{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916189"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916189","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Human biomonitoring & health impact assessment of waste management - An overview on molecular pathways of exposure & human biomarkers to define exposure to hazardous waste/materials in occupational and environmental health","abstract":"Στην περίληψη ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Η διατριβή αποτελείται από δύο μέρη: το θεωρητικό μέρος και το πρακτικό μέρος που περιλαμβάνει μια μελέτη περίπτωσης. Το θεωρητικό μέρος περιλαμβάνει τα κεφάλαια 1 έως 4 και το πρακτικό το κεφάλαιο 5. Σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει όλες τις διαθέσιμες καταγεγραμμένες περιβαλλοντικές χημικές ουσιών που περιλαμβάνονται σε διαφορετικούς τύπους και διαφορετικές κατηγορίες αποβλήτων, να παρουσιάσει όλα τα πιθανά μονοπάτια έκθεσης του ανθρώπινου οργανισμού σε αυτές τις χημικές ουσίες, τους ανθρώπινους βιοδείκτες και τις διαθέσιμες μεθόδους ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης, τα οποία λαμβάνονται υπόψη υπόψιν στα πλαίσια των συζητήσεων περί των αρνητικών επιπτώσεων στην ανθρώπινη υγεία από την έκθεση σε αυτές τις χημικές ουσίες. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο, παρουσιάζονται όλες οι κατηγορίες αποβλήτων από τις οποίες προέρχονται όλες οι χημικές ουσίες. Επιπρόσθετα, πολλοί διαφορετικοί τρόποι διαχείρισης και επεξεργασίας των αποβλήτων αναλύονται. Τα επικίνδυνα απόβλητα είναι απορριπτόμενα υλικά με ιδιότητες που τα καθιστούν δυνητικά επιβλαβή για την ανθρώπινη υγεία ή το περιβάλλον. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορεί να περιλαμβάνουν χημικές ουσίες, βαρέα μέταλλα ή ουσίες που παράγονται ως υποπροϊόντα κατά τη διάρκεια εμπορικών διαδικασιών παραγωγής, καθώς και απορριπτόμενα οικιακά προϊόντα όπως αραιωτικά χρωμάτων, υγρά καθαρισμού και παλιές μπαταρίες. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορούν να έχουν τη μορφή υγρών, στερεών, αερίων ή λάσπης. Μεγάλο μέρος αυτού του επικίνδυνου υλικού αποθηκεύεται σε χώρους υγειονομικής ταφής ή σε άλλους χώρους συγκράτησης. Στο κεφάλαιο 2, όλες οι καταγεγραμμένες φυσικές και τεχνητές περιβαλλοντικές τοξικές χημικές ουσίες εισάγονται και κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με τη δομή, τις ιδιότητες ή τη χρήση τους. Σε αυτό το κεφάλαιο, περιγράφονται όλες οι ιδιότητες κάθε χημικής ουσίας, οι χρήσεις τους και τα προϊόντα, η βιομηχανία, ο τομέας και οι τύποι αποβλήτων εντός των οποίων εμπεριέχονται. Τέλος, παρουσιάζονται όλα τα προσβεβλημένα όργανα και οι πιθανές ασθένειες που μπορεί να αναπτύξει ο άνθρωπος μετά από την παρατεταμένη έκθεση στις χημικές αυτές ουσίες. Στο κεφάλαιο 3, παρουσιάζονται όλες οι πιθανές οδοί έκθεσης σε περιβαλλοντικές χημικές ουσίες. Η οδός έκθεσης μιας επικίνδυνης ουσίας αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τον προσδιορισμό των δράσεων αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης. Η οδός έκθεσης αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο μπορεί να έρθει σε επαφή με μια επικίνδυνη ουσία. Στο κεφάλαιο 4, περιγράφεται ο μηχανισμός των διαδικασιών ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης και των ανθρώπινων βιοδεικτών. Περιγράφονται τρεις προσεγγίσεις για την προσομοίωση της ανθρώπινης διαδικασίας βιοδεικτών. Η ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση μας επιτρέπει να μετρήσουμε την έκθεσή μας σε χημικές ουσίες μετρώντας είτε τις ίδιες τις ουσίες, τους μεταβολίτες τους είτε δείκτες των επακόλουθων επιπτώσεων στην υγεία στα σωματικά υγρά ή στους ιστούς. Οι πληροφορίες σχετικά με την έκθεση στον άνθρωπο μπορούν στη συνέχεια να συνδεθούν με δεδομένα σχετικά με πηγές και επιδημιολογικές έρευνες, προκειμένου να ενημερωθεί η έρευνα σχετικά με τις σχέσεις έκθεσης-απόκρισης στον άνθρωπο. Οι περιβαλλοντικές επιστήμες υγείας