{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918483"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918483","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διατατική οστεογένεση σε ασθενείς με χρονία οστεομυελίτιδα μακρών οστών","abstract":"Εισαγωγή: Οι λοιμώξεις των μακρών οστών αποτελούν δυσεπίλυτο ζήτημα. Η αυξημένη συχνότητα τους και οι πολλαπλοί παθογόνοι μικροοργανισμοί που μπορούν να προκαλέσουν τη νόσο, δημιουργούν την ανάγκη μιας πολυκεντρικής θεραπευτικής προσέγγισης. Οι μηχανισμοί αντίστασης των μικροβίων τόσο στην φαρμακευτική αγωγή όσο και στη χειρουργική αντιμετώπιση υπογραμμίζουν την ανάγκη της βαθύτερης μελέτης της παθολογικής φυσιολογίας της νόσου. Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης ως μέσο για την κάλυψη των οστικών ελλειμμάτων μετά από το χειρουργικό καθαρισμό κατέχει κυρίαρχη θέση στην τελική θεραπευτική οδό. Η μελέτη αυτή ερευνά το ρόλο της διατατικής οστεογένεσης στις λοιμώξεις των μακρών οστών. Υλικά και μέθοδος: Μελετήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι ασθενών που αντιμετωπίστηκαν στο τμήμα μας για οστεομυελίτιδα μακρών οστών την περίοδο 2010-2020. Στη μελέτη εντάχθηκαν συνολικά 63 ασθενείς στους οποίους συλλέχθηκαν στοιχεία αναφορικά με το μέγεθος του οστικού ελλείμματος, το χρόνο οστεομεταφοράς και το σύνολο των επιπλοκών που καταγράφηκαν στους 12 μήνες μετά το πέρας της θεραπείας. Αποτελέσματα: Το δείγμα αποτελούνταν στο 81% από άνδρες και στο 19% από γυναίκες. Το μέσο οστικό έλλειμμα μετά το χειρουργικό καθαρισμό ήταν στα 7,78cm ενώ ο μέσος χρόνος ολοκλήρωσης της θεραπείας ήταν οι 350,3 ημέρες. Κύριοι μικροβιακοί παράγοντες ήταν ο S. epidermidis (31,7%) και ο S. aureus (30,1%). Βασικότερη επιπλοκή αποτελούσε η επιπολής λοίμωξη των βελόνων της εξωτερικής οστεοσύνθεσης, ενώ 2 ασθενείς οδηγήθηκαν σε ακρωτηριασμό λόγω μη ελέγχου της λοίμωξης. Ως συνηθέστερη εμβιομηχανική επιπλοκή παρουσιάστηκε η δυσκαμψία του γόνατος σε ασθενείς με εντόπιση της νόσου στο μηριαίο οστό. Συμπεράσματα: Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης αποτελεί βασικό πυλώνα στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων των μακρών οστών. Εμφανίζει αποδεκτά αποτελέσματα συγκριτικά με τις λοιπές περιγραφόμενες τεχνικές με αποδεκτά ποσοστά επιπλοκών. Η ανάγκη βράχυνσης ωστόσο του συνολικού χρόνου θεραπείας, προϋποθέτει μία καλύτερη ερμηνεία της φυσιολογίας του πώρου της διατατικής οστεογένεσης μέσω του οποίοι μπορούν να επιστρατευτούν τεχνικές που να ευοδώνουν την ταχύτερη επιμετάλλωση και τη συντόμευση της θεραπευτικής διάρκειας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι λοιμώξεις των μακρών οστών αποτελούν δυσεπίλυτο ζήτημα. Η αυξημένη συχνότητα τους και οι πολλαπλοί παθογόνοι μικροοργανισμοί που μπορούν να προκαλέσουν τη νόσο, δημιουργούν την ανάγκη μιας πολυκεντρικής θεραπευτικής προσέγγισης. Οι μηχανισμοί αντίστασης των μικροβίων τόσο στην φαρμακευτική αγωγή όσο και στη χειρουργική αντιμετώπιση υπογραμμίζουν την ανάγκη της βαθύτερης μελέτης της παθολογικής φυσιολογίας της νόσου. Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης ως μέσο για την κάλυψη των οστικών ελλειμμάτων μετά από το χειρουργικό καθαρισμό κατέχει κυρίαρχη θέση στην τελική θεραπευτική οδό. Η μελέτη αυτή ερευνά το ρόλο της διατατικής οστεογένεσης στις λοιμώξεις των μακρών οστών. Υλικά και μέθοδος: Μελετήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι ασθενών που αντιμετωπίστηκαν στο τμήμα μας για οστεομυελίτιδα μακρών οστών την περίοδο 2010-2020. Στη μελέτη εντάχθηκαν συνολικά 63 ασθενείς στους οποίους συλλέχθηκαν στοιχεία αναφορικά με το μέγεθος του οστικού ελλείμματος, το