{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919765"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919765","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση Καμπυλών Διάλυσης και Βιοϊσοδυναμία Φαρμακευτικών Σκευασμάτων όταν η Απορρόφηση του φαρμάκου περιγράφεται από την συνάρτηση Weibull","abstract":"Οι μελέτες βιοϊσοδυναμίας αποτελούν τη δημοφιλέστερη μέθοδο για την απόδειξη θεραπευτικής ισοδυναμίας μεταξύ ενός πρωτότυπου και ενός γενοσήμου σκευάσματος. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια γίνεται συνεχής προσπάθεια ανεύρεσης νέων προσεγγίσεων, οι οποίες θα μπορούν να εξασφαλίζουν την παρόμοια μεταξύ των συγκρινόμενων σκευασμάτων αποτελεσματικότητα και ασφάλεια με πιο οικονομικό, γρήγορο και χωρίς ηθικούς προβληματισμούς τρόπο. Μια εξ’ αυτών των προσεγγίσεων αποτελεί και η δυνατότητα αξιοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, οι οποίοι μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαλεία κατά τον vitro ποιοτικό έλεγχο, μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο. Έτσι, στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετάται η θεωρητική ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας), και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο μεταξύ του σκευάσματος υπό έλεγχο και του σκευάσματος αναφοράς που υφίστανται με βάση τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα – χρόνου μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης, Τmax του σκευάσματος αναφοράς, R). Με στόχο τη διερεύνηση πιθανής συμφωνίας μεταξύ ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας αναγεννήθηκαν in vitro αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης για την εκτίμηση των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής (ref85 και fast85), καθώς και αντίστοιχα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα για τον υπολογισμό των λόγων των φαρμακοκινητικών παραμέτρων Cmax, Τmax και AUCTmax,R του σκευάσματος υπό έλεγχο προς το σκεύασμα αναφοράς. Στη συνέχεια, κατασκευάσθηκαν διαγράμματα in vitro – in vivo συσχετίσεων (IVIVC) των δεικτών με τους λόγους των φαρμακοκινητικών αυτών παραμέτρων. Σε όλες τις προσομοιώσεις η κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία θεωρήθηκε ότι περιγράφεται από την συνάρτηση Weibull. Για τις προσομοιώσεις των in vivo δεδομένων θεωρήθηκε ότι η κινητική διάλυσης του φαρμάκου αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία και ότι τα φάρμακα ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής. Η αναγέννηση των in vivo δεδομένων έγινε με τη μέθοδο της αριθμητικής συνέλιξης. Συγκεκριμένα μελετήθηκαν δύο ομάδες προσομοιώσεων: Μία κατά την οποία τόσο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης (ka) όσο και η τιμή της παραμέτρου σχήματος (u) της συνάρτησης Weibull του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από τις αντίστοιχες τιμές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) και μία κατά την οποία διαφέρει μόνο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης μεταξύ των δύο αυτών σκευασμάτων (προσομοιώσεις Β). Για κάθε μία από τις δύο αυτές ομάδες προσομοιώσεων μελετήθηκαν περαιτέρω οι περιπτώσεις φαρμάκων που παρουσιάζουν ίδιο ρυθμό διάλυσης αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους (kel). Τέλος, ερευνήθηκε μια ειδική ομάδα προσομοιώσεων, Γ, για την περίπτωση σκευασμάτων υπό έλεγχο τα οποία έχουν ίδια τιμή παραμέτρου σχήματος, διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος διαφορετικών απόλυτων τιμών kaR και kel. Για όλες τις ομάδες προσομοιώσεων δόθηκε έμφαση στη συμφωνία ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας καθώς επίσης και στο κατά πόσο τα αποτελέσματα συμφωνούν ή όχι με τα συμπεράσματα που προέκυψαν στο πλαίσιο προγενέστερων μελετών όταν τα συγκρινόμενα σκευάσματα ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που τόσο η τιμή της παραμέτρου σχήματος όσο και η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο είναι διαφορετικές από αυτές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) δείχνουν ότι στην περίπτωση που uT < 1 παρατηρείται συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου σε περισσότερες περιπτώσεις απ’ ότι παρατηρείται όταν uT > 1. Συγκεκριμένα, στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 η AUCTmax,R φαίνεται να είναι πιο ευαίσθητη από την Cmax όταν kaT > kaR, ενώ όταν uT > 1 αυτό συμβαίνει μόνο για uT = 1.5 όταν kaT < kaR. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R, ειδικά όταν kaR/kel < 1, ανιχνεύει καλύτερα σε σχέση με την Cmax τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, ενώ σε γενικές γραμμές και οι δείκτες, ειδικά οι δείκτες f1 και f2, τις ανιχνεύουν, με αποτέλεσμα να παρατηρείται in vitro-in vivo συμφωνία κυρίως με βάση την AUCTmax,R και κυρίως όταν kaR/kel < 1. Υπάρχει και μια περίπτωση (uT = 1.5) όπου παρατηρείται αδυναμία των δεικτών να προβλέψουν διαφορές στην AUCTmax,R (όταν 0.5 < kaT/kaR < 0.76 και kaR/kel < 1). Για τις παραπάνω τιμές της παραμέτρου σχήματος δεν παρατηρείται συμφωνία με το πρωτοταξικό μοντέλο όσον αφορά τα υπόλοιπα σκευάσματα, δηλαδή τα σκευάσματα με kaT < kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 καθώς και τα σκευάσματα με kaT > kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 1.5. