{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919108"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919108","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των μικροσωματιδίων (MPS) στην επίκτητη θρομβοφιλία","abstract":"Τα μικροσωματίδια αντιπροσωπεύουν έναν ετερογενή πληθυσμό κυστιδίων με διάμετρο από 100 έως 1000 nm τα οποία καθώς αποκόπτονται και απελευθερώνονται από τη μεμβράνη του πλάσματος εκφράζουν αντιγόνα που προέρχονται από πυρηνικά, κυτταροπλασματικά και μεμβρανικά μόρια, χαρακτηριστικά των προγονικών τους κυττάρων. Αν και ο σχηματισμός μικροσωματιδίων αντιπροσωπεύει ένα φυσιολογικό φαινόμενο, ένα πλήθος παθολογιών συνδέεται με μια σημαντική αύξηση στα κυκλοφορούντα μικροσωματίδια, συμπεριλαμβανομένων των φλεγμονωδών και αυτοάνοσων ασθενειών, της αθηροσκλήρωσης και των κακοηθειών. Τα μικροσωματίδια εμφανίζουν ένα ευρύ φάσμα βιοδραστικών ουσιών και υποδοχέων στην επιφάνεια τους και φιλοξενούν ένα συμπυκνωμένο σύνολο κυτοκινών, αυξητικών παραγόντων, μορίων προσκόλλησης, DNA, RNA (mRNA και microRNA) και πυρηνικών πρωτεϊνών. Πρόσφατες μελέτες παρείχαν στοιχεία για την έννοια των μικροσωματιδίων ως πραγματικοί φορείς για τη διακυτταρική ανταλλαγή βιολογικών σημάτων και πληροφοριών. Πράγματι, τα μικροσωματίδια μπορούν να μεταφέρουν μέρος των συστατικών τους και το περιεχόμενό τους σε επιλεγμένα κύτταρα-στόχους, προκαλώντας έτσι την ενεργοποίηση των κυττάρων, τη φαινοτυπική τροποποίηση και τον επαναπρογραμματισμό της κυτταρικής λειτουργίας. Επειδή τα μικροσωματίδια κυκλοφορούν απρόσκοπα στο αγγειακό σύστημα, μπορούν να χρησιμεύσουν ως μονάδες μεταφοράς και μετατροπής σηματοδότησης, όχι μόνο στο τοπικό τους περιβάλλον αλλά και σε αξιοσημείωτη απόσταση από τον τόπο προέλευσής τους. Είναι πλέον καλά τεκμηριωμένο ότι σχεδόν όλα τα ευκαρυωτικά κύτταρα έχουν την ικανότητα να απελευθερώνουν μικρά κυστίδια, που γενικά αναφέρονται ως μικροσωματίδια (MPs). Ύπαρξη MPs, τα οποια επιτρέπουν μια επιλεκτική και συγκεντρωμένη απελευθέρωση του περιεχομένου σε κυτταρικό περιβάλλον, για πρώτη φορά παρατηρήθηκε από τον Wolf το 1967 ως σχηματισμός μιας προπηκτικής \"σκόνης\" γύρω από ενεργοποιημένα αιμοπετάλια (1). Αν και τα MPs είναι παρόντα στο περιφερικό αίμα υγιών ατόμων, τα MPs των αιμοπεταλίων είναι τα πιο άφθονα και αντιπροσωπεύουν το 70% έως 90% όλων των κυκλοφορούντων MPs (2,3), σημειώνοντας αύξησή τους σε πολλές παθολογικές καταστείς. Αυτές οι καταστάσεις περιλαμβάνουν αυτοάνοσες διαταραχές, αθηροσκλήρωση, κακοήθειες και λοιμώξεις μεταξύ άλλων (2,4, 5, 6). Αν και ένας ακριβής ορισμός των MPs παραμένει ασαφής, συνήθως περιγράφονται ως ένας ετερογενής πληθυσμός σφαιρικών δομών με διάμετρο 100-1000 nm , τα οποία απελευθερώνονται με εκβλάστηση της μεμβράνης του πλάσματος (ectocytosis) ως κυστίδια φωσφολιπιδίων που είναι γνωστό ότι εκφράζουν αντιγόνα ειδικά των γονικών κυττάρων τους. Αυτός ο χαρακτηρισμός επιτρέπει τη διαφοροποίησή τους από τα εξωσώματα, με αναφορά σε προσχηματισμένα κυστίδια με διάμετρο μικρότερη από 100 nm που αποθηκεύονται σε ενδοκυτταρικά πολυκυστικά διαμερίσματα και εκκρίνονται όταν αυτά τα ενδοσωμικά διαμερίσματα συντήκονται με τη κυτταρική μεμβράνη του πλάσματος (7,8). Παρα το γεγονός ότι οι ακριβείς μοριακοί μηχανισμοί που καθορίζουν τη δημιουργία MPs δεν είναι γνωστοί, τα βασικά στάδια που καθορίζουν τη διαδικασία επιγραμματικά είναι: η δημιουργία κυτταροπλασματικής προεξοχής, η αναδιοργάνωση του κυτταροσκελετού, η απώλεια της φωσφολιπιδικής ασυμμετρίας μεμβράνης και έκθεση στο εξωτερικό του κυττάρου της φωσφατιδυλοσερίνης με τον σχηματισμό μικροσωματιδίων να έπεται της δημιουργίας «φυσαλίδων» επάνω στην κυτταρική επιφάνεια κατά την εξέλιξη της απόπτωσης. Τα μικροσωματίδια, που αρχικά θεωρήθηκαν αδρανή υπολείμματα του κυτταρικού θανάτου, φαίνεται ότι τελικά αποτελούν δομές με ποικίλες βιολογικές δράσεις και εμπλέκονται τόσο στη φυσιολογική όσο και στη παθογένεια ασθενειών. Ετσι αποτελούν διαμεσολαβητές της κυτταρικής επικοινωνίας μεταφέροντας πλήθος κυτταρικών συστατικών, αλλά και διεργασιών όπως είναι η φλεγμονή, η πήξη, η ενδοθηλιακή ενεργοποίηση, η αντιγονοπαρουσίαση καθώς και η απόπτωση, μεταξύ πολλών άλλων. Συγκεκριμένα, οι προ-φλεγμονώδεις και προ-θρομβωτικές ιδιότητες που τους αποδίδουν πλέον, μπορούν να επηρεάσουν την παθογένεση και την εξέλιξη των ασθενειών. Στο πλαίσιο των κακοηθειών , τα μικροσωματίδια φαίνεται να έχουν ρυθμιστική δράση τόσο στη θρόμβωση όσο και στη φλεγμονή όσο και στην αγγειακή αντιδραστικότητα και την αγγειογένεση. Η παρατήρηση ότι , τα επίπεδα των μικροσωματιδίων στο αίμα των ασθενών με κακοήθεια αυξάνουν δραστικά σε σχέση με τα αντίστοιχα επίπεδα στο δείγμα ελέγχου, ενισχύει την άποψη ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες και επιβεβαιώνει την εμπλοκή τους στην