χρόνο οστεομεταφοράς και το σύνολο των επιπλοκών που καταγράφηκαν στους 12 μήνες μετά το πέρας της θεραπείας. Αποτελέσματα: Το δείγμα αποτελούνταν στο 81% από άνδρες και στο 19% από γυναίκες. Το μέσο οστικό έλλειμμα μετά το χειρουργικό καθαρισμό ήταν στα 7,78cm ενώ ο μέσος χρόνος ολοκλήρωσης της θεραπείας ήταν οι 350,3 ημέρες. Κύριοι μικροβιακοί παράγοντες ήταν ο S. epidermidis (31,7%) και ο S. aureus (30,1%). Βασικότερη επιπλοκή αποτελούσε η επιπολής λοίμωξη των βελόνων της εξωτερικής οστεοσύνθεσης, ενώ 2 ασθενείς οδηγήθηκαν σε ακρωτηριασμό λόγω μη ελέγχου της λοίμωξης. Ως συνηθέστερη εμβιομηχανική επιπλοκή παρουσιάστηκε η δυσκαμψία του γόνατος σε ασθενείς με εντόπιση της νόσου στο μηριαίο οστό. Συμπεράσματα: Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης αποτελεί βασικό πυλώνα στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων των μακρών οστών. Εμφανίζει αποδεκτά αποτελέσματα συγκριτικά με τις λοιπές περιγραφόμενες τεχνικές με αποδεκτά ποσοστά επιπλοκών. Η ανάγκη βράχυνσης ωστόσο του συνολικού χρόνου θεραπείας, προϋποθέτει μία καλύτερη ερμηνεία της φυσιολογίας του πώρου της διατατικής οστεογένεσης μέσω του οποίοι μπορούν να επιστρατευτούν τεχνικές που να ευοδώνουν την ταχύτερη επιμετάλλωση και τη συντόμευση της θεραπευτικής διάρκειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρόζης Μελέτιος","Rozis Meletios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:55Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918483"],"render_values":[{"text":"uoadl:2918483","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918483","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918483","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2918483","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρόζης Μελέτιος","Rozis Meletios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918483","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918483"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι λοιμώξεις των μακρών οστών αποτελούν δυσεπίλυτο ζήτημα. Η αυξημένη συχνότητα τους και οι πολλαπλοί παθογόνοι μικροοργανισμοί που μπορούν να προκαλέσουν τη νόσο, δημιουργούν την ανάγκη μιας πολυκεντρικής θεραπευτικής προσέγγισης. Οι μηχανισμοί αντίστασης των μικροβίων τόσο στην φαρμακευτική αγωγή όσο και στη χειρουργική αντιμετώπιση υπογραμμίζουν την ανάγκη της βαθύτερης μελέτης της παθολογικής φυσιολογίας της νόσου. Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης ως μέσο για την κάλυψη των οστικών ελλειμμάτων μετά από το χειρουργικό καθαρισμό κατέχει κυρίαρχη θέση στην τελική θεραπευτική οδό. Η μελέτη αυτή ερευνά το ρόλο της διατατικής οστεογένεσης στις λοιμώξεις των μακρών οστών. Υλικά και μέθοδος: Μελετήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι ασθενών που αντιμετωπίστηκαν στο τμήμα μας για οστεομυελίτιδα μακρών οστών την περίοδο 2010-2020. Στη μελέτη εντάχθηκαν συνολικά 63 ασθενείς στους οποίους συλλέχθηκαν στοιχεία αναφορικά με το μέγεθος του οστικού ελλείμματος, το χρόνο οστεομεταφοράς και το σύνολο των επιπλοκών που καταγράφηκαν στους 12 μήνες μετά το πέρας της θεραπείας. Αποτελέσματα: Το δείγμα αποτελούνταν στο 81% από άνδρες και στο 19% από γυναίκες. Το μέσο οστικό έλλειμμα μετά το χειρουργικό καθαρισμό ήταν στα 7,78cm ενώ ο μέσος χρόνος ολοκλήρωσης της θεραπείας ήταν οι 350,3 ημέρες. Κύριοι μικροβιακοί παράγοντες ήταν ο S. epidermidis (31,7%) και ο S. aureus (30,1%). Βασικότερη επιπλοκή αποτελούσε η επιπολής λοίμωξη των βελόνων της εξωτερικής οστεοσύνθεσης, ενώ 2 ασθενείς οδηγήθηκαν σε ακρωτηριασμό λόγω μη ελέγχου της λοίμωξης. Ως συνηθέστερη εμβιομηχανική επιπλοκή παρουσιάστηκε η δυσκαμψία