{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919612"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919612","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποκλεισμός της έκφυσης της ΑΡ υποκλειδίου αρτηρίας κατά τη διάρκεια ενδαγγειακής αποκατάστασης παθολογίας της θωρακικής αορτής(TEVAR). Η αξιολόγηση της ταυτόχρονης επαναγγείωσης της ΑΡ υποκλειδίου (LSA revascularization).","abstract":"Η αρχή της ελάχιστης παρεμβατικότητας χαρακτηρίζει εδώ και μερικές δεκαετίες τη σύγχρονη ιατρική φιλοσοφία. Στα πλαίσια αυτά γίνεται μια διαρκής προσπάθεια αντικατάστασης των μειζόνων ανοικτών χειρουργικών παρεμβάσεων σε όλες τις χειρουργικές ειδικότητες, με μεθόδους όσο το δυνατόν λιγότερο παρεμβατικές , με σκοπό την μείωση του χειρουργικού χρόνου, την ελαχιστοποίηση της απώλειας αίματος, την μείωση του μετεγχειρητικού άλγους και τελικά την βελτίωση της έκβασης των ασθενών. Στα πλαίσια αυτά τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη η ενδαγγειακή αποκατάσταση της παθολογίας της θωρακικής αορτής(TEVAR). Όμως, όπως και κάθε τεχνική τοποθέτησης ενδαγγειακού νάρθηκα, η TEVAR έχει ανάγκη επαρκούς ζώνης στήριξης σε υγιή αορτικό αυλό, εκατέρωθεν της βλάβης. Και αν τα πράγματα στο περιφερικό τμήμα είναι σχετικά πιο εύκολα, κεντρικά η ζώνη στήριξης περιορίζεται από τις εκφύσεις των αγγείων του τόξου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών να χρήζει αποκλεισμό της έκφυσης της Αρ Υποκλειδίου Αρτηρίας, προκειμένου να εξασφαλισθεί επαρκής ζώνη στήριξης του ενδονάρθηκα. (Ζώνη 2). Η διακοπή της αιματικής παροχής από την Αριστερά υποκλείδιο, μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμία του νωτιαίου μυελού, σε αγγειακό εγκεφαλικό σύμβαμα και σε ισχαιμία του αριστερού άνω άκρου. Σκοπός: Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της θετικής επίπτωσης που μπορεί να έχει η επαναγγείωση της Αριστεράς Υποκλειδίου Αρτηρίας (ΑΥΑ), στην εμφάνιση εγκεφαλικού και νωτιαίας ισχαιμίας, καθώς και στην άμεση μετεγχειρητική θνητότητα, σε περιπτώσεις αποκλεισμού της έκφυσής της με σκοπό την εξασφάλιση επαρκούς ζώνης στήριξης. Μέθοδος: Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας των μελετών που παρουσίαζαν συγκρίσιμα καταληκτικά σημεία κλινικής έκβασης με ή χωρίς επαναγγείωση της ΑΥΑ σε αποκλεισμό της κατά τη διάρκεια TEVAR. Συμπεριελήφθησαν προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής και μελέτες παρατήρησης, που είχαν τουλάχιστον 100 περιπτώσεις αποκλεισμού έκφυσης ΑΥΑ κατά τη διάρκεια TEVAR και που συνέκριναν δύο ομάδες ασθενών, εκείνων που με οποιοδήποτε τρόπο , ανοικτό ή ενδαγγειακό, υπεβλήθησαν σε επαναγγείωση της ΑΥΑ , και εκείνων χωρίς, με καταληκτικά σημεία έκβασης το εγκεφαλικό επεισόδιο, την ισχαιμία του Νωτιαίου Μυελού και την άμεση (30 ημερών) θνητότητα. Ως συμμετέχοντες ορίσθηκαν ασθενείς κάθε ηλικίας και φύλου, που υπεβλήθησαν σε TEVAR για χρόνια και οξεία αορτική παθολογία, περιλαμβάνοντας ανευρύσματα, διαχωρισμούς, ρήξεις ή τραυματικές κακώσεις της αορτής. Αποτελέσματα: Η αρχική αναζήτηση κατέληξε σε 33 μελέτες, από τις οποίες αποκλείσθηκαν οι 27.Τελικά συμπεριελήφθησαν 6 μελέτες με ένα σύνολο 1721 ασθενών που είχαν υποβληθεί σε TEVAR με αποκλεισμό της έκφυσης της αριστεράς υποκλειδίου. Συνολικά , 708 ασθενείς υπεβλήθησαν σε κάποια επέμβαση επαναγγείωσης (41,1%). Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 126 ασθενείς (7,3%) υπέστησαν εγκεφαλικό και στους 45 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Το συνολικό αποτέλεσμα δείχνει μια μη στατιστικά σημαντική συσχέτιση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ με την επίπτωση του εγκεφαλικού (OR=0.70, 95% CI 0.47-1.03, p=0.07, I2=0%), Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 92 ασθενείς (5,34%) υπέστησαν ισχαιμία νωτιαίου μυελού και στους 36 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Τα pooled odds ratios κατέδειξαν τη μη ύπαρξη στατιστικής σημαντικότητας ανάμεσα στην επαναγγείωση της ΑΥΑ και της επίπτωσης της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού (OR=0.66, 95% CI 0.42-1.02, p=0.06, I2=0%) Η μελέτη των Baba et al, αποκλείσθηκε από τη μεταανάλυση για την κλινική έκβαση της θνητότητας, καθότι δεν ήταν σαφής η κατανομή των τριών αναφερόμενων θανάτων ανάμεσα στις ομάδες. Μεταξύ των 1600 ασθενών στις υπόλοιπες πέντε μελέτες, σημειώθηκαν 45 θάνατοι στην ομάδα της επαναγγείωσης και 61 στην ομάδα χωρίς αποκατάσταση της αιμάτωσης της αριστεράς υποκλειδίου. Η ανάλυση δεν κατέδειξες στατιστικά σημαντική διαφορά υπέρ της επαναγγείωσης (OR=0.94, 95% CI 0.62-1.41, p=0.77, I2=0%) Συμπεράσματα Η μεταανάλυση που πραγματοποιήσαμε ενώ κατέδειξε μία πιθανή θετική επίδραση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ στην επίπτωση εγκεφαλικού, της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού και οριακά της άμεσης μετεγχειρητικής θνητότητας όταν γίνεται αποκλεισμός της έκφυσής της κατά τη διάρκεια τοποθέτησης ενδονάρθηκα, αυτή η επίδραση δε φαίνεται να είναι στατιστικά σημαντική. Πιστεύουμε πως επί της παρούσης, μέχρι να υπάρξουν συστηματικότερες και δη τυχαιοποιημένες μελέτες, τα οφέλη και οι κίνδυνοι της επαναγγείωσης πρέπει να εκτιμώνται για κάθε ασθενή ξεχωριστά κατά το σχεδιασμό της παρέμβασης, ώστε να αναγνωρίζονται οι ασθενείς υψηλού κινδύνου που χρήζουν επαναγγείωσης.","abstract_html":"Η αρχή της ελάχιστης παρεμβατικότητας χαρακτηρίζει εδώ και μερικές δεκαετίες τη σύγχρονη ιατρική φιλοσοφία. Στα πλαίσια αυτά γίνεται μια διαρκής προσπάθεια αντικατάστασης των μειζόνων ανοικτών χειρουργικών παρεμβάσεων σε όλες τις χειρουργικές ειδικότητες, με μεθόδους όσο το δυνατόν λιγότερο παρεμβατικές , με σκοπό την μείωση του χειρουργικού χρόνου, την ελαχιστοποίηση της απώλειας αίματος, την μείωση του μετεγχειρητικού άλγους και τελικά την βελτίωση της έκβασης των ασθενών. Στα πλαίσια αυτά τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη η ενδαγγειακή αποκατάσταση της παθολογίας της θωρακικής αορτής(TEVAR). Όμως, όπως και κάθε τεχνική τοποθέτησης ενδαγγειακού νάρθηκα, η TEVAR έχει ανάγκη επαρκούς ζώνης στήριξης σε υγιή αορτικό αυλό, εκατέρωθεν της βλάβης. Και αν τα πράγματα στο περιφερικό τμήμα είναι σχετικά πιο εύκολα, κεντρικά η ζώνη στήριξης περιορίζεται από τις εκφύσεις των αγγείων του τόξου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών να χρήζει αποκλεισμό της έκφυσης της Αρ Υποκλειδίου Αρτηρίας, προκειμένου να εξασφαλισθεί επαρκής ζώνη στήριξης του ενδονάρθηκα. (Ζώνη 2). Η διακοπή της αιματικής παροχής από την Αριστερά υποκλείδιο, μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμία του νωτιαίου μυελού, σε αγγειακό εγκεφαλικό σύμβαμα και σε ισχαιμία του αριστερού άνω άκρου. Σκοπός: Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της θετικής επίπτωσης που μπορεί να έχει η επαναγγείωση της Αριστεράς Υποκλειδίου Αρτηρίας (ΑΥΑ), στην εμφάνιση εγκεφαλικού και νωτιαίας ισχαιμίας, καθώς και στην άμεση μετεγχειρητική θνητότητα, σε περιπτώσεις αποκλεισμού της έκφυσής της με σκοπό την εξασφάλιση επαρκούς ζώνης στήριξης. Μέθοδος: Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας των μελετών που παρουσίαζαν συγκρίσιμα