{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918790"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2918790","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποκατάσταση αορτοβρογχικής επικοινωνίας – Συστηματική ανασκόπηση βιβλιογραφίας","abstract":"Σκοπός της μελέτης: Η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ανοικτή, ενδαγγειακή, σταδιακή αντιμετώπιση της αορτοβρογχικής επικοινωνίας. Υλικό και μέθοδος: Η μελέτη αυτή αποτελεί συστηματική ανασκόπηση όπου χρησιμοποιήθηκαν οι κάτωθι μηχανές αναζήτησης: Pubmed, Scopus, Cochrane Library. (Περίοδος: Ιανουάριος 1999- Δεκέμβριος 2019). Κατάλληλες κρίθηκαν οι εργασίες που αφορούσαν ασθενείς με αορτοβρογχική επικοινωνία στους οποίους διενεργήθηκε κάποια από τις διαθέσιμες θεραπείες (πλην της συντηρητικής) και οι οποίες ανέφεραν μετεγχειρητικά αποτελέσματα (θάνατος ή διαθέσιμος επανέλεγχος). Επικοινωνήσαμε με τους υπεύθυνους για την αλληλογραφία συγγραφείς για ενημέρωση σχετικά με την έκβαση των ασθενών τους. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριελήφθησαν 90 εργασίες (214 ασθενείς). Οι επεμβάσεις υπολογίστηκαν 271 αθροιζομένων των επεμβάσεων για σταδιακή αποκατάσταση και των επανεπεμβάσεων (λόγω υποτροπής ή λοίμωξης). Η πλειοψηφία (75,12%) αντιμετωπίστηκε ενδαγγειακά, ανοικτά αντιμετωπίστηκε το 17,48% των περιπτώσεων και σταδιακά μόλις το 5,85%. Η εντόπιση της επικοινωνίας αφορούσε κατά κύριο λόγο την κατιούσα θωρακική αορτή (64,6%) (ζώνη 3/4) με δεύτερη σε συχνότητα τη ζώνη 2 (23,8%). 12,6% των συνολικών επικοινωνιών προέκυψαν μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση βλάβης στη θωρακική αορτή. Υποτροπή ή λοίμωξη προέκυψε στο 20% των ασθενών (43 ασθενείς). Στα περιστατικά με υποτροπή, η ενδοδιαφυγή ήταν σχεδόν πάντα παρούσα. Η χορήγηση μακροχρόνιας αντιβιοτικής αγωγής (>1 μήνα) ήταν συνηθισμένη πρακτική από τους θεράποντες ιατρούς, ακόμη και εάν αυτή ήταν εμπειρική. Η ενδαγγειακή θεραπεία παρουσιάζει περισσότερους θανάτους σχετιζόμενους με την νόσο αλλά φαίνεται ότι οι ασθενείς είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Τέλος, ο μέσος όρος των επανελέγχων ήταν 25,1 μήνες (0-188 μήνες) και η μέθοδος που επιλέχθηκε (ανοικτή/ενδαγγειακή/σταδιακή) δε σχετίζεται με το διαθέσιμο χρόνο επανελέγχου. Συμπεράσματα: Η αορτοβρογχική επικοινωνία είναι σύνθετη νόσος και ενδεχομένως η συχνότητα της να έχει υποεκτιμηθεί. Φαίνεται ότι οι ενδοδιαφυγές συμμετέχουν στη δημιουργία και υποτροπή της νόσου οπότε θα πρέπει να υπάρχει επαγρύπνηση και έγκαιρη αντιμετώπιση για να αποτρέψουμε την πιθανή αύξηση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών τα επόμενα χρόνια. Οι διαθέσιμες θεραπευτικές μέθοδοι για την αντιμετώπιση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών είναι εφάμιλλες όσο αφορά τα αποτελέσματα τους (διάρκεια επανελέγχου) και οι θεράποντες μπορούν να επιλέξουν όποια μέθοδο θεωρούν κατάλληλη, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την εμπειρία τους, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.","abstract_html":"Σκοπός της μελέτης: Η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ανοικτή, ενδαγγειακή, σταδιακή αντιμετώπιση της αορτοβρογχικής επικοινωνίας. Υλικό και μέθοδος: Η μελέτη αυτή αποτελεί συστηματική ανασκόπηση όπου χρησιμοποιήθηκαν οι κάτωθι μηχανές αναζήτησης: Pubmed, Scopus, Cochrane Library. (Περίοδος: Ιανουάριος 1999- Δεκέμβριος 2019). Κατάλληλες κρίθηκαν οι εργασίες που αφορούσαν ασθενείς με αορτοβρογχική επικοινωνία στους οποίους διενεργήθηκε κάποια από τις διαθέσιμες θεραπείες (πλην της συντηρητικής) και οι οποίες ανέφεραν μετεγχειρητικά αποτελέσματα (θάνατος ή διαθέσιμος επανέλεγχος). Επικοινωνήσαμε με τους υπεύθυνους για την αλληλογραφία συγγραφείς για ενημέρωση σχετικά με την έκβαση των ασθενών τους. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριελήφθησαν 90 εργασίες (214 ασθενείς). Οι επεμβάσεις υπολογίστηκαν 271 αθροιζομένων των επεμβάσεων για σταδιακή αποκατάσταση και των επανεπεμβάσεων (λόγω υποτροπής ή λοίμωξης). Η πλειοψηφία (75,12%) αντιμετωπίστηκε ενδαγγειακά, ανοικτά αντιμετωπίστηκε το 17,48% των περιπτώσεων και σταδιακά μόλις το 5,85%. Η εντόπιση της επικοινωνίας αφορούσε κατά κύριο λόγο την κατιούσα θωρακική αορτή (64,6%) (ζώνη 3/4) με δεύτερη σε συχνότητα τη ζώνη 2 (23,8%). 