{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918044"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918044","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"High Intensity Interval Training in patients with Coronary Heart Disease","abstract":"Η Στεφανιαία Νόσος αποτελεί τη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως, με 1 στους 4 θανάτους το 2016 να οφείλονται σε αυτήν, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η παθοφυσιολογία της νόσου χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας εντός των στεφανιαίων αγγείων, τη μείωση της αιματικής παροχής προς το μυοκάρδιο και τελικά την ισχαιμία του μυοκαρδίου. Παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η αρτηριακή πίεση, το κάπνισμα, τα υψηλά επίπεδα σακχάρου και χοληστερόλης στο αίμα, καθώς και η χρόνια φλεγμονή, συμβάλλουν στην εκδήλωση της νόσου, με την καθιστική ζωή και την πλούσια σε λιπαρά και ζάχαρη διατροφή να αυξάνουν περαιτέρω τον κίνδυνο για καρδιαγγειακό επεισόδιο. Στον αντίποδα, η άσκηση, ειδικότερα η αερόβια, παρουσιάζει αποδεδειγμένα οφέλη στην μείωση των προαναφερθέντων παραγόντων κινδύνου αλλά και στην βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας μετά από καρδιαγγειακό σύμβαμα, κατά την διαδικασία της αποκατάστασης. Παρά τα αδιαμφισβήτητα οφέλη της αερόβιας άσκησης, το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί στη μελέτη ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης και της αποτελεσματικότητάς της σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται ο όρος διαλειμματική άσκηση/προπόνηση υψηλής έντασης και πώς εντάσσεται στην καρδιακή αποκατάσταση, ως συμπληρωματική θεραπεία στην στεφανιαία νόσο. Στην συνέχεια, αξιολογείται η επίδρασή της σε σημαντικούς βιοδείκτες, όπως η μέγιστη αερόβια ικανότητα, η ενδοθηλιακή λειτουργία, η φλεγμονή, αλλά και σε παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, η διαλειμματική προπόνησης υψηλής έντασης αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική στην βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας (VO2peak), της ενδοθηλιακής λειτουργίας, αλλά και στην μείωση της φλεγμονής. Αντιθέτως, λιγότερο ξεκάθαρα είναι τα ευρήματα όσον αφορά την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην αρτηριακή πίεση, την δυσλιπιδαιμία και την υπεργλυκαιμία, καθώς κάποιες έρευνες καταγράφουν μείωση αυτών των δεικτών, ενώ άλλες δεν παρουσιάζουν στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση. Επιπλέον, παρατίθενται βιβλιογραφικά στοιχεία σχετικά με την ασφάλεια εκτέλεσης διαλειμματικής προπόνησης σε καρδιαγγειακούς ασθενείς αλλά και την συμμόρφωσή τους σε αυτή την μορφή άσκησης. Τα αποτελέσματα των σχετικών ερευνών έδειξαν ότι η διαλειμματική προπόνηση είναι μια ασφαλής μορφή άσκησης σε καρδιοπαθείς με σταθερά συμπτώματα και καλή φυσική κατάσταση, καθώς ο κίνδυνος καρδιαγγειακού συμβάματος είναι αρκετά χαμηλός, ενώ οι ασθενείς φαίνεται να την προτιμούν σε σχέση με την αερόβια άσκηση, γεγονός που συμβάλλει στην μακροπρόθεσμη συμμόρφωσή τους. Τέλος, επεξηγούνται οι βασικές αρχές συνταγογράφησης διαλειμματικής άσκησης, μέσω της παρουσίασης διαφορετικών πρωτοκόλλων, βασισμένων στις εξατομικευμένες ανάγκες κάθε ασθενούς. Συμπερασματικά, η διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης είναι μια αποτελεσματική, ασφαλής, εναλλακτική μορφή άσκησης σε σταθεροποιημένους ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Η στοχευμένη εφαρμογή της στην καρδιακή αποκατάσταση είναι εφικτή. Ωστόσο, αναγκαία κρίνεται η διεξαγωγή περισσότερων μεγάλων, συστηματικών ερευνών, με την συμμετοχή ασθενών μεγαλύτερης ηλικίας, με βαρύτερο ιατρικό ιστορικό, για πιο γενικευμένη εφαρμογή της στον χώρο της καρδιακής αποκατάστασης.","abstract_html":"Η Στεφανιαία Νόσος αποτελεί τη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως, με 1 στους 4 θανάτους το 2016 να οφείλονται σε αυτήν, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η παθοφυσιολογία της νόσου χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας εντός των στεφανιαίων αγγείων, τη μείωση της αιματικής παροχής προς το μυοκάρδιο και τελικά