{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918116"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918116","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η χρήση μεικτών μέσων (κινηματογράφου, βίντεο, ηχητικών τοπίων) ως δραματουργικό εργαλείο στο θέατρο","abstract":"Η χρήση κινηματογραφικού υλικού, βίντεο και ηχητικών τοπίων κατά τη σκηνική πρακτική, συνιστά μία από τις πλέον ρηξικέλευθες τομές στο θέατρο του 20ου και 21ου αιώνα, έχοντας συμβάλει, καθοριστικά, στην περαιτέρω κατανόηση, έως και εκ νέου πρόσληψη, του θεατρικού φαινομένου τόσο από τους δημιουργούς του όσο και από το κοινό. Η εφαρμογή μεικτών μέσων στο θέατρο, οργανικά, πλέον, συνδεδεμένη με τις τέχνες της σκηνοθεσίας, της σκηνογραφίας, της μουσικής σύνθεσης και ευρύτερα του ηχητικού σχεδιασμού, επέχει θέση ενός συμπαγούς συστήματος διακίνησης πληροφοριών και δεδομένων, μίας διαδραστικής λειτουργίας τεχνικών που αναδιαμορφώνει τη φιλοσοφία και αναδιατάσσει την αισθητική της σκηνής, μίας, εν τέλει, ωσμωτικής συνύπαρξης πολλαπλών και σύνθετων τεχνολογικών εκφάνσεων στο πεδίο του χωροχρόνου της αναπαραστατικής διαδικασίας. Εκκινώντας από τον ορισμό των «media» και του «θεάτρου», καθώς και του θεάτρου, ως μέσου, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στη διαδραστική σχέση μεταξύ εικόνας, ήχου και ζωντανού θεάματος. Επιχειρεί, εν πρώτοις, τον προσδιορισμό και την περιγραφή των δύο προαναφερθέντων και, άρρηκτα, συνδεδεμένων μεταξύ τους εννοιών, εν συνεχεία, φωτίζει το ιστορικό πλαίσιο σχετικά με την εισαγωγή τους ως δραματουργικό εργαλείο στις δημιουργίες πρωτοπόρων καλλιτεχνών όπως του Fridreich Kiesler, του Vsevolod Meyerhold, του Erwin Piscator, του Walter Gropius, τις σκηνογραφικές συλλήψεις του Josef Svoboda, το θέατρο της Laterna Magika, τις βιντεοπαραστάσεις του Jacques Polieri. Η ιστορική αναδρομή εκτείνεται χρονικά μέχρι την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, διερχόμενη από σημαίνοντες σταθμούς της τεχνολογικής επανάστασης στο θέατρο: τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 με την ριζοσπαστική θεώρηση της σκηνής ως πολυμεσικού χώρου από τον Hans-Peter Cloos, την καθοριστικής σημασίας συμβολή των πειραματισμών της ομάδας «The Wooster Group», του Γερμανού σκηνοθέτη Hans-Günther Heyme και τις μιντιακές εγκαταστάσεις του Nam June Paik και του Peter Sellars, τη δεκαετία 1990 με την εμπέδωση της βιντεοχρήσης από καλλιτέχνες όπως ο Robert Lepage, Giorgio Barberio Corsetti και τον Frank Castorf και τις πρακτικές της «The Builders Association» των Marianne Weems, Jeff Webster και Jennifer Tipton και, τέλος, τη δεκαετία του 2000 με την εκδήλωση μιας στάσης επανακαθορισμού του ρόλου των μέσων εκ μέρους των δημιουργών. Στον τομέα της ηχητικής ταυτότητας των παραστατικών τεχνών στη σύγχρονη εποχή το εννοιολογικό υπόβαθρο του όρου «ηχοτοπίο» («soundscape») καθορίζει πολλές παραμέτρους των ακουστικών προσλαμβανουσών του θεατή και συνδέεται, άρρηκτα, τόσο με τη επενέργειά του στο φυσικό χώρο όσο και με το σημειολογικό του ρόλο προς την κατεύθυνση προσδιορισμού του πολιτισμικού χαρακτήρα του. Ειδικά για το «ηχοτοπίο», αξιοποιούνται απόψεις των R. Murray Schafer, Henri Lefebvre, Emily Thompson, David W. Samuels, Louise Meintjes, Ana M. Ochoa Gautier, Thomas Porcello, Mack Hagood, Stefan Helmereich και άλλων, προκειμένου να φωτιστεί το εύρος των δυνατοτήτων που παρέχει η τέχνη των ήχων, ενώ, παράλληλα, διατυπώνονται