επικεντρώνονται στη σχέση μεταξύ της παρουσίας μολυσματικών ουσιών στο περιβάλλον και της σχέσης τους με πιθανές δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δεδομένα της ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης (HBM) έχουν αποδειχθεί ότι αποτελούν πολύτιμη προσθήκη στις εκτιμήσεις έκθεσης με βάση περιβαλλοντικά μέτρα. Για την ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση χρησιμοποιούνται ανθρώπινοι βιοδείκτες. Οι ανθρώπινοι βιοδείκτες έχουν συζητηθεί εκτενώς στην επιστημονική βιβλιογραφία τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά σπάνια όσον αφορά την έρευνα για τα επικίνδυνα απόβλητα. Είναι χρήσιμο να ταξινομηθούν οι βιοδείκτες σε τρεις τύπους: Βιοδείκτες έκθεσης, βιοδείκτες επιδράσεων και βιοδείκτες ευαισθησίας. Ένας βιοδείκτης έκθεσης είναι μια εξωγενής ουσία ή οι μεταβολίτες της ή το προϊόν μιας αλληλεπίδρασης μεταξύ ενός ξενοβιοτικού παράγοντα και κάποιου μορίου ή κυττάρου στόχου που μετριέται εντός ενός οργανισμού. Βιοδείκτης της επίδρασης είναι μια μετρήσιμη βιοχημική, φυσιολογική ή άλλη μεταβολή εντός ενός οργανισμού που ανάλογα με το μέγεθος, μπορεί να αναγνωριστεί ως αποδεδειγμένη ή πιθανή βλάβη στην υγεία του ανθρώπου που έχει εκτεθεί. Τέλος, βιοδείκτης ευαισθησίας είναι ένας δείκτης ενός εγγενούς ή επίκτητου περιορισμού της ικανότητας ενός οργανισμού να ανταποκρίνεται στην πρόκληση της έκθεσης σε μια συγκεκριμένη ξενοβιοτική ουσία. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο 5, αναλύονται όλοι οι παραπάνω τομείς έρευνας για τις επιβλαβείς περιβαλλοντικές χημικές ουσίες που προέρχονται από τα αντιρρυπαντικά υφαλλοχρώματα που χρησιμοποιούνται στη ναυτιλιακή βιομηχανία.","abstract_html":"Στην περίληψη ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Η διατριβή αποτελείται από δύο μέρη: το θεωρητικό μέρος και το πρακτικό μέρος που περιλαμβάνει μια μελέτη περίπτωσης. Το θεωρητικό μέρος περιλαμβάνει τα κεφάλαια 1 έως 4 και το πρακτικό το κεφάλαιο 5. Σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει όλες τις διαθέσιμες καταγεγραμμένες περιβαλλοντικές χημικές ουσιών που περιλαμβάνονται σε διαφορετικούς τύπους και διαφορετικές κατηγορίες αποβλήτων, να παρουσιάσει όλα τα πιθανά μονοπάτια έκθεσης του ανθρώπινου οργανισμού σε αυτές τις χημικές ουσίες, τους ανθρώπινους βιοδείκτες και τις διαθέσιμες μεθόδους ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης, τα οποία λαμβάνονται υπόψη υπόψιν στα πλαίσια των συζητήσεων περί των αρνητικών επιπτώσεων στην ανθρώπινη υγεία από την έκθεση σε αυτές τις χημικές ουσίες. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο, παρουσιάζονται όλες οι κατηγορίες αποβλήτων από τις οποίες προέρχονται όλες οι χημικές ουσίες. Επιπρόσθετα, πολλοί διαφορετικοί τρόποι διαχείρισης και επεξεργασίας των αποβλήτων αναλύονται. Τα επικίνδυνα απόβλητα είναι απορριπτόμενα υλικά με ιδιότητες που τα καθιστούν δυνητικά επιβλαβή για την ανθρώπινη υγεία ή το περιβάλλον. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορεί να περιλαμβάνουν χημικές ουσίες, βαρέα μέταλλα ή ουσίες που παράγονται ως υποπροϊόντα κατά τη διάρκεια εμπορικών διαδικασιών παραγωγής, καθώς και απορριπτόμενα οικιακά προϊόντα όπως αραιωτικά χρωμάτων, υγρά καθαρισμού και παλιές μπαταρίες. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορούν να έχουν τη μορφή υγρών, στερεών, αερίων ή λάσπης. Μεγάλο μέρος αυτού του επικίνδυνου υλικού αποθηκεύεται σε χώρους υγειονομικής ταφής ή σε άλλους χώρους συγκράτησης. Στο κεφάλαιο 2, όλες οι καταγεγραμμένες φυσικές και τεχνητές περιβαλλοντικές τοξικές χημικές ουσίες εισάγονται και κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με τη δομή, τις ιδιότητες ή τη χρήση τους. Σε αυτό το κεφάλαιο, περιγράφονται όλες οι ιδιότητες κάθε χημικής ουσίας, οι χρήσεις τους και τα προϊόντα, η βιομηχανία, ο τομέας και οι τύποι αποβλήτων εντός των οποίων εμπεριέχονται. Τέλος, παρουσιάζονται όλα τα προσβεβλημένα όργανα και οι