12,6% των συνολικών επικοινωνιών προέκυψαν μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση βλάβης στη θωρακική αορτή. Υποτροπή ή λοίμωξη προέκυψε στο 20% των ασθενών (43 ασθενείς). Στα περιστατικά με υποτροπή, η ενδοδιαφυγή ήταν σχεδόν πάντα παρούσα. Η χορήγηση μακροχρόνιας αντιβιοτικής αγωγής (&gt;1 μήνα) ήταν συνηθισμένη πρακτική από τους θεράποντες ιατρούς, ακόμη και εάν αυτή ήταν εμπειρική. Η ενδαγγειακή θεραπεία παρουσιάζει περισσότερους θανάτους σχετιζόμενους με την νόσο αλλά φαίνεται ότι οι ασθενείς είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Τέλος, ο μέσος όρος των επανελέγχων ήταν 25,1 μήνες (0-188 μήνες) και η μέθοδος που επιλέχθηκε (ανοικτή/ενδαγγειακή/σταδιακή) δε σχετίζεται με το διαθέσιμο χρόνο επανελέγχου. Συμπεράσματα: Η αορτοβρογχική επικοινωνία είναι σύνθετη νόσος και ενδεχομένως η συχνότητα της να έχει υποεκτιμηθεί. Φαίνεται ότι οι ενδοδιαφυγές συμμετέχουν στη δημιουργία και υποτροπή της νόσου οπότε θα πρέπει να υπάρχει επαγρύπνηση και έγκαιρη αντιμετώπιση για να αποτρέψουμε την πιθανή αύξηση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών τα επόμενα χρόνια. Οι διαθέσιμες θεραπευτικές μέθοδοι για την αντιμετώπιση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών είναι εφάμιλλες όσο αφορά τα αποτελέσματα τους (διάρκεια επανελέγχου) και οι θεράποντες μπορούν να επιλέξουν όποια μέθοδο θεωρούν κατάλληλη, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την εμπειρία τους, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναστασιάδου Χριστιάνα","Anastasiadou Christiana"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918790"],"render_values":[{"text":"uoadl:2918790","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918790","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918790","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2918790","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναστασιάδου Χριστιάνα","Anastasiadou Christiana"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2918790","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918790"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της μελέτης: Η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ανοικτή, ενδαγγειακή, σταδιακή αντιμετώπιση της αορτοβρογχικής επικοινωνίας. Υλικό και μέθοδος: Η μελέτη αυτή αποτελεί συστηματική ανασκόπηση όπου χρησιμοποιήθηκαν οι κάτωθι μηχανές αναζήτησης: Pubmed, Scopus, Cochrane Library. (Περίοδος: Ιανουάριος 1999- Δεκέμβριος 2019). Κατάλληλες κρίθηκαν οι εργασίες που αφορούσαν ασθενείς με αορτοβρογχική επικοινωνία στους οποίους διενεργήθηκε κάποια από τις διαθέσιμες θεραπείες (πλην της συντηρητικής) και οι οποίες ανέφεραν μετεγχειρητικά αποτελέσματα (θάνατος ή διαθέσιμος επανέλεγχος). Επικοινωνήσαμε με τους υπεύθυνους για την αλληλογραφία συγγραφείς για ενημέρωση σχετικά με την έκβαση των ασθενών τους. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριελήφθησαν 90 εργασίες (214 ασθενείς). Οι επεμβάσεις υπολογίστηκαν 271 αθροιζομένων των επεμβάσεων για σταδιακή αποκατάσταση και των επανεπεμβάσεων (λόγω υποτροπής ή λοίμωξης). Η πλειοψηφία (75,12%) αντιμετωπίστηκε ενδαγγειακά, ανοικτά αντιμετωπίστηκε το 17,48% των περιπτώσεων και σταδιακά μόλις το 5,85%. Η εντόπιση της επικοινωνίας αφορούσε κατά κύριο λόγο την κατιούσα θωρακική αορτή (64,6%) (ζώνη 3/4) με δεύτερη σε συχνότητα τη ζώνη 2 (23,8%). 