θέσεις που αποδεικνύουν την κλιμακούμενη χειραφέτησή του από την έννοια του χρόνου και τη διασύνδεσή της με εκείνη του χώρου. Η εργασία αποπειράται να ιχνηλατήσει τη λειτουργία του θεάτρου σε μια εποχή τεχνολογικής έξαρσης και ανταγωνισμού τόσο ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και την ψηφιακή απεικόνισή του όσο και των παραστατικών τεχνών με τα μεικτά μέσα στο σύνολό τους. Θέτει ερωτήματα για τους τρόπους, με τους οποίους τα media μπορούν να καταστούν πηγή έμπνευσης, παραγωγικού εμπλουτισμού και εκδημοκρατισμού του θεάτρου, στον αντίποδα της αναπαραγωγής του εαυτού του, ως μηχανισμού οριζόντιας αναπαράστασης της πραγματικότητας.","abstract_html":"Η χρήση κινηματογραφικού υλικού, βίντεο και ηχητικών τοπίων κατά τη σκηνική πρακτική, συνιστά μία από τις πλέον ρηξικέλευθες τομές στο θέατρο του 20ου και 21ου αιώνα, έχοντας συμβάλει, καθοριστικά, στην περαιτέρω κατανόηση, έως και εκ νέου πρόσληψη, του θεατρικού φαινομένου τόσο από τους δημιουργούς του όσο και από το κοινό. Η εφαρμογή μεικτών μέσων στο θέατρο, οργανικά, πλέον, συνδεδεμένη με τις τέχνες της σκηνοθεσίας, της σκηνογραφίας, της μουσικής σύνθεσης και ευρύτερα του ηχητικού σχεδιασμού, επέχει θέση ενός συμπαγούς συστήματος διακίνησης πληροφοριών και δεδομένων, μίας διαδραστικής λειτουργίας τεχνικών που αναδιαμορφώνει τη φιλοσοφία και αναδιατάσσει την αισθητική της σκηνής, μίας, εν τέλει, ωσμωτικής συνύπαρξης πολλαπλών και σύνθετων τεχνολογικών εκφάνσεων στο πεδίο του χωροχρόνου της αναπαραστατικής διαδικασίας. Εκκινώντας από τον ορισμό των «media» και του «θεάτρου», καθώς και του θεάτρου, ως μέσου, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στη διαδραστική σχέση μεταξύ εικόνας, ήχου και ζωντανού θεάματος. Επιχειρεί, εν πρώτοις, τον προσδιορισμό και την περιγραφή των δύο προαναφερθέντων και, άρρηκτα, συνδεδεμένων μεταξύ τους εννοιών, εν συνεχεία, φωτίζει το ιστορικό πλαίσιο σχετικά με την εισαγωγή τους ως δραματουργικό εργαλείο στις δημιουργίες πρωτοπόρων καλλιτεχνών όπως του Fridreich Kiesler, του Vsevolod Meyerhold, του Erwin Piscator, του Walter Gropius, τις σκηνογραφικές συλλήψεις του Josef Svoboda, το θέατρο της Laterna Magika, τις βιντεοπαραστάσεις του Jacques Polieri. Η ιστορική αναδρομή εκτείνεται χρονικά μέχρι την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, διερχόμενη από σημαίνοντες σταθμούς της τεχνολογικής επανάστασης στο θέατρο: τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 με την ριζοσπαστική θεώρηση της σκηνής ως πολυμεσικού χώρου από τον Hans-Peter Cloos, την καθοριστικής σημασίας συμβολή των πειραματισμών της ομάδας «The Wooster Group», του Γερμανού σκηνοθέτη Hans-Günther Heyme και τις μιντιακές εγκαταστάσεις του Nam June Paik και του Peter Sellars, τη δεκαετία 1990 με την εμπέδωση της βιντεοχρήσης από καλλιτέχνες όπως ο Robert Lepage, Giorgio Barberio Corsetti και τον Frank Castorf και τις πρακτικές της «The Builders Association» των Marianne Weems, Jeff Webster και Jennifer Tipton και, τέλος, τη δεκαετία του 2000 με την εκδήλωση μιας στάσης επανακαθορισμού του ρόλου των μέσων εκ μέρους των δημιουργών. Στον τομέα της ηχητικής ταυτότητας των παραστατικών τεχνών στη σύγχρονη εποχή το εννοιολογικό υπόβαθρο του όρου «ηχοτοπίο» («soundscape») καθορίζει πολλές παραμέτρους των ακουστικών προσλαμβανουσών του θεατή και συνδέεται, άρρηκτα, τόσο με τη επενέργειά του στο φυσικό χώρο όσο και με το σημειολογικό του