{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919687"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919687","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι επιδράσεις των διαφορετικών τύπων άσκησης στο σακχαρώδη διαβήτη","abstract":"Σκοπός: Η άσκηση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και αποτελεί απαραίτητη συνιστώσα των προγραμμάτων πρόληψης και θεραπευτικής αντιμετώπισης ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2D). Σκοπός της συστηματικής αυτής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η εφαρμογή και η αποτελεσματικότητα προγραμμάτων υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης (high intensity interval training-ΗΙΙΤ) σε σύγκριση με μέτριας έντασης συνεχούς άσκησης (moderate intensity continuous training-MICT) ή με την ομάδα ελέγχου σε ασθενείς με T2D. Υλικό: Τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες συμπεριλήφθηκαν μέσω αναζήτησης των άρθρων που έγινε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane Library. Αναζητήθηκαν όλα τα άρθρα που είχαν δημοσιευτεί ως τον Δεκέμβριο του 2018. Η μεθοδολογική τους ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κλίμακα αξιολόγησης PEDro. Προκαθορίστηκαν τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση κατέληξε σε 16 έρευνες που πληρούσαν τα συγκεκριμένα κριτήρια. Η ανασκόπηση ανέδειξε ως ασφαλή και εφαρμόσιμη τη HIIT σε ασθενείς με T2D. Κατά τη HIIT παρατηρήθηκε μεγαλύτερη αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου έργου συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση στο μεγαλύτερο αριθμό των μελετών που αξιολογήθηκαν. Από τις 12 μελέτες που μελέτησαν την ικανότητα για άσκηση οι 7 έδειξαν βελτίωση στη HIIT έναντι της MICT. Συνολικά 7 μελέτες έδειξαν πως η HIIT οδήγησε σε σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού προφίλ. Ενώ από τις 4 μελέτες που μελέτησαν τη λειτουργία του ενδοθηλίου (σύμφωνα με την τεχνική «flow mediated dilation-FMD») σε ασθενείς με T2D, 3 έδειξαν επιδράσεις βελτίωσης στη HIIT συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση. Δύο μελέτες βελτίωσαν την αρτηριακή πίεση ύστερα και από τα δύο είδη παρεμβάσεων (HIIT, MICT) ενώ μια μελέτη τη βελτίωσε ύστερα μόνο από HIIT. Δεν υπάρχει σημαντική βελτίωση στο λιπιδαιμικό προφίλ στη HIIT συγκριτικά με τη MICT. Από τις 3 μελέτες που μελέτησαν το οξειδωτικό στρες φαίνεται ότι η HIIT έχει κάποια θετική επίδραση στο οξειδωτικό στρες, παρολαυτά περισσότερες μελέτες χρειάζονται για να αναδείξουν τεκμηριωμένα την επίδραση των προγραμμάτων άσκησης. Συμπεράσματα: Η HIIT είναι ένας αποτελεσματικός τύπος άσκησης σε ασθενείς με T2D. Επιπλέον φαίνεται να βελτιώνει περισσότερο την ικανότητα για άσκηση και την ενδοθηλιακή λειτουργία συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση με τάση υπεροχής και ως προς το γλυκαιμικό προφίλ των ασθενών.","abstract_html":"Σκοπός: Η άσκηση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και αποτελεί απαραίτητη συνιστώσα των προγραμμάτων πρόληψης και θεραπευτικής αντιμετώπισης ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2D). Σκοπός της συστηματικής αυτής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η εφαρμογή και η αποτελεσματικότητα προγραμμάτων υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης (high intensity interval training-ΗΙΙΤ) σε σύγκριση με μέτριας έντασης συνεχούς άσκησης (moderate intensity continuous training-MICT) ή με την ομάδα ελέγχου σε ασθενείς με T2D. Υλικό: Τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες συμπεριλήφθηκαν μέσω αναζήτησης των άρθρων που έγινε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane Library. Αναζητήθηκαν όλα τα άρθρα που είχαν δημοσιευτεί ως τον Δεκέμβριο του 2018. Η μεθοδολογική τους ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κλίμακα αξιολόγησης PEDro. Προκαθορίστηκαν τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση κατέληξε σε 16 έρευνες που πληρούσαν τα συγκεκριμένα κριτήρια. Η ανασκόπηση ανέδειξε ως ασφαλή και εφαρμόσιμη τη