ανοσοθεραπεία. Το αίμα περιέχει μικροσωματίδια (MPs) που προέρχονται από μια ποικιλία τύπων κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων αιμοπεταλίων, μονοκυττάρων και ενδοθηλιακών κυττάρων. Οι όγκοι απελευθερώνουν MPs στην κυκλοφορία. Τα MPs σχηματίζονται από μεμβρανικές εγκολπώσεις που απελευθερώνονται από την κυτταρική επιφάνεια με πρωτεολυτική διάσπαση του κυτταροσκελετού. Όλα τα MP είναι προπηκτικά επειδή παρέχουν μια μεμβρανικη επιφάνεια για την εναρξη του καταρράκτη της πήξης. Είναι σημαντικό ότι η προπηκτική δραστικότητα αυξάνεται με την παρουσία ανιοντικών φωσφολιπιδίων, ιδιαίτερα φωσφατιδυλοσερίνης (PS), και του προπηκτικού ιστικού παράγοντα (TF), ο οποίος είναι ο κυριότερος κυτταρικός ενεργοποιητής του καταρράκτη της πήξης. Τα υψηλά επίπεδα PS + MPs που προέρχονται από αιμοπετάλια είναι παρόντα σε υγιή άτομα, ενώ ο αριθμός των TF +, PS + MPs είναι μη ανιχνεύσιμα ή πολύ χαμηλα. Ωστόσο, τα επίπεδα PS +, TF + MPs ανιχνεύονται εύκολα σε μια ποικιλία ασθενειών και τα μονοκύτταρα φαίνεται να είναι η κύρια κυτταρική πηγή. Στον καρκίνο, τα PS +, TF + MP προέρχονται από όγκους και μπορούν να χρησιμεύσουν ως χρήσιμος Βιοδείκτες για τον εντοπισμό ασθενών που διατρέχουν κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης (9). Αυτή η επισκόπηση θα συνοψίσει τις τρέχουσες γνώσεις μας για τον ρόλο των προπηκτικών μικροσωματιδίων στην αιμόσταση, τη θρόμβωση αλλά κυριως στην επίκτητη θρομβοφιλία. Καθώς το ενδιαφέρον για τα μικροσωματίδια αυξάνεται, απαιτούνται περισσότερες μελέτες, τόσο σε μοντέλα ζώων όσο και σε ασθενείς, που να διασαφηνίζουν το ρόλο τους στην ανοσία, να παρέχουν σαφή στοιχεία για την εμπλοκή τους στην παθογένεια της κακοήθειας και να επιβεβαιώνουν την δυνατότητά τους να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες αλλά και ως θεραπευτικοί στόχοι.","abstract_html":"Τα μικροσωματίδια αντιπροσωπεύουν έναν ετερογενή πληθυσμό κυστιδίων με διάμετρο από 100 έως 1000 nm τα οποία καθώς αποκόπτονται και απελευθερώνονται από τη μεμβράνη του πλάσματος εκφράζουν αντιγόνα που προέρχονται από πυρηνικά, κυτταροπλασματικά και μεμβρανικά μόρια, χαρακτηριστικά των προγονικών τους κυττάρων. Αν και ο σχηματισμός μικροσωματιδίων αντιπροσωπεύει ένα φυσιολογικό φαινόμενο, ένα πλήθος παθολογιών συνδέεται με μια σημαντική αύξηση στα κυκλοφορούντα μικροσωματίδια, συμπεριλαμβανομένων των φλεγμονωδών και αυτοάνοσων ασθενειών, της αθηροσκλήρωσης και των κακοηθειών. Τα μικροσωματίδια εμφανίζουν ένα ευρύ φάσμα βιοδραστικών ουσιών και υποδοχέων στην επιφάνεια τους και φιλοξενούν ένα συμπυκνωμένο σύνολο κυτοκινών, αυξητικών παραγόντων, μορίων προσκόλλησης, DNA, RNA (mRNA και microRNA) και πυρηνικών πρωτεϊνών. Πρόσφατες μελέτες παρείχαν στοιχεία για την έννοια των μικροσωματιδίων ως πραγματικοί φορείς για τη διακυτταρική ανταλλαγή βιολογικών σημάτων και πληροφοριών. Πράγματι, τα μικροσωματίδια μπορούν να μεταφέρουν μέρος των συστατικών τους και το περιεχόμενό τους σε επιλεγμένα κύτταρα-στόχους, προκαλώντας έτσι την ενεργοποίηση των κυττάρων, τη φαινοτυπική τροποποίηση και τον επαναπρογραμματισμό της κυτταρικής λειτουργίας. Επειδή τα μικροσωματίδια κυκλοφορούν απρόσκοπα στο αγγειακό σύστημα, μπορούν να χρησιμεύσουν ως μονάδες μεταφοράς και μετατροπής σηματοδότησης, όχι μόνο στο τοπικό τους περιβάλλον αλλά και σε αξιοσημείωτη απόσταση από τον τόπο προέλευσής τους. Είναι πλέον καλά τεκμηριωμένο ότι σχεδόν όλα τα ευκαρυωτικά κύτταρα έχουν την ικανότητα να απελευθερώνουν μικρά κυστίδια, που γενικά αναφέρονται ως μικροσωματίδια (MPs). Ύπαρξη MPs, τα οποια επιτρέπουν μια επιλεκτική και συγκεντρωμένη απελευθέρωση του περιεχομένου σε κυτταρικό περιβάλλον, για πρώτη φορά παρατηρήθηκε από τον Wolf το 1967 ως σχηματισμός μιας προπηκτικής &quot;σκόνης&quot; γύρω από ενεργοποιημένα αιμοπετάλια (1). Αν και τα MPs είναι παρόντα στο περιφερικό αίμα υγιών ατόμων, τα MPs των αιμοπεταλίων είναι τα πιο άφθονα και αντιπροσωπεύουν το 70% έως 90% όλων των κυκλοφορούντων MPs (2,3), σημειώνοντας αύξησή τους σε πολλές παθολογικές καταστείς. Αυτές οι καταστάσεις περιλαμβάνουν αυτοάνοσες διαταραχές, αθηροσκλήρωση, κακοήθειες και λοιμώξεις μεταξύ άλλων (2,4, 5, 6). Αν και ένας ακριβής ορισμός των MPs παραμένει ασαφής, συνήθως περιγράφονται ως ένας ετερογενής πληθυσμός σφαιρικών δομών με διάμετρο 100-1000 nm , τα οποία απελευθερώνονται με εκβλάστηση της μεμβράνης του πλάσματος (ectocytosis) ως κυστίδια φωσφολιπιδίων που είναι γνωστό ότι εκφράζουν αντιγόνα ειδικά των γονικών κυττάρων τους. Αυτός ο χαρακτηρισμός επιτρέπει τη διαφοροποίησή τους από τα εξωσώματα, με αναφορά σε προσχηματισμένα κυστίδια με διάμετρο μικρότερη από 100 nm που αποθηκεύονται σε ενδοκυτταρικά πολυκυστικά διαμερίσματα και εκκρίνονται όταν αυτά τα ενδοσωμικά διαμερίσματα συντήκονται με τη κυτταρική