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R φαίνεται να καθίστανται πιο ευαίσθητη όταν kaR/kel > 1 και η Cmax αντανακλά καλύτερα τις διαφορές στην αρχική έκθεση του φαρμάκου, όπως αυτές φαίνεται να ανιχνεύονται και από τους δείκτες, με αποτέλεσμα in vitro-in vivo συμφωνία να παρατηρείται κυρίως με βάση την Cmax, ειδικά όταν kaR/kel < 1. Ακόμη μεγαλύτερες αποκλίσεις από το πρωτοταξικό μοντέλο παρατηρούνται όταν η παράμετρος σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει περισσότερο (uT = 0.2, 2, 5), όπου η Cmax φαίνεται να είναι γενικά πιο αποτελεσματική στο να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, καθώς η AUCTmax,R κυρίως για τις περιπτώσεις όπου kaR/kel < 1 παρουσιάζει χαμηλή ευαισθησία και συνεπώς αδυνατεί για ορισμένα σκευάσματα, ειδικά στις περιπτώσεις φαρμάκων με έντονα σιγμοειδή χαρακτηριστικά, να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση. Με βάση τα παραπάνω καθίστανται σαφής η καθοριστική σημασία της τιμής της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο για την in vιtro-in vivo συμφωνία, δηλαδή συμφωνία μεταξύ ομοιότητας καμπυλών διάλυσης και βιοϊσοδυναμίας. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που μόνο η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο σε σχέση με αυτή του σκευάσματος αναφοράς είναι διαφορετική (προσομοιώσεις Β) δείχνουν ότι υπάρχει σχετική συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου, ειδικά όταν uR = uT = 0.5, με την διαφορά ότι σε αυτή την περίπτωση οι φαρμακοκινητικές παράμετροι εμφανίζονται πιο ευαίσθητες. Έτσι, η Cmax, μόνο για kaR/kel > 1 δεν ανιχνεύει τις διαφορές στην αρχική έκθεση, ενώ οι ελαστικοί δείκτες ξ1 και ξ2 δεν ανιχνεύουν τις διαφορές όταν kaR/kel < 1. Για uT = uR = 2 υπάρχει συμφωνία μόνο όταν οι διαφορές ανιχνεύονται με βάση την AUCTmax,R, καθώς οι παράμετροι, και κυρίως η Cmax, εμφανίζονται λιγότερο ευαίσθητες σε σχέση με το πρωτοταξικό μοντέλο, με αποτέλεσμα κυρίως η Cmax να αποτυγχάνει να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο για ορισμένα σκευάσματα με kaT/kaR < 0.67 και kaT/kaR > 1.3. Στην ειδική περίπτωση φαρμάκων με ίδια τιμή της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο, η οποία είναι διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος απόλυτων τιμών kaR και kel (προσομοιώσεις Γ), τα αποτελέσματα που παρατηρούνται για ίδιους λόγους και διαφορετικές απόλυτες τιμές των σταθερών kaR, kaT και kel δεν συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Επομένως, συμπεραίνεται ότι όταν η κινητική του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, η ευαισθησία τόσο των φαρμακοκινητικών παραμέτρων όσο και των δεικτών άμεσης σύγκρισης καμπυλών εξαρτάται όχι μόνο από τους παραπάνω λόγους, αλλά και από τις απόλυτες τιμές αυτών των σταθερών. Τέλος, με βάση τις προσομοιώσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι χαμηλότερες απόλυτες τιμές των παραμέτρων οδήγησαν σε καλύτερη in vitro-in vivo συμφωνία.","abstract_html":"Οι μελέτες βιοϊσοδυναμίας αποτελούν τη δημοφιλέστερη μέθοδο για την απόδειξη θεραπευτικής ισοδυναμίας μεταξύ ενός πρωτότυπου και ενός γενοσήμου σκευάσματος. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια γίνεται συνεχής προσπάθεια ανεύρεσης νέων προσεγγίσεων, οι οποίες θα μπορούν να εξασφαλίζουν την παρόμοια μεταξύ των συγκρινόμενων σκευασμάτων αποτελεσματικότητα και ασφάλεια με πιο οικονομικό, γρήγορο και χωρίς ηθικούς προβληματισμούς τρόπο. Μια εξ’ αυτών των προσεγγίσεων αποτελεί και η δυνατότητα αξιοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, οι οποίοι μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαλεία κατά τον vitro ποιοτικό έλεγχο, μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο. Έτσι, στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετάται η θεωρητική ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας), και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο μεταξύ του σκευάσματος υπό έλεγχο και του σκευάσματος αναφοράς που υφίστανται με βάση τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα – χρόνου μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης, Τmax του σκευάσματος αναφοράς, R). Με στόχο τη διερεύνηση πιθανής συμφωνίας μεταξύ ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας αναγεννήθηκαν in vitro αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης για την εκτίμηση των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής (ref85 και fast85), καθώς και