{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916264"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916264","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της άσκησης παιγνιώδους μορφής στον καρκίνο παιδικής και εφηβικής ηλικίας.","abstract":"Είναι γνωστό ότι, τα παιδιά και οι έφηβοι που πάσχουν από χρόνιες ή απειλητικές για τη ζωή νόσους διατρέχουν τον κίνδυνο εκδήλωσης αρνητικών συμπεριφορών και γνωστικών διαταραχών. Ωστόσο, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με την επίδραση της στέρησης του παιχνιδιού, εξαιτίας της νόσου, στον παιδικό κλινικό πληθυσμό. Ειδικότερα, έχει δειχθεί ότι η αντικαρκινική θεραπεία σε παιδιά που έχουν νοσήσει από λευχαιμία ή λέμφωμα μπορεί να προκαλέσει τόσο σωματική όσο και κοινωνική απομόνωση, αποστερώντας τους, έτσι, το κοινωνικό παιχνίδι, γεγονός που αποτελεί παράγοντα κινδύνου για εκδήλωση γνωστικών διαταραχών. Είναι, δε, σημαντικό ότι το παιχνίδι χρησιμοποιείται για τη συμπληρωματική υποστήριξη θεραπευτικών προγραμμάτων σε πολλές κλινικές περιπτώσεις (και ενδονοσοκομειακής) παιδιατρικής περίθαλψης, αν και περιορισμένες είναι οι μελέτες που έχουν επικεντρωθεί ειδικότερα στην επίδραση του παιχνιδιού στον κλινικό πληθυσμό παιδιών με λευχαιμία ή λέμφωμα. Το παιχνίδι ως θεραπευτικό μέσο στη κλινική πράξη, μπορεί να ενισχύσει την κοινωνική επαφή των μικρών ασθενών και να μειώσει το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και να αμβλύνει τη σχετιζόμενη με ψυχοπαθολογικούς παράγοντες της νόσου κόπωση, που συχνά αναφέρουν τα παιδιά με καρκίνο. Συγκεκριμένα, οι παιδοψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι θα πρέπει οι ειδικοί στο τομέα της υγείας να βρουν τρόπο, ώστε με κατάλληλα μέσα τα παιδιά αυτά να μειώσουν το μετατραυματικό στρες της αντικαρκινικής θεραπείας. Προτείνουν, λοιπόν, το παιχνίδι με διάφορες μορφές για να βοηθήσουν τα παιδιά να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους και τις παρενέργειες των ακολουθούμενων θεραπευτικών σχημάτων. Επιπλέον, επειδή η περίοδος νοσηλείας τους μεταβάλλει την καθημερινότητα ενός παιδιού,δηλαδή το παιχνίδι και τις μαθησιακές ενασχολήσεις του, η ενσωμάτωση παιχνιδιών στην καθημερινότητα των παιδιών αυτών κατά την περίοδο της θεραπείας τους μπορεί να τα βοηθήσει, καθιστώντας ευκολότερη την προσαρμογή τους στις συνθήκες της ενδονοσοκομειακής διαμονής κατά τη θεραπεία τους, αλλά και στην επιστροφή τους στη φυσιολογική καθημερινότητα αμέσως μετά την θεραπεία. Καθώς, ειδικότερα, ποικίλες σωματικές και ψυχοκοινωνικές παράμετροι επηρεάζονται στα παιδιά και έφηβους που νοσούν ή έχουν νοσήσει από λευχαιμία η λέμφωμα,σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει κατά πόσο η παιγνιώδης μορφή άσκησης μπορεί να επηρεάσει θετικά ψυχοκοινωνικές παραμέτρους σε επιβιώσαντα παιδιά που έπασχαν από λευχαιμία ή λέμφωμα. Πράγματι, η σωματική άσκηση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε παιγνιώδη μορφή και το ίδιο το παιχνίδι, σε κατάλληλη ένταση, διάρκεια και συχνότητα, μπορεί να αποτελέσει μια αποτελεσματική και ευχάριστη μορφή άσκησης (πχ αθλοπαιδιές). Η παρούσα μελέτη επικεντρώθηκε ειδικότερα στην επίδραση ενός προγράμματος διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης, βασισμένου στο παιχνίδι, σε συνδυασμό με άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης και ευλυγισίας, στις ψυχοκοινωνικές παραμέτρους επιβιώσαντων παιδιών από λευχαιμία ή λέμφωμα.","abstract_html":"Είναι γνωστό ότι, τα παιδιά και οι έφηβοι που πάσχουν από χρόνιες ή απειλητικές για τη ζωή νόσους διατρέχουν τον κίνδυνο εκδήλωσης αρνητικών συμπεριφορών και γνωστικών διαταραχών. Ωστόσο, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με την επίδραση της στέρησης του παιχνιδιού, εξαιτίας της νόσου, στον παιδικό κλινικό πληθυσμό. Ειδικότερα, έχει