μεμβράνη του πλάσματος (7,8). Παρα το γεγονός ότι οι ακριβείς μοριακοί μηχανισμοί που καθορίζουν τη δημιουργία MPs δεν είναι γνωστοί, τα βασικά στάδια που καθορίζουν τη διαδικασία επιγραμματικά είναι: η δημιουργία κυτταροπλασματικής προεξοχής, η αναδιοργάνωση του κυτταροσκελετού, η απώλεια της φωσφολιπιδικής ασυμμετρίας μεμβράνης και έκθεση στο εξωτερικό του κυττάρου της φωσφατιδυλοσερίνης με τον σχηματισμό μικροσωματιδίων να έπεται της δημιουργίας «φυσαλίδων» επάνω στην κυτταρική επιφάνεια κατά την εξέλιξη της απόπτωσης. Τα μικροσωματίδια, που αρχικά θεωρήθηκαν αδρανή υπολείμματα του κυτταρικού θανάτου, φαίνεται ότι τελικά αποτελούν δομές με ποικίλες βιολογικές δράσεις και εμπλέκονται τόσο στη φυσιολογική όσο και στη παθογένεια ασθενειών. Ετσι αποτελούν διαμεσολαβητές της κυτταρικής επικοινωνίας μεταφέροντας πλήθος κυτταρικών συστατικών, αλλά και διεργασιών όπως είναι η φλεγμονή, η πήξη, η ενδοθηλιακή ενεργοποίηση, η αντιγονοπαρουσίαση καθώς και η απόπτωση, μεταξύ πολλών άλλων. Συγκεκριμένα, οι προ-φλεγμονώδεις και προ-θρομβωτικές ιδιότητες που τους αποδίδουν πλέον, μπορούν να επηρεάσουν την παθογένεση και την εξέλιξη των ασθενειών. Στο πλαίσιο των κακοηθειών , τα μικροσωματίδια φαίνεται να έχουν ρυθμιστική δράση τόσο στη θρόμβωση όσο και στη φλεγμονή όσο και στην αγγειακή αντιδραστικότητα και την αγγειογένεση. Η παρατήρηση ότι , τα επίπεδα των μικροσωματιδίων στο αίμα των ασθενών με κακοήθεια αυξάνουν δραστικά σε σχέση με τα αντίστοιχα επίπεδα στο δείγμα ελέγχου, ενισχύει την άποψη ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες και επιβεβαιώνει την εμπλοκή τους στην ανοσοθεραπεία. Το αίμα περιέχει μικροσωματίδια (MPs) που προέρχονται από μια ποικιλία τύπων κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων αιμοπεταλίων, μονοκυττάρων και ενδοθηλιακών κυττάρων. Οι όγκοι απελευθερώνουν MPs στην κυκλοφορία. Τα MPs σχηματίζονται από μεμβρανικές εγκολπώσεις που απελευθερώνονται από την κυτταρική επιφάνεια με πρωτεολυτική διάσπαση του κυτταροσκελετού. Όλα τα MP είναι προπηκτικά επειδή παρέχουν μια μεμβρανικη επιφάνεια για την εναρξη του καταρράκτη της πήξης. Είναι σημαντικό ότι η προπηκτική δραστικότητα αυξάνεται με την παρουσία ανιοντικών φωσφολιπιδίων, ιδιαίτερα φωσφατιδυλοσερίνης (PS), και του προπηκτικού ιστικού παράγοντα (TF), ο οποίος είναι ο κυριότερος κυτταρικός ενεργοποιητής του καταρράκτη της πήξης. Τα υψηλά επίπεδα PS + MPs που προέρχονται από αιμοπετάλια είναι παρόντα σε υγιή άτομα, ενώ ο αριθμός των TF +, PS + MPs είναι μη ανιχνεύσιμα ή πολύ χαμηλα. Ωστόσο, τα επίπεδα PS +, TF + MPs ανιχνεύονται εύκολα σε μια ποικιλία ασθενειών και τα μονοκύτταρα φαίνεται να είναι η κύρια κυτταρική πηγή. Στον καρκίνο, τα PS +, TF + MP προέρχονται από όγκους και μπορούν να χρησιμεύσουν ως χρήσιμος Βιοδείκτες για τον εντοπισμό ασθενών που διατρέχουν κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης (9). Αυτή η επισκόπηση θα συνοψίσει τις τρέχουσες γνώσεις μας για τον ρόλο των προπηκτικών μικροσωματιδίων στην αιμόσταση, τη θρόμβωση αλλά κυριως στην επίκτητη θρομβοφιλία. Καθώς το ενδιαφέρον για τα μικροσωματίδια αυξάνεται, απαιτούνται περισσότερες μελέτες, τόσο σε μοντέλα ζώων όσο και σε ασθενείς, που να διασαφηνίζουν το ρόλο τους στην ανοσία, να παρέχουν σαφή στοιχεία για την εμπλοκή τους στην παθογένεια της κακοήθειας και να επιβεβαιώνουν την δυνατότητά τους να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες αλλά και ως θεραπευτικοί στόχοι.","abstract_has_math":false,"creators":["Πολύζος Ανδρέας","Polyzos Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:38:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919108"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919108","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919108","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919108","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919108","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πολύζος Ανδρέας","Polyzos Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919108","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919108"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μικροσωματίδια αντιπροσωπεύουν έναν ετερογενή πληθυσμό κυστιδίων με διάμετρο από 100 έως 1000 nm τα οποία καθώς αποκόπτονται και απελευθερώνονται από τη μεμβράνη του πλάσματος εκφράζουν αντιγόνα που προέρχονται από πυρηνικά, κυτταροπλασματικά και μεμβρανικά μόρια, χαρακτηριστικά των προγονικών τους κυττάρων. Αν και ο σχηματισμός μικροσωματιδίων αντιπροσωπεύει ένα φυσιολογικό φαινόμενο, ένα πλήθος παθολογιών συνδέεται με μια σημαντική αύξηση στα κυκλοφορούντα μικροσωματίδια, συμπεριλαμβανομένων των φλεγμονωδών και αυτοάνοσων ασθενειών, της αθηροσκλήρωσης και των κακοηθειών. Τα μικροσωματίδια εμφανίζουν ένα ευρύ φάσμα βιοδραστικών