{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919568"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919568","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αξιολόγηση της οικογενειακής συνοχής και των γονεϊκών πρακτικών σε οικογένειες στρατιωτικών, πριν και μετά από οικογενειακή ψυχοθεραπεία","abstract":"Η έρευνα έχει αποδείξει τη σχέση ανάμεσα στον τρόπο γονικής ανατροφής και στη συμπεριφορά των παιδιών. H στρατιωτική ζωή παρουσιάζει ποικίλες προκλήσεις στις στρατιωτικές οικογένειες όχι μόνο λόγω των συχνών μετακομίσεων αλλά και του τρόπου ζωής, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επιπτώσεις στην οικογένεια και στον ρόλο των γονέων. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της οικογενειακής συνοχής και των γονικών πρακτικών σε οικογένειες στρατιωτικών, πριν και μετά από 3μηνη οικογενειακή θεραπεία. Μέθοδος Η έρευνα διεξήχθη το έτος 2018-19 στο Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ενόπλων Δυνάμεων (ΔΚΨΥΕΔ), και το δείγμα αποτέλεσαν 18 οικογένειες στρατιωτικών και41 παιδιά εκ των οποίων τα 11 πληρούσαν τα ηλικιακά κριτήρια των εργαλείων και είχαν την ικανότητα να απαντήσουν τα ερωτηματολόγια (μέση ηλικία = 15,2 έτη, σ =2,9), ενώ30 παιδιά ήταν είτε μικρότερα των 10 ετών είτε μεγαλύτερα των 18 ετών. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η κλίμακα Εκτίμησης Προσαρμοστικότητας και Συνοχής της οικογένειας-FACES-III για γονείς και παιδιά μεγαλύτερα των 12 ετών, και το ερωτηματολόγιο Αντιλήψεων των παιδιών για την τυπολογία του πατέρα και της μητέρας- (PSDQ) για παιδιά και εφήβους 10 -18 ετών. Αποτελέσματα Η στατιστική ανάλυση έδειξε σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά την συστημική παρέμβαση και συγκεκριμένα δομική οικογενειακή θεραπεία. Οι μητέρες κατέδειξαν αύξηση της οικογενειακής λειτουργικότητας συνολικά. Ωστόσο οι γονικές πρακτικές, βάσει της παιδικής βαθμολογίας, δεν έδειξαν, μετά την παρέμβαση, στατιστικά σημαντική μεταβολή. Πριν την παρέμβαση, οι μητέρες φάνηκαν πιο αυταρχικές από τους πατέρες. Μετά την παρέμβαση, οι μητέρες υιοθετούν το αυστηρό μοντέλο (54,5%) ενώ οι πατέρες παραμένουν αυταρχικοί (54,5%) το οποίο συσχετίστηκε θετικά(r=0,007,p= 0,007) με την οικογενειακή συνοχή. Επίσης το πατρικό εκπαιδευτικό επίπεδο συσχετίστηκε αρνητικά με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα(r= - 0,79,p= 0,020) και θετικά με την αυταρχική πρακτική(r= 0,97,p= 0,005). Αντίθετα, οι μητέρες εμφάνισαν θετική συσχέτιση του εκπαιδευτικού τους επιπέδου με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα, πριν την παρέμβαση(r=0,57,p=0,042). Συμπεράσματα Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν σαφώς σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά από 3μηνη οικογενειακή παρέμβαση σε οικογένειες στρατιωτικών. Όσον αφορά τις γονικές πρακτικές μεταβολή φάνηκε στο κυρίαρχο μοντέλο των μητέρων από αυταρχικό σε αυστηρό, μετά την παρέμβαση. Αντίθετα η επικρατούσα αυταρχική γονική πρακτική των πατέρων κατά την 3μηνη παρέμβαση δεν εμφάνισε μεταβολή. Περαιτέρω έρευνα είναι απαραίτητη για την αποσαφήνιση των χαρακτηριστικών των στρατιωτικών οικογενειών και των μορφών ανατροφής των παιδιών των στρατιωτικών οικογενειών.","abstract_html":"Η έρευνα έχει αποδείξει τη σχέση ανάμεσα στον τρόπο γονικής ανατροφής και στη συμπεριφορά των παιδιών. H στρατιωτική ζωή παρουσιάζει ποικίλες προκλήσεις στις στρατιωτικές οικογένειες όχι μόνο λόγω των συχνών μετακομίσεων αλλά και του τρόπου ζωής, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επιπτώσεις στην οικογένεια και στον ρόλο των γονέων. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της οικογενειακής συνοχής και των γονικών πρακτικών σε οικογένειες στρατιωτικών, πριν και μετά από 3μηνη οικογενειακή θεραπεία. Μέθοδος Η έρευνα διεξήχθη το έτος 2018-19 στο Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ενόπλων Δυνάμεων (ΔΚΨΥΕΔ), και το δείγμα αποτέλεσαν 18 οικογένειες στρατιωτικών και41 παιδιά εκ των οποίων τα 11 πληρούσαν τα ηλικιακά κριτήρια των εργαλείων και είχαν την ικανότητα να απαντήσουν τα ερωτηματολόγια (μέση ηλικία = 15,2 έτη, σ =2,9), ενώ30 παιδιά ήταν είτε μικρότερα των 10 ετών είτε μεγαλύτερα των 18 ετών. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η κλίμακα Εκτίμησης Προσαρμοστικότητας και Συνοχής της οικογένειας-FACES-III για γονείς και παιδιά μεγαλύτερα των 12 ετών, και το ερωτηματολόγιο Αντιλήψεων των παιδιών για την τυπολογία του πατέρα και της μητέρας- (PSDQ) για παιδιά και εφήβους 10 -18 ετών. Αποτελέσματα Η στατιστική ανάλυση έδειξε σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά την συστημική παρέμβαση και συγκεκριμένα δομική οικογενειακή θεραπεία. Οι μητέρες κατέδειξαν αύξηση της οικογενειακής λειτουργικότητας συνολικά. Ωστόσο οι γονικές πρακτικές, βάσει της παιδικής βαθμολογίας, δεν έδειξαν, μετά την παρέμβαση, στατιστικά σημαντική μεταβολή. Πριν την παρέμβαση, οι μητέρες φάνηκαν πιο αυταρχικές από τους πατέρες. Μετά την παρέμβαση, οι μητέρες υιοθετούν το αυστηρό μοντέλο (54,5%) ενώ οι πατέρες παραμένουν αυταρχικοί (54,5%) το οποίο συσχετίστηκε θετικά(r=0,007,p= 0,007) με την οικογενειακή συνοχή. Επίσης το πατρικό εκπαιδευτικό επίπεδο συσχετίστηκε αρνητικά με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα(r= - 0,79,p= 0,020) και θετικά με την αυταρχική πρακτική(r= 0,97,p= 0,005). Αντίθετα, οι μητέρες εμφάνισαν θετική συσχέτιση του εκπαιδευτικού τους επιπέδου με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα, πριν την παρέμβαση(r=0,57,p=0,042). Συμπεράσματα Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν σαφώς σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά από 3μηνη οικογενειακή παρέμβαση σε οικογένειες στρατιωτικών. Όσον αφορά τις γονικές πρακτικές μεταβολή φάνηκε στο κυρίαρχο μοντέλο των μητέρων από αυταρχικό σε αυστηρό, μετά την παρέμβαση. Αντίθετα η επικρατούσα αυταρχική γονική πρακτική των πατέρων κατά την 3μηνη παρέμβαση δεν εμφάνισε μεταβολή. Περαιτέρω έρευνα είναι απαραίτητη για την αποσαφήνιση των χαρακτηριστικών των στρατιωτικών οικογενειών και των μορφών ανατροφής των παιδιών των στρατιωτικών οικογενειών.","abstract_has_math":false,"creators":["Λεονταρίτη Ελένη","Leontariti Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919568"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919568","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919568","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919568","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919568","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λεονταρίτη Ελένη","Leontariti Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919568","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919568"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η έρευνα έχει αποδείξει τη σχέση ανάμεσα στον τρόπο γονικής ανατροφής και στη συμπεριφορά των παιδιών. H στρατιωτική ζωή παρουσιάζει ποικίλες προκλήσεις στις στρατιωτικές οικογένειες όχι μόνο λόγω των συχνών μετακομίσεων αλλά και του τρόπου ζωής, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επιπτώσεις στην οικογένεια και στον ρόλο των γονέων. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της οικογενειακής συνοχής και των γονικών πρακτικών σε οικογένειες στρατιωτικών, πριν και μετά από 3μηνη οικογενειακή θεραπεία. Μέθοδος Η έρευνα διεξήχθη το έτος 2018-19 στο Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ενόπλων Δυνάμεων (ΔΚΨΥΕΔ), και το δείγμα αποτέλεσαν 18 οικογένειες στρατιωτικών και41 παιδιά εκ των οποίων τα 11 πληρούσαν τα ηλικιακά κριτήρια των εργαλείων και είχαν την ικανότητα να απαντήσουν τα ερωτηματολόγια (μέση ηλικία = 15,2 έτη, σ =2,9), ενώ30 παιδιά ήταν είτε μικρότερα των 10 ετών είτε μεγαλύτερα των 18 ετών. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η κλίμακα Εκτίμησης Προσαρμοστικότητας και Συνοχής της οικογένειας-FACES-III για γονείς και παιδιά μεγαλύτερα των 12 ετών, και το ερωτηματολόγιο Αντιλήψεων των παιδιών για την τυπολογία του πατέρα και της μητέρας- (PSDQ) για παιδιά και εφήβους 10 -18 ετών. Αποτελέσματα Η στατιστική ανάλυση έδειξε σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά την συστημική παρέμβαση και συγκεκριμένα δομική οικογενειακή θεραπεία. Οι μητέρες κατέδειξαν αύξηση της οικογενειακής λειτουργικότητας συνολικά. Ωστόσο οι γονικές πρακτικές, βάσει της παιδικής βαθμολογίας, δεν έδειξαν, μετά την παρέμβαση, στατιστικά σημαντική μεταβολή. Πριν την παρέμβαση, οι μητέρες φάνηκαν πιο αυταρχικές από τους πατέρες. Μετά την παρέμβαση, οι μητέρες υιοθετούν το αυστηρό μοντέλο (54,5%) ενώ οι πατέρες παραμένουν αυταρχικοί (54,5%) το οποίο συσχετίστηκε θετικά(r=0,007,p= 0,007) με την οικογενειακή συνοχή. Επίσης το πατρικό εκπαιδευτικό επίπεδο συσχετίστηκε αρνητικά με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα(r= - 0,79,p= 0,020) και θετικά με την αυταρχική πρακτική(r= 0,97,p= 0,005). Αντίθετα, οι μητέρες εμφάνισαν θετική συσχέτιση του εκπαιδευτικού τους επιπέδου με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα, πριν την παρέμβαση(r=0,57,p=0,042). Συμπεράσματα Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν σαφώς σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά από 3μηνη οικογενειακή παρέμβαση σε οικογένειες στρατιωτικών. Όσον αφορά τις γονικές πρακτικές μεταβολή φάνηκε στο κυρίαρχο μοντέλο των μητέρων από αυταρχικό σε αυστηρό, μετά την παρέμβαση. Αντίθετα η επικρατούσα αυταρχική γονική πρακτική των πατέρων κατά την 3μηνη παρέμβαση δεν εμφάνισε μεταβολή. Περαιτέρω έρευνα είναι απαραίτητη για την αποσαφήνιση των χαρακτηριστικών των στρατιωτικών οικογενειών και των μορφών ανατροφής των παιδιών των στρατιωτικών οικογενειών.","Everyday life for military families is a challenge not only because of regular transferring, but mainly because of the conditions they have to face. As a result, there are consequences among the family members and the parents’ role. Research has demonstrated the relation between the way of child raising and the child’s behavior. Aim The aim of this study was to evaluate family cohesion and parenting practices among military families before and after a three-month family therapy intervention. Method The research was conducted during the years 2018-19 at the Mental Health Joint Center of Armed Forces in Athens. The control group was consisted of eighteen military families and forty one 41 children. Regarding the children, the intervention participation group was consisted of eleven children (average age = 15, 2 years, SD=2, 9) while the rest 30 were excluded due to age-criteria (<10 years old and >18 years old). The psychometric tools used in this study included; Family Adaptability and Cohesion Evaluation Scale III (FACES III) for parents and for children up to 12 years old, while the Parenting Style and Dimensions Questionnaire (PSDQ) alongside with FACES III, was used for children from 10 to 18 years old. Results Statistical analysis revealed significant increase, in post intervention, family cohesion. Mothers showed an increase in family functionality. However, no statistically significant difference of the parenting practices was observed between the periods before and