{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916899"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2916899","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποτελεσματικότητα της αμιωδαρόνης σε σχέση με τον χρόνο έναρξης της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής","abstract":"Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή είναι συχνή αρρυθμία και χαρακτηρίζεται από κύματα που μεταδίδονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις και προκαλούν αποδιοργάνωση της κολπικής εκπόλωσης χωρίς αποτελεσματική κολπική συστολή. Η αμιωδαρόνη είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα αντιαρρυθμικά φάρμακα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της αμιωδαρόνης σε σχέση με τον χρόνο έναρξης της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 50 ασθενείς με παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή που νοσηλεύονταν στο ΝΙΜΤΣ Aθηνών, από Ιανουάριο του 2019 έως και Δεκέμβριο του 2019 και στα οποία χορηγήθηκε ενδοφλεβίως αμιωδαρόνη. Τα στοιχεία καταχωρούνταν σε ειδικά διαμορφωμένο δελτίο καταγραφής το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά του δείγματος. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Από το δείγμα της μελέτης το 54% ήταν άνδρες και το 84,0% είχε ηλικία πάνω από 65 ετών. Το 30% ήταν καπνιστές και στο 50% η κολπική μαρμαρυγή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ηλικία κάτω των 64 ετών. Η μέγιστη διάρκεια του επεισοδίου τη κολπικής μαρμαρυγής στο 46% του δείγματος ήταν κάτω από 20 ώρες και ως προς το είδος της κολπικής μαρμαρυγής στο 70% ήταν διαλείπουσα παροξυσμική. Τα άτομα που η διάρκεια της παροξυσμικής μαρμαρυγής διαρκούσε περισσότερο από 20 ώρες έπαιρναν περισσότερες φορές αμιωδαρόνη, αλλά χωρίς στατιστικά σημαντική διαφορά, p=0,853. Οι γυναίκες μετά τη λήψη της αμιωδαρόνης αναφέρουν σε μεγαλύτερο ποσοστό βελτίωσης του συμπτώματος αδυναμία, p=0,006, ομοίως και στο σύμπτωμα ζάλη, p=0,006. Τα άτομα στα οποία η διάρκεια του επεισοδίου της κολπικής μαρμαρυγής είναι πάνω από 21 ώρες συχνότερα αναφέρουν λήψη αντιθυροειδικών φαρμάκων και αναφέρουν συχνότερα λιγότερη βελτίωση στη δυσκολία της αναπνοής p=0,002. Τα άτομα τα οποία παρουσιάζουν διαλείπουσα κολπική μαρμαρυγή παίρνουν περισσότερες από 3 φορές το χρόνο αμιωδαρόνη ενδοφλεβίως p=0.067. Επίσης η ίδια ομάδα εκτός από την αμιωδαρόνη συχνότερα παίρνει φλεκαϊνίδη p=0,018, όπως επίσης και σοταλόλη p=0,002..Τα άτομα τα οποία αναφέρουν στο ιστορικό τους στεφανιαία νόσο δεν παρουσιάζουν μεγάλη βελτίωση στον ακανόνιστο καρδιακό παλμό p=0,016, ενώ οι διαβητικοί αναφέρουν μικρότερο βαθμό βελτίωσης στη δυσκολία της αναπνοής μετά τη χορήγηση της αμιωδαρόνης, p=0,007.. Συμπέρασμα: Η χορήγηση της αμιωδαρόνης φαίνεται να βελτιώνει τα συμπτώματα της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής, αλλά και τη συχνότητα των επεισοδίων της.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή είναι συχνή αρρυθμία και χαρακτηρίζεται από κύματα που μεταδίδονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις και προκαλούν αποδιοργάνωση της κολπικής εκπόλωσης χωρίς αποτελεσματική κολπική συστολή. Η αμιωδαρόνη είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα αντιαρρυθμικά φάρμακα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της αμιωδαρόνης σε σχέση με τον χρόνο έναρξης της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 50 ασθενείς με παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή που νοσηλεύονταν στο ΝΙΜΤΣ Aθηνών, από Ιανουάριο του 2019 έως και Δεκέμβριο του 2019 και στα οποία χορηγήθηκε ενδοφλεβίως αμιωδαρόνη. Τα στοιχεία καταχωρούνταν σε ειδικά διαμορφωμένο δελτίο καταγραφής το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά του δείγματος. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Από το δείγμα της μελέτης το 54% ήταν άνδρες και το 84,0% είχε ηλικία πάνω από 65 ετών. Το 30% ήταν καπνιστές και στο 50% η κολπική μαρμαρυγή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ηλικία κάτω των 64 ετών. Η μέγιστη διάρκεια του επεισοδίου τη κολπικής μαρμαρυγής στο 46% του δείγματος ήταν κάτω από 20 ώρες και ως προς το είδος της κολπικής μαρμαρυγής στο 70% ήταν διαλείπουσα παροξυσμική. Τα άτομα που η διάρκεια της παροξυσμικής μαρμαρυγής διαρκούσε περισσότερο από 20 ώρες έπαιρναν περισσότερες φορές αμιωδαρόνη, αλλά χωρίς στατιστικά σημαντική διαφορά, p=0,853. Οι γυναίκες μετά τη λήψη της αμιωδαρόνης αναφέρουν σε μεγαλύτερο ποσοστό βελτίωσης του συμπτώματος αδυναμία, p=0,006, ομοίως και στο σύμπτωμα ζάλη, p=0,006. Τα άτομα στα οποία η διάρκεια του επεισοδίου της κολπικής μαρμαρυγής είναι πάνω από 21 ώρες συχνότερα αναφέρουν λήψη αντιθυροειδικών φαρμάκων και αναφέρουν συχνότερα λιγότερη βελτίωση στη δυσκολία της αναπνοής p=0,002. Τα άτομα τα οποία παρουσιάζουν διαλείπουσα κολπική μαρμαρυγή παίρνουν περισσότερες από 3 φορές το χρόνο αμιωδαρόνη ενδοφλεβίως p=0.067. Επίσης η ίδια ομάδα εκτός από την αμιωδαρόνη συχνότερα παίρνει φλεκαϊνίδη p=0,018, όπως επίσης και σοταλόλη p=0,002..Τα άτομα τα οποία αναφέρουν στο ιστορικό τους στεφανιαία νόσο δεν παρουσιάζουν μεγάλη βελτίωση στον ακανόνιστο καρδιακό παλμό p=0,016, ενώ οι διαβητικοί αναφέρουν μικρότερο βαθμό βελτίωσης στη δυσκολία της αναπνοής μετά τη χορήγηση της αμιωδαρόνης, p=0,007.. Συμπέρασμα: Η χορήγηση της αμιωδαρόνης φαίνεται να βελτιώνει τα συμπτώματα της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής, αλλά και τη συχνότητα των επεισοδίων της.","abstract_has_math":false,"creators":["Κόκιου Ευαγγελία","Kokiou Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916899"],"render_values":[{"text":"uoadl:2916899","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916899","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916899","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2916899","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κόκιου Ευαγγελία","Kokiou Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2916899","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916899"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή είναι συχνή αρρυθμία και χαρακτηρίζεται από κύματα που μεταδίδονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις και προκαλούν αποδιοργάνωση της κολπικής εκπόλωσης χωρίς αποτελεσματική κολπική συστολή. Η αμιωδαρόνη είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα αντιαρρυθμικά φάρμακα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της αμιωδαρόνης σε σχέση με τον χρόνο έναρξης της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 50 ασθενείς με παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή που νοσηλεύονταν στο ΝΙΜΤΣ Aθηνών, από Ιανουάριο του 2019 έως και Δεκέμβριο του 2019 και στα οποία χορηγήθηκε ενδοφλεβίως αμιωδαρόνη. Τα στοιχεία καταχωρούνταν σε ειδικά διαμορφωμένο δελτίο καταγραφής το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά του δείγματος. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Από το δείγμα της μελέτης το 54% ήταν άνδρες και το 84,0% είχε ηλικία πάνω από 65 ετών. Το 30% ήταν καπνιστές και στο 50% η κολπική μαρμαρυγή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ηλικία κάτω των 64 ετών. Η μέγιστη διάρκεια του επεισοδίου τη κολπικής μαρμαρυγής στο 46% του δείγματος ήταν κάτω από 20 ώρες και ως προς το είδος της κολπικής μαρμαρυγής στο 70% ήταν διαλείπουσα παροξυσμική. Τα άτομα που η διάρκεια της παροξυσμικής μαρμαρυγής διαρκούσε περισσότερο από 20 ώρες έπαιρναν περισσότερες φορές αμιωδαρόνη, αλλά χωρίς στατιστικά σημαντική διαφορά, p=0,853. Οι γυναίκες μετά τη λήψη της αμιωδαρόνης αναφέρουν σε μεγαλύτερο ποσοστό βελτίωσης του συμπτώματος αδυναμία, p=0,006, ομοίως και στο σύμπτωμα ζάλη, p=0,006. Τα άτομα στα οποία η διάρκεια του επεισοδίου της κολπικής μαρμαρυγής είναι πάνω από 21 ώρες συχνότερα αναφέρουν λήψη αντιθυροειδικών φαρμάκων και αναφέρουν συχνότερα λιγότερη βελτίωση στη δυσκολία της αναπνοής p=0,002. Τα άτομα τα οποία παρουσιάζουν διαλείπουσα κολπική μαρμαρυγή παίρνουν περισσότερες από 3 φορές το χρόνο αμιωδαρόνη ενδοφλεβίως p=0.067. Επίσης η ίδια ομάδα εκτός από την αμιωδαρόνη συχνότερα παίρνει φλεκαϊνίδη p=0,018, όπως επίσης και σοταλόλη p=0,002..