καταληκτικά σημεία κλινικής έκβασης με ή χωρίς επαναγγείωση της ΑΥΑ σε αποκλεισμό της κατά τη διάρκεια TEVAR. Συμπεριελήφθησαν προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής και μελέτες παρατήρησης, που είχαν τουλάχιστον 100 περιπτώσεις αποκλεισμού έκφυσης ΑΥΑ κατά τη διάρκεια TEVAR και που συνέκριναν δύο ομάδες ασθενών, εκείνων που με οποιοδήποτε τρόπο , ανοικτό ή ενδαγγειακό, υπεβλήθησαν σε επαναγγείωση της ΑΥΑ , και εκείνων χωρίς, με καταληκτικά σημεία έκβασης το εγκεφαλικό επεισόδιο, την ισχαιμία του Νωτιαίου Μυελού και την άμεση (30 ημερών) θνητότητα. Ως συμμετέχοντες ορίσθηκαν ασθενείς κάθε ηλικίας και φύλου, που υπεβλήθησαν σε TEVAR για χρόνια και οξεία αορτική παθολογία, περιλαμβάνοντας ανευρύσματα, διαχωρισμούς, ρήξεις ή τραυματικές κακώσεις της αορτής. Αποτελέσματα: Η αρχική αναζήτηση κατέληξε σε 33 μελέτες, από τις οποίες αποκλείσθηκαν οι 27.Τελικά συμπεριελήφθησαν 6 μελέτες με ένα σύνολο 1721 ασθενών που είχαν υποβληθεί σε TEVAR με αποκλεισμό της έκφυσης της αριστεράς υποκλειδίου. Συνολικά , 708 ασθενείς υπεβλήθησαν σε κάποια επέμβαση επαναγγείωσης (41,1%). Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 126 ασθενείς (7,3%) υπέστησαν εγκεφαλικό και στους 45 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Το συνολικό αποτέλεσμα δείχνει μια μη στατιστικά σημαντική συσχέτιση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ με την επίπτωση του εγκεφαλικού (OR=0.70, 95% CI 0.47-1.03, p=0.07, I2=0%), Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 92 ασθενείς (5,34%) υπέστησαν ισχαιμία νωτιαίου μυελού και στους 36 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Τα pooled odds ratios κατέδειξαν τη μη ύπαρξη στατιστικής σημαντικότητας ανάμεσα στην επαναγγείωση της ΑΥΑ και της επίπτωσης της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού (OR=0.66, 95% CI 0.42-1.02, p=0.06, I2=0%) Η μελέτη των Baba et al, αποκλείσθηκε από τη μεταανάλυση για την κλινική έκβαση της θνητότητας, καθότι δεν ήταν σαφής η κατανομή των τριών αναφερόμενων θανάτων ανάμεσα στις ομάδες. Μεταξύ των 1600 ασθενών στις υπόλοιπες πέντε μελέτες, σημειώθηκαν 45 θάνατοι στην ομάδα της επαναγγείωσης και 61 στην ομάδα χωρίς αποκατάσταση της αιμάτωσης της αριστεράς υποκλειδίου. Η ανάλυση δεν κατέδειξες στατιστικά σημαντική διαφορά υπέρ της επαναγγείωσης (OR=0.94, 95% CI 0.62-1.41, p=0.77, I2=0%) Συμπεράσματα Η μεταανάλυση που πραγματοποιήσαμε ενώ κατέδειξε μία πιθανή θετική επίδραση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ στην επίπτωση εγκεφαλικού, της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού και οριακά της άμεσης μετεγχειρητικής θνητότητας όταν γίνεται αποκλεισμός της έκφυσής της κατά τη διάρκεια τοποθέτησης ενδονάρθηκα, αυτή η επίδραση δε φαίνεται να είναι στατιστικά σημαντική. Πιστεύουμε πως επί της παρούσης, μέχρι να υπάρξουν συστηματικότερες και δη τυχαιοποιημένες μελέτες, τα οφέλη και οι κίνδυνοι της επαναγγείωσης πρέπει να εκτιμώνται για κάθε ασθενή ξεχωριστά κατά το σχεδιασμό της παρέμβασης, ώστε να αναγνωρίζονται οι ασθενείς υψηλού κινδύνου που χρήζουν επαναγγείωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Παυλόπουλος Διονύσιος","Pavlopoulos Dionysios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919612"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919612","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919612","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919612","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919612","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παυλόπουλος