πιθανές ασθένειες που μπορεί να αναπτύξει ο άνθρωπος μετά από την παρατεταμένη έκθεση στις χημικές αυτές ουσίες. Στο κεφάλαιο 3, παρουσιάζονται όλες οι πιθανές οδοί έκθεσης σε περιβαλλοντικές χημικές ουσίες. Η οδός έκθεσης μιας επικίνδυνης ουσίας αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τον προσδιορισμό των δράσεων αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης. Η οδός έκθεσης αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο μπορεί να έρθει σε επαφή με μια επικίνδυνη ουσία. Στο κεφάλαιο 4, περιγράφεται ο μηχανισμός των διαδικασιών ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης και των ανθρώπινων βιοδεικτών. Περιγράφονται τρεις προσεγγίσεις για την προσομοίωση της ανθρώπινης διαδικασίας βιοδεικτών. Η ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση μας επιτρέπει να μετρήσουμε την έκθεσή μας σε χημικές ουσίες μετρώντας είτε τις ίδιες τις ουσίες, τους μεταβολίτες τους είτε δείκτες των επακόλουθων επιπτώσεων στην υγεία στα σωματικά υγρά ή στους ιστούς. Οι πληροφορίες σχετικά με την έκθεση στον άνθρωπο μπορούν στη συνέχεια να συνδεθούν με δεδομένα σχετικά με πηγές και επιδημιολογικές έρευνες, προκειμένου να ενημερωθεί η έρευνα σχετικά με τις σχέσεις έκθεσης-απόκρισης στον άνθρωπο. Οι περιβαλλοντικές επιστήμες υγείας επικεντρώνονται στη σχέση μεταξύ της παρουσίας μολυσματικών ουσιών στο περιβάλλον και της σχέσης τους με πιθανές δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δεδομένα της ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης (HBM) έχουν αποδειχθεί ότι αποτελούν πολύτιμη προσθήκη στις εκτιμήσεις έκθεσης με βάση περιβαλλοντικά μέτρα. Για την ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση χρησιμοποιούνται ανθρώπινοι βιοδείκτες. Οι ανθρώπινοι βιοδείκτες έχουν συζητηθεί εκτενώς στην επιστημονική βιβλιογραφία τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά σπάνια όσον αφορά την έρευνα για τα επικίνδυνα απόβλητα. Είναι χρήσιμο να ταξινομηθούν οι βιοδείκτες σε τρεις τύπους: Βιοδείκτες έκθεσης, βιοδείκτες επιδράσεων και βιοδείκτες ευαισθησίας. Ένας βιοδείκτης έκθεσης είναι μια εξωγενής ουσία ή οι μεταβολίτες της ή το προϊόν μιας αλληλεπίδρασης μεταξύ ενός ξενοβιοτικού παράγοντα και κάποιου μορίου ή κυττάρου στόχου που μετριέται εντός ενός οργανισμού. Βιοδείκτης της επίδρασης είναι μια μετρήσιμη βιοχημική, φυσιολογική ή άλλη μεταβολή εντός ενός οργανισμού που ανάλογα με το μέγεθος, μπορεί να αναγνωριστεί ως αποδεδειγμένη ή πιθανή βλάβη στην υγεία του ανθρώπου που έχει εκτεθεί. Τέλος, βιοδείκτης ευαισθησίας είναι ένας δείκτης ενός εγγενούς ή επίκτητου περιορισμού της ικανότητας ενός οργανισμού να ανταποκρίνεται στην πρόκληση της έκθεσης σε μια συγκεκριμένη ξενοβιοτική ουσία. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο 5, αναλύονται όλοι οι παραπάνω τομείς έρευνας για τις επιβλαβείς περιβαλλοντικές χημικές ουσίες που προέρχονται από τα αντιρρυπαντικά υφαλλοχρώματα που χρησιμοποιούνται στη ναυτιλιακή βιομηχανία.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκιωνάκης Αναστάσιος","Gkionakis Anastasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916189"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916189","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916189","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916189","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916189","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκιωνάκης Αναστάσιος","Gkionakis Anastasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916189","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916189"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην περίληψη ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Η διατριβή αποτελείται από δύο μέρη: το θεωρητικό μέρος και το πρακτικό μέρος που περιλαμβάνει μια μελέτη περίπτωσης. Το θεωρητικό μέρος περιλαμβάνει τα κεφάλαια 1 έως 4 και το πρακτικό το κεφάλαιο 5. Σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει όλες τις διαθέσιμες καταγεγραμμένες περιβαλλοντικές χημικές ουσιών που περιλαμβάνονται σε διαφορετικούς τύπους και διαφορετικές κατηγορίες αποβλήτων, να παρουσιάσει όλα τα πιθανά μονοπάτια έκθεσης του ανθρώπινου οργανισμού σε αυτές τις χημικές ουσίες, τους ανθρώπινους βιοδείκτες και τις διαθέσιμες μεθόδους ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης, τα οποία λαμβάνονται υπόψη υπόψιν στα πλαίσια των συζητήσεων περί των αρνητικών επιπτώσεων στην ανθρώπινη υγεία από την έκθεση σε αυτές τις χημικές ουσίες. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο, παρουσιάζονται όλες οι κατηγορίες αποβλήτων από τις οποίες προέρχονται όλες οι χημικές ουσίες. Επιπρόσθετα, πολλοί διαφορετικοί τρόποι διαχείρισης και επεξεργασίας των αποβλήτων αναλύονται. Τα επικίνδυνα απόβλητα είναι απορριπτόμενα υλικά με ιδιότητες που τα καθιστούν δυνητικά επιβλαβή για την ανθρώπινη υγεία ή το περιβάλλον. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορεί να περιλαμβάνουν χημικές ουσίες, βαρέα μέταλλα ή ουσίες που παράγονται ως υποπροϊόντα κατά τη διάρκεια εμπορικών διαδικασιών παραγωγής, καθώς και απορριπτόμενα οικιακά προϊόντα όπως αραιωτικά χρωμάτων, υγρά καθαρισμού και παλιές μπαταρίες. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορούν να έχουν τη μορφή υγρών, στερεών, αερίων ή λάσπης. Μεγάλο μέρος αυτού του επικίνδυνου υλικού αποθηκεύεται σε χώρους υγειονομικής ταφής ή σε άλλους χώρους συγκράτησης. Στο κεφάλαιο 2, όλες οι καταγεγραμμένες φυσικές και τεχνητές περιβαλλοντικές τοξικές χημικές ουσίες εισάγονται και κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με τη δομή, τις ιδιότητες ή τη χρήση τους. Σε αυτό το κεφάλαιο, περιγράφονται όλες οι ιδιότητες κάθε χημικής ουσίας, οι χρήσεις τους και τα προϊόντα, η βιομηχανία, ο τομέας και οι τύποι αποβλήτων εντός των οποίων εμπεριέχονται. Τέλος, παρουσιάζονται όλα τα προσβεβλημένα όργανα και οι πιθανές ασθένειες που μπορεί να αναπτύξει ο άνθρωπος μετά από την παρατεταμένη έκθεση στις χημικές αυτές ουσίες. Στο κεφάλαιο 3, παρουσιάζονται όλες οι πιθανές οδοί έκθεσης σε περιβαλλοντικές χημικές ουσίες. Η οδός έκθεσης μιας επικίνδυνης ουσίας αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τον προσδιορισμό των δράσεων αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης. Η οδός έκθεσης αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο μπορεί να έρθει σε επαφή με μια επικίνδυνη ουσία. Στο κεφάλαιο 4, περιγράφεται ο μηχανισμός των διαδικασιών ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης και των ανθρώπινων βιοδεικτών. Περιγράφονται τρεις προσεγγίσεις για την προσομοίωση της ανθρώπινης διαδικασίας βιοδεικτών. Η ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση μας επιτρέπει να μετρήσουμε την έκθεσή μας σε χημικές ουσίες μετρώντας είτε τις ίδιες τις ουσίες, τους μεταβολίτες τους είτε δείκτες των επακόλουθων επιπτώσεων στην υγεία στα σωματικά υγρά ή στους ιστούς. Οι πληροφορίες σχετικά με την έκθεση στον άνθρωπο μπορούν στη συνέχεια να συνδεθούν με δεδομένα σχετικά με πηγές και επιδημιολογικές έρευνες, προκειμένου να ενημερωθεί η έρευνα σχετικά με τις σχέσεις έκθεσης-απόκρισης στον άνθρωπο. Οι περιβαλλοντικές επιστήμες υγείας επικεντρώνονται στη σχέση μεταξύ της παρουσίας μολυσματικών ουσιών στο περιβάλλον και της σχέσης τους με πιθανές δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δεδομένα της ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης (HBM) έχουν αποδειχθεί ότι αποτελούν πολύτιμη προσθήκη στις εκτιμήσεις έκθεσης με βάση περιβαλλοντικά μέτρα. Για την ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση χρησιμοποιούνται ανθρώπινοι βιοδείκτες. Οι ανθρώπινοι βιοδείκτες έχουν συζητηθεί εκτενώς στην επιστημονική βιβλιογραφία τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά σπάνια όσον αφορά την έρευνα για τα επικίνδυνα απόβλητα. Είναι χρήσιμο να ταξινομηθούν οι βιοδείκτες σε τρεις τύπους: Βιοδείκτες έκθεσης, βιοδείκτες επιδράσεων και βιοδείκτες ευαισθησίας. Ένας βιοδείκτης έκθεσης είναι μια εξωγενής ουσία ή οι μεταβολίτες της ή το προϊόν μιας αλληλεπίδρασης μεταξύ ενός ξενοβιοτικού παράγοντα και κάποιου μορίου ή κυττάρου στόχου που μετριέται εντός ενός οργανισμού. Βιοδείκτης της επίδρασης είναι μια μετρήσιμη βιοχημική, φυσιολογική ή άλλη μεταβολή εντός ενός οργανισμού που ανάλογα με το μέγεθος, μπορεί να αναγνωριστεί ως αποδεδειγμένη ή πιθανή βλάβη στην υγεία του ανθρώπου που έχει εκτεθεί. Τέλος, βιοδείκτης ευαισθησίας είναι ένας δείκτης ενός εγγενούς ή επίκτητου περιορισμού της ικανότητας ενός οργανισμού να ανταποκρίνεται στην πρόκληση της έκθεσης σε μια συγκεκριμένη ξενοβιοτική ουσία. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο 5, αναλύονται όλοι οι παραπάνω τομείς έρευνας για τις επιβλαβείς περιβαλλοντικές χημικές ουσίες που προέρχονται από τα αντιρρυπαντικά υφαλλοχρώματα που χρησιμοποιούνται στη ναυτιλιακή βιομηχανία.","A short description of the Master of Science dissertation follows. The dissertation consists of two parts: the theoretical part and the practical one consists of a case study. The theoretical part includes chapters 1 to 4 and the practical one chapter 5. This dissertation would like to provide an overview of the current available environmental chemicals/substances that are derived from several waste types and categories, of all the possible pathways of exposure to human, of all the human biomarkers and human biomonitoring programs/methods in the environmental health sector, which is timely given the present debate on adverse health effects from environmental exposures. More specifically, in chapter 1, an introduction referred to all the hazardous waste categories from where the environmental chemicals are derived is presented. Furthermore, several waste treatment methods are analyzed. Hazardous wastes are discarded materials with properties that make them potentially harmful to human health or the environment. Hazardous wastes can include things such as chemicals, heavy metals, or substances generated as byproducts during commercial manufacturing processes, as well as discarded household products like paint thinners, cleaning fluids, and old batteries. Hazardous wastes can be in the form of liquids, solids, contained gases, or sludges. Much of this hazardous material is stored in landfills or other containment areas. In chapter 2, all the recorded natural and man-made environmental toxic chemicals/substances are introduced and categorized to each corresponding chemical classification in accordance with their structure, properties or use. In this chapter, they are described all the properties of each chemical/substance, their uses and the products, the industry/sector, and the waste types within which they are contained. Finally, they have presented all the affected organ systems and the cancer classification for each of the described substances. In chapter 3, they are resented all the possible pathways of exposure to environmental chemicals/substances. The exposure pathway of a hazardous substance is an important consideration in determining emergency response actions. An exposure pathway refers to the way a person can come into contact with a hazardous substance. In chapter 4, it is described as the mechanism of the human biomonitoring procedures and human biomarkers. Three approaches to simulate the human biomarkers process are described. Human biomonitoring allows us to measure our exposure to chemicals by measuring either the substances themselves, their metabolites, or markers of subsequent health effects in body fluids or tissues. Information on human exposure can then be linked to data on sources and epidemiological surveys, in order to inform research on the exposure-response relationships in humans. Environmental health sciences focus on the link between the presence