ρόλο προς την κατεύθυνση προσδιορισμού του πολιτισμικού χαρακτήρα του. Ειδικά για το «ηχοτοπίο», αξιοποιούνται απόψεις των R. Murray Schafer, Henri Lefebvre, Emily Thompson, David W. Samuels, Louise Meintjes, Ana M. Ochoa Gautier, Thomas Porcello, Mack Hagood, Stefan Helmereich και άλλων, προκειμένου να φωτιστεί το εύρος των δυνατοτήτων που παρέχει η τέχνη των ήχων, ενώ, παράλληλα, διατυπώνονται θέσεις που αποδεικνύουν την κλιμακούμενη χειραφέτησή του από την έννοια του χρόνου και τη διασύνδεσή της με εκείνη του χώρου. Η εργασία αποπειράται να ιχνηλατήσει τη λειτουργία του θεάτρου σε μια εποχή τεχνολογικής έξαρσης και ανταγωνισμού τόσο ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και την ψηφιακή απεικόνισή του όσο και των παραστατικών τεχνών με τα μεικτά μέσα στο σύνολό τους. Θέτει ερωτήματα για τους τρόπους, με τους οποίους τα media μπορούν να καταστούν πηγή έμπνευσης, παραγωγικού εμπλουτισμού και εκδημοκρατισμού του θεάτρου, στον αντίποδα της αναπαραγωγής του εαυτού του, ως μηχανισμού οριζόντιας αναπαράστασης της πραγματικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαγιαννάκης Γεώργιος","Papagiannakis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:53Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918116"],"render_values":[{"text":"uoadl:2918116","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918116","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918116","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2918116","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαγιαννάκης Γεώργιος","Papagiannakis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918116","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918116"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η χρήση κινηματογραφικού υλικού, βίντεο και ηχητικών τοπίων κατά τη σκηνική πρακτική, συνιστά μία από τις πλέον ρηξικέλευθες τομές στο θέατρο του 20ου και 21ου αιώνα, έχοντας συμβάλει, καθοριστικά, στην περαιτέρω κατανόηση, έως και εκ νέου πρόσληψη, του θεατρικού φαινομένου τόσο από τους δημιουργούς του όσο και από το κοινό. Η εφαρμογή μεικτών μέσων στο θέατρο, οργανικά, πλέον, συνδεδεμένη με τις τέχνες της σκηνοθεσίας, της σκηνογραφίας, της μουσικής σύνθεσης και ευρύτερα του ηχητικού σχεδιασμού, επέχει θέση ενός συμπαγούς συστήματος διακίνησης πληροφοριών και δεδομένων, μίας διαδραστικής λειτουργίας τεχνικών που αναδιαμορφώνει τη φιλοσοφία και αναδιατάσσει την αισθητική της σκηνής, μίας, εν τέλει, ωσμωτικής συνύπαρξης πολλαπλών και σύνθετων τεχνολογικών εκφάνσεων στο πεδίο του χωροχρόνου της αναπαραστατικής διαδικασίας. Εκκινώντας από τον ορισμό των «media» και του «θεάτρου», καθώς και του θεάτρου, ως μέσου, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στη διαδραστική σχέση μεταξύ εικόνας, ήχου και ζωντανού θεάματος. Επιχειρεί, εν πρώτοις, τον προσδιορισμό και την περιγραφή των δύο προαναφερθέντων και, άρρηκτα, συνδεδεμένων μεταξύ τους εννοιών, εν συνεχεία, φωτίζει το ιστορικό πλαίσιο σχετικά με την εισαγωγή τους ως δραματουργικό εργαλείο στις δημιουργίες πρωτοπόρων καλλιτεχνών όπως του Fridreich Kiesler, του Vsevolod Meyerhold, του Erwin Piscator, του Walter Gropius, τις σκηνογραφικές συλλήψεις του Josef Svoboda, το θέατρο της Laterna Magika, τις βιντεοπαραστάσεις του Jacques Polieri. Η ιστορική αναδρομή εκτείνεται χρονικά μέχρι την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, διερχόμενη από