{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916253"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916253","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Effects of exercise interventions on respiratory drive in CHF and COPD patients","abstract":"Υπόβαθρο Η αναπνευστική αντλία ελέγχεται από ένα σύστημα υποδοχέων (χημειοϋποδοχείς, υποδοχείς των πνευμόνων και του θωρακικού τοιχώματος και υποδοχείς των μυών). Οι υποδοχείς αυτοί τροφοδοτούνται από πληροφορίες τις οποίες διαβιβάζουν στα αναπνευστικά κέντρα. Τα αναπνευστικά κέντρα απαρτιώνουν τις πληροφορίες και ακολούθως προσαρμόζουν μια νευρωνική εκφόρτιση, η οποία δίνει εντολή στην αναπνευστική αντλία για παραγωγή συγκεκριμένου κυψελιδικού αερισμού. Η νευρωνική αυτή εκφόρτιση που καθορίζει την αναπνευστική προσπάθεια και αντανακλά τις ανάγκες για αερισμό εκφράζεται με τον όρο «αναπνευστική ενόρμηση» (respiratory drive). Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αξιολόγησης της αναπνευστικής ενόρμησης, όπως η μέθοδος-μεταβλητή ‘’P0.1/PImax’’, και η ‘’EMGdi /EMGdimax’’. Σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, η χρόνια δύσπνοια, αξιολογηθείσα με την κλίμακα ‘’MRC(Medical Research Council)’’, έχει συσχετιστεί με την ‘’P0.1/PImax’’. Σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η P0.1 είναι υψηλότερη σε σχέση με τους υγιείς και αυξάνεται ανάλογα με την σοβαρότητα της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Επίσης, η ‘’EMGdi/EMGdimax’’ συσχετίζεται με την ένταση της δύσπνοιας. Σκοπός Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση σκοπό έχει την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας και της κλινικής σημασίας των παρεμβάσεων άσκησης (αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός) στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια . Μέθοδος Σε τέσσερις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials, PEDRO, SCIENCEDIRECT έως και τις 08/1/2020) πραγματοποιήθηκε αναζήτηση μελετών με τη χρήση κατάλληλου αλγορίθμου. Στην παρούσα ανασκόπηση περιλήφθησαν τα άρθρα, τα οποία εξέτασαν τις επιδράσεις της άσκησης στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα οποία ειδικότερα πληρούσαν και τα ακόλουθα κριτήρια: α) η παρέμβαση ήταν η άσκηση, και β) η μορφή της άσκησης ήταν: 1) Aerobic exercise ή 2) Resistance exercise ή 3) Respiratory muscle training Κριτήρια PICOS Συμμετέχοντες (Participants); ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Παρέμβαση (Ιntervention): Αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός Μέσα συγκρίσεων (Comparators): Συγκρίσεις μεταξύ δύο ή περισσότερων μορφών άσκησης (randomized crossover trials) και/ή μεταξύ συνθήκης άσκησης και συνθήκης ελέγχου (non-randomized controlled trials) Αποτελέσματα (Outcomes): Αναπνευστική Ενόρμηση / Πίεση Σύγκλεισης (P0.1) / VENTILATORY DRIVE / NEURAL RESPIRATORY DRIVE / CENTRAL RESPIRATORY DRIVE / NEURAL DRIVE / INSPIRATORY NEURAL DRIVE /neural respiratory drive) Μελέτη (Study): Συστηματική ανασκόπηση Αποτελέσματα Περιελήφθησαν 9 συνολικά μελέτες. Στις οκτώ από αυτές μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην EMGdi%max σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και στην μία έρευνα μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην P0.1/PImax% σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Βρέθηκε σημαντική διαφορά στην P0.1/PImax% σε ηρεμία μεταξύ της ομάδας που ασκήθηκε και της ομάδας ελέγχου μετά από τους τρεις μήνες του προγράμματος άσκησης. Όσον αφορά στις χρόνιες επιδράσεις της άσκησης, βρέθηκε ότι η άσκηση των εισπνευστικών μυών μείωσε σημαντικά την EMGdi%max συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, καθώς και ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά μειωμένη μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης με άσκηση των εισπνευστικών μυών. Όσον αφορά στις οξείες επιδράσεις της άσκησης, μία μελέτη έδειξε ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά διαφορετική μεταξύ των πρωτοκόλλων άσκησης των εισπνευστικών μυών με δύο διαφορετικούς εξασκητές αναπνοής σε διάφορα επίπεδα έντασης της άσκησης. Επίσης, σε τρεις μελέτες βρέθηκε ότι η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Δύο μελέτες έδειξαν ότι η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης. Κύρια συμπεράσματα Η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης, ενώ αυξάνεται σταδιακά δίχως επιπέδωση κατά την διάρκεια προοδευτικά αυξανόμενης έντασης άσκησης σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Επίσης, η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Επιπρόσθετα, ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας τριών μηνών, το οποίο εμπεριέχει αερόβια και αναερόβια άσκηση φαίνεται ότι θα μπορούσε να μειώσει την P0.1/PImax% ηρεμίας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.","abstract_html":"Υπόβαθρο Η αναπνευστική αντλία ελέγχεται από ένα σύστημα υποδοχέων (χημειοϋποδοχείς, υποδοχείς των πνευμόνων και του θωρακικού τοιχώματος και υποδοχείς των μυών). Οι υποδοχείς αυτοί τροφοδοτούνται από πληροφορίες τις οποίες διαβιβάζουν στα αναπνευστικά κέντρα. Τα αναπνευστικά κέντρα απαρτιώνουν τις πληροφορίες και ακολούθως προσαρμόζουν μια νευρωνική εκφόρτιση, η οποία δίνει εντολή στην αναπνευστική αντλία για παραγωγή συγκεκριμένου κυψελιδικού αερισμού. Η νευρωνική αυτή εκφόρτιση που καθορίζει την αναπνευστική προσπάθεια και αντανακλά τις ανάγκες για αερισμό εκφράζεται με τον όρο «αναπνευστική ενόρμηση» (respiratory drive). Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αξιολόγησης της αναπνευστικής ενόρμησης, όπως η μέθοδος-μεταβλητή ‘’P0.1/PImax’’, και η ‘’EMGdi /EMGdimax’’. Σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, η χρόνια δύσπνοια, αξιολογηθείσα με την κλίμακα ‘’MRC(Medical Research Council)’’, έχει συσχετιστεί με την ‘’P0.1/PImax’’. Σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η P0.1 είναι υψηλότερη σε σχέση με τους υγιείς και αυξάνεται ανάλογα με την σοβαρότητα της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Επίσης, η ‘’EMGdi/EMGdimax’’ συσχετίζεται με την ένταση της δύσπνοιας. Σκοπός Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση σκοπό έχει την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας και της κλινικής σημασίας των παρεμβάσεων άσκησης (αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός) στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια . Μέθοδος Σε τέσσερις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials, PEDRO, SCIENCEDIRECT έως και τις 08/1/2020) πραγματοποιήθηκε αναζήτηση μελετών με τη χρήση κατάλληλου αλγορίθμου. Στην παρούσα ανασκόπηση περιλήφθησαν τα άρθρα, τα οποία εξέτασαν τις επιδράσεις της άσκησης στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα οποία ειδικότερα πληρούσαν και τα ακόλουθα κριτήρια: α) η παρέμβαση ήταν η άσκηση, και β) η μορφή της άσκησης ήταν: 1) Aerobic exercise ή 2) Resistance exercise ή 3) Respiratory muscle training Κριτήρια PICOS Συμμετέχοντες (Participants); ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Παρέμβαση (Ιntervention): Αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός Μέσα συγκρίσεων (Comparators): Συγκρίσεις μεταξύ δύο ή περισσότερων μορφών άσκησης (randomized crossover trials) και/ή μεταξύ συνθήκης άσκησης και συνθήκης ελέγχου (non-randomized controlled trials) Αποτελέσματα (Outcomes): Αναπνευστική Ενόρμηση / Πίεση Σύγκλεισης (P0.1) / VENTILATORY DRIVE / NEURAL RESPIRATORY DRIVE / CENTRAL RESPIRATORY DRIVE / NEURAL DRIVE / INSPIRATORY NEURAL DRIVE /neural respiratory drive) Μελέτη (Study): Συστηματική ανασκόπηση Αποτελέσματα Περιελήφθησαν 9 συνολικά μελέτες. Στις οκτώ από αυτές μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην EMGdi%max σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και στην μία έρευνα μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην P0.1/PImax% σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Βρέθηκε σημαντική διαφορά στην P0.1/PImax% σε ηρεμία μεταξύ της ομάδας που ασκήθηκε και της ομάδας ελέγχου μετά από τους τρεις μήνες του προγράμματος άσκησης. Όσον αφορά στις χρόνιες επιδράσεις της άσκησης, βρέθηκε ότι η άσκηση των εισπνευστικών μυών μείωσε σημαντικά την EMGdi%max συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, καθώς και ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά μειωμένη μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης με άσκηση των εισπνευστικών μυών. Όσον αφορά στις οξείες επιδράσεις της άσκησης, μία μελέτη έδειξε ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά διαφορετική μεταξύ των πρωτοκόλλων άσκησης των εισπνευστικών μυών με δύο διαφορετικούς εξασκητές αναπνοής σε διάφορα επίπεδα έντασης της άσκησης. Επίσης, σε τρεις μελέτες βρέθηκε ότι η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Δύο μελέτες έδειξαν ότι η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης. Κύρια συμπεράσματα Η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης, ενώ αυξάνεται σταδιακά δίχως επιπέδωση κατά την διάρκεια προοδευτικά αυξανόμενης έντασης