HIIT σε ασθενείς με T2D. Κατά τη HIIT παρατηρήθηκε μεγαλύτερη αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου έργου συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση στο μεγαλύτερο αριθμό των μελετών που αξιολογήθηκαν. Από τις 12 μελέτες που μελέτησαν την ικανότητα για άσκηση οι 7 έδειξαν βελτίωση στη HIIT έναντι της MICT. Συνολικά 7 μελέτες έδειξαν πως η HIIT οδήγησε σε σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού προφίλ. Ενώ από τις 4 μελέτες που μελέτησαν τη λειτουργία του ενδοθηλίου (σύμφωνα με την τεχνική «flow mediated dilation-FMD») σε ασθενείς με T2D, 3 έδειξαν επιδράσεις βελτίωσης στη HIIT συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση. Δύο μελέτες βελτίωσαν την αρτηριακή πίεση ύστερα και από τα δύο είδη παρεμβάσεων (HIIT, MICT) ενώ μια μελέτη τη βελτίωσε ύστερα μόνο από HIIT. Δεν υπάρχει σημαντική βελτίωση στο λιπιδαιμικό προφίλ στη HIIT συγκριτικά με τη MICT. Από τις 3 μελέτες που μελέτησαν το οξειδωτικό στρες φαίνεται ότι η HIIT έχει κάποια θετική επίδραση στο οξειδωτικό στρες, παρολαυτά περισσότερες μελέτες χρειάζονται για να αναδείξουν τεκμηριωμένα την επίδραση των προγραμμάτων άσκησης. Συμπεράσματα: Η HIIT είναι ένας αποτελεσματικός τύπος άσκησης σε ασθενείς με T2D. Επιπλέον φαίνεται να βελτιώνει περισσότερο την ικανότητα για άσκηση και την ενδοθηλιακή λειτουργία συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση με τάση υπεροχής και ως προς το γλυκαιμικό προφίλ των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουτρουμπή Άννα-Μαρία","Koutroumpi Anna-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919687"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919687","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919687","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919687","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919687","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουτρουμπή Άννα-Μαρία","Koutroumpi Anna-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919687","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919687"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η άσκηση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και αποτελεί απαραίτητη συνιστώσα των προγραμμάτων πρόληψης και θεραπευτικής αντιμετώπισης ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2D). Σκοπός της συστηματικής αυτής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η εφαρμογή και η αποτελεσματικότητα προγραμμάτων υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης (high intensity interval training-ΗΙΙΤ) σε σύγκριση με μέτριας έντασης συνεχούς άσκησης (moderate intensity continuous training-MICT) ή με την ομάδα ελέγχου σε ασθενείς με T2D. Υλικό: Τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες συμπεριλήφθηκαν μέσω αναζήτησης των άρθρων που έγινε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane Library. Αναζητήθηκαν όλα τα άρθρα που είχαν δημοσιευτεί ως τον Δεκέμβριο του 2018. Η μεθοδολογική τους ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κλίμακα αξιολόγησης PEDro. Προκαθορίστηκαν τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση κατέληξε σε 16 έρευνες που πληρούσαν τα συγκεκριμένα κριτήρια. Η ανασκόπηση ανέδειξε ως ασφαλή και εφαρμόσιμη τη HIIT σε ασθενείς με T2D. Κατά τη HIIT παρατηρήθηκε μεγαλύτερη αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου έργου συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση στο μεγαλύτερο αριθμό των μελετών που αξιολογήθηκαν. Από τις 12 μελέτες που μελέτησαν την ικανότητα για άσκηση οι 7 έδειξαν βελτίωση στη HIIT έναντι της MICT. Συνολικά 7 μελέτες έδειξαν πως η HIIT οδήγησε σε σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού προφίλ. Ενώ από τις 4 μελέτες που μελέτησαν τη λειτουργία του ενδοθηλίου (σύμφωνα με την τεχνική «flow mediated dilation-FMD») σε ασθενείς με T2D, 3 έδειξαν επιδράσεις βελτίωσης στη HIIT συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση. Δύο μελέτες βελτίωσαν την αρτηριακή πίεση ύστερα και