of contaminants in the environment and their relation with possible adverse health effects. Within this context, human biomonitoring (HBM) data have proven to be a valuable addition to estimates of exposure based on environmental measures. For human biomonitoring is used human biomarkers. Human biomarkers have been discussed extensively in the scientific literature in the past ten years but rarely with regard to hazardous waste research. It is useful to classify biomarkers into three types: Biomarkers of exposure, biomarkers of effects, and biomarkers of susceptibility. A biomarker of exposure is an exogenous substance or its metabolites or the product of an interaction between a xenobiotic agent and some target molecule or cell that is measures in a compartment within an organism. A biomarker of effect is a measurable biochemical, physiologic, or other alteration within an organism that, depending on the magnitude, can be recognized as an established or potential health impairment or disease. A biomarker of susceptibility is an indicator of an inherent or acquired limitation of an organism's ability to respond to the challenge of exposure to a specific xenobiotic substance. Finally, in the last chapter 5, all the above sub-research areas are analyzed for the harmful environmental chemicals/substances that are derived from the antifouling paints that they are used in the maritime industry."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Human biomonitoring & health impact assessment of waste management - An overview on molecular pathways of exposure & human biomarkers to define exposure to hazardous waste/materials in occupational and environmental health"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκιωνάκης Αναστάσιος","Gkionakis Anastasios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Στην περίληψη ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Η διατριβή αποτελείται από δύο μέρη: το θεωρητικό μέρος και το πρακτικό μέρος που περιλαμβάνει μια μελέτη περίπτωσης. Το θεωρητικό μέρος περιλαμβάνει τα κεφάλαια 1 έως 4 και το πρακτικό το κεφάλαιο 5. Σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει όλες τις διαθέσιμες καταγεγραμμένες περιβαλλοντικές χημικές ουσιών που περιλαμβάνονται σε διαφορετικούς τύπους και διαφορετικές κατηγορίες αποβλήτων, να παρουσιάσει όλα τα πιθανά μονοπάτια έκθεσης του ανθρώπινου οργανισμού σε αυτές τις χημικές ουσίες, τους ανθρώπινους βιοδείκτες και τις διαθέσιμες μεθόδους ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης, τα οποία λαμβάνονται υπόψη υπόψιν στα πλαίσια των συζητήσεων περί των αρνητικών επιπτώσεων στην ανθρώπινη υγεία από την έκθεση σε αυτές τις χημικές ουσίες. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο, παρουσιάζονται όλες οι κατηγορίες αποβλήτων από τις οποίες προέρχονται όλες οι χημικές ουσίες. Επιπρόσθετα, πολλοί διαφορετικοί τρόποι διαχείρισης και επεξεργασίας των αποβλήτων αναλύονται. Τα επικίνδυνα απόβλητα είναι απορριπτόμενα υλικά με ιδιότητες που τα καθιστούν δυνητικά επιβλαβή για την ανθρώπινη υγεία ή το περιβάλλον. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορεί να περιλαμβάνουν χημικές ουσίες, βαρέα μέταλλα ή ουσίες που παράγονται ως υποπροϊόντα κατά τη διάρκεια εμπορικών διαδικασιών παραγωγής, καθώς και απορριπτόμενα οικιακά προϊόντα όπως αραιωτικά χρωμάτων, υγρά καθαρισμού και παλιές μπαταρίες. Τα επικίνδυνα απόβλητα μπορούν να έχουν τη μορφή υγρών, στερεών, αερίων ή λάσπης. Μεγάλο μέρος αυτού του επικίνδυνου υλικού αποθηκεύεται σε χώρους υγειονομικής ταφής ή σε άλλους χώρους συγκράτησης. Στο κεφάλαιο 2, όλες οι καταγεγραμμένες φυσικές και τεχνητές περιβαλλοντικές τοξικές χημικές ουσίες εισάγονται και κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με τη δομή, τις ιδιότητες ή τη χρήση τους. Σε αυτό το κεφάλαιο, περιγράφονται όλες οι ιδιότητες κάθε χημικής ουσίας, οι χρήσεις τους και τα προϊόντα, η