αντίστοιχα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα για τον υπολογισμό των λόγων των φαρμακοκινητικών παραμέτρων Cmax, Τmax και AUCTmax,R του σκευάσματος υπό έλεγχο προς το σκεύασμα αναφοράς. Στη συνέχεια, κατασκευάσθηκαν διαγράμματα in vitro – in vivo συσχετίσεων (IVIVC) των δεικτών με τους λόγους των φαρμακοκινητικών αυτών παραμέτρων. Σε όλες τις προσομοιώσεις η κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία θεωρήθηκε ότι περιγράφεται από την συνάρτηση Weibull. Για τις προσομοιώσεις των in vivo δεδομένων θεωρήθηκε ότι η κινητική διάλυσης του φαρμάκου αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία και ότι τα φάρμακα ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής. Η αναγέννηση των in vivo δεδομένων έγινε με τη μέθοδο της αριθμητικής συνέλιξης. Συγκεκριμένα μελετήθηκαν δύο ομάδες προσομοιώσεων: Μία κατά την οποία τόσο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης (ka) όσο και η τιμή της παραμέτρου σχήματος (u) της συνάρτησης Weibull του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από τις αντίστοιχες τιμές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) και μία κατά την οποία διαφέρει μόνο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης μεταξύ των δύο αυτών σκευασμάτων (προσομοιώσεις Β). Για κάθε μία από τις δύο αυτές ομάδες προσομοιώσεων μελετήθηκαν περαιτέρω οι περιπτώσεις φαρμάκων που παρουσιάζουν ίδιο ρυθμό διάλυσης αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους (kel). Τέλος, ερευνήθηκε μια ειδική ομάδα προσομοιώσεων, Γ, για την περίπτωση σκευασμάτων υπό έλεγχο τα οποία έχουν ίδια τιμή παραμέτρου σχήματος, διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος διαφορετικών απόλυτων τιμών kaR και kel. Για όλες τις ομάδες προσομοιώσεων δόθηκε έμφαση στη συμφωνία ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας καθώς επίσης και στο κατά πόσο τα αποτελέσματα συμφωνούν ή όχι με τα συμπεράσματα που προέκυψαν στο πλαίσιο προγενέστερων μελετών όταν τα συγκρινόμενα σκευάσματα ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που τόσο η τιμή της παραμέτρου σχήματος όσο και η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο είναι διαφορετικές από αυτές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) δείχνουν ότι στην περίπτωση που uT &lt; 1 παρατηρείται συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου σε περισσότερες περιπτώσεις απ’ ότι παρατηρείται όταν uT &gt; 1. Συγκεκριμένα, στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 η AUCTmax,R φαίνεται να είναι πιο ευαίσθητη από την Cmax όταν kaT &gt; kaR, ενώ όταν uT &gt; 1 αυτό συμβαίνει μόνο για uT = 1.5 όταν kaT &lt; kaR. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R, ειδικά όταν kaR/kel &lt; 1, ανιχνεύει καλύτερα σε σχέση με την Cmax τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, ενώ σε γενικές γραμμές και οι δείκτες, ειδικά οι δείκτες f1 και f2, τις ανιχνεύουν, με αποτέλεσμα να παρατηρείται in vitro-in vivo συμφωνία κυρίως με βάση την AUCTmax,R και κυρίως όταν kaR/kel &lt; 1. Υπάρχει και μια περίπτωση (uT = 1.5) όπου παρατηρείται αδυναμία των δεικτών να προβλέψουν διαφορές στην AUCTmax,R (όταν 0.5 &lt; kaT/kaR &lt; 0.76 και kaR/kel &lt; 1). Για τις παραπάνω τιμές της παραμέτρου σχήματος δεν παρατηρείται συμφωνία με το πρωτοταξικό μοντέλο όσον αφορά τα υπόλοιπα σκευάσματα, δηλαδή τα σκευάσματα με kaT &lt; kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 καθώς και τα σκευάσματα με kaT &gt; kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 1.5. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R φαίνεται να καθίστανται πιο ευαίσθητη όταν kaR/kel &gt; 1 και η Cmax αντανακλά καλύτερα τις διαφορές στην αρχική έκθεση του φαρμάκου, όπως αυτές φαίνεται να ανιχνεύονται και από τους δείκτες, με αποτέλεσμα in vitro-in vivo συμφωνία να παρατηρείται κυρίως με βάση την Cmax, ειδικά όταν kaR/kel &lt; 1. Ακόμη μεγαλύτερες αποκλίσεις από το πρωτοταξικό μοντέλο παρατηρούνται όταν η παράμετρος σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει περισσότερο (uT = 0.2, 2, 5), όπου η Cmax φαίνεται να είναι γενικά πιο αποτελεσματική στο να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, καθώς η AUCTmax,R κυρίως για τις περιπτώσεις όπου kaR/kel &lt; 1 παρουσιάζει χαμηλή ευαισθησία και συνεπώς αδυνατεί για ορισμένα σκευάσματα, ειδικά στις περιπτώσεις φαρμάκων με έντονα σιγμοειδή χαρακτηριστικά, να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση. Με βάση τα παραπάνω καθίστανται σαφής η καθοριστική σημασία της τιμής της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο για την in vιtro-in vivo συμφωνία, δηλαδή συμφωνία μεταξύ ομοιότητας καμπυλών διάλυσης και βιοϊσοδυναμίας. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που μόνο η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο σε σχέση με αυτή του σκευάσματος αναφοράς είναι διαφορετική (προσομοιώσεις Β) δείχνουν ότι υπάρχει σχετική συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου, ειδικά όταν uR = uT = 0.5, με την διαφορά ότι σε αυτή την περίπτωση οι φαρμακοκινητικές παράμετροι εμφανίζονται πιο ευαίσθητες. Έτσι, η Cmax, μόνο για kaR/kel &gt; 1 δεν ανιχνεύει τις διαφορές στην αρχική έκθεση, ενώ οι ελαστικοί δείκτες ξ1 και ξ2 δεν ανιχνεύουν τις διαφορές όταν kaR/kel &lt; 1. Για uT = uR = 2 υπάρχει συμφωνία μόνο όταν οι διαφορές ανιχνεύονται με βάση την AUCTmax,R, καθώς οι παράμετροι, και κυρίως η Cmax, εμφανίζονται λιγότερο ευαίσθητες σε σχέση με το πρωτοταξικό μοντέλο, με αποτέλεσμα κυρίως η Cmax να αποτυγχάνει να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο για ορισμένα σκευάσματα με kaT/kaR &lt; 0.67 και kaT/kaR &gt; 1.3. Στην ειδική περίπτωση φαρμάκων με ίδια τιμή της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο, η οποία είναι διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος απόλυτων τιμών kaR και kel (προσομοιώσεις Γ), τα αποτελέσματα που παρατηρούνται για ίδιους λόγους και διαφορετικές απόλυτες τιμές των σταθερών kaR, kaT και kel δεν συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Επομένως, συμπεραίνεται ότι όταν η κινητική του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, η ευαισθησία τόσο των φαρμακοκινητικών παραμέτρων όσο και των δεικτών άμεσης σύγκρισης καμπυλών εξαρτάται όχι μόνο από τους παραπάνω λόγους, αλλά και από τις απόλυτες τιμές αυτών των σταθερών. Τέλος, με βάση τις προσομοιώσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι χαμηλότερες απόλυτες τιμές των παραμέτρων οδήγησαν σε καλύτερη in vitro-in vivo συμφωνία.","abstract_has_math":false,"creators":["Ηλιοπούλου Σοφία","Iliopoulou Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919765"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919765","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919765","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919765","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919765","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ηλιοπούλου Σοφία","Iliopoulou Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919765","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919765"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μελέτες βιοϊσοδυναμίας αποτελούν τη δημοφιλέστερη μέθοδο για την απόδειξη θεραπευτικής ισοδυναμίας μεταξύ ενός πρωτότυπου και ενός γενοσήμου σκευάσματος. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια γίνεται συνεχής προσπάθεια ανεύρεσης νέων προσεγγίσεων, οι οποίες θα μπορούν να εξασφαλίζουν την παρόμοια μεταξύ των συγκρινόμενων σκευασμάτων αποτελεσματικότητα και ασφάλεια με πιο οικονομικό, γρήγορο και χωρίς ηθικούς προβληματισμούς τρόπο. Μια εξ’ αυτών των προσεγγίσεων αποτελεί και η δυνατότητα αξιοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, οι οποίοι μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαλεία κατά τον vitro ποιοτικό έλεγχο, μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο. Έτσι, στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετάται η θεωρητική ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας), και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο μεταξύ του σκευάσματος υπό έλεγχο και του σκευάσματος αναφοράς που υφίστανται με βάση τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα – χρόνου μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης, Τmax του σκευάσματος αναφοράς, R). Με στόχο τη διερεύνηση πιθανής συμφωνίας μεταξύ ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας αναγεννήθηκαν in vitro αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης για την εκτίμηση των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής (ref85 και fast85), καθώς και αντίστοιχα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα για τον υπολογισμό των λόγων των φαρμακοκινητικών παραμέτρων Cmax, Τmax και AUCTmax,R του σκευάσματος υπό έλεγχο προς το σκεύασμα αναφοράς. Στη συνέχεια, κατασκευάσθηκαν διαγράμματα in vitro – in vivo συσχετίσεων (IVIVC) των δεικτών με τους λόγους των φαρμακοκινητικών αυτών παραμέτρων. Σε όλες τις προσομοιώσεις η κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία θεωρήθηκε ότι περιγράφεται από την συνάρτηση Weibull. Για τις προσομοιώσεις των in vivo δεδομένων θεωρήθηκε ότι η κινητική διάλυσης του φαρμάκου αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία και ότι τα φάρμακα ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής. Η αναγέννηση των in vivo δεδομένων έγινε με τη μέθοδο της αριθμητικής συνέλιξης. Συγκεκριμένα μελετήθηκαν δύο ομάδες προσομοιώσεων: Μία κατά την οποία τόσο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης (ka) όσο και η τιμή της παραμέτρου σχήματος (u) της συνάρτησης Weibull του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από τις αντίστοιχες τιμές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) και μία κατά την οποία διαφέρει