δειχθεί ότι η αντικαρκινική θεραπεία σε παιδιά που έχουν νοσήσει από λευχαιμία ή λέμφωμα μπορεί να προκαλέσει τόσο σωματική όσο και κοινωνική απομόνωση, αποστερώντας τους, έτσι, το κοινωνικό παιχνίδι, γεγονός που αποτελεί παράγοντα κινδύνου για εκδήλωση γνωστικών διαταραχών. Είναι, δε, σημαντικό ότι το παιχνίδι χρησιμοποιείται για τη συμπληρωματική υποστήριξη θεραπευτικών προγραμμάτων σε πολλές κλινικές περιπτώσεις (και ενδονοσοκομειακής) παιδιατρικής περίθαλψης, αν και περιορισμένες είναι οι μελέτες που έχουν επικεντρωθεί ειδικότερα στην επίδραση του παιχνιδιού στον κλινικό πληθυσμό παιδιών με λευχαιμία ή λέμφωμα. Το παιχνίδι ως θεραπευτικό μέσο στη κλινική πράξη, μπορεί να ενισχύσει την κοινωνική επαφή των μικρών ασθενών και να μειώσει το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και να αμβλύνει τη σχετιζόμενη με ψυχοπαθολογικούς παράγοντες της νόσου κόπωση, που συχνά αναφέρουν τα παιδιά με καρκίνο. Συγκεκριμένα, οι παιδοψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι θα πρέπει οι ειδικοί στο τομέα της υγείας να βρουν τρόπο, ώστε με κατάλληλα μέσα τα παιδιά αυτά να μειώσουν το μετατραυματικό στρες της αντικαρκινικής θεραπείας. Προτείνουν, λοιπόν, το παιχνίδι με διάφορες μορφές για να βοηθήσουν τα παιδιά να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους και τις παρενέργειες των ακολουθούμενων θεραπευτικών σχημάτων. Επιπλέον, επειδή η περίοδος νοσηλείας τους μεταβάλλει την καθημερινότητα ενός παιδιού,δηλαδή το παιχνίδι και τις μαθησιακές ενασχολήσεις του, η ενσωμάτωση παιχνιδιών στην καθημερινότητα των παιδιών αυτών κατά την περίοδο της θεραπείας τους μπορεί να τα βοηθήσει, καθιστώντας ευκολότερη την προσαρμογή τους στις συνθήκες της ενδονοσοκομειακής διαμονής κατά τη θεραπεία τους, αλλά και στην επιστροφή τους στη φυσιολογική καθημερινότητα αμέσως μετά την θεραπεία. Καθώς, ειδικότερα, ποικίλες σωματικές και ψυχοκοινωνικές παράμετροι επηρεάζονται στα παιδιά και έφηβους που νοσούν ή έχουν νοσήσει από λευχαιμία η λέμφωμα,σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει κατά πόσο η παιγνιώδης μορφή άσκησης μπορεί να επηρεάσει θετικά ψυχοκοινωνικές παραμέτρους σε επιβιώσαντα παιδιά που έπασχαν από λευχαιμία ή λέμφωμα. Πράγματι, η σωματική άσκηση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε παιγνιώδη μορφή και το ίδιο το παιχνίδι, σε κατάλληλη ένταση, διάρκεια και συχνότητα, μπορεί να αποτελέσει μια αποτελεσματική και ευχάριστη μορφή άσκησης (πχ αθλοπαιδιές). Η παρούσα μελέτη επικεντρώθηκε ειδικότερα στην επίδραση ενός προγράμματος διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης, βασισμένου στο παιχνίδι, σε συνδυασμό με άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης και ευλυγισίας, στις ψυχοκοινωνικές παραμέτρους επιβιώσαντων παιδιών από λευχαιμία ή λέμφωμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπομπολάκη Μαριάννα","Bobolaki Marianna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916264"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916264","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916264","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916264","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916264","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπομπολάκη Μαριάννα","Bobolaki Marianna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916264","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916264"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Είναι γνωστό ότι, τα παιδιά και οι έφηβοι που πάσχουν από χρόνιες ή απειλητικές για τη ζωή νόσους διατρέχουν τον κίνδυνο εκδήλωσης αρνητικών συμπεριφορών και γνωστικών διαταραχών. Ωστόσο, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με την επίδραση της στέρησης του παιχνιδιού, εξαιτίας της νόσου, στον παιδικό