βιομηχανία, ο τομέας και οι τύποι αποβλήτων εντός των οποίων εμπεριέχονται. Τέλος, παρουσιάζονται όλα τα προσβεβλημένα όργανα και οι πιθανές ασθένειες που μπορεί να αναπτύξει ο άνθρωπος μετά από την παρατεταμένη έκθεση στις χημικές αυτές ουσίες. Στο κεφάλαιο 3, παρουσιάζονται όλες οι πιθανές οδοί έκθεσης σε περιβαλλοντικές χημικές ουσίες. Η οδός έκθεσης μιας επικίνδυνης ουσίας αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τον προσδιορισμό των δράσεων αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης. Η οδός έκθεσης αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο μπορεί να έρθει σε επαφή με μια επικίνδυνη ουσία. Στο κεφάλαιο 4, περιγράφεται ο μηχανισμός των διαδικασιών ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης και των ανθρώπινων βιοδεικτών. Περιγράφονται τρεις προσεγγίσεις για την προσομοίωση της ανθρώπινης διαδικασίας βιοδεικτών. Η ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση μας επιτρέπει να μετρήσουμε την έκθεσή μας σε χημικές ουσίες μετρώντας είτε τις ίδιες τις ουσίες, τους μεταβολίτες τους είτε δείκτες των επακόλουθων επιπτώσεων στην υγεία στα σωματικά υγρά ή στους ιστούς. Οι πληροφορίες σχετικά με την έκθεση στον άνθρωπο μπορούν στη συνέχεια να συνδεθούν με δεδομένα σχετικά με πηγές και επιδημιολογικές έρευνες, προκειμένου να ενημερωθεί η έρευνα σχετικά με τις σχέσεις έκθεσης-απόκρισης στον άνθρωπο. Οι περιβαλλοντικές επιστήμες υγείας επικεντρώνονται στη σχέση μεταξύ της παρουσίας μολυσματικών ουσιών στο περιβάλλον και της σχέσης τους με πιθανές δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δεδομένα της ανθρώπινης βιοπαρακολούθησης (HBM) έχουν αποδειχθεί ότι αποτελούν πολύτιμη προσθήκη στις εκτιμήσεις έκθεσης με βάση περιβαλλοντικά μέτρα. Για την ανθρώπινη βιοπαρακολούθηση χρησιμοποιούνται ανθρώπινοι βιοδείκτες. Οι ανθρώπινοι βιοδείκτες έχουν συζητηθεί εκτενώς στην επιστημονική βιβλιογραφία τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά σπάνια όσον αφορά την έρευνα για τα επικίνδυνα απόβλητα. Είναι χρήσιμο να ταξινομηθούν οι βιοδείκτες σε τρεις τύπους: Βιοδείκτες έκθεσης, βιοδείκτες επιδράσεων και βιοδείκτες ευαισθησίας. Ένας βιοδείκτης έκθεσης είναι μια εξωγενής ουσία ή οι μεταβολίτες της ή το προϊόν μιας αλληλεπίδρασης μεταξύ ενός ξενοβιοτικού παράγοντα και κάποιου μορίου ή κυττάρου στόχου που μετριέται εντός ενός οργανισμού. Βιοδείκτης της επίδρασης είναι μια μετρήσιμη βιοχημική, φυσιολογική ή άλλη μεταβολή εντός ενός οργανισμού που ανάλογα με το μέγεθος, μπορεί να αναγνωριστεί ως αποδεδειγμένη ή πιθανή βλάβη στην υγεία του ανθρώπου που έχει εκτεθεί. Τέλος, βιοδείκτης ευαισθησίας είναι ένας δείκτης ενός εγγενούς ή επίκτητου περιορισμού της ικανότητας ενός οργανισμού να ανταποκρίνεται στην πρόκληση της έκθεσης σε μια συγκεκριμένη ξενοβιοτική ουσία. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο 5, αναλύονται όλοι οι παραπάνω τομείς έρευνας για τις επιβλαβείς περιβαλλοντικές χημικές ουσίες που προέρχονται από τα αντιρρυπαντικά υφαλλοχρώματα που χρησιμοποιούνται στη ναυτιλιακή βιομηχανία.","A short description of the Master of Science dissertation follows. The dissertation consists of two parts: the theoretical part and the practical one consists of a case study. The theoretical part includes chapters 1 to 4 and the practical one chapter 5. This dissertation would like to provide an overview of the current available environmental chemicals/substances that are derived from several waste types and categories, of all the possible pathways of exposure to human, of all the human biomarkers and human biomonitoring programs/methods in the environmental health sector, which is timely given the present debate on adverse health effects from environmental exposures. More specifically, in chapter 1, an introduction referred to all the hazardous waste categories from where the environmental chemicals are derived is presented. Furthermore, several waste treatment