μόνο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης μεταξύ των δύο αυτών σκευασμάτων (προσομοιώσεις Β). Για κάθε μία από τις δύο αυτές ομάδες προσομοιώσεων μελετήθηκαν περαιτέρω οι περιπτώσεις φαρμάκων που παρουσιάζουν ίδιο ρυθμό διάλυσης αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους (kel). Τέλος, ερευνήθηκε μια ειδική ομάδα προσομοιώσεων, Γ, για την περίπτωση σκευασμάτων υπό έλεγχο τα οποία έχουν ίδια τιμή παραμέτρου σχήματος, διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος διαφορετικών απόλυτων τιμών kaR και kel. Για όλες τις ομάδες προσομοιώσεων δόθηκε έμφαση στη συμφωνία ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας καθώς επίσης και στο κατά πόσο τα αποτελέσματα συμφωνούν ή όχι με τα συμπεράσματα που προέκυψαν στο πλαίσιο προγενέστερων μελετών όταν τα συγκρινόμενα σκευάσματα ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που τόσο η τιμή της παραμέτρου σχήματος όσο και η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο είναι διαφορετικές από αυτές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) δείχνουν ότι στην περίπτωση που uT < 1 παρατηρείται συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου σε περισσότερες περιπτώσεις απ’ ότι παρατηρείται όταν uT > 1. Συγκεκριμένα, στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 η AUCTmax,R φαίνεται να είναι πιο ευαίσθητη από την Cmax όταν kaT > kaR, ενώ όταν uT > 1 αυτό συμβαίνει μόνο για uT = 1.5 όταν kaT < kaR. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R, ειδικά όταν kaR/kel < 1, ανιχνεύει καλύτερα σε σχέση με την Cmax τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, ενώ σε γενικές γραμμές και οι δείκτες, ειδικά οι δείκτες f1 και f2, τις ανιχνεύουν, με αποτέλεσμα να παρατηρείται in vitro-in vivo συμφωνία κυρίως με βάση την AUCTmax,R και κυρίως όταν kaR/kel < 1. Υπάρχει και μια περίπτωση (uT = 1.5) όπου παρατηρείται αδυναμία των δεικτών να προβλέψουν διαφορές στην AUCTmax,R (όταν 0.5 < kaT/kaR < 0.76 και kaR/kel < 1). Για τις παραπάνω τιμές της παραμέτρου σχήματος δεν παρατηρείται συμφωνία με το πρωτοταξικό μοντέλο όσον αφορά τα υπόλοιπα σκευάσματα, δηλαδή τα σκευάσματα με kaT < kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 καθώς και τα σκευάσματα με kaT > kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 1.5. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R φαίνεται να καθίστανται πιο ευαίσθητη όταν kaR/kel > 1 και η Cmax αντανακλά καλύτερα τις διαφορές στην αρχική έκθεση του φαρμάκου, όπως αυτές φαίνεται να ανιχνεύονται και από τους δείκτες, με αποτέλεσμα in vitro-in vivo συμφωνία να παρατηρείται κυρίως με βάση την Cmax, ειδικά όταν kaR/kel < 1. Ακόμη μεγαλύτερες αποκλίσεις από το πρωτοταξικό μοντέλο παρατηρούνται όταν η παράμετρος σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει περισσότερο (uT = 0.2, 2, 5), όπου η Cmax φαίνεται να είναι γενικά πιο αποτελεσματική στο να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, καθώς η AUCTmax,R κυρίως για τις περιπτώσεις όπου kaR/kel < 1 παρουσιάζει χαμηλή ευαισθησία και συνεπώς αδυνατεί για ορισμένα σκευάσματα, ειδικά στις περιπτώσεις φαρμάκων με έντονα σιγμοειδή χαρακτηριστικά, να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση. Με βάση τα παραπάνω καθίστανται σαφής η καθοριστική σημασία της τιμής της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο για την in vιtro-in vivo συμφωνία, δηλαδή συμφωνία μεταξύ ομοιότητας καμπυλών διάλυσης και βιοϊσοδυναμίας. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που μόνο η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο σε σχέση με αυτή του σκευάσματος αναφοράς είναι διαφορετική (προσομοιώσεις Β) δείχνουν ότι υπάρχει σχετική συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου, ειδικά όταν uR = uT = 0.5, με την διαφορά ότι σε αυτή την περίπτωση οι φαρμακοκινητικές παράμετροι εμφανίζονται πιο ευαίσθητες. Έτσι, η Cmax, μόνο για kaR/kel > 1 δεν ανιχνεύει τις διαφορές στην αρχική έκθεση, ενώ οι ελαστικοί δείκτες ξ1 και ξ2 δεν ανιχνεύουν τις διαφορές όταν kaR/kel < 1. Για uT = uR = 2 υπάρχει συμφωνία μόνο όταν οι διαφορές ανιχνεύονται με βάση την AUCTmax,R, καθώς οι παράμετροι, και κυρίως η Cmax, εμφανίζονται λιγότερο ευαίσθητες σε σχέση με το πρωτοταξικό μοντέλο, με αποτέλεσμα κυρίως η Cmax να αποτυγχάνει να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο για ορισμένα σκευάσματα με kaT/kaR < 0.67 και kaT/kaR > 1.3. Στην ειδική περίπτωση φαρμάκων με ίδια τιμή της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο, η οποία είναι διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος απόλυτων τιμών kaR και kel (προσομοιώσεις Γ), τα αποτελέσματα που παρατηρούνται για ίδιους λόγους και διαφορετικές απόλυτες τιμές των σταθερών kaR, kaT και kel δεν συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Επομένως, συμπεραίνεται ότι όταν η κινητική