Διονύσιος","Pavlopoulos Dionysios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919612"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αρχή της ελάχιστης παρεμβατικότητας χαρακτηρίζει εδώ και μερικές δεκαετίες τη σύγχρονη ιατρική φιλοσοφία. Στα πλαίσια αυτά γίνεται μια διαρκής προσπάθεια αντικατάστασης των μειζόνων ανοικτών χειρουργικών παρεμβάσεων σε όλες τις χειρουργικές ειδικότητες, με μεθόδους όσο το δυνατόν λιγότερο παρεμβατικές , με σκοπό την μείωση του χειρουργικού χρόνου, την ελαχιστοποίηση της απώλειας αίματος, την μείωση του μετεγχειρητικού άλγους και τελικά την βελτίωση της έκβασης των ασθενών. Στα πλαίσια αυτά τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη η ενδαγγειακή αποκατάσταση της παθολογίας της θωρακικής αορτής(TEVAR). Όμως, όπως και κάθε τεχνική τοποθέτησης ενδαγγειακού νάρθηκα, η TEVAR έχει ανάγκη επαρκούς ζώνης στήριξης σε υγιή αορτικό αυλό, εκατέρωθεν της βλάβης. Και αν τα πράγματα στο περιφερικό τμήμα είναι σχετικά πιο εύκολα, κεντρικά η ζώνη στήριξης περιορίζεται από τις εκφύσεις των αγγείων του τόξου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών να χρήζει αποκλεισμό της έκφυσης της Αρ Υποκλειδίου Αρτηρίας, προκειμένου να εξασφαλισθεί επαρκής ζώνη στήριξης του ενδονάρθηκα. (Ζώνη 2). Η διακοπή της αιματικής παροχής από την Αριστερά υποκλείδιο, μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμία του νωτιαίου μυελού, σε αγγειακό εγκεφαλικό σύμβαμα και σε ισχαιμία του αριστερού άνω άκρου. Σκοπός: Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της θετικής επίπτωσης που μπορεί να έχει η επαναγγείωση της Αριστεράς Υποκλειδίου Αρτηρίας (ΑΥΑ), στην εμφάνιση εγκεφαλικού και νωτιαίας ισχαιμίας, καθώς και στην άμεση μετεγχειρητική θνητότητα, σε περιπτώσεις αποκλεισμού της έκφυσής της με σκοπό την εξασφάλιση επαρκούς ζώνης στήριξης. Μέθοδος: Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας των μελετών που παρουσίαζαν συγκρίσιμα καταληκτικά σημεία κλινικής έκβασης με ή χωρίς επαναγγείωση της ΑΥΑ σε αποκλεισμό της κατά τη διάρκεια TEVAR. Συμπεριελήφθησαν προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής και μελέτες παρατήρησης, που είχαν τουλάχιστον 100 περιπτώσεις αποκλεισμού έκφυσης ΑΥΑ κατά τη διάρκεια TEVAR και που συνέκριναν δύο ομάδες ασθενών, εκείνων που με οποιοδήποτε τρόπο , ανοικτό ή ενδαγγειακό, υπεβλήθησαν σε επαναγγείωση της ΑΥΑ , και εκείνων χωρίς, με καταληκτικά σημεία έκβασης το εγκεφαλικό επεισόδιο, την ισχαιμία του Νωτιαίου Μυελού και την άμεση (30 ημερών) θνητότητα. Ως συμμετέχοντες ορίσθηκαν ασθενείς κάθε ηλικίας και φύλου, που υπεβλήθησαν σε TEVAR για χρόνια και οξεία αορτική παθολογία, περιλαμβάνοντας ανευρύσματα, διαχωρισμούς, ρήξεις ή τραυματικές κακώσεις της αορτής. Αποτελέσματα: Η αρχική αναζήτηση κατέληξε σε 33 μελέτες, από τις οποίες αποκλείσθηκαν οι 27.Τελικά συμπεριελήφθησαν 6 μελέτες με ένα σύνολο 1721 ασθενών που είχαν υποβληθεί σε TEVAR με αποκλεισμό της έκφυσης της αριστεράς υποκλειδίου. Συνολικά , 708 ασθενείς υπεβλήθησαν σε κάποια επέμβαση επαναγγείωσης (41,1%). Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 126 ασθενείς (7,3%) υπέστησαν εγκεφαλικό και στους 45 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Το συνολικό αποτέλεσμα δείχνει μια μη στατιστικά σημαντική συσχέτιση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ με την επίπτωση του εγκεφαλικού (OR=0.70, 95% CI 0.47-1.03, p=0.07, I2=0%), Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 92 ασθενείς (5,34%) υπέστησαν ισχαιμία νωτιαίου μυελού και στους 36 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Τα pooled odds ratios κατέδειξαν τη μη ύπαρξη στατιστικής σημαντικότητας ανάμεσα στην επαναγγείωση της ΑΥΑ και της επίπτωσης της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού (OR=0.66, 95% CI 0.42-1.02, p=0.06, I2=0%) Η μελέτη των Baba et al, αποκλείσθηκε από τη μεταανάλυση για την κλινική έκβαση της θνητότητας, καθότι δεν ήταν σαφής η κατανομή των τριών αναφερόμενων θανάτων ανάμεσα στις ομάδες. Μεταξύ των 1600 ασθενών στις υπόλοιπες πέντε μελέτες, σημειώθηκαν 45 θάνατοι στην ομάδα της επαναγγείωσης και 61 στην ομάδα χωρίς αποκατάσταση της αιμάτωσης της αριστεράς υποκλειδίου. Η ανάλυση δεν κατέδειξες στατιστικά σημαντική διαφορά υπέρ της επαναγγείωσης (OR=0.94, 95% CI 0.62-1.41, p=0.77, I2=0%) Συμπεράσματα Η μεταανάλυση που πραγματοποιήσαμε ενώ κατέδειξε μία πιθανή θετική επίδραση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ στην επίπτωση εγκεφαλικού, της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού και οριακά της άμεσης μετεγχειρητικής θνητότητας όταν γίνεται αποκλεισμός της έκφυσής της κατά τη διάρκεια τοποθέτησης ενδονάρθηκα, αυτή η επίδραση δε φαίνεται να είναι στατιστικά σημαντική. Πιστεύουμε πως επί της παρούσης, μέχρι να υπάρξουν συστηματικότερες και δη τυχαιοποιημένες μελέτες, τα οφέλη και οι κίνδυνοι της επαναγγείωσης πρέπει να εκτιμώνται για κάθε ασθενή ξεχωριστά κατά το σχεδιασμό της παρέμβασης, ώστε να αναγνωρίζονται οι ασθενείς υψηλού κινδύνου που χρήζουν επαναγγείωσης.","Introduction Minimal invasive approaches have recently risen as a field of significant importance in modern medicine .According to this trend Thoracic Endovascular Aortic Repair (TEVAR) is a rapidly evolving treatment strategy for numerous aortic pathologies, which replaces in many cases the conventional more invasive surgical approaches, in order to minimize the operation time, blood loss, postsurgical pain and improving the outcome in general. However, TEVAR, as an endovascular intervention, demands a sufficient landing zone to achieve complete sealing. Unfortunately, in a substantial portion of cases, with short proximal landing zones, Left Subclavian Artery (LSA) coverage is required. This predisposes to potential severe complications such as stroke, spinal cord ischemia and left upper extremity ischemia. Aim The aim of this study is to examine the potential positive role of left subclavian artery revascularization in thoracic endovascular aortic repair with LSA coverage. Methods A systematic search was conducted to identify all studies providing comparative outcomes with or without LSA revascularization forLSA occlusion during TEVAR. All retrospective, prospective and observational studies were included with a limitation of at least 100 cases of TEVAR with LSA coverage.The primary outcome parameters were perioperative stroke, spinal cord ischemia (SCI), and mortality. Results The initial search included 33 trials. Upon exclusion of 27, six studies were finally selected with a total of 1,721 patients who had undergone TEVAR, to be included in the metanalysis. A total of 708 patients (41.1%) had LSA revascularization performed Out of the 1,721 patients included in the metanalysis, 126 patients (7.3%) experienced stroke and 45 of them had LSA with revascularization performed. Overall pooled results showed that LSA revascularization was not significantly associated with the incidence of stroke even though the pooled odds ratio was lower than 1 (OR=0.70, 95% CI 0.47-1.03, p=0.07, I2=0%).