σημαίνοντες σταθμούς της τεχνολογικής επανάστασης στο θέατρο: τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 με την ριζοσπαστική θεώρηση της σκηνής ως πολυμεσικού χώρου από τον Hans-Peter Cloos, την καθοριστικής σημασίας συμβολή των πειραματισμών της ομάδας «The Wooster Group», του Γερμανού σκηνοθέτη Hans-Günther Heyme και τις μιντιακές εγκαταστάσεις του Nam June Paik και του Peter Sellars, τη δεκαετία 1990 με την εμπέδωση της βιντεοχρήσης από καλλιτέχνες όπως ο Robert Lepage, Giorgio Barberio Corsetti και τον Frank Castorf και τις πρακτικές της «The Builders Association» των Marianne Weems, Jeff Webster και Jennifer Tipton και, τέλος, τη δεκαετία του 2000 με την εκδήλωση μιας στάσης επανακαθορισμού του ρόλου των μέσων εκ μέρους των δημιουργών. Στον τομέα της ηχητικής ταυτότητας των παραστατικών τεχνών στη σύγχρονη εποχή το εννοιολογικό υπόβαθρο του όρου «ηχοτοπίο» («soundscape») καθορίζει πολλές παραμέτρους των ακουστικών προσλαμβανουσών του θεατή και συνδέεται, άρρηκτα, τόσο με τη επενέργειά του στο φυσικό χώρο όσο και με το σημειολογικό του ρόλο προς την κατεύθυνση προσδιορισμού του πολιτισμικού χαρακτήρα του. Ειδικά για το «ηχοτοπίο», αξιοποιούνται απόψεις των R. Murray Schafer, Henri Lefebvre, Emily Thompson, David W. Samuels, Louise Meintjes, Ana M. Ochoa Gautier, Thomas Porcello, Mack Hagood, Stefan Helmereich και άλλων, προκειμένου να φωτιστεί το εύρος των δυνατοτήτων που παρέχει η τέχνη των ήχων, ενώ, παράλληλα, διατυπώνονται θέσεις που αποδεικνύουν την κλιμακούμενη χειραφέτησή του από την έννοια του χρόνου και τη διασύνδεσή της με εκείνη του χώρου. Η εργασία αποπειράται να ιχνηλατήσει τη λειτουργία του θεάτρου σε μια εποχή τεχνολογικής έξαρσης και ανταγωνισμού τόσο ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και την ψηφιακή απεικόνισή του όσο και των παραστατικών τεχνών με τα μεικτά μέσα στο σύνολό τους. Θέτει ερωτήματα για τους τρόπους, με τους οποίους τα media μπορούν να καταστούν πηγή έμπνευσης, παραγωγικού εμπλουτισμού και εκδημοκρατισμού του θεάτρου, στον αντίποδα της αναπαραγωγής του εαυτού του, ως μηχανισμού οριζόντιας αναπαράστασης της πραγματικότητας.","The use of film material, video and soundscapes in stage practice constitutes one of the most innovative methods of the 20th and 21st century theatre, as it has significantly contributed to a deeper understanding, if not to a holistic view, of the theatrical phenomenon by both the artistic community and the public. The application of multimedia οn theatre, organically linked, for a long time now, with the arts of direction, scenography, music composition, and more generally, of sound designing, has served as information and data transfer system, an interaction between different techniques that reshapes the whole view and the aesthetics of the stage, ultimately, a coexistence of multiple and composite aspects of technology in the field of the space-time, during the process of theatre representation. Starting from a «media» and «theatre» definition, as well as the definition of theatre as a medium, this thesis focuses on the interactive association between digital picture, sound and live performance. Originally, it attempts to identify and describe these two inextricably connected meanings, and afterwards, to highlight the historical context regarding their position and use as tools in conceptions of various artists like the pioneers Friedrich