του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, η ευαισθησία τόσο των φαρμακοκινητικών παραμέτρων όσο και των δεικτών άμεσης σύγκρισης καμπυλών εξαρτάται όχι μόνο από τους παραπάνω λόγους, αλλά και από τις απόλυτες τιμές αυτών των σταθερών. Τέλος, με βάση τις προσομοιώσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι χαμηλότερες απόλυτες τιμές των παραμέτρων οδήγησαν σε καλύτερη in vitro-in vivo συμφωνία.","Bioequivalence studies is the most popular method for demonstrating therapeutic equivalence between an original and a generic formulation. However, in recent years there has been an ongoing effort to find new approaches that can ensure comparable efficacy and safety between the two compared products in a more economical, fast and ethical way. One of these approaches is the ability to use the direct in vitro dissolution curve comparison indices (DCCIs), which to date are only used as tools in routine quality control, between reference and test formulations. Thus, the goal of the present postgraduate thesis is to examine the theoretical sensitivity of the in vitro dissolution curve comparison indices, namely f1 (difference factor), f2 (similarity factor), and ξ1, ξ2 (Rescigno indices) in reflecting differences in early exposure, between the test and the reference formulations, based on the pharmacokinetic parameters Cmax (maximum drug concentration in blood) and AUCTmax, R (partial area under the blood concentration - time curve up to the time of maximum concentration, Tmax of the reference formulation, R). In order to investigate the eventual agreement between similarity of the in vitro dissolution curves and bioavailability, simulated cumulative in vitro dissolution and in vivo blood concentration-time data were regenerated. Direct curve comparison indices up to two specific cut-off points (ref85 and fast85) were calculated from in vitro data. The ratios test (T)/reference (R) of the pharmacokinetic parameters Cmax, Tmax and AUCTmax,R were estimated from in vivo data. Finally, in vitro - in vivo correlation (IVIVC) graphs between the indices and the ratios of the pharmacokinetic parameters were constructed. In all cases dissolution/input kinetics are described by the Weibull function. In vivo data were generated assuming that dissolution of the drug fully reflects the drug input into the general circulation and that the drugs follow one-compartment distribution model kinetics. Simulation of in vivo data was performed by numerical convolution. Two scenarios of simulations were examined: in the first scenario (simulations A) both the dissolution/absorption rate constant (ka) and the shape parameter (u) of the Weibull function values of the test formulation are different from the corresponding parameter values of the reference formulation. In the second scenario (simulations B) only the dissolution rate constant value between the two formulations is different. For each of these two simulation scenarios, cases of drugs having the same dissolution rate but differing in their elimination characteristics (kel) were further studied. Finally, a special case scenario of simulations (Γ) was investigated, in which different test formulations have the same shape parameter value, that is different from that of the reference formulation, the same kaR/kel ratio and the same kaT/kaR ratios per examined pair of absolute kaR and kel values. For all simulation scenarios focus was on whether or not there was agreement between in vitro dissolution curves similarity and bioequivalence, and also whether or not the results were consistent with the conclusions drawn in other recent studies where first order dissolution/input kinetics was assumed. The results obtained when both the shape parameter and the dissolution rate constant values of the test formulation are different from those of the reference formulation (simulations A) show that when uT < 1 there is agreement with the conclusions drawn from the first-order input model in more cases than for uT > 1. Specifically, in cases where uT = 0.5 and uT = 0.7, AUCTmax,R appears to be more sensitive than Cmax when kaT > kaR, whereas when uT > 1 this applies only when uT = 1.5 and kaT > kaR. In these cases, AUCTmax,R, (especially when kaR/kel < 1), reflects the differences in early exposure better than Cmax, whereas in general indices, especially f1 and f2, also indicate dissimilarity in dissolution curves, resulting in in vitro-in vivo agreement, mostly based on AUCTmax,R and especially when kaR/kel < 1. Nevertheless, there is one case (uT = 1.5) where in vitro indices do not detect differences in dissolution profiles, whereas AUCTmax,R shows differences in early exposure (when 0.5 < kaT/kaR < 0.76 and kaR/kel < 1). For the above shape parameter values results obtained regarding the other formulations, that is formulations when kaT < kaR