κλινικό πληθυσμό. Ειδικότερα, έχει δειχθεί ότι η αντικαρκινική θεραπεία σε παιδιά που έχουν νοσήσει από λευχαιμία ή λέμφωμα μπορεί να προκαλέσει τόσο σωματική όσο και κοινωνική απομόνωση, αποστερώντας τους, έτσι, το κοινωνικό παιχνίδι, γεγονός που αποτελεί παράγοντα κινδύνου για εκδήλωση γνωστικών διαταραχών. Είναι, δε, σημαντικό ότι το παιχνίδι χρησιμοποιείται για τη συμπληρωματική υποστήριξη θεραπευτικών προγραμμάτων σε πολλές κλινικές περιπτώσεις (και ενδονοσοκομειακής) παιδιατρικής περίθαλψης, αν και περιορισμένες είναι οι μελέτες που έχουν επικεντρωθεί ειδικότερα στην επίδραση του παιχνιδιού στον κλινικό πληθυσμό παιδιών με λευχαιμία ή λέμφωμα. Το παιχνίδι ως θεραπευτικό μέσο στη κλινική πράξη, μπορεί να ενισχύσει την κοινωνική επαφή των μικρών ασθενών και να μειώσει το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και να αμβλύνει τη σχετιζόμενη με ψυχοπαθολογικούς παράγοντες της νόσου κόπωση, που συχνά αναφέρουν τα παιδιά με καρκίνο. Συγκεκριμένα, οι παιδοψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι θα πρέπει οι ειδικοί στο τομέα της υγείας να βρουν τρόπο, ώστε με κατάλληλα μέσα τα παιδιά αυτά να μειώσουν το μετατραυματικό στρες της αντικαρκινικής θεραπείας. Προτείνουν, λοιπόν, το παιχνίδι με διάφορες μορφές για να βοηθήσουν τα παιδιά να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους και τις παρενέργειες των ακολουθούμενων θεραπευτικών σχημάτων. Επιπλέον, επειδή η περίοδος νοσηλείας τους μεταβάλλει την καθημερινότητα ενός παιδιού,δηλαδή το παιχνίδι και τις μαθησιακές ενασχολήσεις του, η ενσωμάτωση παιχνιδιών στην καθημερινότητα των παιδιών αυτών κατά την περίοδο της θεραπείας τους μπορεί να τα βοηθήσει, καθιστώντας ευκολότερη την προσαρμογή τους στις συνθήκες της ενδονοσοκομειακής διαμονής κατά τη θεραπεία τους, αλλά και στην επιστροφή τους στη φυσιολογική καθημερινότητα αμέσως μετά την θεραπεία. Καθώς, ειδικότερα, ποικίλες σωματικές και ψυχοκοινωνικές παράμετροι επηρεάζονται στα παιδιά και έφηβους που νοσούν ή έχουν νοσήσει από λευχαιμία η λέμφωμα,σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει κατά πόσο η παιγνιώδης μορφή άσκησης μπορεί να επηρεάσει θετικά ψυχοκοινωνικές παραμέτρους σε επιβιώσαντα παιδιά που έπασχαν από λευχαιμία ή λέμφωμα. Πράγματι, η σωματική άσκηση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε παιγνιώδη μορφή και το ίδιο το παιχνίδι, σε κατάλληλη ένταση, διάρκεια και συχνότητα, μπορεί να αποτελέσει μια αποτελεσματική και ευχάριστη μορφή άσκησης (πχ αθλοπαιδιές). Η παρούσα μελέτη επικεντρώθηκε ειδικότερα στην επίδραση ενός προγράμματος διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης, βασισμένου στο παιχνίδι, σε συνδυασμό με άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης και ευλυγισίας, στις ψυχοκοινωνικές παραμέτρους επιβιώσαντων παιδιών από λευχαιμία ή λέμφωμα.","It is noteworthy that children and adolescents with chronic or life-threatening illnesses are at risk for adverse outcomes and developmental problems. .However, less is known about the effect of deprivation of the game, due to the disease, on the pediatric clinical population. In particular, it has been shown that anticancer therapy in children with leukemia or lymphoma can cause both physical and social isolation, thus depriving them of social play, which is a risk factor for cognitive impairment. It is important to note that the game is used as complementary support of treatment programs in many clinical (and in-hospital) pediatric care cases, although less studies have focused on the effect of game on the clinical population of children with leukemia or lymphoma. The game as a therapeutic tool in clinical practice can enhance the social contact of young patients and reduce stress and depression, as well as alleviate the psychopathological