{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916545"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916545","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παραληρηματική συνδρομή στην Καρδιοχειρουργική Μονάδα","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ: Το παραλήρημα είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από αιφνίδια μείωση των νοητικών λειτουργιών, ευμετάβλητη διανοητική κατάσταση, διαταραχή συνείδησης, αδυναμία προσοχής και αποδιοργανωμένη σκέψη. Αποτελεί έναν αναγνωρισμένο προγνωστικό δείκτη ανεπιθύμητων συμβαμάτων στους ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας και σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα, θνητότητα και ανάπτυξη μακροπρόθεσμων νευρολογικών νοητικών ελλειμμάτων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιολογήσουμε την εμφάνιση της παραληρηματικής συνδρομής, με τη χρήση της κλίμακας CAM-ICU, στους ασθενείς που υποβάλλονται σε καρδιοχειρουργική επέμβαση και να αναδείξουμε πιθανούς παράγοντες κινδύνου που συντελούν στην εμφάνισή του. ΜΕΘΟΔΟΙ:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 202 συνεχόμενοι ασθενείς. Άμεσα μετεγχειρητικά, κατά την είσοδό τους στην Κ/Χ ΜΕΘ υποβλήθηκαν σε αξιολόγηση της παραληρηματικής διαταραχής με την κλίμακα CAMICU.Σύμφωνα με την κλίμακα αυτή, οι ασθενείς διαγιγνώσκονται με παραλήρημα όταν μια οξεία έναρξη της μεταβολής της διανοητικής κατάστασης ή μια διακύμανση της πορείας και της έλλειψης προσοχής, συνοδεύεται είτε από αποδιοργανωμένη σκέψη, είτε από διαταραχή του επιπέδου συνείδησης. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Η μέση ηλικία των ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 66±13 έτη, με τους ασθενείς που παρουσίασαν παραλήρημα να αντιπροσωπεύουν περίπου το 29.2% του μελετώμενου πληθυσμού και να είναι κατά μέσο όρο 4 χρόνια στατιστικά σημαντικά μεγαλύτεροι από τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p=0.002), ενώ δεν διέφεραν ως προς το φύλο. Το 6% του συνολικού μελετούμενου πληθυσμού είχαν ιστορικό χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας, με το ποσοστό των ασθενών με παραλήρημα (12%) να είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερο συγκριτικά με το ποσοστό των ασθενών χωρίς παραλήρημα (4%) (p=0.040). Στο συνολικό πληθυσμό ο κίνδυνος ενδονοσοκομειακής θνητότητας, όπως αυτή υπολογίστηκε με το EuroscoreII ήταν 1.67%, με τους ασθενείς με παραλήρημα να παρουσιάζουν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό Euroscore II συγκριτικά με τούς ασθενείς χωρίς παραλήρημα (2.32% έναντι 1.38%, αντίστοιχα, p<0.001). Η διάμεση διάρκεια αναισθησίας-καταστολής από την εισαγωγή στην Κ/Χ ΜΕΘ ήταν 360 λεπτά και οι ασθενείς με παραλήρημα παρέμειναν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε αναισθησία-καταστολή συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p<0.001).Οι ασθενείς αυτοί είχαν μακρύτερο το χρονικό διάστημα υποστήριξης με μηχανικό αερισμό (διάμεση διάρκεια ασθενών με παραλήρημα 1230 λεπτά έναντι διάμεση διάρκεια ασθενών χωρίς παραλήρημα 717 λεπτά, p<0.001). H διάμεση διάρκεια παραμονής στην Κ/Χ ΜΕΘ του συνολικού πληθυσμού της μελέτης ήταν 1680 λεπτά και η διάρκεια παραμονής των ασθενών με παραλήρημα ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (3210 έναντι 1440 λεπτά, p<0.001). Οι μεταβλητές με την βέλτιστη διακριτική ικανότητα για την εμφάνιση παραληρήματος βάσει του εμβαδόν της επιφάνειας κάτω από την καμπύλη (ROC)που παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα κατά την ανάλυση ήταν η συνολική διάρκεια αναισθησίας, η ηλικία, το EuroscoreII, η ουρία πλάσματος προ την επέμβαση, το γαλακτικό πλάσματος και η χορήγηση αγγειοσυσπαστικών. Με βάση τα αποτελέσματα της λογαριθμιστικής ανάλυσης παλινδρόμησης οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για την εμφάνιση παραληρήματος ήταν η ηλικία, η συνολική διάρκεια αναισθησίαςκαταστολής και το υψηλό EuroscoreII. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η επίπτωση του παραληρήματος κατά τη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ μετά από καρδιοχειρουργική επέμβαση στην παρούσα μελέτη ήταν 29.2%. Η ηλικία, η παρατεταμένη διάρκεια αναισθησίας και το EuroscoreII αποτελούν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες εμφάνισης παραληρήματος. Η εμφάνιση παραληρήματος σχετίζεται με μεγαλύτερο χρόνο παραμονής στο μηχανικό αερισμό και μακρύτερη διάρκεια παραμονής στη ΜΕΘ.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ: Το παραλήρημα είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από αιφνίδια μείωση των νοητικών λειτουργιών, ευμετάβλητη διανοητική κατάσταση, διαταραχή συνείδησης, αδυναμία προσοχής και αποδιοργανωμένη σκέψη. Αποτελεί έναν αναγνωρισμένο προγνωστικό δείκτη ανεπιθύμητων συμβαμάτων στους ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας και σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα, θνητότητα και ανάπτυξη μακροπρόθεσμων νευρολογικών νοητικών ελλειμμάτων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιολογήσουμε την εμφάνιση της παραληρηματικής συνδρομής, με τη χρήση της κλίμακας CAM-ICU, στους ασθενείς που υποβάλλονται σε καρδιοχειρουργική επέμβαση και να αναδείξουμε πιθανούς παράγοντες κινδύνου που συντελούν στην εμφάνισή του. ΜΕΘΟΔΟΙ:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 202 συνεχόμενοι ασθενείς. Άμεσα μετεγχειρητικά, κατά την είσοδό τους στην Κ/Χ ΜΕΘ υποβλήθηκαν σε αξιολόγηση της παραληρηματικής διαταραχής με την κλίμακα CAMICU.Σύμφωνα με την κλίμακα αυτή, οι ασθενείς διαγιγνώσκονται με παραλήρημα όταν μια οξεία έναρξη της μεταβολής της διανοητικής κατάστασης ή μια διακύμανση της πορείας και της έλλειψης προσοχής, συνοδεύεται είτε από αποδιοργανωμένη σκέψη, είτε από διαταραχή του επιπέδου συνείδησης. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Η μέση ηλικία των ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 66±13 έτη, με τους ασθενείς που παρουσίασαν παραλήρημα να αντιπροσωπεύουν περίπου το 29.2% του μελετώμενου πληθυσμού και να είναι κατά μέσο όρο 4 χρόνια στατιστικά σημαντικά μεγαλύτεροι από τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p=0.002), ενώ δεν διέφεραν ως προς το φύλο. Το 6% του συνολικού μελετούμενου πληθυσμού είχαν ιστορικό χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας, με το ποσοστό των ασθενών με παραλήρημα (12%) να είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερο συγκριτικά με το ποσοστό των ασθενών χωρίς παραλήρημα (4%) (p=0.040). Στο συνολικό πληθυσμό ο κίνδυνος ενδονοσοκομειακής θνητότητας, όπως αυτή υπολογίστηκε με το EuroscoreII ήταν 1.67%, με τους ασθενείς με παραλήρημα να παρουσιάζουν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό Euroscore II συγκριτικά με τούς ασθενείς χωρίς παραλήρημα (2.32% έναντι 1.38%, αντίστοιχα, p&lt;0.001). Η διάμεση διάρκεια αναισθησίας-καταστολής από την εισαγωγή στην Κ/Χ ΜΕΘ ήταν 360 λεπτά και οι ασθενείς με παραλήρημα παρέμειναν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε αναισθησία-καταστολή συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p&lt;0.001).Οι ασθενείς αυτοί είχαν μακρύτερο το χρονικό διάστημα υποστήριξης με μηχανικό αερισμό (διάμεση διάρκεια ασθενών με παραλήρημα 1230 λεπτά έναντι διάμεση διάρκεια ασθενών χωρίς παραλήρημα 717 λεπτά, p&lt;0.001). H διάμεση διάρκεια παραμονής στην Κ/Χ ΜΕΘ του συνολικού πληθυσμού της μελέτης ήταν 1680 λεπτά και η διάρκεια παραμονής των ασθενών με παραλήρημα ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (3210 έναντι 1440 λεπτά, p&lt;0.001). Οι μεταβλητές με την βέλτιστη διακριτική ικανότητα για την εμφάνιση παραληρήματος βάσει του εμβαδόν της επιφάνειας κάτω από την καμπύλη (ROC)που παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα κατά την ανάλυση ήταν η συνολική διάρκεια αναισθησίας, η ηλικία, το EuroscoreII, η ουρία πλάσματος προ την επέμβαση, το γαλακτικό πλάσματος και η χορήγηση αγγειοσυσπαστικών. Με βάση τα αποτελέσματα της λογαριθμιστικής ανάλυσης παλινδρόμησης οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για την εμφάνιση παραληρήματος ήταν η ηλικία, η συνολική διάρκεια αναισθησίαςκαταστολής και το υψηλό EuroscoreII. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η επίπτωση του παραληρήματος κατά τη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ μετά από καρδιοχειρουργική επέμβαση στην παρούσα μελέτη ήταν 29.2%. Η ηλικία, η παρατεταμένη διάρκεια αναισθησίας και το EuroscoreII αποτελούν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες εμφάνισης παραληρήματος. Η εμφάνιση παραληρήματος σχετίζεται με μεγαλύτερο χρόνο παραμονής στο μηχανικό αερισμό και μακρύτερη διάρκεια παραμονής στη ΜΕΘ.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρούβαλη Νίκη","Rouvali Niki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:25Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916545"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916545","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916545","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916545","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916545","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρούβαλη Νίκη","Rouvali Niki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916545","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916545"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ: Το παραλήρημα είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από αιφνίδια μείωση των νοητικών λειτουργιών, ευμετάβλητη διανοητική κατάσταση, διαταραχή συνείδησης, αδυναμία προσοχής και αποδιοργανωμένη σκέψη. Αποτελεί έναν αναγνωρισμένο προγνωστικό δείκτη ανεπιθύμητων συμβαμάτων στους ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας και σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα, θνητότητα και ανάπτυξη μακροπρόθεσμων νευρολογικών νοητικών ελλειμμάτων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιολογήσουμε την εμφάνιση της παραληρηματικής συνδρομής, με τη χρήση της κλίμακας CAM-ICU, στους ασθενείς που υποβάλλονται σε καρδιοχειρουργική επέμβαση και να αναδείξουμε πιθανούς παράγοντες κινδύνου που συντελούν στην εμφάνισή του. ΜΕΘΟΔΟΙ:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 202 συνεχόμενοι ασθενείς. Άμεσα μετεγχειρητικά, κατά την είσοδό τους στην Κ/Χ ΜΕΘ υποβλήθηκαν σε αξιολόγηση της παραληρηματικής διαταραχής με την κλίμακα CAMICU.Σύμφωνα με την κλίμακα αυτή, οι ασθενείς διαγιγνώσκονται με παραλήρημα όταν μια οξεία έναρξη της μεταβολής της διανοητικής κατάστασης ή μια διακύμανση της πορείας και της έλλειψης προσοχής, συνοδεύεται είτε από αποδιοργανωμένη σκέψη, είτε από διαταραχή του επιπέδου συνείδησης. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Η μέση ηλικία των ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 66±13 έτη, με τους ασθενείς που παρουσίασαν παραλήρημα να αντιπροσωπεύουν περίπου το 29.2% του μελετώμενου πληθυσμού και να είναι κατά μέσο όρο 4 χρόνια στατιστικά σημαντικά μεγαλύτεροι από τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p=0.002), ενώ δεν διέφεραν ως προς το φύλο. Το 6% του συνολικού μελετούμενου πληθυσμού είχαν ιστορικό χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας, με το ποσοστό των ασθενών με παραλήρημα (12%) να είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερο συγκριτικά με το ποσοστό των ασθενών χωρίς παραλήρημα (4%) (p=0.040). Στο συνολικό πληθυσμό ο κίνδυνος ενδονοσοκομειακής θνητότητας, όπως αυτή υπολογίστηκε με το EuroscoreII ήταν 1.67%, με τους ασθενείς με παραλήρημα να παρουσιάζουν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό Euroscore II συγκριτικά με τούς ασθενείς χωρίς παραλήρημα (2.32% έναντι 1.38%, αντίστοιχα, p<0.001). Η διάμεση διάρκεια αναισθησίας-καταστολής από την εισαγωγή στην Κ/Χ ΜΕΘ ήταν 360 λεπτά και οι ασθενείς με παραλήρημα παρέμειναν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε αναισθησία-καταστολή συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p<0.001).