άσκησης σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Επίσης, η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Επιπρόσθετα, ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας τριών μηνών, το οποίο εμπεριέχει αερόβια και αναερόβια άσκηση φαίνεται ότι θα μπορούσε να μειώσει την P0.1/PImax% ηρεμίας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Δαβερώνας Αθανάσιος","Daveronas Athanasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916253"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916253","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916253","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916253","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916253","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δαβερώνας Αθανάσιος","Daveronas Athanasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916253","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916253"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο Η αναπνευστική αντλία ελέγχεται από ένα σύστημα υποδοχέων (χημειοϋποδοχείς, υποδοχείς των πνευμόνων και του θωρακικού τοιχώματος και υποδοχείς των μυών). Οι υποδοχείς αυτοί τροφοδοτούνται από πληροφορίες τις οποίες διαβιβάζουν στα αναπνευστικά κέντρα. Τα αναπνευστικά κέντρα απαρτιώνουν τις πληροφορίες και ακολούθως προσαρμόζουν μια νευρωνική εκφόρτιση, η οποία δίνει εντολή στην αναπνευστική αντλία για παραγωγή συγκεκριμένου κυψελιδικού αερισμού. Η νευρωνική αυτή εκφόρτιση που καθορίζει την αναπνευστική προσπάθεια και αντανακλά τις ανάγκες για αερισμό εκφράζεται με τον όρο «αναπνευστική ενόρμηση» (respiratory drive). Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αξιολόγησης της αναπνευστικής ενόρμησης, όπως η μέθοδος-μεταβλητή ‘’P0.1/PImax’’, και η ‘’EMGdi /EMGdimax’’. Σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, η χρόνια δύσπνοια, αξιολογηθείσα με την κλίμακα ‘’MRC(Medical Research Council)’’, έχει συσχετιστεί με την ‘’P0.1/PImax’’. Σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η P0.1 είναι υψηλότερη σε σχέση με τους υγιείς και αυξάνεται ανάλογα με την σοβαρότητα της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Επίσης, η ‘’EMGdi/EMGdimax’’ συσχετίζεται με την ένταση της δύσπνοιας. Σκοπός Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση σκοπό έχει την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας και της κλινικής σημασίας των παρεμβάσεων άσκησης (αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός) στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια . Μέθοδος Σε τέσσερις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials, PEDRO, SCIENCEDIRECT έως και τις 08/1/2020) πραγματοποιήθηκε αναζήτηση μελετών με τη χρήση κατάλληλου αλγορίθμου. Στην παρούσα ανασκόπηση περιλήφθησαν τα άρθρα, τα οποία εξέτασαν τις επιδράσεις της άσκησης στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα οποία ειδικότερα πληρούσαν και τα ακόλουθα κριτήρια: α) η παρέμβαση ήταν η άσκηση, και β) η μορφή της άσκησης ήταν: 1) Aerobic exercise ή 2) Resistance exercise ή 3) Respiratory muscle training Κριτήρια PICOS Συμμετέχοντες (Participants); ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Παρέμβαση (Ιntervention): Αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός Μέσα συγκρίσεων (Comparators): Συγκρίσεις μεταξύ δύο ή περισσότερων μορφών άσκησης (randomized crossover trials) και/ή μεταξύ συνθήκης άσκησης και συνθήκης ελέγχου (non-randomized controlled trials) Αποτελέσματα (Outcomes): Αναπνευστική Ενόρμηση / Πίεση Σύγκλεισης (P0.1) / VENTILATORY DRIVE / NEURAL RESPIRATORY DRIVE / CENTRAL RESPIRATORY DRIVE / NEURAL DRIVE / INSPIRATORY NEURAL DRIVE /neural respiratory drive) Μελέτη (Study): Συστηματική ανασκόπηση Αποτελέσματα Περιελήφθησαν 9 συνολικά μελέτες. Στις οκτώ από αυτές μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην EMGdi%max σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και στην μία έρευνα μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην P0.1/PImax% σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Βρέθηκε σημαντική διαφορά στην P0.1/PImax% σε ηρεμία μεταξύ της ομάδας που ασκήθηκε και της ομάδας ελέγχου μετά από τους τρεις μήνες του προγράμματος άσκησης. Όσον αφορά στις χρόνιες επιδράσεις της άσκησης, βρέθηκε ότι η άσκηση των εισπνευστικών μυών μείωσε σημαντικά την EMGdi%max συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, καθώς και ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά μειωμένη μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης με άσκηση των εισπνευστικών μυών. Όσον αφορά στις οξείες επιδράσεις της άσκησης, μία μελέτη έδειξε ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά διαφορετική μεταξύ των πρωτοκόλλων άσκησης των εισπνευστικών μυών με δύο διαφορετικούς εξασκητές αναπνοής σε διάφορα επίπεδα έντασης της άσκησης. Επίσης, σε τρεις μελέτες βρέθηκε ότι η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Δύο μελέτες έδειξαν ότι η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης. Κύρια συμπεράσματα Η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης, ενώ αυξάνεται σταδιακά δίχως επιπέδωση κατά την διάρκεια προοδευτικά αυξανόμενης έντασης άσκησης σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Επίσης, η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Επιπρόσθετα, ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας τριών μηνών, το οποίο εμπεριέχει αερόβια και αναερόβια άσκηση φαίνεται ότι θα μπορούσε να μειώσει την P0.1/PImax% ηρεμίας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.","Background The respiratory pump is controlled by a set of receptors that feed information about blood gas tensions and lung and chest wall mechanics to the respiratory controller. The controller accordingly adjusts a signal that commands the pump to produce a certain alveolar ventilation. To understand how such a system is working at any time, it is important to know the command signal, sometimes called the output of respiratory centers or “respiratory drive.” Various methods have been used to assess this, such as P0.1/PImax, EMGdi/EMGdimax. In people with CHF, Chronic dyspnea (scored with the Medical Research Council [MRC] scale) correlated P0.1/PImax. In COPD patients, P0.1 is clearly higher than in healthy participants, and higher with increasing severity. Dyspnea intensity during exercise correlated strongly with EMGdi%max. Purpose The aim of the present systematic review was to investigate the clinical significance and effects of exercise interventions (aerobic exercise, strength exercise, respiratory muscle training, electrical muscle stimulation) on respiratory drive in CHF and COPD patients. Methods Four databases (PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials,PEDRO, SCIENCEDIRECT up to 08/1/2020) were searched using an appropriate algorithm. We included studies that examined the effects of exercise interventions on respiratory drive in patients with CHF or COPD that met the following criteria: a) Intervention was exercise, and b) Training modalities were: 1) Aerobic exercise, 2) Resistance exercise, 3) Respiratory muscle training PICOS Criteria Participants: CHF and COPD patients Ιntervention: aerobic exercise, resistance exercise, respiratory muscle training, electrical muscle stimulation Comparators: Comparisons between two or more types of exercise (randomized crossover trials) and/or between exercise intervention and control condition (non-randomized controlled trials) Outcomes: RESPIRATORY DRIVE/ VENTILATORY DRIVE/ NEURAL RESPIRATORY DRIVE/ CENTRAL RESPIRATORY DRIVE/ NEURAL DRIVE / INSPIRATORY NEURAL DRIVE/ MOUTH OCCLUSION PRESSURE(P0.1)/ NEURAL RESPIRATORY DRIVE) Study: Systematic Review Results A total of 9 studies were included in this systematic review. Eight of them investigated the effects of exercise intervention on EMGdi%max in COPD patients and one of them investigated the effects of exercise interventions on P0.1/PImax% in CHF patients. There was a significant difference in P0.1/PImax% at rest between the exercise group and the control group after the 3 months of intervention (follow up). Specifically, EMGdi% max decreased significantly after Inspiratory Muscle Training (IMT) versus control and, regarding the chronic effects, it also decreased significantly after IMT compared to the pre-IMT levels.. As far as the acute effects, one study showed that EMGdi%max was significantly different between the Inspiratory resistive training and Inspiratory threshold training in all exercise intensities used. Also, three studies found that breathlessness was closely related to EMGdi%max during aerobic exercise. Two studies showed that EMGdi%max initially increased and then reached a plateau during constant work rate exercise. Conclusion EMGdi%max increased initially and reached a plateau during constant work rate exercise, whereas EMGdi%max increased gradually without reaching a plateau during incremental exercise in COPD patients. In addition, dyspnea intensity during