in cases where uT = 0.5 and uT = 0.7 as well as formulations when kaT > kaR in cases where uT = 1.5, are not in agreement with the first-order model. In those cases, AUCTmax,R seems to be more sensitive when kaR/kel > 1 and Cmax better reflects differences in early exposure. These differences appear to be detectable by indices as well, resulting in in vitro-in vivo agreement, predominantly based on Cmax, especially when kaR/kel < 1. Even greater deviations from the first-order model are observed when the shape parameter values of the test formulation differs substantially from the value of the reference formulation (uT = 0.2, 2, 5). In these cases Cmax appears to be overall more effective in detecting differences in early exposure, as AUCTmax,R, especially for cases where kaR/kel < 1 shows low sensitivity and therefore, mainly in the case of drugs with pronounced sigmoidal concentration-time curves fails to detect differences in early exposure. According to the above, it becomes evident that the shape parameter value of the test formulation is important for the in vitro-in vivo agreement. The results obtained in case when only the dissolution rate constant value of the test formulation differs from that of the reference formulation (simulations B) show that there is general agreement with the conclusions of the first-order model, especially when uR = uT = 0.5, but in this case the pharmacokinetic parameters appear to be slightly more sensitive. Thus, Cmax, fails to detect differences in early exposure only in some cases when kaR / kel > 1, whereas indices ξ1 and ξ2 do not detect differences when kaR / kel < 1. When uT = uR = 2 agreement is only observed when differences are detected based on AUCTmax,R, as the parameters, and particularly Cmax, appear less sensitive than in the case of the first-order model. Therefore mainly Cmax fails to detect differences in early drug exposure for some formulations with kaT/kaR < 0.67 and kaT/kaR > 1.3. In the specific case of drugs with the same shape parameter values of the test formulation which are different from that that of reference formulation, same kaR/kel ratio and same kaT/kaR ratios per pair of absolute kaR and kel values (simulations Γ), the results drawn from the same ratio values but different absolute rate constant values kaR, kaT and kel are not in agreement. Therefore, it is concluded that when the kinetics of the test formulation differs from that of the reference formulation, the sensitivity of both the pharmacokinetic parameters and the direct curve comparison indices depends not only on the parameter ratios, but also on the absolute values of these rate constants. Finally, based on the simulations studied in this work, it was observed that lower parameter values led to a greater in vitro-in vivo agreement."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση Καμπυλών Διάλυσης και Βιοϊσοδυναμία Φαρμακευτικών Σκευασμάτων όταν η Απορρόφηση του φαρμάκου περιγράφεται από την συνάρτηση Weibull"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ηλιοπούλου Σοφία","Iliopoulou Sofia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Οι μελέτες βιοϊσοδυναμίας αποτελούν τη δημοφιλέστερη μέθοδο για την απόδειξη θεραπευτικής ισοδυναμίας μεταξύ ενός πρωτότυπου και ενός γενοσήμου σκευάσματος. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια γίνεται συνεχής προσπάθεια ανεύρεσης νέων προσεγγίσεων, οι οποίες θα μπορούν να εξασφαλίζουν την παρόμοια μεταξύ των συγκρινόμενων σκευασμάτων αποτελεσματικότητα και ασφάλεια με πιο οικονομικό, γρήγορο και χωρίς ηθικούς προβληματισμούς τρόπο. Μια εξ’ αυτών των προσεγγίσεων αποτελεί και η δυνατότητα αξιοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, οι οποίοι μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαλεία κατά τον vitro ποιοτικό έλεγχο, μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο. Έτσι, στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετάται η θεωρητική ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας), και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο μεταξύ του σκευάσματος υπό έλεγχο και του σκευάσματος αναφοράς που υφίστανται με βάση τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα – χρόνου μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης, Τmax του σκευάσματος αναφοράς, R). Με στόχο τη διερεύνηση πιθανής συμφωνίας μεταξύ ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας αναγεννήθηκαν in vitro αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης για την εκτίμηση των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής (ref85 και fast85), καθώς και αντίστοιχα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα για τον υπολογισμό των λόγων των φαρμακοκινητικών παραμέτρων Cmax, Τmax και AUCTmax,R του σκευάσματος υπό έλεγχο προς το σκεύασμα αναφοράς. Στη συνέχεια, κατασκευάσθηκαν διαγράμματα