Alexas Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Λατινικά","Greek","Latin"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916028"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916028","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916028","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916028","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916028","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλεξάς Ανδρέας","Alexas Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Λατινικά","Greek","Latin"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916028","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916028"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Από την έρευνα, για την ιστορία και τη θεολογία της ευχαριστιακής επικλήσεως στα σχετικά κείμενα και στις μαρτυρίες της λειτουργικής παραδόσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων, προέκυψε ότι η εμφάνιση της ευχαριστίας, αφ’ ενός ως της σημαντικότερης λατρευτικής εκφράσεως της συνάξεως στην εκκλησία, και αφ’ ετέρου ως πορείας ιστορικών μορφών η οποία διήνυσε μία περιπετειώδη εξελικτική διαδικασία, και σημάδεψε αρχικά το δεύτερο ήμισυ του δευτέρου αιώνα, κατέληξε από την ευλογία και απλή χρήση των προσφορών, στον καθαγιασμό των δώρων μέσω της επικλήσεως, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι η λατρευτική αυτή έκφραση συνοδεύθηκε με τη διακήρυξη του δόγματος. Διαπιστώθηκε διαχρονικά, σε όλες τις ευχαριστιακές παραλλαγές και διατυπώσεις, όπως αυτές εξελίχθησαν σε πολλούς και διαφόρους λειτουργικούς τύπους, οι οποίοι εξετάσθηκαν, ότι η επίκληση, υπό οιαδήποτε μορφή διατυπώνεται, η δι’ αυτής μεταποιητική επέμβαση του Τριαδικού Θεού στα δώρα, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, από τον τρίτο αιώνα και εξής, για την τελείωση της ευχαριστίας. Ο «καθαγιασμός» και η «ομολογία» πλέον αποτελούν το περιεχόμενο της ευχής της επικλήσεως για την επέλευση του Πνεύματος (η την επιδημία του Λόγου) στα ευχαριστηθέντα δώρα, ενώ το γεγονός αυτό αποτελεί συνέπεια της αναπτύξεως της χριστολογίας και της πνευματολογίας, οι οποίες απετέλεσαν προϋπόθεση και φυσική εξέλιξη της μετέπειτα ευχαριστιακής αναφοράς και του χαρακτήρα της.","From the research on the history and theology of the Eucharistic invocation (call) relying on texts and testimonies of the liturgical tradition of the first four centuries, it became obvious that the appearance of the Eucharistic service, on the one hand on an outs handing devotional expression of the congregation to the church, and on the other hand as a route of historical forms which spent an adventurous evolutionary process and initially marked the second hoc if of the second century, finally ended to the consecration of the Holy Gifts through the invocation, instead of the simple blessing and use of these gifts. At the same time it became clear that this expression of worship was accompanied by the declaration of doctrine. Over time, it was ascertained in all Eucharistic variations and formations, such as those evolved into many different functional types which were tested, that the invocation, in any form is made through the processing operation of the Holy Trinity on the Holy gifts, is an absolutely necessary condition for the perfection of the holy service, since the third century and onwards. The “sanctification” and “confession” are now the substantial elements for the invocation in order to call the Holy Spirit (or the descend of God’s speech) to be present on the gifts. This fact is a consequence of the development of Christology and Pneumatology which have been considered as a prerequisite and a natural evolution of the forthcoming character of the Eucharist."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ιστορία και Θεολογία της Ευχαριστιακής Επικλήσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλεξάς Ανδρέας","Alexas Andreas"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Από την έρευνα, για την ιστορία και τη θεολογία της ευχαριστιακής επικλήσεως στα σχετικά κείμενα και στις μαρτυρίες της λειτουργικής παραδόσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων, προέκυψε ότι η εμφάνιση της ευχαριστίας, αφ’ ενός ως της σημαντικότερης λατρευτικής εκφράσεως της συνάξεως στην εκκλησία, και αφ’ ετέρου ως πορείας ιστορικών μορφών η οποία διήνυσε μία περιπετειώδη εξελικτική διαδικασία, και σημάδεψε αρχικά το δεύτερο ήμισυ του δευτέρου αιώνα, κατέληξε από την ευλογία και απλή χρήση των προσφορών, στον καθαγιασμό των δώρων μέσω της επικλήσεως, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι η λατρευτική αυτή έκφραση συνοδεύθηκε με τη διακήρυξη του δόγματος. Διαπιστώθηκε διαχρονικά, σε όλες τις ευχαριστιακές παραλλαγές και διατυπώσεις, όπως αυτές εξελίχθησαν σε πολλούς και διαφόρους λειτουργικούς τύπους, οι οποίοι εξετάσθηκαν, ότι η επίκληση, υπό οιαδήποτε μορφή διατυπώνεται, η δι’ αυτής μεταποιητική επέμβαση του Τριαδικού Θεού στα δώρα, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, από τον τρίτο αιώνα και εξής, για την τελείωση της ευχαριστίας. Ο «καθαγιασμός» και η «ομολογία» πλέον αποτελούν το περιεχόμενο της ευχής της επικλήσεως για την επέλευση του Πνεύματος (η την επιδημία του Λόγου) στα ευχαριστηθέντα δώρα, ενώ το γεγονός αυτό αποτελεί συνέπεια της αναπτύξεως της χριστολογίας και της πνευματολογίας, οι οποίες απετέλεσαν προϋπόθεση και φυσική εξέλιξη της μετέπειτα ευχαριστιακής αναφοράς και του χαρακτήρα της.","From the research on the history and theology of the Eucharistic invocation (call) relying on texts and testimonies of the liturgical tradition of the first four centuries, it became obvious that the appearance of the Eucharistic service, on the one hand on an outs handing devotional expression of the congregation to the church, and on the other hand as a route of historical forms which spent an adventurous evolutionary process and initially marked the second hoc if of the second century, finally ended to the consecration of the Holy Gifts through the invocation, instead of the simple blessing and use of these gifts. At the same time it became clear that this expression of worship was accompanied by the declaration of doctrine. Over time, it was ascertained in all Eucharistic variations and formations, such as those evolved into many different functional types which were tested, that the invocation, in any form is made through the processing operation of the Holy Trinity on the Holy gifts, is an absolutely necessary condition for the perfection of the holy service, since the third century and onwards. The “sanctification” and “confession” are now the substantial elements for the invocation in order to call the Holy Spirit (or the descend of God’s speech) to be present on the gifts. This fact is a consequence of the development of Christology and Pneumatology which have been considered as a prerequisite and a natural evolution of the forthcoming character of the Eucharist."],"dc:identifier":["uoadl:2916028","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916028"],"dc:language":["Ελληνικά","Λατινικά","Greek","Latin"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Ιστορία και Θεολογία της Ευχαριστιακής Επικλήσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z"}