{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919157"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919157","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αποδόμηση της ικανότητας χωρικής, χρονικής και σημασιακής απαρτίωσης της βιωματικής μνήμης στην τρίτη ηλικία","abstract":"Στην παρούσα μελέτη έγινε χρήση ενός νέου παραδείγματος εξέτασης της βιωματικής μνήμης στον γηράσκοντα πληθυσμό, εμπνευσμένο από την αναπτυξιακή βιβλιογραφία. Σειρά τελευταίων μελετών δείχνει ότι η ικανότητα ακριβούς αναβίωσης προσωπικών εμπειριών αναπτύσσεται βαθμιαία με την ηλικία και διαταράσσεται σε μεγάλο βαθμό στο γήρας. Φαίνεται συγκεκριμένα η δυσκολία των μικρών παιδιών να ανακαλέσουν ενοποιημένες τις σημαντικές χώρο-χρονικές και σημασιακές συνιστώσες μιας αληθινής εμπειρίας, πράγμα που καταδεικνύει την παρατεταμένη ανάπτυξη του ιππόκαμπου κατά τα πρώτα έτη της ζωής. Με αφορμή αυτά τα ευρήματα, εικάζεται ότι αυτή ακριβώς η ικανότητα απαρτίωσης ή ενοποίησης (binding) των επιμέρους στοιχείων ενός βιώματος θα εμφανίζει και προοδευτική αποδόμηση στην τρίτη ηλικία ή/και στις παθήσεις εκείνες όπου πλήττεται το φυσικό λειτουργικό απαρτιωτικό κέντρο (ο έσω κροταφικός λοβός). Συγκρίθηκε η ικανότητα μιας ομάδας γηραιότερων (60-80 ετών) και μιας ομάδας νεότερων υγιών ατόμων (20-40) να ανακαλούν ποια αντικείμενα (WHAT – σημασιακό περιεχόμενο), τοποθετήθηκαν με ποια σειρά (WHEN - χρονικό πλαίσιο), σε ποιες συγκεκριμένες θέσεις ενός πλέγματος (WHERE - χωρικό πλαίσιο). Οι δύο ομάδες ήταν εξισωμένες ως προς τον γενικό νοητικό δείκτη (MoCA), το επίπεδο των εκτελεστικών λειτουργιών (FAB, TMTb-a), καθώς και ως προς τα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και στρες (DASS). Σύμφωνα με τις προβλέψεις, βρέθηκε ότι η ομάδα των γηραιότερων είχε μειωμένη ικανότητα ανάκλησης των σωστών αλληλουχιών αντικειμένων και θέσεων, και ότι η ικανότητα επιτυχούς απαρτίωσης ήταν συνδεδεμένη με τον δείκτη ταχύτητας επεξεργασίας των πληροφοριών. Τέλος, αναδείχθηκαν ηλικιακές διαφορές στην αναφορά της υποκείμενης αίσθησης η οποία συνόδευε την ανάμνηση, με τους γηραιότερους να αναφέρουν λιγότερο ένα αίσθημα ανάκλησης του επεισοδίου και περισσότερο μια οικειότητα με τα αντικείμενα και τις χώρο-χρονικές τους σχέσεις όταν επέλυαν τη δοκιμασία. Ακολουθεί συζήτηση των ευρημάτων και των μεθοδολογικών περιορισμών της παρούσας μελέτης.","abstract_html":"Στην παρούσα μελέτη έγινε χρήση ενός νέου παραδείγματος εξέτασης της βιωματικής μνήμης στον γηράσκοντα πληθυσμό, εμπνευσμένο από την αναπτυξιακή βιβλιογραφία. Σειρά τελευταίων μελετών δείχνει ότι η ικανότητα ακριβούς αναβίωσης προσωπικών εμπειριών αναπτύσσεται βαθμιαία με την ηλικία και διαταράσσεται σε μεγάλο βαθμό στο γήρας. Φαίνεται συγκεκριμένα η δυσκολία των μικρών παιδιών να ανακαλέσουν ενοποιημένες τις σημαντικές χώρο-χρονικές και σημασιακές συνιστώσες μιας αληθινής εμπειρίας, πράγμα που καταδεικνύει την παρατεταμένη ανάπτυξη του ιππόκαμπου κατά τα πρώτα έτη της ζωής. Με αφορμή αυτά τα ευρήματα, εικάζεται ότι αυτή ακριβώς η ικανότητα απαρτίωσης ή ενοποίησης (binding) των επιμέρους στοιχείων ενός βιώματος θα εμφανίζει και προοδευτική αποδόμηση στην τρίτη ηλικία ή/και στις παθήσεις εκείνες όπου πλήττεται το φυσικό λειτουργικό απαρτιωτικό κέντρο (ο έσω κροταφικός λοβός). Συγκρίθηκε η ικανότητα μιας ομάδας γηραιότερων (60-80 ετών) και μιας ομάδας νεότερων υγιών ατόμων (20-40) να ανακαλούν ποια αντικείμενα (WHAT – σημασιακό περιεχόμενο), τοποθετήθηκαν με ποια σειρά (WHEN - χρονικό πλαίσιο), σε ποιες συγκεκριμένες θέσεις ενός πλέγματος (WHERE - χωρικό πλαίσιο). Οι δύο ομάδες ήταν εξισωμένες ως προς τον γενικό νοητικό δείκτη (MoCA), το επίπεδο των εκτελεστικών λειτουργιών (FAB, TMTb-a), καθώς και ως προς τα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και στρες (DASS). Σύμφωνα με τις προβλέψεις, βρέθηκε ότι η ομάδα των γηραιότερων είχε μειωμένη ικανότητα ανάκλησης των σωστών αλληλουχιών αντικειμένων και θέσεων, και ότι η ικανότητα επιτυχούς απαρτίωσης ήταν συνδεδεμένη με τον δείκτη ταχύτητας επεξεργασίας των πληροφοριών. Τέλος, αναδείχθηκαν ηλικιακές διαφορές στην αναφορά της