after the three- month family therapy. Before the intervention, mothers were more authoritarian compared to fathers. Post intervention parenting style though, showed a higher rate in the rigidity for mothers (54, 5%) while fathers kept their authoritarian profile (54,5%), positively correlated (r=0.007 P= 0.007) with family cohesion. Furthermore, fathers’ educational level was inversely correlated r= - 0.79 P= 0.020 with family adaptability rate and positively correlated (r= 0.97 P= 0.005) with the authoritarian parenting style. On the other hand, mothers` educational level was positively correlated r=0.57 P=0.042 with family adaptability rate, after the intervention. Conclusions The findings of this study suggest significant increase of family cohesion in military families after a three-month structural family therapy. Regarding the parenting practices, there was a change in the predominant model of mothers. It showed that they have been stricter and less authoritarian after the intervention, while fathers didn’t change their authoritarian parenting style. Further research is obligatory in order to elucidate military families’ characteristics and parenting styles."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αξιολόγηση της οικογενειακής συνοχής και των γονεϊκών πρακτικών σε οικογένειες στρατιωτικών, πριν και μετά από οικογενειακή ψυχοθεραπεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λεονταρίτη Ελένη","Leontariti Eleni"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η έρευνα έχει αποδείξει τη σχέση ανάμεσα στον τρόπο γονικής ανατροφής και στη συμπεριφορά των παιδιών. H στρατιωτική ζωή παρουσιάζει ποικίλες προκλήσεις στις στρατιωτικές οικογένειες όχι μόνο λόγω των συχνών μετακομίσεων αλλά και του τρόπου ζωής, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επιπτώσεις στην οικογένεια και στον ρόλο των γονέων. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της οικογενειακής συνοχής και των γονικών πρακτικών σε οικογένειες στρατιωτικών, πριν και μετά από 3μηνη οικογενειακή θεραπεία. Μέθοδος Η έρευνα διεξήχθη το έτος 2018-19 στο Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ενόπλων Δυνάμεων (ΔΚΨΥΕΔ), και το δείγμα αποτέλεσαν 18 οικογένειες στρατιωτικών και41 παιδιά εκ των οποίων τα 11 πληρούσαν τα ηλικιακά κριτήρια των εργαλείων και είχαν την ικανότητα να απαντήσουν τα ερωτηματολόγια (μέση ηλικία = 15,2 έτη, σ =2,9), ενώ30 παιδιά ήταν είτε μικρότερα των 10 ετών είτε μεγαλύτερα των 18 ετών. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η κλίμακα Εκτίμησης Προσαρμοστικότητας και Συνοχής της οικογένειας-FACES-III για γονείς και παιδιά μεγαλύτερα των 12 ετών, και το ερωτηματολόγιο Αντιλήψεων των παιδιών για την τυπολογία του πατέρα και της μητέρας- (PSDQ) για παιδιά και εφήβους 10 -18 ετών. Αποτελέσματα Η στατιστική ανάλυση έδειξε σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά την συστημική παρέμβαση και συγκεκριμένα δομική οικογενειακή θεραπεία. Οι μητέρες κατέδειξαν αύξηση της οικογενειακής λειτουργικότητας συνολικά. Ωστόσο οι γονικές πρακτικές, βάσει της παιδικής βαθμολογίας, δεν έδειξαν, μετά την παρέμβαση, στατιστικά σημαντική μεταβολή. Πριν την παρέμβαση, οι μητέρες φάνηκαν πιο αυταρχικές από τους πατέρες. Μετά την παρέμβαση, οι μητέρες υιοθετούν το αυστηρό μοντέλο (54,5%) ενώ οι πατέρες παραμένουν αυταρχικοί (54,5%) το οποίο συσχετίστηκε θετικά(r=0,007,p= 0,007) με την οικογενειακή συνοχή. Επίσης το πατρικό εκπαιδευτικό επίπεδο συσχετίστηκε αρνητικά με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα(r= - 0,79,p= 0,020) και θετικά με την αυταρχική πρακτική(r= 0,97,p= 0,005). Αντίθετα, οι μητέρες εμφάνισαν θετική συσχέτιση του εκπαιδευτικού τους επιπέδου με την