{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2917921"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2917921","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τροποποιήσεις των ιστονών στα γλοιώματα","abstract":"Τα γλοιώματα αποτελούν πρωτογενείς όγκους εγκέφαλου που εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα σε ενήλικα άτομα, παρουσιάζοντας χαρακτηριστική ιστοπαθολογική εικόνα, επιθετικότητα και κλινική έκβαση. Παρά τις ιατρικές εξελίξεις στη χειρουργική αντιμετώπιση, την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία η πρόγνωση του γλοιώματος παραμένει φτωχή και δυσμενής (18 μήνες) λόγω του διηθητικού χαρακτήρα ανάπτυξης του όγκου και της εγγενούς τάσης προς υποτροπή. Μελέτες των τελευταίων ετών έχουν αποκαλύψει πληθώρα γενετικών και επιγενετικών μεταβολών που χαρακτηρίζουν τους όγκους της γλοίας. Στα καρκινικά κύτταρα της γλοίας αρκετά γενωμικά μονοπάτια είναι απορρυθμισμένα, με τις επιγενετικές τροποποιήσεις να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο. Οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών αποτελούν μείζονος σημασίας ρυθμιστές της γονιδιακής έκφρασης, και συμβάλλουν στην παθογένεση και την εξέλιξη των όγκων. Συγκριτικά με τη μεθυλίωση του DNA, οι υπόλοιποι μηχανισμοί της επιγενετικής ρύθμισης, όπως οι χημικές τροποποιήσεις των ιστονών, έχουν μελετηθεί λιγότερο, ως προς τη κλινική τους σημασία. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης εμπλέκονται σημαντικά στη παθογένεια του γλοιοβλαστώματος, ενώ κάποιες από αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κλινικοί βιοδείκτες για τη βέλτιστη ταξινόμηση των ασθενών, αποτελώντας πιθανούς φαρμακευτικούς στόχους. Επιγενετικά τροποποιημένα γονίδια συμβάλλουν στην ανάπτυξη του όγκου μεταβάλλοντας την αλληλεπίδραση με το μικροπεριβάλλον του. Συγκεκριμένα, μεταβολές στην έκφραση των γονιδίων που κωδικοποιούν τις μεθυλοτρανσφεράσες λυσίνης και αργινίνης (G9a, SUV39H1 και SETDB1), όπως και ένζυμα ακετυλίωσης και αποακετυλίωσης (KAT6A, SIRT 2, SIRT7, HDAC4, 6, 9) των ιστονών υπερεκφράζονται στο γλοίωμα. Αναφορικά με την απορρύθμιση στα ένζυμα της μεθυλίωσης των ιστονών, η αλληλούχιση κωδικών γονιδίων στα GBM αποκάλυψε μεταλλάξεις σε πολλά επιγενετικά ρυθμιστικά ένζυμα όπως στις απομεθυλάσες των ιστονών KDM1, KDM5B, KDM6A, KDM6B. Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζουν οι μεταλλάξεις της ιστόνης H3.3 στη λυσίνη 27 (K27M) και τη γλυκίνη 34 (G34R/V) οι οποίες σημειώνονται περίπου στο 80% των περιπτώσεων του παιδιατρικού γλοιώματος. Μια επιπλέον μεταμεταφραστική τροποποίηση αποτελεί η σουμοϋλίωση, καθώς συναντάται αυξημένη έκφραση των στοιχείων E1 (SAE1), E2 (Ubc9) καθώς και της ειδικής για τη SUMO πρωτεάσης (SENP1) τόσο σε δείγματα GBM όσο και σε κυτταρικές σειρές. Σήμερα, με βάση τα ευρήματα για την απορρύθμιση έκφρασης ένζυμων των ιστονών δημιουργήθηκε πληθώρα νέων προ κλινικών και κλινικών μελετών με καινούργιες επιγενετικές στοχευμένες θεραπείες γλοιώματος, όπως η νέα γενιά HDAC και PRMT αναστολέων και bromodomain πρωτεϊνών. Η κατανόηση εις βάθος των επιγενετικών τροποποιήσεων, που σημειώνονται στο πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (GBM), μπορεί να ενισχύσει τη γνώση μας αναφορικά με την ογκογένεση, την εξέλιξη και την υποτροπή της νόσου. Με