ουσιών και υποδοχέων στην επιφάνεια τους και φιλοξενούν ένα συμπυκνωμένο σύνολο κυτοκινών, αυξητικών παραγόντων, μορίων προσκόλλησης, DNA, RNA (mRNA και microRNA) και πυρηνικών πρωτεϊνών. Πρόσφατες μελέτες παρείχαν στοιχεία για την έννοια των μικροσωματιδίων ως πραγματικοί φορείς για τη διακυτταρική ανταλλαγή βιολογικών σημάτων και πληροφοριών. Πράγματι, τα μικροσωματίδια μπορούν να μεταφέρουν μέρος των συστατικών τους και το περιεχόμενό τους σε επιλεγμένα κύτταρα-στόχους, προκαλώντας έτσι την ενεργοποίηση των κυττάρων, τη φαινοτυπική τροποποίηση και τον επαναπρογραμματισμό της κυτταρικής λειτουργίας. Επειδή τα μικροσωματίδια κυκλοφορούν απρόσκοπα στο αγγειακό σύστημα, μπορούν να χρησιμεύσουν ως μονάδες μεταφοράς και μετατροπής σηματοδότησης, όχι μόνο στο τοπικό τους περιβάλλον αλλά και σε αξιοσημείωτη απόσταση από τον τόπο προέλευσής τους. Είναι πλέον καλά τεκμηριωμένο ότι σχεδόν όλα τα ευκαρυωτικά κύτταρα έχουν την ικανότητα να απελευθερώνουν μικρά κυστίδια, που γενικά αναφέρονται ως μικροσωματίδια (MPs). Ύπαρξη MPs, τα οποια επιτρέπουν μια επιλεκτική και συγκεντρωμένη απελευθέρωση του περιεχομένου σε κυτταρικό περιβάλλον, για πρώτη φορά παρατηρήθηκε από τον Wolf το 1967 ως σχηματισμός μιας προπηκτικής \"σκόνης\" γύρω από ενεργοποιημένα αιμοπετάλια (1). Αν και τα MPs είναι παρόντα στο περιφερικό αίμα υγιών ατόμων, τα MPs των αιμοπεταλίων είναι τα πιο άφθονα και αντιπροσωπεύουν το 70% έως 90% όλων των κυκλοφορούντων MPs (2,3), σημειώνοντας αύξησή τους σε πολλές παθολογικές καταστείς. Αυτές οι καταστάσεις περιλαμβάνουν αυτοάνοσες διαταραχές, αθηροσκλήρωση, κακοήθειες και λοιμώξεις μεταξύ άλλων (2,4, 5, 6). Αν και ένας ακριβής ορισμός των MPs παραμένει ασαφής, συνήθως περιγράφονται ως ένας ετερογενής πληθυσμός σφαιρικών δομών με διάμετρο 100-1000 nm , τα οποία απελευθερώνονται με εκβλάστηση της μεμβράνης του πλάσματος (ectocytosis) ως κυστίδια φωσφολιπιδίων που είναι γνωστό ότι εκφράζουν αντιγόνα ειδικά των γονικών κυττάρων τους. Αυτός ο χαρακτηρισμός επιτρέπει τη διαφοροποίησή τους από τα εξωσώματα, με αναφορά σε προσχηματισμένα κυστίδια με διάμετρο μικρότερη από 100 nm που αποθηκεύονται σε ενδοκυτταρικά πολυκυστικά διαμερίσματα και εκκρίνονται όταν αυτά τα ενδοσωμικά διαμερίσματα συντήκονται με τη κυτταρική μεμβράνη του πλάσματος (7,8). Παρα το γεγονός ότι οι ακριβείς μοριακοί μηχανισμοί που καθορίζουν τη δημιουργία MPs δεν είναι γνωστοί, τα βασικά στάδια που καθορίζουν τη διαδικασία επιγραμματικά είναι: η δημιουργία κυτταροπλασματικής προεξοχής, η αναδιοργάνωση του κυτταροσκελετού, η απώλεια της φωσφολιπιδικής ασυμμετρίας μεμβράνης και έκθεση στο εξωτερικό του κυττάρου της φωσφατιδυλοσερίνης με τον σχηματισμό μικροσωματιδίων να έπεται της δημιουργίας «φυσαλίδων» επάνω στην κυτταρική επιφάνεια κατά την εξέλιξη της απόπτωσης. Τα μικροσωματίδια, που αρχικά θεωρήθηκαν αδρανή υπολείμματα του κυτταρικού θανάτου, φαίνεται ότι τελικά αποτελούν δομές με ποικίλες βιολογικές δράσεις και εμπλέκονται τόσο στη φυσιολογική όσο και στη παθογένεια ασθενειών. Ετσι αποτελούν διαμεσολαβητές της κυτταρικής επικοινωνίας μεταφέροντας πλήθος κυτταρικών συστατικών, αλλά και διεργασιών όπως είναι η φλεγμονή, η πήξη, η ενδοθηλιακή ενεργοποίηση, η αντιγονοπαρουσίαση καθώς και η απόπτωση, μεταξύ πολλών άλλων. Συγκεκριμένα, οι προ-φλεγμονώδεις και προ-θρομβωτικές ιδιότητες που τους αποδίδουν πλέον, μπορούν να επηρεάσουν την παθογένεση και την εξέλιξη των ασθενειών. Στο πλαίσιο των κακοηθειών , τα μικροσωματίδια φαίνεται να έχουν ρυθμιστική δράση τόσο στη θρόμβωση όσο και στη φλεγμονή όσο και στην αγγειακή αντιδραστικότητα και την αγγειογένεση. Η παρατήρηση ότι , τα επίπεδα των μικροσωματιδίων στο αίμα των ασθενών με κακοήθεια αυξάνουν δραστικά σε σχέση με τα αντίστοιχα επίπεδα στο δείγμα ελέγχου, ενισχύει την άποψη ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες και επιβεβαιώνει την εμπλοκή τους στην ανοσοθεραπεία. Το αίμα περιέχει μικροσωματίδια (MPs) που προέρχονται από μια ποικιλία τύπων κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων αιμοπεταλίων, μονοκυττάρων και ενδοθηλιακών κυττάρων. Οι όγκοι απελευθερώνουν MPs στην κυκλοφορία. Τα MPs σχηματίζονται από μεμβρανικές εγκολπώσεις που απελευθερώνονται από την κυτταρική επιφάνεια με πρωτεολυτική διάσπαση του κυτταροσκελετού. Όλα τα MP είναι προπηκτικά επειδή παρέχουν μια μεμβρανικη επιφάνεια για την εναρξη του καταρράκτη της πήξης. Είναι σημαντικό ότι η προπηκτική δραστικότητα αυξάνεται με την παρουσία ανιοντικών φωσφολιπιδίων, ιδιαίτερα φωσφατιδυλοσερίνης (PS), και του προπηκτικού ιστικού παράγοντα (TF), ο οποίος είναι ο κυριότερος κυτταρικός ενεργοποιητής του καταρράκτη της πήξης. Τα υψηλά επίπεδα PS + MPs που προέρχονται από αιμοπετάλια είναι παρόντα σε υγιή άτομα, ενώ ο αριθμός των TF +, PS + MPs