οικογενειακή προσαρμοστικότητα, πριν την παρέμβαση(r=0,57,p=0,042). Συμπεράσματα Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν σαφώς σημαντική αύξηση της οικογενειακής συνοχής μετά από 3μηνη οικογενειακή παρέμβαση σε οικογένειες στρατιωτικών. Όσον αφορά τις γονικές πρακτικές μεταβολή φάνηκε στο κυρίαρχο μοντέλο των μητέρων από αυταρχικό σε αυστηρό, μετά την παρέμβαση. Αντίθετα η επικρατούσα αυταρχική γονική πρακτική των πατέρων κατά την 3μηνη παρέμβαση δεν εμφάνισε μεταβολή. Περαιτέρω έρευνα είναι απαραίτητη για την αποσαφήνιση των χαρακτηριστικών των στρατιωτικών οικογενειών και των μορφών ανατροφής των παιδιών των στρατιωτικών οικογενειών.","Everyday life for military families is a challenge not only because of regular transferring, but mainly because of the conditions they have to face. As a result, there are consequences among the family members and the parents’ role. Research has demonstrated the relation between the way of child raising and the child’s behavior. Aim The aim of this study was to evaluate family cohesion and parenting practices among military families before and after a three-month family therapy intervention. Method The research was conducted during the years 2018-19 at the Mental Health Joint Center of Armed Forces in Athens. The control group was consisted of eighteen military families and forty one 41 children. Regarding the children, the intervention participation group was consisted of eleven children (average age = 15, 2 years, SD=2, 9) while the rest 30 were excluded due to age-criteria (<10 years old and >18 years old). The psychometric tools used in this study included; Family Adaptability and Cohesion Evaluation Scale III (FACES III) for parents and for children up to 12 years old, while the Parenting Style and Dimensions Questionnaire (PSDQ) alongside with FACES III, was used for children from 10 to 18 years old. Results Statistical analysis revealed significant increase, in post intervention, family cohesion. Mothers showed an increase in family functionality. However, no statistically significant difference of the parenting practices was observed between the periods before and after the three- month family therapy. Before the intervention, mothers were more authoritarian compared to fathers. Post intervention parenting style though, showed a higher rate in the rigidity for mothers (54, 5%) while fathers kept their authoritarian profile (54,5%), positively correlated (r=0.007 P= 0.007) with family cohesion. Furthermore, fathers’ educational level was inversely correlated r= - 0.79 P= 0.020 with family adaptability rate and positively correlated (r= 0.97 P= 0.005) with the authoritarian parenting style. On the other hand, mothers` educational level was positively correlated r=0.57 P=0.042 with family adaptability rate, after the intervention. Conclusions The findings of this study suggest significant increase of family cohesion in military families after a three-month structural family therapy. Regarding the parenting practices, there was a change in the predominant model of mothers. It showed that they have been stricter and less authoritarian after the intervention, while fathers didn’t change their authoritarian parenting style. Further research is obligatory in order to elucidate military families’ characteristics and parenting styles."],"dc:identifier":["uoadl:2919568","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919568"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αξιολόγηση της οικογενειακής συνοχής και των γονεϊκών πρακτικών σε οικογένειες στρατιωτικών, πριν και μετά από οικογενειακή ψυχοθεραπεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z"}