Kiesler, Vsevolod Meyerhold, Erwin Piscator, Walter Gropius, and the scenographic work of Josef Svoboda, the theatre of «Laterna Magika» and in Jacques Polieri’s video-performances. This historical review, extended to the first decade of the 21st century, passes through the most significant turning points of the technological revolution to theatre: a. in the 1970s and 1980s, when Hans-Peter Cloos approaches the scene as a multimedia space, followed by the «Wooster Group’s» revolutionary experimentations and those carried out by Hans-Günther Heyme as well as Nam June Paik’s and Peter Sellars’ multimedia installations, b. in the 1990s, when the use of video starts to spread widely thanks to the contribution of Robert Lepage, Giorgio Barberio Corsetti, Frank Castorf and the system of «The Builders Association» created by Marianne Weems, Jeff Webster and Jennifer Tipton, c. the 2000s, when the media invasion in arts is already viewed critically by the artists, without, however, weakening. In the field of performing arts sound identity nowadays, the conceptual background of the term «soundscape» defines various parameters of the acoustic perception of the audience, being connected both with its effect on the natural space and with its semantic role regarding the definition of its cultural status. Especially, the so called «soundscape» is approached through theories by R. Murray Schafer, Henri Lefebvre, Emily Thompson, David W. Samuels, Louise Meintjes, Ana M. Ochoa Gautier, Thomas Porcello, Mack Hagοod, Stefan Helmereich and others, so as to highlight the wide range of possibilities provided by the art of sound, while other views quoted, prove the increasing emancipation of «soundscape» from the notion of time and its close ties with that of space. This thesis attempts to explore the function of the theatre in an era of technological proliferation and competition between natural world and its digital visualization as well as between the performing arts and multimedia as a whole. It raises questions about the ways in which multimedia can become a source of inspiration, productive enrichment and democratization of the theatre, in contrast to its perpetual self-reproduction, as a mechanism of horizontal representation of reality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η χρήση μεικτών μέσων (κινηματογράφου, βίντεο, ηχητικών τοπίων) ως δραματουργικό εργαλείο στο θέατρο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαγιαννάκης Γεώργιος","Papagiannakis Georgios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η χρήση κινηματογραφικού υλικού, βίντεο και ηχητικών τοπίων κατά τη σκηνική πρακτική, συνιστά μία από τις πλέον ρηξικέλευθες τομές στο θέατρο του 20ου και 21ου αιώνα, έχοντας συμβάλει, καθοριστικά, στην περαιτέρω κατανόηση, έως και εκ νέου πρόσληψη, του θεατρικού φαινομένου τόσο από τους δημιουργούς του όσο και από το κοινό. Η εφαρμογή μεικτών μέσων στο θέατρο, οργανικά, πλέον, συνδεδεμένη με τις τέχνες της σκηνοθεσίας, της σκηνογραφίας, της μουσικής σύνθεσης και ευρύτερα του ηχητικού σχεδιασμού, επέχει θέση ενός συμπαγούς συστήματος διακίνησης πληροφοριών και δεδομένων, μίας διαδραστικής λειτουργίας τεχνικών που αναδιαμορφώνει τη φιλοσοφία και αναδιατάσσει την αισθητική της σκηνής, μίας, εν τέλει, ωσμωτικής συνύπαρξης πολλαπλών και σύνθετων τεχνολογικών εκφάνσεων στο πεδίο του χωροχρόνου της αναπαραστατικής