την ισχαιμία του μυοκαρδίου. Παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η αρτηριακή πίεση, το κάπνισμα, τα υψηλά επίπεδα σακχάρου και χοληστερόλης στο αίμα, καθώς και η χρόνια φλεγμονή, συμβάλλουν στην εκδήλωση της νόσου, με την καθιστική ζωή και την πλούσια σε λιπαρά και ζάχαρη διατροφή να αυξάνουν περαιτέρω τον κίνδυνο για καρδιαγγειακό επεισόδιο. Στον αντίποδα, η άσκηση, ειδικότερα η αερόβια, παρουσιάζει αποδεδειγμένα οφέλη στην μείωση των προαναφερθέντων παραγόντων κινδύνου αλλά και στην βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας μετά από καρδιαγγειακό σύμβαμα, κατά την διαδικασία της αποκατάστασης. Παρά τα αδιαμφισβήτητα οφέλη της αερόβιας άσκησης, το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί στη μελέτη ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης και της αποτελεσματικότητάς της σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται ο όρος διαλειμματική άσκηση/προπόνηση υψηλής έντασης και πώς εντάσσεται στην καρδιακή αποκατάσταση, ως συμπληρωματική θεραπεία στην στεφανιαία νόσο. Στην συνέχεια, αξιολογείται η επίδρασή της σε σημαντικούς βιοδείκτες, όπως η μέγιστη αερόβια ικανότητα, η ενδοθηλιακή λειτουργία, η φλεγμονή, αλλά και σε παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, η διαλειμματική προπόνησης υψηλής έντασης αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική στην βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας (VO2peak), της ενδοθηλιακής λειτουργίας, αλλά και στην μείωση της φλεγμονής. Αντιθέτως, λιγότερο ξεκάθαρα είναι τα ευρήματα όσον αφορά την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην αρτηριακή πίεση, την δυσλιπιδαιμία και την υπεργλυκαιμία, καθώς κάποιες έρευνες καταγράφουν μείωση αυτών των δεικτών, ενώ άλλες δεν παρουσιάζουν στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση. Επιπλέον, παρατίθενται βιβλιογραφικά στοιχεία σχετικά με την ασφάλεια εκτέλεσης διαλειμματικής προπόνησης σε καρδιαγγειακούς ασθενείς αλλά και την συμμόρφωσή τους σε αυτή την μορφή άσκησης. Τα αποτελέσματα των σχετικών ερευνών έδειξαν ότι η διαλειμματική προπόνηση είναι μια ασφαλής μορφή άσκησης σε καρδιοπαθείς με σταθερά συμπτώματα και καλή φυσική κατάσταση, καθώς ο κίνδυνος καρδιαγγειακού συμβάματος είναι αρκετά χαμηλός, ενώ οι ασθενείς φαίνεται να την προτιμούν σε σχέση με την αερόβια άσκηση, γεγονός που συμβάλλει στην μακροπρόθεσμη συμμόρφωσή τους. Τέλος, επεξηγούνται οι βασικές αρχές συνταγογράφησης διαλειμματικής άσκησης, μέσω της παρουσίασης διαφορετικών πρωτοκόλλων, βασισμένων στις εξατομικευμένες ανάγκες κάθε ασθενούς. Συμπερασματικά, η διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης είναι μια αποτελεσματική, ασφαλής, εναλλακτική μορφή άσκησης σε σταθεροποιημένους ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Η στοχευμένη εφαρμογή της στην καρδιακή αποκατάσταση είναι εφικτή. Ωστόσο, αναγκαία κρίνεται η διεξαγωγή περισσότερων μεγάλων, συστηματικών ερευνών, με την συμμετοχή ασθενών μεγαλύτερης ηλικίας, με βαρύτερο ιατρικό ιστορικό, για πιο γενικευμένη εφαρμογή της στον χώρο της καρδιακής αποκατάστασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Ελευθερίου Σεραφείμ","Eleftheriou Serafeim"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918044"],"render_values":[{"text":"uoadl:2918044","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918044","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918044","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2918044","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ελευθερίου Σεραφείμ","Eleftheriou Serafeim"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918044","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918044"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Στεφανιαία Νόσος αποτελεί τη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως, με 1 στους 4 θανάτους το 2016 να οφείλονται σε αυτήν, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η παθοφυσιολογία της νόσου χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας εντός των στεφανιαίων αγγείων, τη μείωση της αιματικής παροχής προς το μυοκάρδιο και τελικά