είναι μη ανιχνεύσιμα ή πολύ χαμηλα. Ωστόσο, τα επίπεδα PS +, TF + MPs ανιχνεύονται εύκολα σε μια ποικιλία ασθενειών και τα μονοκύτταρα φαίνεται να είναι η κύρια κυτταρική πηγή. Στον καρκίνο, τα PS +, TF + MP προέρχονται από όγκους και μπορούν να χρησιμεύσουν ως χρήσιμος Βιοδείκτες για τον εντοπισμό ασθενών που διατρέχουν κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης (9). Αυτή η επισκόπηση θα συνοψίσει τις τρέχουσες γνώσεις μας για τον ρόλο των προπηκτικών μικροσωματιδίων στην αιμόσταση, τη θρόμβωση αλλά κυριως στην επίκτητη θρομβοφιλία. Καθώς το ενδιαφέρον για τα μικροσωματίδια αυξάνεται, απαιτούνται περισσότερες μελέτες, τόσο σε μοντέλα ζώων όσο και σε ασθενείς, που να διασαφηνίζουν το ρόλο τους στην ανοσία, να παρέχουν σαφή στοιχεία για την εμπλοκή τους στην παθογένεια της κακοήθειας και να επιβεβαιώνουν την δυνατότητά τους να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες αλλά και ως θεραπευτικοί στόχοι.","Microparticles represent a heterogeneous population of vesicles with a diameter of 100 to 1000 nm that are released by budding of the plasma membrane and express antigens specific of their parental cells. Although microparticle formation represents a physiological phenomenon, a multitude of pathologies are associated with a considerable increase in circulating microparticles, including inflammatory and autoimmune diseases, atherosclerosis, and malignancies. Microparticles display an broad spectrum of bioactive substances and receptors on their surface and harbor a concentrated set of cytokines, growth factors, adhesion molecules, signaling proteins, DNA, RNA (mRNA, and microRNA). Recent studies provided evidence for the concept of microparticles as veritable vectors for the intercellular exchange of biological signals and information. Indeed, microparticles may transfer part of their components and content to selected target cells, thus mediating cell activation, phenotypic modification, and reprogramming of cell function. Because microparticles readily circulate in the vasculature, they may serve as shuttle modules and signaling transducers not only in their local environment but also at remarkable distance from their site of origin. It is well established that virtually all eukaryotic cells possess the fundamental capacity to release small vesicles, generally referred to as microparticles (MPs). Existence of MPs, which allow a selective and concentrated release of the cellular content into the surrounding milieu, was first noticed by Wolf in 1967 as formation of a procoagulant “dust” around activated blood platelets (1). Although MPs are present in peripheral blood of healthy individuals, with platelet MPs being the most abundant and representing 70% to 90% of all circulating MPs, (2,3) marked elevations occur in many disease states. These conditions include autoimmune disorders, atherosclerosis, malignancies, and infection among others (2,4,5,6). Although a precise definition of MPs remains elusive, they are commonly described as a heterogeneous population of spherical structures with a diameter of 100 to 1000 nm, which are released by budding of the plasma membrane (ectocytosis) as phospholipid vesicles known to express antigens specific of their parental cells. This characterization allows differentiation from exosomes, referring to preformed vesicles with are diameter of less than 100 nm that are stored intracellularly in multivesicular compartments and are secreted when these endosomal compartments fuse with the cell plasma membrane (7,8). Despite the fact that the precise molecular mechanisms determining the generation of MPs are not known, the basic stages that define the procedure are: cytoplasmic prominence, cytoskeleton reorganization, loss of phospholipid asymmetry membrane and exposure to the outside of its cell Phosphatidylserine by the formation of microparticles following the formation of \"bubbles\" on the cell surface during the course of apoptosis. The microparticles, which were initially considered dormant residues of cell death, ultimately appear to be structures with a variety of biological activities and are involved in both normal and pathogenic diseases. Thus, they mediate cellular communication by transferring a variety of cellular components, but also processes such as inflammation, coagulation, endothelial activation, orthoreduction and apoptosis, among many others. In particular, pro-inflammatory and pre-thrombotic properties that give them a lot, can affect the pathogenesis and the development of diseases. In the context of malignancies, the microparticles appear to have a regulatory activity in both thrombosis and inflammation as well as vascular reactivity and angiogenesis. The observation