(5.34%) experienced stroke and 36 of them had LSA with revascularization performed. Results of the pooled odds ratios showed that there was no statistically significant association of LSA revascularization with the incidence of SCI including all six studies (OR=0.66, 95% CI 0.42-1.02, p=0.06, I2=0%) For Baba et. al it was not clear whether the three deaths were reported in the group of patients who had LSA revascularization or not and thus this study was not included in the metanalysis of mortality. Among the 1,600 patients in the five studies included in the metanalysis of mortality, 45 deaths were reported in the group of patients with LSA revascularization and 61 among patients who did not have revascularization performed. The pooled analysis did not find a significant association of mortality with LSA revascularization (OR=0.94, 95% CI 0.62-1.41, p=0.77, I2=0%) Conclusions Our analysis demonstrated that despite limited lower mortality and decreased incidence of stroke and spinal cord ischemia, these results were statistical insignificant, thus LSA revascularization does not significantly improve the outcomes of TEVAR with LSA coverage.We believe that individualized preoperational assessment in order to detect high risk patients with potential benefit of LSA revascularization is the optimal approach currently. High-quality RCTs are required to provide robust evidence on the role of LSA revascularization in patients with LSA coverage during TEVAR."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποκλεισμός της έκφυσης της ΑΡ υποκλειδίου αρτηρίας κατά τη διάρκεια ενδαγγειακής αποκατάστασης παθολογίας της θωρακικής αορτής(TEVAR). Η αξιολόγηση της ταυτόχρονης επαναγγείωσης της ΑΡ υποκλειδίου (LSA revascularization)."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παυλόπουλος Διονύσιος","Pavlopoulos Dionysios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η αρχή της ελάχιστης παρεμβατικότητας χαρακτηρίζει εδώ και μερικές δεκαετίες τη σύγχρονη ιατρική φιλοσοφία. Στα πλαίσια αυτά γίνεται μια διαρκής προσπάθεια αντικατάστασης των μειζόνων ανοικτών χειρουργικών παρεμβάσεων σε όλες τις χειρουργικές ειδικότητες, με μεθόδους όσο το δυνατόν λιγότερο παρεμβατικές , με σκοπό την μείωση του χειρουργικού χρόνου, την ελαχιστοποίηση της απώλειας αίματος, την μείωση του μετεγχειρητικού άλγους και τελικά την βελτίωση της έκβασης των ασθενών. Στα πλαίσια αυτά τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη η ενδαγγειακή αποκατάσταση της παθολογίας της θωρακικής αορτής(TEVAR). Όμως, όπως και κάθε τεχνική τοποθέτησης ενδαγγειακού νάρθηκα, η TEVAR έχει ανάγκη επαρκούς ζώνης στήριξης σε υγιή αορτικό αυλό, εκατέρωθεν της βλάβης. Και αν τα πράγματα στο περιφερικό τμήμα είναι σχετικά πιο εύκολα, κεντρικά η ζώνη στήριξης περιορίζεται από τις εκφύσεις των αγγείων του τόξου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών να χρήζει αποκλεισμό της έκφυσης της Αρ Υποκλειδίου Αρτηρίας, προκειμένου να εξασφαλισθεί επαρκής ζώνη στήριξης του ενδονάρθηκα. (Ζώνη 2). Η διακοπή της αιματικής παροχής από την Αριστερά υποκλείδιο, μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμία του νωτιαίου μυελού, σε αγγειακό εγκεφαλικό σύμβαμα και σε ισχαιμία του αριστερού άνω άκρου. Σκοπός: Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της θετικής επίπτωσης που μπορεί να έχει η επαναγγείωση της Αριστεράς Υποκλειδίου Αρτηρίας (ΑΥΑ), στην εμφάνιση εγκεφαλικού και νωτιαίας ισχαιμίας, καθώς και στην άμεση μετεγχειρητική θνητότητα, σε περιπτώσεις αποκλεισμού της έκφυσής της με σκοπό την εξασφάλιση