factors associated with fatigue, which are often reported in children with cancer. In particular, child psychologists argue that health professionals need to find a way to reduce the posttraumatic stress disorder of anti-cancer treatment. Thus, they suggest playing games in various ways to help children deal with their illness and the side effects of the treatment regimens. In addition, because their hospitalization period changes a child's daily life, i.e. play and learning, integrating games into their children's daily routine can help, making it easier for them to adapt to in-hospital stay during their treatment, but also on their return to normal daily life immediately after treatment. Since a variety of physical and psychosocial parameters are affected in children and adolescents who have leukemia or lymphoma, the aim of this study is to investigate whether playful form of exercise can positively affect psychosocial parameters in surviving children with leukemia or lymphoma. Indeed, exercise can be performed in a playful way and the game itself, at the right intensity, duration and frequency, can be an effective and enjoyable form of exercise (e.g. sports).The present study focused specifically on the effect of a high intensity interval exercise program based on games, combined with muscle strength and flexibility exercises, on the psychosocial parameters of children who have survived leukemia or lymphoma."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της άσκησης παιγνιώδους μορφής στον καρκίνο παιδικής και εφηβικής ηλικίας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπομπολάκη Μαριάννα","Bobolaki Marianna"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Είναι γνωστό ότι, τα παιδιά και οι έφηβοι που πάσχουν από χρόνιες ή απειλητικές για τη ζωή νόσους διατρέχουν τον κίνδυνο εκδήλωσης αρνητικών συμπεριφορών και γνωστικών διαταραχών. Ωστόσο, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με την επίδραση της στέρησης του παιχνιδιού, εξαιτίας της νόσου, στον παιδικό κλινικό πληθυσμό. Ειδικότερα, έχει δειχθεί ότι η αντικαρκινική θεραπεία σε παιδιά που έχουν νοσήσει από λευχαιμία ή λέμφωμα μπορεί να προκαλέσει τόσο σωματική όσο και κοινωνική απομόνωση, αποστερώντας τους, έτσι, το κοινωνικό παιχνίδι, γεγονός που αποτελεί παράγοντα κινδύνου για εκδήλωση γνωστικών διαταραχών. Είναι, δε, σημαντικό ότι το παιχνίδι χρησιμοποιείται για τη συμπληρωματική υποστήριξη θεραπευτικών προγραμμάτων σε πολλές κλινικές περιπτώσεις (και ενδονοσοκομειακής) παιδιατρικής περίθαλψης, αν και περιορισμένες είναι οι μελέτες που έχουν επικεντρωθεί ειδικότερα στην επίδραση του παιχνιδιού στον κλινικό πληθυσμό παιδιών με λευχαιμία ή λέμφωμα. Το παιχνίδι ως θεραπευτικό μέσο στη κλινική πράξη, μπορεί να ενισχύσει την κοινωνική επαφή των μικρών ασθενών και να μειώσει το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και να αμβλύνει τη σχετιζόμενη με ψυχοπαθολογικούς παράγοντες της νόσου κόπωση, που συχνά αναφέρουν τα παιδιά με καρκίνο. Συγκεκριμένα, οι παιδοψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι θα πρέπει οι ειδικοί στο τομέα της υγείας να βρουν τρόπο, ώστε με κατάλληλα μέσα τα παιδιά αυτά να μειώσουν το μετατραυματικό στρες της αντικαρκινικής θεραπείας. Προτείνουν, λοιπόν, το παιχνίδι με διάφορες μορφές για να βοηθήσουν τα παιδιά να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους και τις παρενέργειες των ακολουθούμενων θεραπευτικών σχημάτων. Επιπλέον, επειδή η περίοδος νοσηλείας τους μεταβάλλει την καθημερινότητα ενός παιδιού,δηλαδή το παιχνίδι και τις μαθησιακές ενασχολήσεις του, η ενσωμάτωση παιχνιδιών στην καθημερινότητα των παιδιών αυτών κατά την περίοδο της θεραπείας τους μπορεί να τα βοηθήσει, καθιστώντας ευκολότερη την προσαρμογή τους στις συνθήκες της