Τα άτομα τα οποία αναφέρουν στο ιστορικό τους στεφανιαία νόσο δεν παρουσιάζουν μεγάλη βελτίωση στον ακανόνιστο καρδιακό παλμό p=0,016, ενώ οι διαβητικοί αναφέρουν μικρότερο βαθμό βελτίωσης στη δυσκολία της αναπνοής μετά τη χορήγηση της αμιωδαρόνης, p=0,007.. Συμπέρασμα: Η χορήγηση της αμιωδαρόνης φαίνεται να βελτιώνει τα συμπτώματα της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής, αλλά και τη συχνότητα των επεισοδίων της.","Introduction: Atrial fibrillation is a common arrhythmia and is characterized by waves that propagate in different directions and cause disorganization of the atrial depolarization without effective atrial contraction. Amiodarone is one of the most commonly used antiarrhythmic drugs. Purpose: The aim of this study is to investigate the effectiveness of amiodarone in relation to the time of onset of paroxysmal atrial fibrillation. Material and Method: The study sample consisted of 50 patients with paroxysmal atrial fibrillation who were hospitalized in NIMTS of Athens, from January 2019 to December 2019 and who were given intravenous amiodarone. The data were recorded in a specially designed recording card which included demographic and clinical features of the sample. The x2-test statistical test was applied and the significance level was set at 0.05. Results: Of the study sample, 54% were men and 84.0% were over 65 years old. 30% were smokers and 50% had atrial fibrillation for the first time under the age of 64. The maximum duration of the atrial fibrillation episode in 46% of the sample was less than 20 hours and in terms of the type of atrial fibrillation in 70% it was intermittent paroxysmal. People with a duration of paroxysmal ejaculation lasting more than 20 hours were more likely to receive amiodarone, but without a statistically significant difference, p = 0.853. Women after taking amiodarone report a higher rate of improvement in symptom weakness, p = 0.006, as well as dizziness, p = 0.006. People in whom the duration of the atrial fibrillation episode is more than 21 hours more often report taking antithyroid drugs and more often report less improvement in breathing difficulty p = 0.002. People with intermittent atrial fibrillation receive amiodarone intravenously more than 3 times a year p = 0.067. Also, in addition to amiodarone, the same group most often takes plekainide p = 0.018, as well as sotalol p = 0.002. People who report a history of coronary heart disease do not show much improvement in irregular heartbeat p = 0.016, while diabetics report less improvement in respiratory distress after administration of amiodarone, p = 0.007. Conclusion: Amiodarone administration appears to improve the symptoms of paroxysmal atrial fibrillation, as well as the frequency of its episodes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποτελεσματικότητα της αμιωδαρόνης σε σχέση με τον χρόνο έναρξης της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κόκιου Ευαγγελία","Kokiou Evangelia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή είναι συχνή αρρυθμία και χαρακτηρίζεται από κύματα που μεταδίδονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις και προκαλούν αποδιοργάνωση της κολπικής εκπόλωσης χωρίς αποτελεσματική κολπική συστολή. Η αμιωδαρόνη είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα αντιαρρυθμικά φάρμακα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της αμιωδαρόνης σε σχέση με τον χρόνο έναρξης της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 50 ασθενείς με παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή που νοσηλεύονταν στο ΝΙΜΤΣ Aθηνών, από Ιανουάριο του 2019 έως και Δεκέμβριο του 2019 και στα οποία χορηγήθηκε ενδοφλεβίως αμιωδαρόνη. Τα στοιχεία καταχωρούνταν σε ειδικά διαμορφωμένο δελτίο καταγραφής το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά του δείγματος. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία x2-test και το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Από το δείγμα της μελέτης το 54% ήταν άνδρες και το 84,0% είχε ηλικία πάνω από 65 ετών. Το 30% ήταν καπνιστές και στο 50% η κολπική μαρμαρυγή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ηλικία κάτω των 64 ετών. Η μέγιστη διάρκεια του επεισοδίου τη κολπικής μαρμαρυγής στο 46% του δείγματος ήταν κάτω από 20 ώρες και ως προς το είδος της κολπικής μαρμαρυγής στο 70% ήταν διαλείπουσα παροξυσμική. Τα άτομα που η διάρκεια της παροξυσμικής μαρμαρυγής διαρκούσε περισσότερο από 20 ώρες έπαιρναν περισσότερες φορές αμιωδαρόνη, αλλά χωρίς στατιστικά σημαντική διαφορά, p=0,853. Οι γυναίκες μετά τη λήψη της αμιωδαρόνης αναφέρουν σε μεγαλύτερο ποσοστό βελτίωσης του συμπτώματος αδυναμία, p=0,006, ομοίως και στο σύμπτωμα ζάλη, p=0,006. Τα άτομα στα οποία η διάρκεια του επεισοδίου της κολπικής μαρμαρυγής είναι πάνω από 21 ώρες συχνότερα αναφέρουν λήψη αντιθυροειδικών φαρμάκων και αναφέρουν συχνότερα λιγότερη βελτίωση στη δυσκολία της αναπνοής p=0,002. Τα άτομα τα οποία παρουσιάζουν διαλείπουσα κολπική μαρμαρυγή παίρνουν περισσότερες από 3 φορές το χρόνο αμιωδαρόνη ενδοφλεβίως p=0.067. Επίσης η ίδια ομάδα εκτός από την αμιωδαρόνη συχνότερα παίρνει φλεκαϊνίδη p=0,018, όπως επίσης και σοταλόλη p=0,002..Τα άτομα τα οποία αναφέρουν στο ιστορικό τους στεφανιαία νόσο δεν παρουσιάζουν μεγάλη βελτίωση στον ακανόνιστο καρδιακό παλμό p=0,016, ενώ οι διαβητικοί αναφέρουν μικρότερο βαθμό βελτίωσης στη δυσκολία της αναπνοής μετά τη χορήγηση της αμιωδαρόνης, p=0,007.. Συμπέρασμα: Η χορήγηση της αμιωδαρόνης φαίνεται να βελτιώνει τα συμπτώματα της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής, αλλά και τη συχνότητα των επεισοδίων της.","Introduction: Atrial fibrillation is a common arrhythmia and is characterized by waves that propagate in different directions and cause disorganization of the atrial depolarization without effective atrial contraction. Amiodarone is one of the most commonly used antiarrhythmic drugs. Purpose: The aim of this study is to investigate the effectiveness of amiodarone in relation to the time of onset of paroxysmal atrial fibrillation. Material and Method: The study sample consisted of 50 patients with paroxysmal atrial fibrillation who were hospitalized in NIMTS of Athens, from January 2019 to December 2019 and who were given intravenous amiodarone. The data were recorded in a specially designed recording card which included demographic and clinical features of the sample. The x2-test statistical test was applied and the significance level was set at 0.05. Results: Of the study sample, 54% were men and 84.0% were over 65 years old. 30% were smokers and 50% had atrial fibrillation for the first time under the age of 64. The maximum duration of the atrial fibrillation episode in 46% of the sample was less than 20 hours and in terms of the type of atrial fibrillation in 70% it was intermittent paroxysmal. People with a duration of paroxysmal ejaculation lasting more than 20 hours were more likely to receive amiodarone, but without a statistically significant difference, p = 0.853. Women after taking amiodarone report a higher rate of improvement in symptom weakness, p = 0.006, as well as dizziness, p = 0.006. People in whom the duration of the atrial fibrillation episode is more than 21 hours more often report taking antithyroid drugs and more often report less improvement in breathing difficulty p = 0.002. People with intermittent atrial fibrillation receive amiodarone intravenously more than 3 times a year p = 0.067. Also, in addition to amiodarone, the same group most often takes plekainide p = 0.018, as well as sotalol p = 0.002. People who report a history of coronary heart disease do not show much improvement in irregular heartbeat p = 0.016, while diabetics report less improvement in respiratory distress after administration of amiodarone, p = 0.007. Conclusion: Amiodarone administration appears to improve the symptoms of paroxysmal atrial fibrillation, as well as the frequency of its episodes."],"dc:identifier":["uoadl:2916899","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916899"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αποτελεσματικότητα της αμιωδαρόνης σε σχέση με τον χρόνο έναρξης της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:27Z"}