επαρκούς ζώνης στήριξης. Μέθοδος: Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας των μελετών που παρουσίαζαν συγκρίσιμα καταληκτικά σημεία κλινικής έκβασης με ή χωρίς επαναγγείωση της ΑΥΑ σε αποκλεισμό της κατά τη διάρκεια TEVAR. Συμπεριελήφθησαν προοπτικές και αναδρομικές μελέτες κοορτής και μελέτες παρατήρησης, που είχαν τουλάχιστον 100 περιπτώσεις αποκλεισμού έκφυσης ΑΥΑ κατά τη διάρκεια TEVAR και που συνέκριναν δύο ομάδες ασθενών, εκείνων που με οποιοδήποτε τρόπο , ανοικτό ή ενδαγγειακό, υπεβλήθησαν σε επαναγγείωση της ΑΥΑ , και εκείνων χωρίς, με καταληκτικά σημεία έκβασης το εγκεφαλικό επεισόδιο, την ισχαιμία του Νωτιαίου Μυελού και την άμεση (30 ημερών) θνητότητα. Ως συμμετέχοντες ορίσθηκαν ασθενείς κάθε ηλικίας και φύλου, που υπεβλήθησαν σε TEVAR για χρόνια και οξεία αορτική παθολογία, περιλαμβάνοντας ανευρύσματα, διαχωρισμούς, ρήξεις ή τραυματικές κακώσεις της αορτής. Αποτελέσματα: Η αρχική αναζήτηση κατέληξε σε 33 μελέτες, από τις οποίες αποκλείσθηκαν οι 27.Τελικά συμπεριελήφθησαν 6 μελέτες με ένα σύνολο 1721 ασθενών που είχαν υποβληθεί σε TEVAR με αποκλεισμό της έκφυσης της αριστεράς υποκλειδίου. Συνολικά , 708 ασθενείς υπεβλήθησαν σε κάποια επέμβαση επαναγγείωσης (41,1%). Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 126 ασθενείς (7,3%) υπέστησαν εγκεφαλικό και στους 45 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Το συνολικό αποτέλεσμα δείχνει μια μη στατιστικά σημαντική συσχέτιση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ με την επίπτωση του εγκεφαλικού (OR=0.70, 95% CI 0.47-1.03, p=0.07, I2=0%), Από τους συνολικά 1721 ασθενείς, 92 ασθενείς (5,34%) υπέστησαν ισχαιμία νωτιαίου μυελού και στους 36 εξ αυτών είχε πραγματοποιηθεί επέμβαση επαναγγείωσης της ΑΥΑ. Τα pooled odds ratios κατέδειξαν τη μη ύπαρξη στατιστικής σημαντικότητας ανάμεσα στην επαναγγείωση της ΑΥΑ και της επίπτωσης της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού (OR=0.66, 95% CI 0.42-1.02, p=0.06, I2=0%) Η μελέτη των Baba et al, αποκλείσθηκε από τη μεταανάλυση για την κλινική έκβαση της θνητότητας, καθότι δεν ήταν σαφής η κατανομή των τριών αναφερόμενων θανάτων ανάμεσα στις ομάδες. Μεταξύ των 1600 ασθενών στις υπόλοιπες πέντε μελέτες, σημειώθηκαν 45 θάνατοι στην ομάδα της επαναγγείωσης και 61 στην ομάδα χωρίς αποκατάσταση της αιμάτωσης της αριστεράς υποκλειδίου. Η ανάλυση δεν κατέδειξες στατιστικά σημαντική διαφορά υπέρ της επαναγγείωσης (OR=0.94, 95% CI 0.62-1.41, p=0.77, I2=0%) Συμπεράσματα Η μεταανάλυση που πραγματοποιήσαμε ενώ κατέδειξε μία πιθανή θετική επίδραση της επαναγγείωσης της ΑΥΑ στην επίπτωση εγκεφαλικού, της ισχαιμίας του νωτιαίου μυελού και οριακά της άμεσης μετεγχειρητικής θνητότητας όταν γίνεται αποκλεισμός της έκφυσής της κατά τη διάρκεια τοποθέτησης ενδονάρθηκα, αυτή η επίδραση δε φαίνεται να είναι στατιστικά σημαντική. Πιστεύουμε πως επί της παρούσης, μέχρι να υπάρξουν συστηματικότερες και δη τυχαιοποιημένες μελέτες, τα οφέλη και οι κίνδυνοι της επαναγγείωσης πρέπει να εκτιμώνται για κάθε ασθενή ξεχωριστά κατά το σχεδιασμό της παρέμβασης, ώστε να αναγνωρίζονται οι ασθενείς υψηλού κινδύνου που χρήζουν επαναγγείωσης.","Introduction Minimal invasive approaches have recently risen as a field of significant importance in modern medicine .According to this trend Thoracic Endovascular Aortic Repair (TEVAR) is a rapidly evolving treatment strategy for numerous aortic pathologies, which replaces in many cases the conventional more invasive surgical approaches, in order to minimize the operation time, blood loss, postsurgical