την ισχαιμία του μυοκαρδίου. Παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η αρτηριακή πίεση, το κάπνισμα, τα υψηλά επίπεδα σακχάρου και χοληστερόλης στο αίμα, καθώς και η χρόνια φλεγμονή, συμβάλλουν στην εκδήλωση της νόσου, με την καθιστική ζωή και την πλούσια σε λιπαρά και ζάχαρη διατροφή να αυξάνουν περαιτέρω τον κίνδυνο για καρδιαγγειακό επεισόδιο. Στον αντίποδα, η άσκηση, ειδικότερα η αερόβια, παρουσιάζει αποδεδειγμένα οφέλη στην μείωση των προαναφερθέντων παραγόντων κινδύνου αλλά και στην βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας μετά από καρδιαγγειακό σύμβαμα, κατά την διαδικασία της αποκατάστασης. Παρά τα αδιαμφισβήτητα οφέλη της αερόβιας άσκησης, το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί στη μελέτη ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης και της αποτελεσματικότητάς της σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται ο όρος διαλειμματική άσκηση/προπόνηση υψηλής έντασης και πώς εντάσσεται στην καρδιακή αποκατάσταση, ως συμπληρωματική θεραπεία στην στεφανιαία νόσο. Στην συνέχεια, αξιολογείται η επίδρασή της σε σημαντικούς βιοδείκτες, όπως η μέγιστη αερόβια ικανότητα, η ενδοθηλιακή λειτουργία, η φλεγμονή, αλλά και σε παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, η διαλειμματική προπόνησης υψηλής έντασης αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική στην βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας (VO2peak), της ενδοθηλιακής λειτουργίας, αλλά και στην μείωση της φλεγμονής. Αντιθέτως, λιγότερο ξεκάθαρα είναι τα ευρήματα όσον αφορά την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην αρτηριακή πίεση, την δυσλιπιδαιμία και την υπεργλυκαιμία, καθώς κάποιες έρευνες καταγράφουν μείωση αυτών των δεικτών, ενώ άλλες δεν παρουσιάζουν στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση. Επιπλέον, παρατίθενται βιβλιογραφικά στοιχεία σχετικά με την ασφάλεια εκτέλεσης διαλειμματικής προπόνησης σε καρδιαγγειακούς ασθενείς αλλά και την συμμόρφωσή τους σε αυτή την μορφή άσκησης. Τα αποτελέσματα των σχετικών ερευνών έδειξαν ότι η διαλειμματική προπόνηση είναι μια ασφαλής μορφή άσκησης σε καρδιοπαθείς με σταθερά συμπτώματα και καλή φυσική κατάσταση, καθώς ο κίνδυνος καρδιαγγειακού συμβάματος είναι αρκετά χαμηλός, ενώ οι ασθενείς φαίνεται να την προτιμούν σε σχέση με την αερόβια άσκηση, γεγονός που συμβάλλει στην μακροπρόθεσμη συμμόρφωσή τους. Τέλος, επεξηγούνται οι βασικές αρχές συνταγογράφησης διαλειμματικής άσκησης, μέσω της παρουσίασης διαφορετικών πρωτοκόλλων, βασισμένων στις εξατομικευμένες ανάγκες κάθε ασθενούς. Συμπερασματικά, η διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης είναι μια αποτελεσματική, ασφαλής, εναλλακτική μορφή άσκησης σε σταθεροποιημένους ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Η στοχευμένη εφαρμογή της στην καρδιακή αποκατάσταση είναι εφικτή. Ωστόσο, αναγκαία κρίνεται η διεξαγωγή περισσότερων μεγάλων, συστηματικών ερευνών, με την συμμετοχή ασθενών μεγαλύτερης ηλικίας, με βαρύτερο ιατρικό ιστορικό, για πιο γενικευμένη εφαρμογή της στον χώρο της καρδιακής αποκατάστασης.","Coronary Heart Disease (CHD) is the most common cause of death worldwide, as 1 out of 4 deaths in 2016 were linked with CHD, according to the World Health Organization (WHO). The pathophysiology of the disease involves atheromatous plaque formation inside the vessel and blood flow reduction to the heart muscle, that finally leads to myocardial ischemia. Cardiovascular risk factors such as blood pressure, smoking, high levels of blood glucose and cholesterol and chronic inflammation contribute to the manifestation of CHD. In addition, lack of exercise and poor diet have been shown to increase the risk of a cardiovascular event. On the contrary, aerobic exercise during cardiac rehabilitation, has been proven to offer various health benefits, by reducing cardiovascular risk factors and improving cardiovascular function after myocardial infarction. Despite the undisputed benefits of aerobic exercise, High Intensity Interval Training (HIIT) and its possible benefit for CHD patients has also drawn the scientific