that the levels of microparticles in the blood of patients with malignancies drastically increased compared to the corresponding levels in the control sample, supports the view that can be used as biomarkers and confirms the involvement tots in immunotherapy. Blood contains microparticles (MPs) derived from a variety of cell types, including platelets, monocytes, and endothelial cells. In addition, tumors release MPs into the circulation. MPs are formed from membrane blebs that are released from the cell surface by proteolytic cleavage of the cytoskeleton. All MPs are procoagulant because they provide a membrane surface for the assembly of components of the coagulation protease cascade. Importantly, procoagulant activity is increased by the presence of anionic phospholipids, particularly phosphatidylserine (PS), and the procoagulant protein tissue factor (TF), which is the major cellular activator of the clotting cascade. High levels of platelet-derived PS+ MPs are present in healthy individuals, whereas the number of TF+, PS+ MPs is undetectable or very low. However, levels of PS+, TF+ MPs are readily detected in a variety of diseases, and monocytes appear to be the primary cellular source. In cancer, PS+, TF+ MPs are derived from tumors and may serve as a useful biomarker to identify patients at risk for venous thrombosis (9). This review will summarize our current knowledge of the role of procoagulant microparticles in haemostasis, thrombosis but mainly in acquired thrombophilia. As interest in microparticles is increasing, more studies, both in animal models and in patients, to clarify their role in immunity, to provide clear evidence of their involvement in the pathogenesis of malignancy and to confirm their ability to use as biomarkers but also as therapeutic targets."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των μικροσωματιδίων (MPS) στην επίκτητη θρομβοφιλία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πολύζος Ανδρέας","Polyzos Andreas"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Τα μικροσωματίδια αντιπροσωπεύουν έναν ετερογενή πληθυσμό κυστιδίων με διάμετρο από 100 έως 1000 nm τα οποία καθώς αποκόπτονται και απελευθερώνονται από τη μεμβράνη του πλάσματος εκφράζουν αντιγόνα που προέρχονται από πυρηνικά, κυτταροπλασματικά και μεμβρανικά μόρια, χαρακτηριστικά των προγονικών τους κυττάρων. Αν και ο σχηματισμός μικροσωματιδίων αντιπροσωπεύει ένα φυσιολογικό φαινόμενο, ένα πλήθος παθολογιών συνδέεται με μια σημαντική αύξηση στα κυκλοφορούντα μικροσωματίδια, συμπεριλαμβανομένων των φλεγμονωδών και αυτοάνοσων ασθενειών, της αθηροσκλήρωσης και των κακοηθειών. Τα μικροσωματίδια εμφανίζουν ένα ευρύ φάσμα βιοδραστικών ουσιών και υποδοχέων στην επιφάνεια τους και φιλοξενούν ένα συμπυκνωμένο σύνολο κυτοκινών, αυξητικών παραγόντων, μορίων προσκόλλησης, DNA, RNA (mRNA και microRNA) και πυρηνικών πρωτεϊνών. Πρόσφατες μελέτες παρείχαν στοιχεία για την έννοια των μικροσωματιδίων ως πραγματικοί φορείς για τη διακυτταρική ανταλλαγή βιολογικών σημάτων και πληροφοριών. Πράγματι, τα μικροσωματίδια μπορούν να μεταφέρουν μέρος των συστατικών τους και το περιεχόμενό τους σε επιλεγμένα κύτταρα-στόχους, προκαλώντας έτσι την ενεργοποίηση των κυττάρων, τη φαινοτυπική τροποποίηση και τον επαναπρογραμματισμό της κυτταρικής λειτουργίας. Επειδή τα μικροσωματίδια κυκλοφορούν απρόσκοπα στο αγγειακό σύστημα, μπορούν να χρησιμεύσουν ως μονάδες μεταφοράς και μετατροπής σηματοδότησης, όχι μόνο στο τοπικό τους περιβάλλον αλλά και σε αξιοσημείωτη απόσταση από τον τόπο προέλευσής τους. Είναι πλέον καλά τεκμηριωμένο ότι σχεδόν όλα τα ευκαρυωτικά κύτταρα έχουν την ικανότητα να απελευθερώνουν μικρά κυστίδια, που γενικά αναφέρονται ως μικροσωματίδια (MPs). Ύπαρξη MPs, τα οποια επιτρέπουν μια επιλεκτική και συγκεντρωμένη απελευθέρωση του περιεχομένου σε κυτταρικό περιβάλλον, για πρώτη φορά παρατηρήθηκε από τον Wolf το 1967 ως σχηματισμός μιας προπηκτικής \"σκόνης\" γύρω από ενεργοποιημένα αιμοπετάλια (1). Αν και τα MPs είναι παρόντα στο περιφερικό αίμα υγιών ατόμων, τα MPs των αιμοπεταλίων είναι τα πιο άφθονα και αντιπροσωπεύουν το 70% έως 90% όλων των κυκλοφορούντων MPs (2,3), σημειώνοντας αύξησή τους σε πολλές παθολογικές καταστείς. Αυτές οι καταστάσεις περιλαμβάνουν αυτοάνοσες διαταραχές, αθηροσκλήρωση, κακοήθειες και λοιμώξεις μεταξύ άλλων (2,4, 5, 6). Αν και ένας ακριβής ορισμός των MPs παραμένει ασαφής, συνήθως περιγράφονται ως ένας ετερογενής πληθυσμός σφαιρικών δομών με διάμετρο 100-1000 nm , τα οποία απελευθερώνονται με εκβλάστηση της μεμβράνης του πλάσματος (ectocytosis) ως κυστίδια φωσφολιπιδίων που είναι γνωστό ότι εκφράζουν αντιγόνα ειδικά των γονικών κυττάρων τους. Αυτός ο χαρακτηρισμός επιτρέπει τη διαφοροποίησή τους από τα εξωσώματα, με