pain and improving the outcome in general. However, TEVAR, as an endovascular intervention, demands a sufficient landing zone to achieve complete sealing. Unfortunately, in a substantial portion of cases, with short proximal landing zones, Left Subclavian Artery (LSA) coverage is required. This predisposes to potential severe complications such as stroke, spinal cord ischemia and left upper extremity ischemia. Aim The aim of this study is to examine the potential positive role of left subclavian artery revascularization in thoracic endovascular aortic repair with LSA coverage. Methods A systematic search was conducted to identify all studies providing comparative outcomes with or without LSA revascularization forLSA occlusion during TEVAR. All retrospective, prospective and observational studies were included with a limitation of at least 100 cases of TEVAR with LSA coverage.The primary outcome parameters were perioperative stroke, spinal cord ischemia (SCI), and mortality. Results The initial search included 33 trials. Upon exclusion of 27, six studies were finally selected with a total of 1,721 patients who had undergone TEVAR, to be included in the metanalysis. A total of 708 patients (41.1%) had LSA revascularization performed Out of the 1,721 patients included in the metanalysis, 126 patients (7.3%) experienced stroke and 45 of them had LSA with revascularization performed. Overall pooled results showed that LSA revascularization was not significantly associated with the incidence of stroke even though the pooled odds ratio was lower than 1 (OR=0.70, 95% CI 0.47-1.03, p=0.07, I2=0%).(5.34%) experienced stroke and 36 of them had LSA with revascularization performed. Results of the pooled odds ratios showed that there was no statistically significant association of LSA revascularization with the incidence of SCI including all six studies (OR=0.66, 95% CI 0.42-1.02, p=0.06, I2=0%) For Baba et. al it was not clear whether the three deaths were reported in the group of patients who had LSA revascularization or not and thus this study was not included in the metanalysis of mortality. Among the 1,600 patients in the five studies included in the metanalysis of mortality, 45 deaths were reported in the group of patients with LSA revascularization and 61 among patients who did not have revascularization performed. The pooled analysis did not find a significant association of mortality with LSA revascularization (OR=0.94, 95% CI 0.62-1.41, p=0.77, I2=0%) Conclusions Our analysis demonstrated that despite limited lower mortality and decreased incidence of stroke and spinal cord ischemia, these results were statistical insignificant, thus LSA revascularization does not significantly improve the outcomes of TEVAR with LSA coverage.We believe that individualized preoperational assessment in order to detect high risk patients with potential benefit of LSA revascularization is the optimal approach currently. High-quality RCTs are required to provide robust evidence on the role of LSA revascularization in patients with LSA coverage during TEVAR."],"dc:identifier":["uoadl:2919612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919612"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αποκλεισμός της έκφυσης της ΑΡ υποκλειδίου αρτηρίας κατά τη διάρκεια ενδαγγειακής αποκατάστασης παθολογίας της θωρακικής αορτής(TEVAR). Η αξιολόγηση της ταυτόχρονης επαναγγείωσης της ΑΡ υποκλειδίου (LSA revascularization)."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z"}