community’s attention over the last years. In this review, the term HIIT and its application in cardiac rehabilitation as a complementary therapy for CHD are analyzed. Furthermore, it’s effects on important variables such as peak aerobic capacity (VO2 peak), endothelial function, inflammation and cardiovascular risk factors are evaluated. According to the literature, HIIT is highly effective at improving cardiorespiraratory capacity, endothelial function and reducing inflammation. Conversely, research findings regarding the effect of HIIT on blood pressure, blood glucose and cholesterol levels are unclear, as some controlled trials reported a decrease in these markers, while others didn’t find any statistically significant difference. Scientific data on the patients’ safety and adherence to HIIT are also presented. Research has shown that HIIT is safe for stable and physically fit patients, as the risk of a cardiovascular event is low. Furthermore, patients seem to prefer HIIT over aerobic exercise, resulting in improved long-term adherence. Lastly, the basic principles of exercise prescription are elaborated through the presentation of different HIIT protocols, based on the patient’s individual characteristics and needs. In conclusion, HIIT is an effective, safe exercise alternative for stable CHD patients. Thus, targeted implementation of HIIT is feasible. Nevertheless, additional research is required, with the participation of older, less physically fit patients in systematic controlled trials, before HIIT can be widely applied in cardiac rehabilitation settings."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["High Intensity Interval Training in patients with Coronary Heart Disease"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ελευθερίου Σεραφείμ","Eleftheriou Serafeim"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η Στεφανιαία Νόσος αποτελεί τη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως, με 1 στους 4 θανάτους το 2016 να οφείλονται σε αυτήν, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η παθοφυσιολογία της νόσου χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας εντός των στεφανιαίων αγγείων, τη μείωση της αιματικής παροχής προς το μυοκάρδιο και τελικά την ισχαιμία του μυοκαρδίου. Παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η αρτηριακή πίεση, το κάπνισμα, τα υψηλά επίπεδα σακχάρου και χοληστερόλης στο αίμα, καθώς και η χρόνια φλεγμονή, συμβάλλουν στην εκδήλωση της νόσου, με την καθιστική ζωή και την πλούσια σε λιπαρά και ζάχαρη διατροφή να αυξάνουν περαιτέρω τον κίνδυνο για καρδιαγγειακό επεισόδιο. Στον αντίποδα, η άσκηση, ειδικότερα η αερόβια, παρουσιάζει αποδεδειγμένα οφέλη στην μείωση των προαναφερθέντων παραγόντων κινδύνου αλλά και στην βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας μετά από καρδιαγγειακό σύμβαμα, κατά την διαδικασία της αποκατάστασης. Παρά τα αδιαμφισβήτητα οφέλη της αερόβιας άσκησης, το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί στη μελέτη ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης και της αποτελεσματικότητάς της σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται ο όρος διαλειμματική άσκηση/προπόνηση υψηλής έντασης και πώς εντάσσεται στην καρδιακή αποκατάσταση, ως συμπληρωματική θεραπεία στην στεφανιαία νόσο. Στην συνέχεια, αξιολογείται η επίδρασή της σε σημαντικούς βιοδείκτες, όπως η μέγιστη αερόβια ικανότητα, η ενδοθηλιακή λειτουργία, η φλεγμονή, αλλά και σε παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, η διαλειμματική προπόνησης υψηλής έντασης αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική στην βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας (VO2peak), της ενδοθηλιακής λειτουργίας, αλλά και στην μείωση της φλεγμονής. Αντιθέτως, λιγότερο ξεκάθαρα είναι τα ευρήματα όσον αφορά την επίδραση της διαλειμματικής προπόνησης στην αρτηριακή πίεση, την δυσλιπιδαιμία και την υπεργλυκαιμία, καθώς κάποιες έρευνες καταγράφουν μείωση αυτών των δεικτών, ενώ άλλες δεν παρουσιάζουν στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση. Επιπλέον, παρατίθενται βιβλιογραφικά