από τα δύο είδη παρεμβάσεων (HIIT, MICT) ενώ μια μελέτη τη βελτίωσε ύστερα μόνο από HIIT. Δεν υπάρχει σημαντική βελτίωση στο λιπιδαιμικό προφίλ στη HIIT συγκριτικά με τη MICT. Από τις 3 μελέτες που μελέτησαν το οξειδωτικό στρες φαίνεται ότι η HIIT έχει κάποια θετική επίδραση στο οξειδωτικό στρες, παρολαυτά περισσότερες μελέτες χρειάζονται για να αναδείξουν τεκμηριωμένα την επίδραση των προγραμμάτων άσκησης. Συμπεράσματα: Η HIIT είναι ένας αποτελεσματικός τύπος άσκησης σε ασθενείς με T2D. Επιπλέον φαίνεται να βελτιώνει περισσότερο την ικανότητα για άσκηση και την ενδοθηλιακή λειτουργία συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση με τάση υπεροχής και ως προς το γλυκαιμικό προφίλ των ασθενών.","Aims: Exercise training plays a major role in prevention and treatment programs in patients with type 2 diabetes mellitus (T2D). The aim of this systematic review was to investigate the effectiveness of high intensity interval training (ΗΙΙΤ) compared with moderate intensity continuous training (MICT) or no training in patients T2D. Methods: All randomized controlled clinical (RCT) trials that fullfiled prespecifed criteria were obtained through a computerized search from several databases, such as PubMed and Cohcrane Library. The search included all the articles published until December 2018. Methodological quality was assessed using the PEDro scale. The primary endpoint of the study was the exercise capacity and the secondary points were the glycemic and lipidemic profile, the endothelial function, the blood pressure and the oxidative stress. Results: Sixteen RCTs met the inclusion and exclusion criteria set for the systematic review. ΗΙΙΤ was found to have greater increase in peak oxygen intake compared to MICT in the majority of the articles assessed. From the 12 trials, which assessed the exercise capacity, 7 trials have shown an improvement in exercise capacity. Seven trials improved significant the glycemic profile after HIIT exercise. From the 4 trials which assessed the endothelium function, 3 trials improved the endothelium function after HIIT compared with MICT. Two trials improved the blood pressure after both interventions (HIIT, MICT), whereas 1 trial improved it after HIIT. No significant improvement was noted in blood lipid profile in HIIT compared to MICT. From the 3 trials which assessed the oxidative stress, it was resulted that HIIT intervention has some positive outcome in oxidative stress, whereas more research needs to discover further information about the effect of exercise programs. Conclusions: We conclude that HIIT is an effective type of exercise in patients with T2D. HIIT improves more exercise capacity, with a trend to a greater improvement in endothelium function and glycemic profile compared with MICT."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι επιδράσεις των διαφορετικών τύπων άσκησης στο σακχαρώδη διαβήτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουτρουμπή Άννα-Μαρία","Koutroumpi Anna-Maria"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Σκοπός: Η άσκηση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και αποτελεί απαραίτητη συνιστώσα των προγραμμάτων πρόληψης και θεραπευτικής αντιμετώπισης ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2D). Σκοπός της συστηματικής αυτής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η εφαρμογή και η αποτελεσματικότητα προγραμμάτων υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης (high intensity interval training-ΗΙΙΤ) σε σύγκριση με μέτριας έντασης συνεχούς άσκησης (moderate intensity continuous training-MICT) ή με την ομάδα ελέγχου σε ασθενείς με T2D. Υλικό: Τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες συμπεριλήφθηκαν μέσω αναζήτησης των άρθρων που έγινε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane Library. Αναζητήθηκαν όλα τα άρθρα που είχαν δημοσιευτεί ως τον Δεκέμβριο του 2018. Η μεθοδολογική τους ποιότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κλίμακα