διαδικασίας. Εκκινώντας από τον ορισμό των «media» και του «θεάτρου», καθώς και του θεάτρου, ως μέσου, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στη διαδραστική σχέση μεταξύ εικόνας, ήχου και ζωντανού θεάματος. Επιχειρεί, εν πρώτοις, τον προσδιορισμό και την περιγραφή των δύο προαναφερθέντων και, άρρηκτα, συνδεδεμένων μεταξύ τους εννοιών, εν συνεχεία, φωτίζει το ιστορικό πλαίσιο σχετικά με την εισαγωγή τους ως δραματουργικό εργαλείο στις δημιουργίες πρωτοπόρων καλλιτεχνών όπως του Fridreich Kiesler, του Vsevolod Meyerhold, του Erwin Piscator, του Walter Gropius, τις σκηνογραφικές συλλήψεις του Josef Svoboda, το θέατρο της Laterna Magika, τις βιντεοπαραστάσεις του Jacques Polieri. Η ιστορική αναδρομή εκτείνεται χρονικά μέχρι την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, διερχόμενη από σημαίνοντες σταθμούς της τεχνολογικής επανάστασης στο θέατρο: τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 με την ριζοσπαστική θεώρηση της σκηνής ως πολυμεσικού χώρου από τον Hans-Peter Cloos, την καθοριστικής σημασίας συμβολή των πειραματισμών της ομάδας «The Wooster Group», του Γερμανού σκηνοθέτη Hans-Günther Heyme και τις μιντιακές εγκαταστάσεις του Nam June Paik και του Peter Sellars, τη δεκαετία 1990 με την εμπέδωση της βιντεοχρήσης από καλλιτέχνες όπως ο Robert Lepage, Giorgio Barberio Corsetti και τον Frank Castorf και τις πρακτικές της «The Builders Association» των Marianne Weems, Jeff Webster και Jennifer Tipton και, τέλος, τη δεκαετία του 2000 με την εκδήλωση μιας στάσης επανακαθορισμού του ρόλου των μέσων εκ μέρους των δημιουργών. Στον τομέα της ηχητικής ταυτότητας των παραστατικών τεχνών στη σύγχρονη εποχή το εννοιολογικό υπόβαθρο του όρου «ηχοτοπίο» («soundscape») καθορίζει πολλές παραμέτρους των ακουστικών προσλαμβανουσών του θεατή και συνδέεται, άρρηκτα, τόσο με τη επενέργειά του στο φυσικό χώρο όσο και με το σημειολογικό του ρόλο προς την κατεύθυνση προσδιορισμού του πολιτισμικού χαρακτήρα του. Ειδικά για το «ηχοτοπίο», αξιοποιούνται απόψεις των R. Murray Schafer, Henri Lefebvre, Emily Thompson, David W. Samuels, Louise Meintjes, Ana M. Ochoa Gautier, Thomas Porcello, Mack Hagood, Stefan Helmereich και άλλων, προκειμένου να φωτιστεί το εύρος των δυνατοτήτων που παρέχει η τέχνη των ήχων, ενώ, παράλληλα, διατυπώνονται θέσεις που αποδεικνύουν την κλιμακούμενη χειραφέτησή του από την έννοια του χρόνου και τη διασύνδεσή της με εκείνη του χώρου. Η εργασία αποπειράται να ιχνηλατήσει τη λειτουργία του θεάτρου σε μια εποχή τεχνολογικής έξαρσης και ανταγωνισμού τόσο ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και την ψηφιακή απεικόνισή του όσο και των παραστατικών τεχνών με τα μεικτά μέσα στο σύνολό τους. Θέτει ερωτήματα για τους τρόπους, με τους οποίους τα media μπορούν να καταστούν πηγή έμπνευσης, παραγωγικού εμπλουτισμού και εκδημοκρατισμού του θεάτρου, στον αντίποδα της αναπαραγωγής του εαυτού του, ως μηχανισμού οριζόντιας αναπαράστασης της πραγματικότητας.","The use of film material, video and soundscapes in stage practice constitutes one of the most innovative methods of the 20th and 21st century theatre, as it has significantly contributed to a deeper understanding, if not to a holistic view, of the theatrical phenomenon by both the artistic community and the public. The application of multimedia οn theatre, organically linked, for a long time now, with the arts of direction, scenography, music