υποκείμενης αίσθησης η οποία συνόδευε την ανάμνηση, με τους γηραιότερους να αναφέρουν λιγότερο ένα αίσθημα ανάκλησης του επεισοδίου και περισσότερο μια οικειότητα με τα αντικείμενα και τις χώρο-χρονικές τους σχέσεις όταν επέλυαν τη δοκιμασία. Ακολουθεί συζήτηση των ευρημάτων και των μεθοδολογικών περιορισμών της παρούσας μελέτης.","abstract_has_math":false,"creators":["Βαρελά Βασιλική","Varela Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919157"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919157","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919157","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919157","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919157","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαρελά Βασιλική","Varela Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919157","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919157"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα μελέτη έγινε χρήση ενός νέου παραδείγματος εξέτασης της βιωματικής μνήμης στον γηράσκοντα πληθυσμό, εμπνευσμένο από την αναπτυξιακή βιβλιογραφία. Σειρά τελευταίων μελετών δείχνει ότι η ικανότητα ακριβούς αναβίωσης προσωπικών εμπειριών αναπτύσσεται βαθμιαία με την ηλικία και διαταράσσεται σε μεγάλο βαθμό στο γήρας. Φαίνεται συγκεκριμένα η δυσκολία των μικρών παιδιών να ανακαλέσουν ενοποιημένες τις σημαντικές χώρο-χρονικές και σημασιακές συνιστώσες μιας αληθινής εμπειρίας, πράγμα που καταδεικνύει την παρατεταμένη ανάπτυξη του ιππόκαμπου κατά τα πρώτα έτη της ζωής. Με αφορμή αυτά τα ευρήματα, εικάζεται ότι αυτή ακριβώς η ικανότητα απαρτίωσης ή ενοποίησης (binding) των επιμέρους στοιχείων ενός βιώματος θα εμφανίζει και προοδευτική αποδόμηση στην τρίτη ηλικία ή/και στις παθήσεις εκείνες όπου πλήττεται το φυσικό λειτουργικό απαρτιωτικό κέντρο (ο έσω κροταφικός λοβός). Συγκρίθηκε η ικανότητα μιας ομάδας γηραιότερων (60-80 ετών) και μιας ομάδας νεότερων υγιών ατόμων (20-40) να ανακαλούν ποια αντικείμενα (WHAT – σημασιακό περιεχόμενο), τοποθετήθηκαν με ποια σειρά (WHEN - χρονικό πλαίσιο), σε ποιες συγκεκριμένες θέσεις ενός πλέγματος (WHERE - χωρικό πλαίσιο). Οι δύο ομάδες ήταν εξισωμένες ως προς τον γενικό νοητικό δείκτη (MoCA), το επίπεδο των εκτελεστικών λειτουργιών (FAB, TMTb-a), καθώς και ως προς τα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και στρες (DASS). Σύμφωνα με τις προβλέψεις, βρέθηκε ότι η ομάδα των γηραιότερων είχε μειωμένη ικανότητα ανάκλησης των σωστών αλληλουχιών αντικειμένων και θέσεων, και ότι η ικανότητα επιτυχούς απαρτίωσης ήταν συνδεδεμένη με τον δείκτη ταχύτητας επεξεργασίας των πληροφοριών. Τέλος, αναδείχθηκαν ηλικιακές διαφορές στην αναφορά της υποκείμενης αίσθησης η οποία συνόδευε την ανάμνηση, με τους γηραιότερους να αναφέρουν λιγότερο ένα αίσθημα ανάκλησης του επεισοδίου και περισσότερο μια οικειότητα με τα αντικείμενα και τις χώρο-χρονικές τους σχέσεις όταν επέλυαν τη δοκιμασία. Ακολουθεί συζήτηση των ευρημάτων και των μεθοδολογικών περιορισμών της παρούσας μελέτης.","In the present study, a new paradigm for the examination of experiential memory in the aging population was used, inspired by the developmental and ethological literature. A number of recent studies have shown that the ability to accurately recall the semantic and spatio-temproal aspects of an experienced event bound together develops gradually with age and is greatly impaired in old age, reflecting developmental changes in the integrity of medial temporal lobe structures. Using a What-Where-When visuospatial reconstruction task, the experiential memory performance of a group of healthy older adults (aged 60-80) was compared to that of a group of younger adults (aged 20-40). Both groups were equated on the general cognitive index (MoCA), their executive functioning (FAB, Trails b-a), and on depression, anxiety, and stress indices (DASS). As hypothesized, the performance of the older adults in the binding task was significantly impaired, with younger participants recalling three times the amount of bound semantic and spatio-temporal elements than their older counterparts. Psychomotor speed was found to be lower in older adults and was the only neuropsychological index to significantly affect success on the WWW binding task."