αξιολόγησης PEDro. Προκαθορίστηκαν τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση κατέληξε σε 16 έρευνες που πληρούσαν τα συγκεκριμένα κριτήρια. Η ανασκόπηση ανέδειξε ως ασφαλή και εφαρμόσιμη τη HIIT σε ασθενείς με T2D. Κατά τη HIIT παρατηρήθηκε μεγαλύτερη αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου έργου συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση στο μεγαλύτερο αριθμό των μελετών που αξιολογήθηκαν. Από τις 12 μελέτες που μελέτησαν την ικανότητα για άσκηση οι 7 έδειξαν βελτίωση στη HIIT έναντι της MICT. Συνολικά 7 μελέτες έδειξαν πως η HIIT οδήγησε σε σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού προφίλ. Ενώ από τις 4 μελέτες που μελέτησαν τη λειτουργία του ενδοθηλίου (σύμφωνα με την τεχνική «flow mediated dilation-FMD») σε ασθενείς με T2D, 3 έδειξαν επιδράσεις βελτίωσης στη HIIT συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση. Δύο μελέτες βελτίωσαν την αρτηριακή πίεση ύστερα και από τα δύο είδη παρεμβάσεων (HIIT, MICT) ενώ μια μελέτη τη βελτίωσε ύστερα μόνο από HIIT. Δεν υπάρχει σημαντική βελτίωση στο λιπιδαιμικό προφίλ στη HIIT συγκριτικά με τη MICT. Από τις 3 μελέτες που μελέτησαν το οξειδωτικό στρες φαίνεται ότι η HIIT έχει κάποια θετική επίδραση στο οξειδωτικό στρες, παρολαυτά περισσότερες μελέτες χρειάζονται για να αναδείξουν τεκμηριωμένα την επίδραση των προγραμμάτων άσκησης. Συμπεράσματα: Η HIIT είναι ένας αποτελεσματικός τύπος άσκησης σε ασθενείς με T2D. Επιπλέον φαίνεται να βελτιώνει περισσότερο την ικανότητα για άσκηση και την ενδοθηλιακή λειτουργία συγκριτικά με τη μέτριας έντασης άσκηση με τάση υπεροχής και ως προς το γλυκαιμικό προφίλ των ασθενών.","Aims: Exercise training plays a major role in prevention and treatment programs in patients with type 2 diabetes mellitus (T2D). The aim of this systematic review was to investigate the effectiveness of high intensity interval training (ΗΙΙΤ) compared with moderate intensity continuous training (MICT) or no training in patients T2D. Methods: All randomized controlled clinical (RCT) trials that fullfiled prespecifed criteria were obtained through a computerized search from several databases, such as PubMed and Cohcrane Library. The search included all the articles published until December 2018. Methodological quality was assessed using the PEDro scale. The primary endpoint of the study was the exercise capacity and the secondary points were the glycemic and lipidemic profile, the endothelial function, the blood pressure and the oxidative stress. Results: Sixteen RCTs met the inclusion and exclusion criteria set for the systematic review. ΗΙΙΤ was found to have greater increase in peak oxygen intake compared to MICT in the majority of the articles assessed. From the 12 trials, which assessed the exercise capacity, 7 trials have shown an improvement in exercise capacity. Seven trials improved significant the glycemic profile after HIIT exercise. From the 4 trials which assessed the endothelium function, 3 trials improved the endothelium function after HIIT compared with MICT. Two trials improved the blood pressure after both interventions (HIIT, MICT), whereas 1 trial improved it after HIIT. No significant improvement was noted in blood lipid profile in HIIT compared to MICT. From the 3 trials which assessed the oxidative stress, it was resulted that HIIT intervention has some positive outcome in oxidative stress, whereas more research needs to discover further information about the effect of exercise programs. Conclusions: We conclude that HIIT is an effective type of exercise in patients with T2D. HIIT improves more exercise capacity, with a trend to a greater improvement in endothelium function and glycemic profile compared with MICT."],"dc:identifier":["uoadl:2919687","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919687"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι επιδράσεις των διαφορετικών τύπων άσκησης στο σακχαρώδη διαβήτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z"}