του γόνατος σε ασθενείς με εντόπιση της νόσου στο μηριαίο οστό. Συμπεράσματα: Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης αποτελεί βασικό πυλώνα στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων των μακρών οστών. Εμφανίζει αποδεκτά αποτελέσματα συγκριτικά με τις λοιπές περιγραφόμενες τεχνικές με αποδεκτά ποσοστά επιπλοκών. Η ανάγκη βράχυνσης ωστόσο του συνολικού χρόνου θεραπείας, προϋποθέτει μία καλύτερη ερμηνεία της φυσιολογίας του πώρου της διατατικής οστεογένεσης μέσω του οποίοι μπορούν να επιστρατευτούν τεχνικές που να ευοδώνουν την ταχύτερη επιμετάλλωση και τη συντόμευση της θεραπευτικής διάρκειας.","Introduction: Long bone infections are a difficult issue to treat. Increasing rates and multiple possible pathogenic microorganisms that can cause the disease, make a multimodal treatment approach more necessary. The bacterial resisting mechanisms from both the medical treatment and the surgical approach, underline the necessity of deeper knowledge of the pathophysiology of the disease. The use of distraction osteogenesis as a means of covering the bone deficit occurring after the surgical debridement, is of great importance. This study deepens in the role of distraction osteogenesis in long bones infection. Materials and methods: For the period between 2010-2020, medical files of patients treated in our department for long bone osteomyelitis, were retrospectively reviewed. The study included 63 patients. Data about bone deficits, total treatment time and the complication rates were analyzed for a follow up period of 12 months after the end of the treatment. Results: From 63 patients, 81% were men and 19% were women. Mean bone deficit was 7,78cm and mean treatment time was 350,3 days. Main bacteria found, were S. epidermidis (31,7%) and S. aureus (30,1%). The most frequent complication was the superficial pin tract infection, while 2 patients were finally amputated due to uncontrolled disease. Knee stiffness was in patients with femoral osteomyelitis, was the most frequent biomechanical complication. Conclusion: Use of distraction osteogenesis is fundamental in bone infection treatment strategy. The results of this method are comparable with other possible techniques, while complications rates are acceptable. Nevertheless, the need of shortening the treatment total time demands a more thorough understanding of the normal physiology of the distraction osteogenesis callus so that we can develop techniques and strategies that can minimize the treatment time."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διατατική οστεογένεση σε ασθενείς με χρονία οστεομυελίτιδα μακρών οστών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρόζης Μελέτιος","Rozis Meletios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι λοιμώξεις των μακρών οστών αποτελούν δυσεπίλυτο ζήτημα. Η αυξημένη συχνότητα τους και οι πολλαπλοί παθογόνοι μικροοργανισμοί που μπορούν να προκαλέσουν τη νόσο, δημιουργούν την ανάγκη μιας πολυκεντρικής θεραπευτικής προσέγγισης. Οι μηχανισμοί αντίστασης των μικροβίων τόσο στην φαρμακευτική αγωγή όσο και στη χειρουργική αντιμετώπιση υπογραμμίζουν την ανάγκη της βαθύτερης μελέτης της παθολογικής φυσιολογίας της νόσου. Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης ως μέσο για την κάλυψη των οστικών ελλειμμάτων μετά από το χειρουργικό καθαρισμό κατέχει κυρίαρχη θέση στην τελική θεραπευτική οδό. Η μελέτη αυτή ερευνά το ρόλο της διατατικής οστεογένεσης στις λοιμώξεις των μακρών οστών. Υλικά και μέθοδος: Μελετήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι ασθενών που αντιμετωπίστηκαν στο τμήμα μας για οστεομυελίτιδα μακρών οστών την περίοδο 2010-2020. Στη μελέτη εντάχθηκαν συνολικά 63 ασθενείς στους οποίους συλλέχθηκαν στοιχεία αναφορικά με το μέγεθος του οστικού ελλείμματος, το χρόνο οστεομεταφοράς και το σύνολο των επιπλοκών που καταγράφηκαν στους 12 μήνες μετά το πέρας της θεραπείας. Αποτελέσματα: Το δείγμα αποτελούνταν στο 81% από άνδρες και στο 19% από γυναίκες. Το μέσο οστικό έλλειμμα μετά το χειρουργικό καθαρισμό ήταν στα 7,78cm ενώ ο μέσος χρόνος ολοκλήρωσης της θεραπείας ήταν οι 350,3 ημέρες. Κύριοι μικροβιακοί παράγοντες ήταν ο S. epidermidis (31,7%) και ο S. aureus (30,1%). Βασικότερη επιπλοκή αποτελούσε η επιπολής λοίμωξη των βελόνων της εξωτερικής οστεοσύνθεσης, ενώ 2 ασθενείς οδηγήθηκαν σε ακρωτηριασμό λόγω μη ελέγχου της λοίμωξης. Ως συνηθέστερη εμβιομηχανική επιπλοκή παρουσιάστηκε η δυσκαμψία του γόνατος σε ασθενείς με εντόπιση της νόσου στο μηριαίο οστό. Συμπεράσματα: Η χρήση της διατατικής οστεογένεσης αποτελεί βασικό πυλώνα στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων των μακρών οστών. Εμφανίζει αποδεκτά αποτελέσματα συγκριτικά με τις λοιπές περιγραφόμενες τεχνικές με αποδεκτά ποσοστά επιπλοκών. Η ανάγκη βράχυνσης ωστόσο του συνολικού χρόνου θεραπείας, προϋποθέτει μία καλύτερη ερμηνεία της φυσιολογίας του πώρου της διατατικής οστεογένεσης μέσω του οποίοι μπορούν να επιστρατευτούν τεχνικές που να ευοδώνουν την ταχύτερη επιμετάλλωση και τη συντόμευση της θεραπευτικής διάρκειας.","Introduction: Long bone infections are a difficult issue to treat. Increasing rates and multiple possible pathogenic microorganisms that can cause the disease, make a multimodal treatment approach more necessary. The bacterial resisting mechanisms from both the medical treatment and the surgical approach, underline the necessity of deeper knowledge of the pathophysiology of the disease. The use of distraction osteogenesis as a means of covering the bone deficit occurring after the surgical debridement, is of great importance. This study deepens in the role of distraction osteogenesis in long bones infection. Materials and methods: For the period between 2010-2020, medical files of patients treated in our department for long bone osteomyelitis, were retrospectively reviewed. The study included 63 patients. Data about bone deficits, total treatment time and the complication rates were analyzed for a follow up period of 12 months after the end of the treatment. Results: From 63 patients, 81% were men and 19% were women. Mean bone deficit was 7,78cm and mean treatment time was 350,3 days. Main bacteria found, were S. epidermidis (31,7%) and S. aureus (30,1%). The most frequent complication was the superficial pin tract infection, while 2 patients were finally amputated due to uncontrolled disease. Knee stiffness was in patients with femoral osteomyelitis, was the most frequent biomechanical complication. Conclusion: Use of distraction osteogenesis is fundamental in bone infection treatment strategy. The results of this method are comparable with other possible techniques, while complications rates are acceptable. Nevertheless, the need of shortening the treatment total time demands a more thorough understanding of the normal physiology of the distraction osteogenesis callus so that we can develop techniques and strategies that can minimize the treatment time."],"dc:identifier":["uoadl:2918483","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918483"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διατατική οστεογένεση σε ασθενείς με χρονία οστεομυελίτιδα μακρών οστών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:55Z"}