exercise was highly correlated with EMGdi%max. Furthermore, it seems that a three-month rehabilitation program, which included interval aerobic exercise, resulted in reduced P0.1/PImax% at rest in CHF patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Effects of exercise interventions on respiratory drive in CHF and COPD patients"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δαβερώνας Αθανάσιος","Daveronas Athanasios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Υπόβαθρο Η αναπνευστική αντλία ελέγχεται από ένα σύστημα υποδοχέων (χημειοϋποδοχείς, υποδοχείς των πνευμόνων και του θωρακικού τοιχώματος και υποδοχείς των μυών). Οι υποδοχείς αυτοί τροφοδοτούνται από πληροφορίες τις οποίες διαβιβάζουν στα αναπνευστικά κέντρα. Τα αναπνευστικά κέντρα απαρτιώνουν τις πληροφορίες και ακολούθως προσαρμόζουν μια νευρωνική εκφόρτιση, η οποία δίνει εντολή στην αναπνευστική αντλία για παραγωγή συγκεκριμένου κυψελιδικού αερισμού. Η νευρωνική αυτή εκφόρτιση που καθορίζει την αναπνευστική προσπάθεια και αντανακλά τις ανάγκες για αερισμό εκφράζεται με τον όρο «αναπνευστική ενόρμηση» (respiratory drive). Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αξιολόγησης της αναπνευστικής ενόρμησης, όπως η μέθοδος-μεταβλητή ‘’P0.1/PImax’’, και η ‘’EMGdi /EMGdimax’’. Σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, η χρόνια δύσπνοια, αξιολογηθείσα με την κλίμακα ‘’MRC(Medical Research Council)’’, έχει συσχετιστεί με την ‘’P0.1/PImax’’. Σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η P0.1 είναι υψηλότερη σε σχέση με τους υγιείς και αυξάνεται ανάλογα με την σοβαρότητα της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Επίσης, η ‘’EMGdi/EMGdimax’’ συσχετίζεται με την ένταση της δύσπνοιας. Σκοπός Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση σκοπό έχει την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας και της κλινικής σημασίας των παρεμβάσεων άσκησης (αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός) στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια . Μέθοδος Σε τέσσερις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials, PEDRO, SCIENCEDIRECT έως και τις 08/1/2020) πραγματοποιήθηκε αναζήτηση μελετών με τη χρήση κατάλληλου αλγορίθμου. Στην παρούσα ανασκόπηση περιλήφθησαν τα άρθρα, τα οποία εξέτασαν τις επιδράσεις της άσκησης στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα οποία ειδικότερα πληρούσαν και τα ακόλουθα κριτήρια: α) η παρέμβαση ήταν η άσκηση, και β) η μορφή της άσκησης ήταν: 1) Aerobic exercise ή 2) Resistance exercise ή 3) Respiratory muscle training Κριτήρια PICOS Συμμετέχοντες (Participants); ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Παρέμβαση (Ιntervention): Αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός Μέσα συγκρίσεων (Comparators): Συγκρίσεις μεταξύ δύο ή περισσότερων μορφών άσκησης (randomized crossover trials) και/ή μεταξύ συνθήκης άσκησης και συνθήκης ελέγχου (non-randomized controlled trials) Αποτελέσματα (Outcomes): Αναπνευστική Ενόρμηση / Πίεση Σύγκλεισης (P0.1) / VENTILATORY DRIVE / NEURAL RESPIRATORY DRIVE / CENTRAL RESPIRATORY DRIVE / NEURAL DRIVE / INSPIRATORY NEURAL DRIVE /neural respiratory drive) Μελέτη (Study): Συστηματική ανασκόπηση Αποτελέσματα Περιελήφθησαν 9 συνολικά μελέτες. Στις οκτώ από αυτές μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην EMGdi%max σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και στην μία έρευνα μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην P0.1/PImax% σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Βρέθηκε σημαντική διαφορά στην P0.1/PImax% σε ηρεμία μεταξύ της ομάδας που ασκήθηκε και της ομάδας ελέγχου μετά από τους τρεις μήνες του προγράμματος άσκησης. Όσον αφορά στις χρόνιες επιδράσεις της άσκησης, βρέθηκε ότι η άσκηση των εισπνευστικών μυών μείωσε σημαντικά την EMGdi%max συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, καθώς και ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά μειωμένη μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης με άσκηση των εισπνευστικών μυών. Όσον αφορά στις οξείες επιδράσεις της άσκησης, μία μελέτη έδειξε ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά διαφορετική μεταξύ των πρωτοκόλλων άσκησης των εισπνευστικών μυών με δύο διαφορετικούς εξασκητές αναπνοής σε διάφορα επίπεδα έντασης της άσκησης. Επίσης, σε τρεις μελέτες βρέθηκε ότι η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Δύο μελέτες έδειξαν ότι η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης. Κύρια