Οι ασθενείς αυτοί είχαν μακρύτερο το χρονικό διάστημα υποστήριξης με μηχανικό αερισμό (διάμεση διάρκεια ασθενών με παραλήρημα 1230 λεπτά έναντι διάμεση διάρκεια ασθενών χωρίς παραλήρημα 717 λεπτά, p<0.001). H διάμεση διάρκεια παραμονής στην Κ/Χ ΜΕΘ του συνολικού πληθυσμού της μελέτης ήταν 1680 λεπτά και η διάρκεια παραμονής των ασθενών με παραλήρημα ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (3210 έναντι 1440 λεπτά, p<0.001). Οι μεταβλητές με την βέλτιστη διακριτική ικανότητα για την εμφάνιση παραληρήματος βάσει του εμβαδόν της επιφάνειας κάτω από την καμπύλη (ROC)που παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα κατά την ανάλυση ήταν η συνολική διάρκεια αναισθησίας, η ηλικία, το EuroscoreII, η ουρία πλάσματος προ την επέμβαση, το γαλακτικό πλάσματος και η χορήγηση αγγειοσυσπαστικών. Με βάση τα αποτελέσματα της λογαριθμιστικής ανάλυσης παλινδρόμησης οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για την εμφάνιση παραληρήματος ήταν η ηλικία, η συνολική διάρκεια αναισθησίαςκαταστολής και το υψηλό EuroscoreII. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η επίπτωση του παραληρήματος κατά τη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ μετά από καρδιοχειρουργική επέμβαση στην παρούσα μελέτη ήταν 29.2%. Η ηλικία, η παρατεταμένη διάρκεια αναισθησίας και το EuroscoreII αποτελούν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες εμφάνισης παραληρήματος. Η εμφάνιση παραληρήματος σχετίζεται με μεγαλύτερο χρόνο παραμονής στο μηχανικό αερισμό και μακρύτερη διάρκεια παραμονής στη ΜΕΘ.","Purpose: Delirium is a condition characterized by an acute cognitive decline, a fluctuating mental status, disturbance of consciousness, inattention, or disorganized thinking. It is a well-recognized adverse prognostic index in Intensive Care Unit patients that is associated with increased morbidity, mortality, and the development of long-term neurocognitive deficits. Purpose of the present study is to evaluate the presence of delirium, using a well validated scale the “Confusion Assessment Method for the ICU”, in patient’s post-cardiac surgery and to identify possible risk factors which contribute in the development of delirium. Methods: Our cohort consisted of 202 consecutive post-cardiac surgery patients admitted patients at the ICU unit. All patients were evaluated for delirium using the CAM-ICU scale. According to this scale patients were diagnosed with delirium when they presented with an acute onset of cognitive decline or a fluctuating mental status, disturbance of consciousness, inattention, or disorganized thinking. Results: Patients (mean age: 66±13 years old) had a prevalence of delirium of 29.2%. Patients with delirium were 4 year solder than nondelirium subjects (p=0.002), while there were no gender differences between the two groups. Prevalence of chronic kidney disease in study cohort was significantly higher in delirium patients (12%) compare to non-delirium subjects (4%) (p=0.040). The in-hospital mortality risk using Euroscore II score was 1,67% in the study cohort, while patients with delirium presented significantly higher Euroscore II score compared with the non-delirium ones (2.32% versus 1.38%, respectively, p<0.001). The median duration of anesthesia-sedation was 360 minutes, while patients presented with delirium had prolonged anesthesia-sedation duration compared to no delirium patients (p<0.001). These patients had also prolonged mechanical ventilation (median duration in patients with delirium was 1230 minutes versus 717 minutes in non-delirium patients, p<0.001) and a longer ICU stay(3210 versus 1440 minutes, p<0.001). According to ROC curve analysis, variables that predicted delirium were duration of anesthesia-sedation, age, Euroscore II, urea, lactic acid and intravenous vaso active medications. Moreover, in a multivariate logistic regression analysis it was shown that age, Euroscore II and duration of anesthesia-sedation were all independent predictors of delirium. Conclusions: According to our study the prevalence of delirium during the ICU after cardiac surgery was 29.2%. Age, prolonged duration of anesthesia and Euroscore II score represent independent risk factors of delirium. Delirium was associated with prolonged mechanical ventilation and ICU stay."