methods are analyzed. Hazardous wastes are discarded materials with properties that make them potentially harmful to human health or the environment. Hazardous wastes can include things such as chemicals, heavy metals, or substances generated as byproducts during commercial manufacturing processes, as well as discarded household products like paint thinners, cleaning fluids, and old batteries. Hazardous wastes can be in the form of liquids, solids, contained gases, or sludges. Much of this hazardous material is stored in landfills or other containment areas. In chapter 2, all the recorded natural and man-made environmental toxic chemicals/substances are introduced and categorized to each corresponding chemical classification in accordance with their structure, properties or use. In this chapter, they are described all the properties of each chemical/substance, their uses and the products, the industry/sector, and the waste types within which they are contained. Finally, they have presented all the affected organ systems and the cancer classification for each of the described substances. In chapter 3, they are resented all the possible pathways of exposure to environmental chemicals/substances. The exposure pathway of a hazardous substance is an important consideration in determining emergency response actions. An exposure pathway refers to the way a person can come into contact with a hazardous substance. In chapter 4, it is described as the mechanism of the human biomonitoring procedures and human biomarkers. Three approaches to simulate the human biomarkers process are described. Human biomonitoring allows us to measure our exposure to chemicals by measuring either the substances themselves, their metabolites, or markers of subsequent health effects in body fluids or tissues. Information on human exposure can then be linked to data on sources and epidemiological surveys, in order to inform research on the exposure-response relationships in humans. Environmental health sciences focus on the link between the presence of contaminants in the environment and their relation with possible adverse health effects. Within this context, human biomonitoring (HBM) data have proven to be a valuable addition to estimates of exposure based on environmental measures. For human biomonitoring is used human biomarkers. Human biomarkers have been discussed extensively in the scientific literature in the past ten years but rarely with regard to hazardous waste research. It is useful to classify biomarkers into three types: Biomarkers of exposure, biomarkers of effects, and biomarkers of susceptibility. A biomarker of exposure is an exogenous substance or its metabolites or the product of an interaction between a xenobiotic agent and some target molecule or cell that is measures in a compartment within an organism. A biomarker of effect is a measurable biochemical, physiologic, or other alteration within an organism that, depending on the magnitude, can be recognized as an established or potential health impairment or disease. A biomarker of susceptibility is an indicator of an inherent or acquired limitation of an organism's ability to respond to the challenge of exposure to a specific xenobiotic substance. Finally, in the last chapter 5, all the above sub-research areas are analyzed for the harmful environmental chemicals/substances that are derived from the antifouling paints that they are used in the maritime industry."],"dc:identifier":["uoadl:2916189","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916189"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Human biomonitoring & health impact assessment of waste management - An overview on molecular pathways of exposure & human biomarkers to define exposure to hazardous waste/materials in occupational and environmental health"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z"}