{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916516"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916516","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαδερμική επεμβατική αποκατάσταση κεντρικών φλεβικών στενώσεων-αποφράξεων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση","abstract":"Νεφρική ανεπάρκεια είναι η αδυναμία των νεφρών να αποβάλλουν βλαβερές ή άχρηστες ουσίες από τον οργανισμό και διακρίνεται σε οξεία και χρόνια. Οι ασθενείς που πάσχουν από προχωρημένα στάδια χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας συχνά χρειάζεται να υποβάλλονται τακτικά σε αιμοκάθαρση. Προκειμένου να πραγματοποιηθεί η αιμοκάθαρση απαιτείται η δημιουργία μιας αγγειακής προσπέλασης (αυτόλογης αρτηριοφλεβώδους επικοινωνίας, ή αρτηριοφλεβικό μόσχευμα) ή μια άμεση πρόσβαση στο κεντρικό φλεβικό σύστημα, μέσω καθετήρα που τοποθετείται σε κεντρική φλεβική γραμμή (προσωρινός ή μόνιμος καθετήρας αιμοκάθαρσης). Πολλές φορές, όμως, δημιουργούνται στενώσεις ή αποφράξεις σε κεντρικές φλέβες, που χρήζουν αποκατάστασης προκειμένου να λάβει χώρα επιτυχώς η αιμοκάθαρση. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές αποκατάστασης των κεντρικών φλεβικών στενώσεων είτε χειρουργικές είτε διαδερμικές. Συγκεκριμένα, η απεικονιστικά καθοδηγούμενη ενδαγγειακή αγγειοπλαστική αποτελεί μια ιδιαίτερα δημοφιλής τεχνική, που χαρακτηρίζεται από ασφάλεια και μεγάλα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, ενώ σύγχρονες μελέτες με νεότερα ενδαγγειακά υλικά αναφέρουν ικανοποιητική μακροχρόνια βατότητα. Μία δεύτερη ενδαγγειακή μέθοδος είναι η διαδερμική τοποθέτηση ενδοαυλικού νάρθηκα (στεντ ή stent), η οποία μπορεί να συνδυαστεί με αγγειοπλαστική εάν κρίνεται απαραίτητο. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες stent: τα απλά μεταλλικά και τα καλυμμένα stent, καθεμία από τις οποίες παρουσιάζουν αρκετά πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως καμία από τις παραπάνω διαδερμικές μεθόδους δεν εξασφαλίζει απόλυτα τη μακροχρόνια βατότητα της φλέβας, και η συνεχής τακτική κλινική και απεικονιστική παρακολούθηση μετά από μια διαδερμική ενδαγγειακή αποκατάσταση της βατότητας μια κεντρικής φλέβας κρίνεται απαραίτητη εφ’ όρου ζωής.","abstract_html":"Νεφρική ανεπάρκεια είναι η αδυναμία των νεφρών να αποβάλλουν βλαβερές ή άχρηστες ουσίες από τον οργανισμό και διακρίνεται σε οξεία και χρόνια. Οι ασθενείς που πάσχουν από προχωρημένα στάδια χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας συχνά χρειάζεται να υποβάλλονται τακτικά σε αιμοκάθαρση. Προκειμένου να πραγματοποιηθεί η αιμοκάθαρση απαιτείται η δημιουργία μιας αγγειακής προσπέλασης (αυτόλογης αρτηριοφλεβώδους επικοινωνίας, ή αρτηριοφλεβικό μόσχευμα) ή μια άμεση πρόσβαση στο κεντρικό φλεβικό σύστημα, μέσω καθετήρα που τοποθετείται σε κεντρική φλεβική γραμμή (προσωρινός ή μόνιμος καθετήρας αιμοκάθαρσης). Πολλές φορές, όμως, δημιουργούνται στενώσεις ή αποφράξεις σε κεντρικές φλέβες, που χρήζουν αποκατάστασης προκειμένου να λάβει χώρα επιτυχώς η αιμοκάθαρση. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές αποκατάστασης των κεντρικών φλεβικών στενώσεων είτε χειρουργικές είτε διαδερμικές. Συγκεκριμένα, η απεικονιστικά καθοδηγούμενη ενδαγγειακή αγγειοπλαστική αποτελεί μια ιδιαίτερα δημοφιλής τεχνική, που χαρακτηρίζεται από ασφάλεια και μεγάλα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, ενώ σύγχρονες μελέτες με νεότερα ενδαγγειακά υλικά αναφέρουν ικανοποιητική μακροχρόνια βατότητα. Μία δεύτερη ενδαγγειακή μέθοδος είναι η διαδερμική τοποθέτηση ενδοαυλικού νάρθηκα (στεντ ή stent), η οποία μπορεί να συνδυαστεί με αγγειοπλαστική εάν κρίνεται απαραίτητο. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες stent: τα απλά μεταλλικά και τα καλυμμένα stent, καθεμία από τις οποίες παρουσιάζουν αρκετά πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως καμία από τις παραπάνω διαδερμικές μεθόδους δεν εξασφαλίζει απόλυτα τη μακροχρόνια βατότητα της φλέβας, και η συνεχής τακτική κλινική και απεικονιστική παρακολούθηση μετά από μια διαδερμική ενδαγγειακή αποκατάσταση της βατότητας μια κεντρικής φλέβας κρίνεται απαραίτητη εφ’ όρου ζωής.","abstract_has_math":false,"creators":["Δήμας Παναγιώτης","Dimas Panagiotits"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:25Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916516"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916516","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916516","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916516","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916516","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δήμας Παναγιώτης","Dimas Panagiotits"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916516","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916516"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Νεφρική ανεπάρκεια είναι η αδυναμία των νεφρών να αποβάλλουν βλαβερές ή άχρηστες ουσίες από τον οργανισμό και διακρίνεται σε οξεία και χρόνια. Οι ασθενείς που πάσχουν από προχωρημένα στάδια χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας συχνά χρειάζεται να υποβάλλονται τακτικά σε αιμοκάθαρση. Προκειμένου να πραγματοποιηθεί η αιμοκάθαρση απαιτείται η δημιουργία μιας αγγειακής προσπέλασης (αυτόλογης αρτηριοφλεβώδους επικοινωνίας, ή αρτηριοφλεβικό μόσχευμα) ή μια άμεση πρόσβαση στο κεντρικό φλεβικό σύστημα, μέσω καθετήρα που τοποθετείται σε κεντρική φλεβική γραμμή (προσωρινός ή μόνιμος καθετήρας αιμοκάθαρσης). Πολλές φορές, όμως, δημιουργούνται στενώσεις ή αποφράξεις σε κεντρικές φλέβες, που χρήζουν αποκατάστασης προκειμένου να λάβει χώρα επιτυχώς η αιμοκάθαρση. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές αποκατάστασης των κεντρικών φλεβικών στενώσεων είτε χειρουργικές είτε διαδερμικές. Συγκεκριμένα, η απεικονιστικά καθοδηγούμενη ενδαγγειακή αγγειοπλαστική αποτελεί μια ιδιαίτερα δημοφιλής τεχνική, που χαρακτηρίζεται από ασφάλεια και μεγάλα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, ενώ σύγχρονες μελέτες με νεότερα ενδαγγειακά υλικά αναφέρουν ικανοποιητική μακροχρόνια βατότητα. Μία δεύτερη ενδαγγειακή μέθοδος είναι η διαδερμική τοποθέτηση ενδοαυλικού νάρθηκα (στεντ ή stent), η οποία μπορεί να συνδυαστεί με αγγειοπλαστική εάν κρίνεται απαραίτητο. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες stent: τα απλά μεταλλικά και τα καλυμμένα stent, καθεμία από τις οποίες παρουσιάζουν αρκετά πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως καμία από τις παραπάνω διαδερμικές μεθόδους δεν εξασφαλίζει απόλυτα τη μακροχρόνια βατότητα της φλέβας, και η συνεχής τακτική κλινική και απεικονιστική παρακολούθηση μετά από μια διαδερμική ενδαγγειακή αποκατάσταση της βατότητας μια κεντρικής φλέβας κρίνεται απαραίτητη εφ’ όρου ζωής.","Renal insufficiency is a very important state where there is weakness of one or both human’s kidneys to fully respond to their normal role. The patients suffering from kidney disease or renal insufficiency often undergo hemodialysis. Hemodialysis requires a direct access to the circulatory system. Nonetheless, there are many cases where there are some stenoses or occlusions in the central veins, fact that makes the whole process of hemodialysis much more complex or even impossible. In this context, there have been many different techniques developed for the rehabilitation of the central venous stenoses. Except for the surgery, some methods of interventional radiology have nowadays a very significant role. Most specifically, the percutaneous transluminal angioplasty is a very popular technique, with complete safety and technical success, as well as quite encouraging patency rate for a period of one or two years. Another very significant method today is the placement of stents, whether this is combined with angioplasty or not. There are two main categories of stents: the bare metal stents and the covered stents. Both of these two categories have many advantages, but there are also some drawbacks. However, it is worth noting that none of these techniques can ensure the long – lasting maintenance of the vein’s correct diameter, and there is a constant requirement for follow up and regular repetitions of the intervention."