ενδονοσοκομειακής διαμονής κατά τη θεραπεία τους, αλλά και στην επιστροφή τους στη φυσιολογική καθημερινότητα αμέσως μετά την θεραπεία. Καθώς, ειδικότερα, ποικίλες σωματικές και ψυχοκοινωνικές παράμετροι επηρεάζονται στα παιδιά και έφηβους που νοσούν ή έχουν νοσήσει από λευχαιμία η λέμφωμα,σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει κατά πόσο η παιγνιώδης μορφή άσκησης μπορεί να επηρεάσει θετικά ψυχοκοινωνικές παραμέτρους σε επιβιώσαντα παιδιά που έπασχαν από λευχαιμία ή λέμφωμα. Πράγματι, η σωματική άσκηση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε παιγνιώδη μορφή και το ίδιο το παιχνίδι, σε κατάλληλη ένταση, διάρκεια και συχνότητα, μπορεί να αποτελέσει μια αποτελεσματική και ευχάριστη μορφή άσκησης (πχ αθλοπαιδιές). Η παρούσα μελέτη επικεντρώθηκε ειδικότερα στην επίδραση ενός προγράμματος διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης, βασισμένου στο παιχνίδι, σε συνδυασμό με άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης και ευλυγισίας, στις ψυχοκοινωνικές παραμέτρους επιβιώσαντων παιδιών από λευχαιμία ή λέμφωμα.","It is noteworthy that children and adolescents with chronic or life-threatening illnesses are at risk for adverse outcomes and developmental problems. .However, less is known about the effect of deprivation of the game, due to the disease, on the pediatric clinical population. In particular, it has been shown that anticancer therapy in children with leukemia or lymphoma can cause both physical and social isolation, thus depriving them of social play, which is a risk factor for cognitive impairment. It is important to note that the game is used as complementary support of treatment programs in many clinical (and in-hospital) pediatric care cases, although less studies have focused on the effect of game on the clinical population of children with leukemia or lymphoma. The game as a therapeutic tool in clinical practice can enhance the social contact of young patients and reduce stress and depression, as well as alleviate the psychopathological factors associated with fatigue, which are often reported in children with cancer. In particular, child psychologists argue that health professionals need to find a way to reduce the posttraumatic stress disorder of anti-cancer treatment. Thus, they suggest playing games in various ways to help children deal with their illness and the side effects of the treatment regimens. In addition, because their hospitalization period changes a child's daily life, i.e. play and learning, integrating games into their children's daily routine can help, making it easier for them to adapt to in-hospital stay during their treatment, but also on their return to normal daily life immediately after treatment. Since a variety of physical and psychosocial parameters are affected in children and adolescents who have leukemia or lymphoma, the aim of this study is to investigate whether playful form of exercise can positively affect psychosocial parameters in surviving children with leukemia or lymphoma. Indeed, exercise can be performed in a playful way and the game itself, at the right intensity, duration and frequency, can be an effective and enjoyable form of exercise (e.g. sports).The present study focused specifically on the effect of a high intensity interval exercise program based on games, combined with muscle strength and flexibility exercises, on the psychosocial parameters of children who have survived leukemia or lymphoma."],"dc:identifier":["uoadl:2916264","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916264"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της άσκησης παιγνιώδους μορφής στον καρκίνο παιδικής και εφηβικής ηλικίας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:23Z"}