composition, and more generally, of sound designing, has served as information and data transfer system, an interaction between different techniques that reshapes the whole view and the aesthetics of the stage, ultimately, a coexistence of multiple and composite aspects of technology in the field of the space-time, during the process of theatre representation. Starting from a «media» and «theatre» definition, as well as the definition of theatre as a medium, this thesis focuses on the interactive association between digital picture, sound and live performance. Originally, it attempts to identify and describe these two inextricably connected meanings, and afterwards, to highlight the historical context regarding their position and use as tools in conceptions of various artists like the pioneers Friedrich Kiesler, Vsevolod Meyerhold, Erwin Piscator, Walter Gropius, and the scenographic work of Josef Svoboda, the theatre of «Laterna Magika» and in Jacques Polieri’s video-performances. This historical review, extended to the first decade of the 21st century, passes through the most significant turning points of the technological revolution to theatre: a. in the 1970s and 1980s, when Hans-Peter Cloos approaches the scene as a multimedia space, followed by the «Wooster Group’s» revolutionary experimentations and those carried out by Hans-Günther Heyme as well as Nam June Paik’s and Peter Sellars’ multimedia installations, b. in the 1990s, when the use of video starts to spread widely thanks to the contribution of Robert Lepage, Giorgio Barberio Corsetti, Frank Castorf and the system of «The Builders Association» created by Marianne Weems, Jeff Webster and Jennifer Tipton, c. the 2000s, when the media invasion in arts is already viewed critically by the artists, without, however, weakening. In the field of performing arts sound identity nowadays, the conceptual background of the term «soundscape» defines various parameters of the acoustic perception of the audience, being connected both with its effect on the natural space and with its semantic role regarding the definition of its cultural status. Especially, the so called «soundscape» is approached through theories by R. Murray Schafer, Henri Lefebvre, Emily Thompson, David W. Samuels, Louise Meintjes, Ana M. Ochoa Gautier, Thomas Porcello, Mack Hagοod, Stefan Helmereich and others, so as to highlight the wide range of possibilities provided by the art of sound, while other views quoted, prove the increasing emancipation of «soundscape» from the notion of time and its close ties with that of space. This thesis attempts to explore the function of the theatre in an era of technological proliferation and competition between natural world and its digital visualization as well as between the performing arts and multimedia as a whole. It raises questions about the ways in which multimedia can become a source of inspiration, productive enrichment and democratization of the theatre, in contrast to its perpetual self-reproduction, as a mechanism of horizontal representation of reality."],"dc:identifier":["uoadl:2918116","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918116"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η χρήση μεικτών μέσων (κινηματογράφου, βίντεο, ηχητικών τοπίων) ως δραματουργικό εργαλείο στο θέατρο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:53Z"}