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαδερμική επεμβατική αποκατάσταση κεντρικών φλεβικών στενώσεων-αποφράξεων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δήμας Παναγιώτης","Dimas Panagiotits"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Νεφρική ανεπάρκεια είναι η αδυναμία των νεφρών να αποβάλλουν βλαβερές ή άχρηστες ουσίες από τον οργανισμό και διακρίνεται σε οξεία και χρόνια. Οι ασθενείς που πάσχουν από προχωρημένα στάδια χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας συχνά χρειάζεται να υποβάλλονται τακτικά σε αιμοκάθαρση. Προκειμένου να πραγματοποιηθεί η αιμοκάθαρση απαιτείται η δημιουργία μιας αγγειακής προσπέλασης (αυτόλογης αρτηριοφλεβώδους επικοινωνίας, ή αρτηριοφλεβικό μόσχευμα) ή μια άμεση πρόσβαση στο κεντρικό φλεβικό σύστημα, μέσω καθετήρα που τοποθετείται σε κεντρική φλεβική γραμμή (προσωρινός ή μόνιμος καθετήρας αιμοκάθαρσης). Πολλές φορές, όμως, δημιουργούνται στενώσεις ή αποφράξεις σε κεντρικές φλέβες, που χρήζουν αποκατάστασης προκειμένου να λάβει χώρα επιτυχώς η αιμοκάθαρση. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές αποκατάστασης των κεντρικών φλεβικών στενώσεων είτε χειρουργικές είτε διαδερμικές. Συγκεκριμένα, η απεικονιστικά καθοδηγούμενη ενδαγγειακή αγγειοπλαστική αποτελεί μια ιδιαίτερα δημοφιλής τεχνική, που χαρακτηρίζεται από ασφάλεια και μεγάλα ποσοστά τεχνικής επιτυχίας, ενώ σύγχρονες μελέτες με νεότερα ενδαγγειακά υλικά αναφέρουν ικανοποιητική μακροχρόνια βατότητα. Μία δεύτερη ενδαγγειακή μέθοδος είναι η διαδερμική τοποθέτηση ενδοαυλικού νάρθηκα (στεντ ή stent), η οποία μπορεί να συνδυαστεί με αγγειοπλαστική εάν κρίνεται απαραίτητο. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες stent: τα απλά μεταλλικά και τα καλυμμένα stent, καθεμία από τις οποίες παρουσιάζουν αρκετά πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως καμία από τις παραπάνω διαδερμικές μεθόδους δεν εξασφαλίζει απόλυτα τη μακροχρόνια βατότητα της φλέβας, και η συνεχής τακτική κλινική και απεικονιστική παρακολούθηση μετά από μια διαδερμική ενδαγγειακή αποκατάσταση της βατότητας μια κεντρικής φλέβας κρίνεται απαραίτητη εφ’ όρου ζωής.","Renal insufficiency is a very important state where there is weakness of one or both human’s kidneys to fully respond to their normal role. The patients suffering from kidney disease or renal insufficiency often undergo hemodialysis. Hemodialysis requires a direct access to the circulatory system. Nonetheless, there are many cases where there are some stenoses or occlusions in the central veins, fact that makes the whole process of hemodialysis much more complex or even impossible. In this context, there have been many different techniques developed for the rehabilitation of the central venous stenoses. Except for the surgery, some methods of interventional radiology have nowadays a very significant role. Most specifically, the percutaneous transluminal angioplasty is a very popular technique, with complete safety and technical success, as well as quite encouraging patency rate for a period of one or two years. Another very significant method today is the placement of stents, whether this is combined with angioplasty or not. There are two main categories of stents: the bare metal stents and the covered stents. Both of these two categories have many advantages, but there are also some drawbacks. However, it is worth noting that none of these techniques can ensure the long – lasting maintenance of the vein’s correct diameter, and there is a constant requirement for follow up and regular repetitions of the intervention."],"dc:identifier":["uoadl:2916516","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916516"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαδερμική επεμβατική αποκατάσταση κεντρικών φλεβικών στενώσεων-αποφράξεων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:25Z"}