συμπεράσματα Η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης, ενώ αυξάνεται σταδιακά δίχως επιπέδωση κατά την διάρκεια προοδευτικά αυξανόμενης έντασης άσκησης σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Επίσης, η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Επιπρόσθετα, ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας τριών μηνών, το οποίο εμπεριέχει αερόβια και αναερόβια άσκηση φαίνεται ότι θα μπορούσε να μειώσει την P0.1/PImax% ηρεμίας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.","Background The respiratory pump is controlled by a set of receptors that feed information about blood gas tensions and lung and chest wall mechanics to the respiratory controller. The controller accordingly adjusts a signal that commands the pump to produce a certain alveolar ventilation. To understand how such a system is working at any time, it is important to know the command signal, sometimes called the output of respiratory centers or “respiratory drive.” Various methods have been used to assess this, such as P0.1/PImax, EMGdi/EMGdimax. In people with CHF, Chronic dyspnea (scored with the Medical Research Council [MRC] scale) correlated P0.1/PImax. In COPD patients, P0.1 is clearly higher than in healthy participants, and higher with increasing severity. Dyspnea intensity during exercise correlated strongly with EMGdi%max. Purpose The aim of the present systematic review was to investigate the clinical significance and effects of exercise interventions (aerobic exercise, strength exercise, respiratory muscle training, electrical muscle stimulation) on respiratory drive in CHF and COPD patients. Methods Four databases (PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials,PEDRO, SCIENCEDIRECT up to 08/1/2020) were searched using an appropriate algorithm. We included studies that examined the effects of exercise interventions on respiratory drive in patients with CHF or COPD that met the following criteria: a) Intervention was exercise, and b) Training modalities were: 1) Aerobic exercise, 2) Resistance exercise, 3) Respiratory muscle training PICOS Criteria Participants: CHF and COPD patients Ιntervention: aerobic exercise, resistance exercise, respiratory muscle training, electrical muscle stimulation Comparators: Comparisons between two or more types of exercise (randomized crossover trials) and/or between exercise intervention and control condition (non-randomized controlled trials) Outcomes: RESPIRATORY DRIVE/ VENTILATORY DRIVE/ NEURAL RESPIRATORY DRIVE/ CENTRAL RESPIRATORY DRIVE/ NEURAL DRIVE / INSPIRATORY NEURAL DRIVE/ MOUTH OCCLUSION PRESSURE(P0.1)/ NEURAL RESPIRATORY DRIVE) Study: Systematic Review Results A total of 9 studies were included in this systematic review. Eight of them investigated the effects of exercise intervention on EMGdi%max in COPD patients and one of them investigated the effects of exercise interventions on P0.1/PImax% in CHF patients. There was a significant difference in P0.1/PImax% at rest between the exercise group and the control group after the 3 months of intervention (follow up). Specifically, EMGdi% max decreased significantly after Inspiratory Muscle Training (IMT) versus control and, regarding the chronic effects, it also decreased significantly after IMT compared to the pre-IMT levels.. As far as the acute effects, one study showed that EMGdi%max was significantly different between the Inspiratory resistive training and Inspiratory threshold training in all exercise intensities used. Also, three studies found that breathlessness was closely related to EMGdi%max during aerobic exercise. Two studies showed that EMGdi%max initially increased and then reached a plateau during constant work rate exercise. Conclusion EMGdi%max increased initially and reached a plateau during constant work rate exercise, whereas EMGdi%max increased gradually without reaching a plateau during incremental exercise in COPD patients. In addition, dyspnea intensity during exercise was highly correlated with EMGdi%max. Furthermore, it seems that a three-month rehabilitation program, which included interval aerobic exercise, resulted in reduced P0.1/PImax% at rest in CHF patients."],"dc:identifier":["uoadl:2916253","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916253"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Effects of exercise interventions on respiratory drive in CHF and COPD patients"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z"}