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αποδόμηση της ικανότητας χωρικής, χρονικής και σημασιακής απαρτίωσης της βιωματικής μνήμης στην τρίτη ηλικία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαρελά Βασιλική","Varela Vasiliki"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Στην παρούσα μελέτη έγινε χρήση ενός νέου παραδείγματος εξέτασης της βιωματικής μνήμης στον γηράσκοντα πληθυσμό, εμπνευσμένο από την αναπτυξιακή βιβλιογραφία. Σειρά τελευταίων μελετών δείχνει ότι η ικανότητα ακριβούς αναβίωσης προσωπικών εμπειριών αναπτύσσεται βαθμιαία με την ηλικία και διαταράσσεται σε μεγάλο βαθμό στο γήρας. Φαίνεται συγκεκριμένα η δυσκολία των μικρών παιδιών να ανακαλέσουν ενοποιημένες τις σημαντικές χώρο-χρονικές και σημασιακές συνιστώσες μιας αληθινής εμπειρίας, πράγμα που καταδεικνύει την παρατεταμένη ανάπτυξη του ιππόκαμπου κατά τα πρώτα έτη της ζωής. Με αφορμή αυτά τα ευρήματα, εικάζεται ότι αυτή ακριβώς η ικανότητα απαρτίωσης ή ενοποίησης (binding) των επιμέρους στοιχείων ενός βιώματος θα εμφανίζει και προοδευτική αποδόμηση στην τρίτη ηλικία ή/και στις παθήσεις εκείνες όπου πλήττεται το φυσικό λειτουργικό απαρτιωτικό κέντρο (ο έσω κροταφικός λοβός). Συγκρίθηκε η ικανότητα μιας ομάδας γηραιότερων (60-80 ετών) και μιας ομάδας νεότερων υγιών ατόμων (20-40) να ανακαλούν ποια αντικείμενα (WHAT – σημασιακό περιεχόμενο), τοποθετήθηκαν με ποια σειρά (WHEN - χρονικό πλαίσιο), σε ποιες συγκεκριμένες θέσεις ενός πλέγματος (WHERE - χωρικό πλαίσιο). Οι δύο ομάδες ήταν εξισωμένες ως προς τον γενικό νοητικό δείκτη (MoCA), το επίπεδο των εκτελεστικών λειτουργιών (FAB, TMTb-a), καθώς και ως προς τα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και στρες (DASS). Σύμφωνα με τις προβλέψεις, βρέθηκε ότι η ομάδα των γηραιότερων είχε μειωμένη ικανότητα ανάκλησης των σωστών αλληλουχιών αντικειμένων και θέσεων, και ότι η ικανότητα επιτυχούς απαρτίωσης ήταν συνδεδεμένη με τον δείκτη ταχύτητας επεξεργασίας των πληροφοριών. Τέλος, αναδείχθηκαν ηλικιακές διαφορές στην αναφορά της υποκείμενης αίσθησης η οποία συνόδευε την ανάμνηση, με τους γηραιότερους να αναφέρουν λιγότερο ένα αίσθημα ανάκλησης του επεισοδίου και περισσότερο μια οικειότητα με τα αντικείμενα και τις χώρο-χρονικές τους σχέσεις όταν επέλυαν τη δοκιμασία. Ακολουθεί συζήτηση των ευρημάτων και των μεθοδολογικών περιορισμών της παρούσας μελέτης.","In the present study, a new paradigm for the examination of experiential memory in the aging population was used, inspired by the developmental and ethological literature. A number of recent studies have shown that the ability to accurately recall the semantic and spatio-temproal aspects of an experienced event bound together develops gradually with age and is greatly impaired in old age, reflecting developmental changes in the integrity of medial temporal lobe structures. Using a What-Where-When visuospatial reconstruction task, the experiential memory performance of a group of healthy older adults (aged 60-80) was compared to that of a group of younger adults (aged 20-40). Both groups were equated on the general cognitive index (MoCA), their executive functioning (FAB, Trails b-a), and on depression, anxiety, and stress indices (DASS). As hypothesized, the performance of the older adults in the binding task was significantly impaired, with younger participants recalling three times the amount of bound semantic and spatio-temporal elements than their older counterparts. Psychomotor speed was found to be lower in older adults and was the only neuropsychological index to significantly affect success on the WWW binding task."],"dc:identifier":["uoadl:2919157","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919157"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η αποδόμηση της ικανότητας χωρικής, χρονικής και σημασιακής απαρτίωσης της βιωματικής μνήμης στην τρίτη ηλικία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:00Z"}