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παραληρηματική συνδρομή στην Καρδιοχειρουργική Μονάδα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρούβαλη Νίκη","Rouvali Niki"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ: Το παραλήρημα είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από αιφνίδια μείωση των νοητικών λειτουργιών, ευμετάβλητη διανοητική κατάσταση, διαταραχή συνείδησης, αδυναμία προσοχής και αποδιοργανωμένη σκέψη. Αποτελεί έναν αναγνωρισμένο προγνωστικό δείκτη ανεπιθύμητων συμβαμάτων στους ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας και σχετίζεται με αυξημένη νοσηρότητα, θνητότητα και ανάπτυξη μακροπρόθεσμων νευρολογικών νοητικών ελλειμμάτων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιολογήσουμε την εμφάνιση της παραληρηματικής συνδρομής, με τη χρήση της κλίμακας CAM-ICU, στους ασθενείς που υποβάλλονται σε καρδιοχειρουργική επέμβαση και να αναδείξουμε πιθανούς παράγοντες κινδύνου που συντελούν στην εμφάνισή του. ΜΕΘΟΔΟΙ:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 202 συνεχόμενοι ασθενείς. Άμεσα μετεγχειρητικά, κατά την είσοδό τους στην Κ/Χ ΜΕΘ υποβλήθηκαν σε αξιολόγηση της παραληρηματικής διαταραχής με την κλίμακα CAMICU.Σύμφωνα με την κλίμακα αυτή, οι ασθενείς διαγιγνώσκονται με παραλήρημα όταν μια οξεία έναρξη της μεταβολής της διανοητικής κατάστασης ή μια διακύμανση της πορείας και της έλλειψης προσοχής, συνοδεύεται είτε από αποδιοργανωμένη σκέψη, είτε από διαταραχή του επιπέδου συνείδησης. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Η μέση ηλικία των ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη ήταν 66±13 έτη, με τους ασθενείς που παρουσίασαν παραλήρημα να αντιπροσωπεύουν περίπου το 29.2% του μελετώμενου πληθυσμού και να είναι κατά μέσο όρο 4 χρόνια στατιστικά σημαντικά μεγαλύτεροι από τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p=0.002), ενώ δεν διέφεραν ως προς το φύλο. Το 6% του συνολικού μελετούμενου πληθυσμού είχαν ιστορικό χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας, με το ποσοστό των ασθενών με παραλήρημα (12%) να είναι στατιστικά σημαντικά υψηλότερο συγκριτικά με το ποσοστό των ασθενών χωρίς παραλήρημα (4%) (p=0.040). Στο συνολικό πληθυσμό ο κίνδυνος ενδονοσοκομειακής θνητότητας, όπως αυτή υπολογίστηκε με το EuroscoreII ήταν 1.67%, με τους ασθενείς με παραλήρημα να παρουσιάζουν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό Euroscore II συγκριτικά με τούς ασθενείς χωρίς παραλήρημα (2.32% έναντι 1.38%, αντίστοιχα, p<0.001). Η διάμεση διάρκεια αναισθησίας-καταστολής από την εισαγωγή στην Κ/Χ ΜΕΘ ήταν 360 λεπτά και οι ασθενείς με παραλήρημα παρέμειναν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε αναισθησία-καταστολή συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (p<0.001).Οι ασθενείς αυτοί είχαν μακρύτερο το χρονικό διάστημα υποστήριξης με μηχανικό αερισμό (διάμεση διάρκεια ασθενών με παραλήρημα 1230 λεπτά έναντι διάμεση διάρκεια ασθενών χωρίς παραλήρημα 717 λεπτά, p<0.001). H διάμεση διάρκεια παραμονής στην Κ/Χ ΜΕΘ του συνολικού πληθυσμού της μελέτης ήταν 1680 λεπτά και η διάρκεια παραμονής των ασθενών με παραλήρημα ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη συγκριτικά με τους ασθενείς χωρίς παραλήρημα (3210 έναντι 1440 λεπτά, p<0.001). Οι μεταβλητές με την βέλτιστη διακριτική ικανότητα για την εμφάνιση παραληρήματος βάσει του εμβαδόν της επιφάνειας κάτω από την καμπύλη (ROC)που παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα κατά την ανάλυση ήταν η συνολική διάρκεια αναισθησίας, η ηλικία, το EuroscoreII, η ουρία πλάσματος προ την επέμβαση, το γαλακτικό πλάσματος και η χορήγηση αγγειοσυσπαστικών. Με βάση τα αποτελέσματα της λογαριθμιστικής ανάλυσης παλινδρόμησης οι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για την εμφάνιση παραληρήματος ήταν η ηλικία, η συνολική διάρκεια αναισθησίαςκαταστολής και το υψηλό EuroscoreII. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η επίπτωση του παραληρήματος κατά τη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ μετά από καρδιοχειρουργική επέμβαση στην παρούσα μελέτη ήταν 29.2%. Η ηλικία, η παρατεταμένη διάρκεια αναισθησίας και το EuroscoreII αποτελούν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες εμφάνισης παραληρήματος. Η εμφάνιση παραληρήματος σχετίζεται με μεγαλύτερο χρόνο παραμονής στο μηχανικό αερισμό και μακρύτερη διάρκεια παραμονής στη ΜΕΘ.","Purpose: Delirium is a condition characterized by an acute cognitive decline, a fluctuating mental status, disturbance of consciousness, inattention, or disorganized thinking. It is a well-recognized adverse prognostic index in Intensive Care Unit patients that is associated with increased morbidity, mortality, and the development of long-term neurocognitive deficits. Purpose of the present study is to evaluate the presence of delirium, using a well validated scale the “Confusion Assessment Method for the ICU”, in patient’s post-cardiac surgery and to identify possible risk factors which contribute in the development of delirium. Methods: Our cohort consisted of 202 consecutive post-cardiac surgery patients admitted patients at the ICU unit. All patients were evaluated for delirium using the CAM-ICU scale. According to this scale patients were diagnosed with delirium when they presented with an acute onset of cognitive decline or a fluctuating mental status, disturbance of consciousness, inattention, or disorganized thinking. Results: Patients (mean age: 66±13 years old) had a prevalence of delirium of 29.2%. Patients with delirium were 4 year solder than nondelirium subjects (p=0.002), while there were no gender differences between the two groups. Prevalence of chronic kidney disease in study cohort was significantly higher in delirium patients (12%) compare to non-delirium subjects (4%) (p=0.040). The in-hospital mortality risk using Euroscore II score was 1,67% in the study cohort, while patients with delirium presented significantly higher Euroscore II score compared with the non-delirium ones (2.32% versus 1.38%, respectively, p<0.001). The median duration of anesthesia-sedation was 360 minutes, while patients presented with delirium had prolonged anesthesia-sedation duration compared to no delirium patients (p<0.001). These patients had also prolonged mechanical ventilation (median duration in patients with delirium was 1230 minutes versus 717 minutes in non-delirium patients, p<0.001) and a longer ICU stay(3210 versus 1440 minutes, p<0.001). According to ROC curve analysis, variables that predicted delirium were duration of anesthesia-sedation, age, Euroscore II, urea, lactic acid and intravenous vaso active medications. Moreover, in a multivariate logistic regression analysis it was shown that age, Euroscore II and duration of anesthesia-sedation were all independent predictors of delirium. Conclusions: According to our study the prevalence of delirium during the ICU after cardiac surgery was 29.2%. Age, prolonged duration of anesthesia and Euroscore II score represent independent risk factors of delirium. Delirium was associated with prolonged mechanical ventilation and ICU stay."],"dc:identifier":["uoadl:2916545","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916545"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παραληρηματική συνδρομή στην Καρδιοχειρουργική Μονάδα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:25Z"}