αυτό το στόχο, η παρούσα εργασία επιχειρεί να αναλύσει τις πρόσφατες μείζονες εξελίξεις στην έρευνα των επιγενετικών μηχανισμών που εμπλέκονται στο GBM, εστιάζοντας στις τροποποιήσεις των ιστονών, τις κύριες μεταβολές τους, τη συσχέτιση τους με την παθογένεια των όγκων και τη χρήση της επιγενετικής θεραπείας ως μια έγκυρη επιλογή για τη θεραπεία του GBM.","abstract_html":"Τα γλοιώματα αποτελούν πρωτογενείς όγκους εγκέφαλου που εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα σε ενήλικα άτομα, παρουσιάζοντας χαρακτηριστική ιστοπαθολογική εικόνα, επιθετικότητα και κλινική έκβαση. Παρά τις ιατρικές εξελίξεις στη χειρουργική αντιμετώπιση, την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία η πρόγνωση του γλοιώματος παραμένει φτωχή και δυσμενής (18 μήνες) λόγω του διηθητικού χαρακτήρα ανάπτυξης του όγκου και της εγγενούς τάσης προς υποτροπή. Μελέτες των τελευταίων ετών έχουν αποκαλύψει πληθώρα γενετικών και επιγενετικών μεταβολών που χαρακτηρίζουν τους όγκους της γλοίας. Στα καρκινικά κύτταρα της γλοίας αρκετά γενωμικά μονοπάτια είναι απορρυθμισμένα, με τις επιγενετικές τροποποιήσεις να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο. Οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών αποτελούν μείζονος σημασίας ρυθμιστές της γονιδιακής έκφρασης, και συμβάλλουν στην παθογένεση και την εξέλιξη των όγκων. Συγκριτικά με τη μεθυλίωση του DNA, οι υπόλοιποι μηχανισμοί της επιγενετικής ρύθμισης, όπως οι χημικές τροποποιήσεις των ιστονών, έχουν μελετηθεί λιγότερο, ως προς τη κλινική τους σημασία. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης εμπλέκονται σημαντικά στη παθογένεια του γλοιοβλαστώματος, ενώ κάποιες από αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κλινικοί βιοδείκτες για τη βέλτιστη ταξινόμηση των ασθενών, αποτελώντας πιθανούς φαρμακευτικούς στόχους. Επιγενετικά τροποποιημένα γονίδια συμβάλλουν στην ανάπτυξη του όγκου μεταβάλλοντας την αλληλεπίδραση με το μικροπεριβάλλον του. Συγκεκριμένα, μεταβολές στην έκφραση των γονιδίων που κωδικοποιούν τις μεθυλοτρανσφεράσες λυσίνης και αργινίνης (G9a, SUV39H1 και SETDB1), όπως και ένζυμα ακετυλίωσης και αποακετυλίωσης (KAT6A, SIRT 2, SIRT7, HDAC4, 6, 9) των ιστονών υπερεκφράζονται στο γλοίωμα. Αναφορικά με την απορρύθμιση στα ένζυμα της μεθυλίωσης των ιστονών, η αλληλούχιση κωδικών γονιδίων στα GBM αποκάλυψε μεταλλάξεις σε πολλά επιγενετικά ρυθμιστικά ένζυμα όπως στις απομεθυλάσες των ιστονών KDM1, KDM5B, KDM6A, KDM6B. Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζουν οι μεταλλάξεις της ιστόνης H3.3 στη λυσίνη 27 (K27M) και τη γλυκίνη 34 (G34R/V) οι οποίες σημειώνονται περίπου στο 80% των περιπτώσεων του παιδιατρικού γλοιώματος. Μια επιπλέον μεταμεταφραστική τροποποίηση αποτελεί η σουμοϋλίωση, καθώς συναντάται αυξημένη έκφραση των στοιχείων E1 (SAE1), E2 (Ubc9) καθώς και της ειδικής για τη SUMO πρωτεάσης (SENP1) τόσο σε δείγματα GBM όσο και σε κυτταρικές σειρές. Σήμερα, με βάση τα ευρήματα για την απορρύθμιση έκφρασης ένζυμων των ιστονών δημιουργήθηκε πληθώρα νέων προ κλινικών και κλινικών μελετών με καινούργιες επιγενετικές στοχευμένες θεραπείες γλοιώματος, όπως η νέα γενιά HDAC και PRMT αναστολέων και bromodomain πρωτεϊνών. Η κατανόηση εις βάθος των επιγενετικών τροποποιήσεων, που σημειώνονται στο πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (GBM), μπορεί να ενισχύσει τη γνώση μας αναφορικά με την ογκογένεση, την εξέλιξη και την υποτροπή της νόσου. Με αυτό το στόχο, η παρούσα εργασία επιχειρεί να αναλύσει τις πρόσφατες μείζονες εξελίξεις στην έρευνα των επιγενετικών μηχανισμών που εμπλέκονται στο GBM, εστιάζοντας στις τροποποιήσεις των ιστονών, τις κύριες μεταβολές τους, τη συσχέτιση τους με την παθογένεια των όγκων και τη χρήση της επιγενετικής θεραπείας ως μια έγκυρη επιλογή για τη θεραπεία του GBM.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουνάδη Έλενα","Kunadis Elena"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:31Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2917921"],"render_values":[{"text":"uoadl:2917921","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2917921","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2917921","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2917921","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουνάδη Έλενα","Kunadis Elena"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2917921","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2917921"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα γλοιώματα αποτελούν πρωτογενείς όγκους εγκέφαλου που εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα σε ενήλικα άτομα, παρουσιάζοντας χαρακτηριστική ιστοπαθολογική εικόνα, επιθετικότητα και κλινική έκβαση. Παρά τις ιατρικές εξελίξεις στη χειρουργική αντιμετώπιση, την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία η πρόγνωση του γλοιώματος παραμένει φτωχή και δυσμενής (18 μήνες) λόγω του διηθητικού χαρακτήρα ανάπτυξης του όγκου και της εγγενούς τάσης προς υποτροπή. Μελέτες των τελευταίων ετών έχουν αποκαλύψει πληθώρα γενετικών και επιγενετικών μεταβολών που χαρακτηρίζουν τους όγκους της γλοίας. Στα καρκινικά κύτταρα της γλοίας αρκετά γενωμικά μονοπάτια είναι απορρυθμισμένα, με τις επιγενετικές τροποποιήσεις να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο. Οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών αποτελούν μείζονος σημασίας ρυθμιστές της γονιδιακής έκφρασης, και συμβάλλουν στην παθογένεση και την εξέλιξη των όγκων. Συγκριτικά με τη μεθυλίωση του DNA, οι υπόλοιποι μηχανισμοί της επιγενετικής ρύθμισης, όπως οι χημικές τροποποιήσεις των ιστονών, έχουν μελετηθεί λιγότερο, ως προς τη κλινική τους σημασία. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης εμπλέκονται σημαντικά στη παθογένεια του γλοιοβλαστώματος, ενώ κάποιες από αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κλινικοί βιοδείκτες για τη βέλτιστη ταξινόμηση των ασθενών, αποτελώντας πιθανούς φαρμακευτικούς στόχους. Επιγενετικά τροποποιημένα γονίδια συμβάλλουν στην ανάπτυξη του όγκου μεταβάλλοντας την αλληλεπίδραση με το μικροπεριβάλλον του. Συγκεκριμένα, μεταβολές στην έκφραση των γονιδίων που κωδικοποιούν τις μεθυλοτρανσφεράσες λυσίνης και αργινίνης (G9a, SUV39H1 και SETDB1), όπως και ένζυμα ακετυλίωσης και αποακετυλίωσης (KAT6A, SIRT 2, SIRT7, HDAC4, 6, 9) των ιστονών υπερεκφράζονται στο γλοίωμα. Αναφορικά με την απορρύθμιση στα ένζυμα της μεθυλίωσης των ιστονών, η αλληλούχιση κωδικών γονιδίων στα GBM αποκάλυψε μεταλλάξεις σε πολλά επιγενετικά ρυθμιστικά ένζυμα όπως στις απομεθυλάσες των ιστονών KDM1, KDM5B, KDM6A, KDM6B. Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζουν οι μεταλλάξεις της ιστόνης H3.3 στη λυσίνη 27 (K27M) και τη γλυκίνη 34 (G34R/V) οι οποίες σημειώνονται περίπου στο 80% των περιπτώσεων του παιδιατρικού γλοιώματος. Μια επιπλέον μεταμεταφραστική τροποποίηση αποτελεί η σουμοϋλίωση, καθώς συναντάται αυξημένη έκφραση των στοιχείων E1 (SAE1), E2 (Ubc9) καθώς και της ειδικής για τη SUMO πρωτεάσης (SENP1) τόσο σε δείγματα GBM όσο και σε κυτταρικές σειρές. Σήμερα, με βάση τα ευρήματα για την απορρύθμιση έκφρασης ένζυμων των ιστονών δημιουργήθηκε πληθώρα νέων προ κλινικών και κλινικών μελετών με καινούργιες επιγενετικές στοχευμένες θεραπείες γλοιώματος, όπως η νέα γενιά HDAC και PRMT αναστολέων και bromodomain πρωτεϊνών. Η κατανόηση εις βάθος των επιγενετικών τροποποιήσεων, που σημειώνονται στο πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (GBM), μπορεί να ενισχύσει τη γνώση μας αναφορικά με την ογκογένεση, την εξέλιξη και την υποτροπή της νόσου. Με αυτό το στόχο, η παρούσα εργασία επιχειρεί να αναλύσει τις πρόσφατες μείζονες εξελίξεις στην έρευνα των επιγενετικών μηχανισμών που εμπλέκονται στο GBM, εστιάζοντας στις τροποποιήσεις των ιστονών, τις κύριες μεταβολές τους, τη συσχέτιση τους με την παθογένεια των όγκων και τη χρήση της επιγενετικής θεραπείας ως μια έγκυρη επιλογή για τη θεραπεία του GBM.","Gliomas consider the most frequent and fatal primary brain tumors in adults. This group of malignancies has variable histopathology, aggressiveness, clinical outcome, and prognosis and is still challenging for neuro-oncologists because of its infiltrative growth patterns and inherent relapse tendency and poor prognosis. Glioma cells demonstrate a variety of deregulated genomic pathways, among which epigenetic alterations play one of the central roles. Histone posttranslational modifications are considered as crucial regulators of gene expression, playing significant role in the pathogenesis and tumor progression. Epigenetic modifications are essential players in glioblastoma research because they may present biomarkers for classification of the patients, critical prognostic factors for recovery or recurrence of the disease as well as potential drug targets based on many preclinical trials. In contrast with DNA methylation, multiple modifications of histones are less well described, especially for clinical purposes. Glioma initiation and progression involves series of genetic and epigenetic alterations through enzyme modifying enzymes. In particular, alterations in the expression of genes coding lysine and arginine methyltransferases (G9a, SUV39H1 and SETDB1) as well as acetyltransferases and deacetylases (KAT6A, SIRT 2, SIRT7, HDAC4, 6, 9) contribute to GBM pathogenesis. Special role has been attributed to mutations of H3.3 histone variant (H3F3A) at lysine 27 (K27M) and glycine 34 (G34R/V) that occur in approximately 80% of the pediatric glioma cases. In addition, numerous of studies have shown that proteins of SUMOylation pathway are upregulated in GBM cell lines, including E1 (SAE1), E2 (Ubc9) components as well as a SUMO-specific protease (SENP1). Up to date, based on findings in deregulation of histone modified enzymes were created significant amount of glioma preclinical and clinical studies with