στοιχεία σχετικά με την ασφάλεια εκτέλεσης διαλειμματικής προπόνησης σε καρδιαγγειακούς ασθενείς αλλά και την συμμόρφωσή τους σε αυτή την μορφή άσκησης. Τα αποτελέσματα των σχετικών ερευνών έδειξαν ότι η διαλειμματική προπόνηση είναι μια ασφαλής μορφή άσκησης σε καρδιοπαθείς με σταθερά συμπτώματα και καλή φυσική κατάσταση, καθώς ο κίνδυνος καρδιαγγειακού συμβάματος είναι αρκετά χαμηλός, ενώ οι ασθενείς φαίνεται να την προτιμούν σε σχέση με την αερόβια άσκηση, γεγονός που συμβάλλει στην μακροπρόθεσμη συμμόρφωσή τους. Τέλος, επεξηγούνται οι βασικές αρχές συνταγογράφησης διαλειμματικής άσκησης, μέσω της παρουσίασης διαφορετικών πρωτοκόλλων, βασισμένων στις εξατομικευμένες ανάγκες κάθε ασθενούς. Συμπερασματικά, η διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης είναι μια αποτελεσματική, ασφαλής, εναλλακτική μορφή άσκησης σε σταθεροποιημένους ασθενείς με στεφανιαία νόσο. Η στοχευμένη εφαρμογή της στην καρδιακή αποκατάσταση είναι εφικτή. Ωστόσο, αναγκαία κρίνεται η διεξαγωγή περισσότερων μεγάλων, συστηματικών ερευνών, με την συμμετοχή ασθενών μεγαλύτερης ηλικίας, με βαρύτερο ιατρικό ιστορικό, για πιο γενικευμένη εφαρμογή της στον χώρο της καρδιακής αποκατάστασης.","Coronary Heart Disease (CHD) is the most common cause of death worldwide, as 1 out of 4 deaths in 2016 were linked with CHD, according to the World Health Organization (WHO). The pathophysiology of the disease involves atheromatous plaque formation inside the vessel and blood flow reduction to the heart muscle, that finally leads to myocardial ischemia. Cardiovascular risk factors such as blood pressure, smoking, high levels of blood glucose and cholesterol and chronic inflammation contribute to the manifestation of CHD. In addition, lack of exercise and poor diet have been shown to increase the risk of a cardiovascular event. On the contrary, aerobic exercise during cardiac rehabilitation, has been proven to offer various health benefits, by reducing cardiovascular risk factors and improving cardiovascular function after myocardial infarction. Despite the undisputed benefits of aerobic exercise, High Intensity Interval Training (HIIT) and its possible benefit for CHD patients has also drawn the scientific community’s attention over the last years. In this review, the term HIIT and its application in cardiac rehabilitation as a complementary therapy for CHD are analyzed. Furthermore, it’s effects on important variables such as peak aerobic capacity (VO2 peak), endothelial function, inflammation and cardiovascular risk factors are evaluated. According to the literature, HIIT is highly effective at improving cardiorespiraratory capacity, endothelial function and reducing inflammation. Conversely, research findings regarding the effect of HIIT on blood pressure, blood glucose and cholesterol levels are unclear, as some controlled trials reported a decrease in these markers, while others didn’t find any statistically significant difference. Scientific data on the patients’ safety and adherence to HIIT are also presented. Research has shown that HIIT is safe for stable and physically fit patients, as the risk of a cardiovascular event is low. Furthermore, patients seem to prefer HIIT over aerobic exercise, resulting in improved long-term adherence. Lastly, the basic principles of exercise prescription are elaborated through the presentation of different HIIT protocols, based on the patient’s individual characteristics and needs. In conclusion, HIIT is an effective, safe exercise alternative for stable CHD patients. Thus, targeted implementation of HIIT is feasible. Nevertheless, additional research is required, with the participation of older, less physically fit patients in systematic controlled trials, before HIIT can be widely applied in cardiac rehabilitation settings."],"dc:identifier":["uoadl:2918044","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918044"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["High Intensity Interval Training in patients with Coronary Heart Disease"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:53Z"}