12,6% των συνολικών επικοινωνιών προέκυψαν μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση βλάβης στη θωρακική αορτή. Υποτροπή ή λοίμωξη προέκυψε στο 20% των ασθενών (43 ασθενείς). Στα περιστατικά με υποτροπή, η ενδοδιαφυγή ήταν σχεδόν πάντα παρούσα. Η χορήγηση μακροχρόνιας αντιβιοτικής αγωγής (>1 μήνα) ήταν συνηθισμένη πρακτική από τους θεράποντες ιατρούς, ακόμη και εάν αυτή ήταν εμπειρική. Η ενδαγγειακή θεραπεία παρουσιάζει περισσότερους θανάτους σχετιζόμενους με την νόσο αλλά φαίνεται ότι οι ασθενείς είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Τέλος, ο μέσος όρος των επανελέγχων ήταν 25,1 μήνες (0-188 μήνες) και η μέθοδος που επιλέχθηκε (ανοικτή/ενδαγγειακή/σταδιακή) δε σχετίζεται με το διαθέσιμο χρόνο επανελέγχου. Συμπεράσματα: Η αορτοβρογχική επικοινωνία είναι σύνθετη νόσος και ενδεχομένως η συχνότητα της να έχει υποεκτιμηθεί. Φαίνεται ότι οι ενδοδιαφυγές συμμετέχουν στη δημιουργία και υποτροπή της νόσου οπότε θα πρέπει να υπάρχει επαγρύπνηση και έγκαιρη αντιμετώπιση για να αποτρέψουμε την πιθανή αύξηση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών τα επόμενα χρόνια. Οι διαθέσιμες θεραπευτικές μέθοδοι για την αντιμετώπιση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών είναι εφάμιλλες όσο αφορά τα αποτελέσματα τους (διάρκεια επανελέγχου) και οι θεράποντες μπορούν να επιλέξουν όποια μέθοδο θεωρούν κατάλληλη, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την εμπειρία τους, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.","Objectives: The aim of the study was to summarize and compare outcomes of open, staged, and endovascular repair of aortobronchial fistula. Material and Methods: A systematic literature review was conducted to identify eligible studies published between January of 1999 and December of 2019. The Cochrane Library, PubMed and Scopus databases were used as search engines. Eligible studies were those including postoperative outcomes (death or follow-up information). The corresponding authors were contacted to provide additional information/update about outcome (recurrence/reoperation/infection/death). Results: Overall, there were 214 patients (90 studies), undergoing 271 procedures (including re-do procedures and staged procedures). Most of the patients were treated by endovascular means (75,12%). Open surgical repair was performed in 17,48% and staged procedures in 5,85%. Aortobronchial fistulae most commonly located in descending thoracic aorta (zone 3,4) (64,6%) and in zone 2 (23,8%). Twelve percent of aortobronchial fistulae developed after thoracic endovascular aneurysm repair. Recurrence or infection occurred in 20% (43 patients). In the case of recurrence, endoleak was almost every time visible. Long-term antibiotic administration (>1 months) was a usual therapeutic approach. Considering outcomes, mean follow-up was 25.1 months (0-188 months) and it is not associated significantly with the treatment provided. Conclusion: Aortobronchial fistula is a complex disease and its prevalence may be underestimated. Endoleaks seems to be involved in the development and in recurrence process and they should not be disregarded. Considering major outcomes (length of follow-up), the available treating strategies are equal and thus, surgeons should feel confident to apply the treatment of their choice, taking in mind their experience, patient’s age, and clinical condition."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποκατάσταση αορτοβρογχικής επικοινωνίας – Συστηματική ανασκόπηση βιβλιογραφίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναστασιάδου Χριστιάνα","Anastasiadou Christiana"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Σκοπός της μελέτης: Η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ανοικτή, ενδαγγειακή, σταδιακή αντιμετώπιση της αορτοβρογχικής επικοινωνίας. Υλικό και μέθοδος: Η μελέτη αυτή αποτελεί συστηματική ανασκόπηση όπου χρησιμοποιήθηκαν οι κάτωθι μηχανές αναζήτησης: Pubmed, Scopus, Cochrane Library. (Περίοδος: Ιανουάριος 1999- Δεκέμβριος 2019). Κατάλληλες κρίθηκαν οι εργασίες που αφορούσαν ασθενείς με αορτοβρογχική επικοινωνία στους οποίους διενεργήθηκε κάποια από τις διαθέσιμες θεραπείες (πλην της συντηρητικής) και οι οποίες ανέφεραν μετεγχειρητικά αποτελέσματα (θάνατος ή διαθέσιμος επανέλεγχος). Επικοινωνήσαμε με τους υπεύθυνους για την αλληλογραφία συγγραφείς για ενημέρωση σχετικά με την έκβαση των ασθενών τους. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριελήφθησαν 90 εργασίες (214 ασθενείς). Οι επεμβάσεις υπολογίστηκαν 271 αθροιζομένων των επεμβάσεων για σταδιακή αποκατάσταση και των επανεπεμβάσεων (λόγω υποτροπής ή λοίμωξης). Η πλειοψηφία (75,12%) αντιμετωπίστηκε ενδαγγειακά, ανοικτά αντιμετωπίστηκε το 17,48% των περιπτώσεων και σταδιακά μόλις το 5,85%. Η εντόπιση της επικοινωνίας αφορούσε κατά κύριο λόγο την κατιούσα θωρακική αορτή (64,6%) (ζώνη 3/4) με δεύτερη σε συχνότητα τη ζώνη 2 (23,8%). 12,6% των συνολικών επικοινωνιών προέκυψαν μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση βλάβης στη θωρακική αορτή. Υποτροπή ή λοίμωξη προέκυψε στο 20% των ασθενών (43 ασθενείς). Στα περιστατικά με υποτροπή, η ενδοδιαφυγή ήταν σχεδόν πάντα παρούσα. Η χορήγηση μακροχρόνιας αντιβιοτικής αγωγής (>1 μήνα) ήταν συνηθισμένη πρακτική από τους θεράποντες ιατρούς, ακόμη και εάν αυτή ήταν εμπειρική. Η ενδαγγειακή θεραπεία παρουσιάζει περισσότερους θανάτους σχετιζόμενους με την νόσο αλλά φαίνεται ότι οι ασθενείς είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Τέλος, ο μέσος όρος των επανελέγχων ήταν 25,1 μήνες (0-188 μήνες) και η μέθοδος που επιλέχθηκε (ανοικτή/ενδαγγειακή/σταδιακή) δε σχετίζεται με το διαθέσιμο χρόνο επανελέγχου. Συμπεράσματα: Η αορτοβρογχική επικοινωνία είναι σύνθετη νόσος και ενδεχομένως η συχνότητα της να έχει υποεκτιμηθεί. Φαίνεται ότι οι ενδοδιαφυγές συμμετέχουν στη δημιουργία και υποτροπή της νόσου οπότε θα πρέπει να υπάρχει επαγρύπνηση και έγκαιρη αντιμετώπιση για να αποτρέψουμε την πιθανή αύξηση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών τα επόμενα χρόνια. Οι διαθέσιμες θεραπευτικές μέθοδοι για την αντιμετώπιση των αορτοβρογχικών επικοινωνιών είναι εφάμιλλες όσο αφορά τα αποτελέσματα τους (διάρκεια επανελέγχου) και οι θεράποντες μπορούν να επιλέξουν όποια μέθοδο θεωρούν κατάλληλη, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την εμπειρία τους, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.","Objectives: The aim of the study was to summarize and compare outcomes of open, staged, and endovascular repair of aortobronchial fistula. Material and Methods: A systematic literature review was conducted to identify eligible studies published between January of 1999 and December of 2019. The Cochrane Library, PubMed and Scopus databases were used as search engines. Eligible studies were those including postoperative outcomes (death or follow-up information). The corresponding authors were contacted to provide additional information/update about outcome (recurrence/reoperation/infection/death). Results: Overall, there were 214 patients (90 studies), undergoing 271 procedures (including re-do procedures and staged procedures). Most of the patients were treated by endovascular means (75,12%). Open surgical repair was performed in 17,48% and staged procedures in 5,85%. Aortobronchial fistulae most commonly located in descending thoracic aorta (zone 3,4) (64,6%) and in zone 2 (23,8%). Twelve percent of aortobronchial fistulae developed after thoracic endovascular aneurysm repair. Recurrence or infection occurred in 20% (43 patients). In the case of recurrence, endoleak was almost every time visible. Long-term antibiotic administration (>1 months) was a usual therapeutic approach. Considering outcomes, mean follow-up was 25.1 months (0-188 months) and it is not associated significantly with the treatment provided. Conclusion: Aortobronchial fistula is a complex disease and its prevalence may be underestimated. Endoleaks seems to be involved in the development and in recurrence process and they should not be disregarded. Considering major outcomes (length of follow-up), the available treating strategies are equal and thus, surgeons should feel confident to apply the treatment of their choice, taking in mind their experience, patient’s age, and clinical condition."],"dc:identifier":["uoadl:2918790","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2918790"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αποκατάσταση αορτοβρογχικής επικοινωνίας – Συστηματική ανασκόπηση βιβλιογραφίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:58Z"}