new target of epigenetic enzymes, including new generation of HDAC and PRMT inhibitors as well as novel bromodomain proteins. Taken alltogether, in this review aims to describe and provide an update on the recent major advances in GBM epigenetics research based on histone modification data and the use of epigenetic therapy as a valid option for GBM treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τροποποιήσεις των ιστονών στα γλοιώματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουνάδη Έλενα","Kunadis Elena"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Τα γλοιώματα αποτελούν πρωτογενείς όγκους εγκέφαλου που εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα σε ενήλικα άτομα, παρουσιάζοντας χαρακτηριστική ιστοπαθολογική εικόνα, επιθετικότητα και κλινική έκβαση. Παρά τις ιατρικές εξελίξεις στη χειρουργική αντιμετώπιση, την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία η πρόγνωση του γλοιώματος παραμένει φτωχή και δυσμενής (18 μήνες) λόγω του διηθητικού χαρακτήρα ανάπτυξης του όγκου και της εγγενούς τάσης προς υποτροπή. Μελέτες των τελευταίων ετών έχουν αποκαλύψει πληθώρα γενετικών και επιγενετικών μεταβολών που χαρακτηρίζουν τους όγκους της γλοίας. Στα καρκινικά κύτταρα της γλοίας αρκετά γενωμικά μονοπάτια είναι απορρυθμισμένα, με τις επιγενετικές τροποποιήσεις να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο. Οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις των ιστονών αποτελούν μείζονος σημασίας ρυθμιστές της γονιδιακής έκφρασης, και συμβάλλουν στην παθογένεση και την εξέλιξη των όγκων. Συγκριτικά με τη μεθυλίωση του DNA, οι υπόλοιποι μηχανισμοί της επιγενετικής ρύθμισης, όπως οι χημικές τροποποιήσεις των ιστονών, έχουν μελετηθεί λιγότερο, ως προς τη κλινική τους σημασία. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης εμπλέκονται σημαντικά στη παθογένεια του γλοιοβλαστώματος, ενώ κάποιες από αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κλινικοί βιοδείκτες για τη βέλτιστη ταξινόμηση των ασθενών, αποτελώντας πιθανούς φαρμακευτικούς στόχους. Επιγενετικά τροποποιημένα γονίδια συμβάλλουν στην ανάπτυξη του όγκου μεταβάλλοντας την αλληλεπίδραση με το μικροπεριβάλλον του. Συγκεκριμένα, μεταβολές στην έκφραση των γονιδίων που κωδικοποιούν τις μεθυλοτρανσφεράσες λυσίνης και αργινίνης (G9a, SUV39H1 και SETDB1), όπως και ένζυμα ακετυλίωσης και αποακετυλίωσης (KAT6A, SIRT 2, SIRT7, HDAC4, 6, 9) των ιστονών υπερεκφράζονται στο γλοίωμα. Αναφορικά με την απορρύθμιση στα ένζυμα της μεθυλίωσης των ιστονών, η αλληλούχιση κωδικών γονιδίων στα GBM αποκάλυψε μεταλλάξεις σε πολλά επιγενετικά ρυθμιστικά ένζυμα όπως στις απομεθυλάσες των ιστονών KDM1, KDM5B, KDM6A, KDM6B. Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζουν οι μεταλλάξεις της ιστόνης H3.3 στη λυσίνη 27 (K27M) και τη γλυκίνη 34 (G34R/V) οι οποίες σημειώνονται περίπου στο 80% των περιπτώσεων του παιδιατρικού γλοιώματος. Μια επιπλέον μεταμεταφραστική τροποποίηση αποτελεί η σουμοϋλίωση, καθώς συναντάται αυξημένη έκφραση των στοιχείων E1 (SAE1), E2 (Ubc9) καθώς και της ειδικής για τη SUMO πρωτεάσης (SENP1) τόσο σε δείγματα GBM όσο και σε κυτταρικές σειρές. Σήμερα, με βάση τα ευρήματα για την απορρύθμιση έκφρασης ένζυμων των ιστονών δημιουργήθηκε πληθώρα νέων προ κλινικών και κλινικών μελετών με καινούργιες