αναφορά σε προσχηματισμένα κυστίδια με διάμετρο μικρότερη από 100 nm που αποθηκεύονται σε ενδοκυτταρικά πολυκυστικά διαμερίσματα και εκκρίνονται όταν αυτά τα ενδοσωμικά διαμερίσματα συντήκονται με τη κυτταρική μεμβράνη του πλάσματος (7,8). Παρα το γεγονός ότι οι ακριβείς μοριακοί μηχανισμοί που καθορίζουν τη δημιουργία MPs δεν είναι γνωστοί, τα βασικά στάδια που καθορίζουν τη διαδικασία επιγραμματικά είναι: η δημιουργία κυτταροπλασματικής προεξοχής, η αναδιοργάνωση του κυτταροσκελετού, η απώλεια της φωσφολιπιδικής ασυμμετρίας μεμβράνης και έκθεση στο εξωτερικό του κυττάρου της φωσφατιδυλοσερίνης με τον σχηματισμό μικροσωματιδίων να έπεται της δημιουργίας «φυσαλίδων» επάνω στην κυτταρική επιφάνεια κατά την εξέλιξη της απόπτωσης. Τα μικροσωματίδια, που αρχικά θεωρήθηκαν αδρανή υπολείμματα του κυτταρικού θανάτου, φαίνεται ότι τελικά αποτελούν δομές με ποικίλες βιολογικές δράσεις και εμπλέκονται τόσο στη φυσιολογική όσο και στη παθογένεια ασθενειών. Ετσι αποτελούν διαμεσολαβητές της κυτταρικής επικοινωνίας μεταφέροντας πλήθος κυτταρικών συστατικών, αλλά και διεργασιών όπως είναι η φλεγμονή, η πήξη, η ενδοθηλιακή ενεργοποίηση, η αντιγονοπαρουσίαση καθώς και η απόπτωση, μεταξύ πολλών άλλων. Συγκεκριμένα, οι προ-φλεγμονώδεις και προ-θρομβωτικές ιδιότητες που τους αποδίδουν πλέον, μπορούν να επηρεάσουν την παθογένεση και την εξέλιξη των ασθενειών. Στο πλαίσιο των κακοηθειών , τα μικροσωματίδια φαίνεται να έχουν ρυθμιστική δράση τόσο στη θρόμβωση όσο και στη φλεγμονή όσο και στην αγγειακή αντιδραστικότητα και την αγγειογένεση. Η παρατήρηση ότι , τα επίπεδα των μικροσωματιδίων στο αίμα των ασθενών με κακοήθεια αυξάνουν δραστικά σε σχέση με τα αντίστοιχα επίπεδα στο δείγμα ελέγχου, ενισχύει την άποψη ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες και επιβεβαιώνει την εμπλοκή τους στην ανοσοθεραπεία. Το αίμα περιέχει μικροσωματίδια (MPs) που προέρχονται από μια ποικιλία τύπων κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων αιμοπεταλίων, μονοκυττάρων και ενδοθηλιακών κυττάρων. Οι όγκοι απελευθερώνουν MPs στην κυκλοφορία. Τα MPs σχηματίζονται από μεμβρανικές εγκολπώσεις που απελευθερώνονται από την κυτταρική επιφάνεια με πρωτεολυτική διάσπαση του κυτταροσκελετού. Όλα τα MP είναι προπηκτικά επειδή παρέχουν μια μεμβρανικη επιφάνεια για την εναρξη του καταρράκτη της πήξης. Είναι σημαντικό ότι η προπηκτική δραστικότητα αυξάνεται με την παρουσία ανιοντικών φωσφολιπιδίων, ιδιαίτερα φωσφατιδυλοσερίνης (PS), και του προπηκτικού ιστικού παράγοντα (TF), ο οποίος είναι ο κυριότερος κυτταρικός ενεργοποιητής του καταρράκτη της πήξης. Τα υψηλά επίπεδα PS + MPs που προέρχονται από αιμοπετάλια είναι παρόντα σε υγιή άτομα, ενώ ο αριθμός των TF +, PS + MPs είναι μη ανιχνεύσιμα ή πολύ χαμηλα. Ωστόσο, τα επίπεδα PS +, TF + MPs ανιχνεύονται εύκολα σε μια ποικιλία ασθενειών και τα μονοκύτταρα φαίνεται να είναι η κύρια κυτταρική πηγή. Στον καρκίνο, τα PS +, TF + MP προέρχονται από όγκους και μπορούν να χρησιμεύσουν ως χρήσιμος Βιοδείκτες για τον εντοπισμό ασθενών που διατρέχουν κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης (9). Αυτή η επισκόπηση θα συνοψίσει τις τρέχουσες γνώσεις μας για τον ρόλο των προπηκτικών μικροσωματιδίων στην αιμόσταση, τη θρόμβωση αλλά κυριως στην επίκτητη θρομβοφιλία. Καθώς το ενδιαφέρον για τα μικροσωματίδια αυξάνεται, απαιτούνται περισσότερες μελέτες, τόσο σε μοντέλα ζώων όσο και σε ασθενείς, που να διασαφηνίζουν το ρόλο τους στην ανοσία, να παρέχουν σαφή στοιχεία για την εμπλοκή τους στην παθογένεια της κακοήθειας και να επιβεβαιώνουν την δυνατότητά τους να χρησιμοποιηθούν ως Βιοδείκτες αλλά και ως θεραπευτικοί στόχοι.","Microparticles represent a heterogeneous population of vesicles with a diameter of 100 to 1000 nm that are released by budding of the plasma membrane and express antigens specific of their parental cells. Although microparticle formation represents a physiological phenomenon, a multitude of pathologies are associated with a considerable increase in circulating microparticles, including inflammatory and autoimmune diseases, atherosclerosis, and malignancies. Microparticles display an broad spectrum of bioactive substances and receptors on their surface and harbor a concentrated set of cytokines, growth factors, adhesion molecules, signaling proteins, DNA, RNA (mRNA, and microRNA). Recent studies provided evidence for the concept of microparticles as veritable vectors for the intercellular exchange of biological signals and information. Indeed, microparticles may transfer part of their components and content to selected target cells, thus mediating cell activation, phenotypic modification, and reprogramming of cell function. Because microparticles readily circulate in the vasculature, they may serve as shuttle