επιγενετικές στοχευμένες θεραπείες γλοιώματος, όπως η νέα γενιά HDAC και PRMT αναστολέων και bromodomain πρωτεϊνών. Η κατανόηση εις βάθος των επιγενετικών τροποποιήσεων, που σημειώνονται στο πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (GBM), μπορεί να ενισχύσει τη γνώση μας αναφορικά με την ογκογένεση, την εξέλιξη και την υποτροπή της νόσου. Με αυτό το στόχο, η παρούσα εργασία επιχειρεί να αναλύσει τις πρόσφατες μείζονες εξελίξεις στην έρευνα των επιγενετικών μηχανισμών που εμπλέκονται στο GBM, εστιάζοντας στις τροποποιήσεις των ιστονών, τις κύριες μεταβολές τους, τη συσχέτιση τους με την παθογένεια των όγκων και τη χρήση της επιγενετικής θεραπείας ως μια έγκυρη επιλογή για τη θεραπεία του GBM.","Gliomas consider the most frequent and fatal primary brain tumors in adults. This group of malignancies has variable histopathology, aggressiveness, clinical outcome, and prognosis and is still challenging for neuro-oncologists because of its infiltrative growth patterns and inherent relapse tendency and poor prognosis. Glioma cells demonstrate a variety of deregulated genomic pathways, among which epigenetic alterations play one of the central roles. Histone posttranslational modifications are considered as crucial regulators of gene expression, playing significant role in the pathogenesis and tumor progression. Epigenetic modifications are essential players in glioblastoma research because they may present biomarkers for classification of the patients, critical prognostic factors for recovery or recurrence of the disease as well as potential drug targets based on many preclinical trials. In contrast with DNA methylation, multiple modifications of histones are less well described, especially for clinical purposes. Glioma initiation and progression involves series of genetic and epigenetic alterations through enzyme modifying enzymes. In particular, alterations in the expression of genes coding lysine and arginine methyltransferases (G9a, SUV39H1 and SETDB1) as well as acetyltransferases and deacetylases (KAT6A, SIRT 2, SIRT7, HDAC4, 6, 9) contribute to GBM pathogenesis. Special role has been attributed to mutations of H3.3 histone variant (H3F3A) at lysine 27 (K27M) and glycine 34 (G34R/V) that occur in approximately 80% of the pediatric glioma cases. In addition, numerous of studies have shown that proteins of SUMOylation pathway are upregulated in GBM cell lines, including E1 (SAE1), E2 (Ubc9) components as well as a SUMO-specific protease (SENP1). Up to date, based on findings in deregulation of histone modified enzymes were created significant amount of glioma preclinical and clinical studies with new target of epigenetic enzymes, including new generation of HDAC and PRMT inhibitors as well as novel bromodomain proteins. Taken alltogether, in this review aims to describe and provide an update on the recent major advances in GBM epigenetics research based on histone modification data and the use of epigenetic therapy as a valid option for GBM treatment."],"dc:identifier":["uoadl:2917921","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2917921"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τροποποιήσεις των ιστονών στα γλοιώματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:31Z"}