modules and signaling transducers not only in their local environment but also at remarkable distance from their site of origin. It is well established that virtually all eukaryotic cells possess the fundamental capacity to release small vesicles, generally referred to as microparticles (MPs). Existence of MPs, which allow a selective and concentrated release of the cellular content into the surrounding milieu, was first noticed by Wolf in 1967 as formation of a procoagulant “dust” around activated blood platelets (1). Although MPs are present in peripheral blood of healthy individuals, with platelet MPs being the most abundant and representing 70% to 90% of all circulating MPs, (2,3) marked elevations occur in many disease states. These conditions include autoimmune disorders, atherosclerosis, malignancies, and infection among others (2,4,5,6). Although a precise definition of MPs remains elusive, they are commonly described as a heterogeneous population of spherical structures with a diameter of 100 to 1000 nm, which are released by budding of the plasma membrane (ectocytosis) as phospholipid vesicles known to express antigens specific of their parental cells. This characterization allows differentiation from exosomes, referring to preformed vesicles with are diameter of less than 100 nm that are stored intracellularly in multivesicular compartments and are secreted when these endosomal compartments fuse with the cell plasma membrane (7,8). Despite the fact that the precise molecular mechanisms determining the generation of MPs are not known, the basic stages that define the procedure are: cytoplasmic prominence, cytoskeleton reorganization, loss of phospholipid asymmetry membrane and exposure to the outside of its cell Phosphatidylserine by the formation of microparticles following the formation of \"bubbles\" on the cell surface during the course of apoptosis. The microparticles, which were initially considered dormant residues of cell death, ultimately appear to be structures with a variety of biological activities and are involved in both normal and pathogenic diseases. Thus, they mediate cellular communication by transferring a variety of cellular components, but also processes such as inflammation, coagulation, endothelial activation, orthoreduction and apoptosis, among many others. In particular, pro-inflammatory and pre-thrombotic properties that give them a lot, can affect the pathogenesis and the development of diseases. In the context of malignancies, the microparticles appear to have a regulatory activity in both thrombosis and inflammation as well as vascular reactivity and angiogenesis. The observation that the levels of microparticles in the blood of patients with malignancies drastically increased compared to the corresponding levels in the control sample, supports the view that can be used as biomarkers and confirms the involvement tots in immunotherapy. Blood contains microparticles (MPs) derived from a variety of cell types, including platelets, monocytes, and endothelial cells. In addition, tumors release MPs into the circulation. MPs are formed from membrane blebs that are released from the cell surface by proteolytic cleavage of the cytoskeleton. All MPs are procoagulant because they provide a membrane surface for the assembly of components of the coagulation protease cascade. Importantly, procoagulant activity is increased by the presence of anionic phospholipids, particularly phosphatidylserine (PS), and the procoagulant protein tissue factor (TF), which is the major cellular activator of the clotting cascade. High levels of platelet-derived PS+ MPs are present in healthy individuals, whereas the number of TF+, PS+ MPs is undetectable or very low. However, levels of PS+, TF+ MPs are readily detected in a variety of diseases, and monocytes appear to be the primary cellular source. In cancer, PS+, TF+ MPs are derived from tumors and may serve as a useful biomarker to identify patients at risk for venous thrombosis (9). This review will summarize our current knowledge of the role of procoagulant microparticles in haemostasis, thrombosis but mainly in acquired thrombophilia. As interest in microparticles is increasing, more studies, both in animal models and in patients, to clarify their role in immunity, to provide clear evidence of their involvement in the pathogenesis of malignancy and to confirm their ability to use as biomarkers but also as therapeutic targets."],"dc:identifier":["uoadl:2919108","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919108"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος των μικροσωματιδίων (MPS) στην επίκτητη θρομβοφιλία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:38:58Z"}