in vitro – in vivo συσχετίσεων (IVIVC) των δεικτών με τους λόγους των φαρμακοκινητικών αυτών παραμέτρων. Σε όλες τις προσομοιώσεις η κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία θεωρήθηκε ότι περιγράφεται από την συνάρτηση Weibull. Για τις προσομοιώσεις των in vivo δεδομένων θεωρήθηκε ότι η κινητική διάλυσης του φαρμάκου αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία και ότι τα φάρμακα ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής. Η αναγέννηση των in vivo δεδομένων έγινε με τη μέθοδο της αριθμητικής συνέλιξης. Συγκεκριμένα μελετήθηκαν δύο ομάδες προσομοιώσεων: Μία κατά την οποία τόσο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης (ka) όσο και η τιμή της παραμέτρου σχήματος (u) της συνάρτησης Weibull του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από τις αντίστοιχες τιμές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) και μία κατά την οποία διαφέρει μόνο η σταθερά του ρυθμού διάλυσης/απορρόφησης μεταξύ των δύο αυτών σκευασμάτων (προσομοιώσεις Β). Για κάθε μία από τις δύο αυτές ομάδες προσομοιώσεων μελετήθηκαν περαιτέρω οι περιπτώσεις φαρμάκων που παρουσιάζουν ίδιο ρυθμό διάλυσης αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους (kel). Τέλος, ερευνήθηκε μια ειδική ομάδα προσομοιώσεων, Γ, για την περίπτωση σκευασμάτων υπό έλεγχο τα οποία έχουν ίδια τιμή παραμέτρου σχήματος, διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος διαφορετικών απόλυτων τιμών kaR και kel. Για όλες τις ομάδες προσομοιώσεων δόθηκε έμφαση στη συμφωνία ομοιότητας in vitro καμπυλών διάλυσης και in vivo βιοϊσοδυναμίας καθώς επίσης και στο κατά πόσο τα αποτελέσματα συμφωνούν ή όχι με τα συμπεράσματα που προέκυψαν στο πλαίσιο προγενέστερων μελετών όταν τα συγκρινόμενα σκευάσματα ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης/εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που τόσο η τιμή της παραμέτρου σχήματος όσο και η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο είναι διαφορετικές από αυτές του σκευάσματος αναφοράς (προσομοιώσεις Α) δείχνουν ότι στην περίπτωση που uT < 1 παρατηρείται συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου σε περισσότερες περιπτώσεις απ’ ότι παρατηρείται όταν uT > 1. Συγκεκριμένα, στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 η AUCTmax,R φαίνεται να είναι πιο ευαίσθητη από την Cmax όταν kaT > kaR, ενώ όταν uT > 1 αυτό συμβαίνει μόνο για uT = 1.5 όταν kaT < kaR. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R, ειδικά όταν kaR/kel < 1, ανιχνεύει καλύτερα σε σχέση με την Cmax τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, ενώ σε γενικές γραμμές και οι δείκτες, ειδικά οι δείκτες f1 και f2, τις ανιχνεύουν, με αποτέλεσμα να παρατηρείται in vitro-in vivo συμφωνία κυρίως με βάση την AUCTmax,R και κυρίως όταν kaR/kel < 1. Υπάρχει και μια περίπτωση (uT = 1.5) όπου παρατηρείται αδυναμία των δεικτών να προβλέψουν διαφορές στην AUCTmax,R (όταν 0.5 < kaT/kaR < 0.76 και kaR/kel < 1). Για τις παραπάνω τιμές της παραμέτρου σχήματος δεν παρατηρείται συμφωνία με το πρωτοταξικό μοντέλο όσον αφορά τα υπόλοιπα σκευάσματα, δηλαδή τα σκευάσματα με kaT < kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 0.5 και uT = 0.7 καθώς και τα σκευάσματα με kaT > kaR στις περιπτώσεις όπου uT = 1.5. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η AUCTmax,R φαίνεται να καθίστανται πιο ευαίσθητη όταν kaR/kel > 1 και η Cmax αντανακλά καλύτερα τις διαφορές στην αρχική έκθεση του φαρμάκου, όπως αυτές φαίνεται να ανιχνεύονται και από τους δείκτες, με αποτέλεσμα in vitro-in vivo συμφωνία να παρατηρείται κυρίως με βάση την Cmax, ειδικά όταν kaR/kel < 1. Ακόμη μεγαλύτερες αποκλίσεις από το πρωτοταξικό μοντέλο παρατηρούνται όταν η παράμετρος σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει περισσότερο (uT = 0.2, 2, 5), όπου η Cmax φαίνεται να είναι γενικά πιο αποτελεσματική στο να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο, καθώς η AUCTmax,R κυρίως για τις περιπτώσεις όπου kaR/kel < 1 παρουσιάζει χαμηλή ευαισθησία και συνεπώς αδυνατεί για ορισμένα σκευάσματα, ειδικά στις περιπτώσεις φαρμάκων με έντονα σιγμοειδή χαρακτηριστικά, να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση. Με βάση τα παραπάνω καθίστανται σαφής η καθοριστική σημασία της τιμής της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο για την in vιtro-in vivo συμφωνία, δηλαδή συμφωνία μεταξύ ομοιότητας καμπυλών διάλυσης και βιοϊσοδυναμίας. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν στην περίπτωση που μόνο η τιμή της σταθεράς του ρυθμού διάλυσης του σκευάσματος υπό έλεγχο σε σχέση με αυτή του σκευάσματος αναφοράς είναι διαφορετική (προσομοιώσεις Β) δείχνουν ότι υπάρχει σχετική συμφωνία με τα συμπεράσματα του πρωτοταξικού μοντέλου, ειδικά όταν uR = uT = 0.5, με την διαφορά ότι σε αυτή την περίπτωση οι φαρμακοκινητικές παράμετροι εμφανίζονται πιο ευαίσθητες. Έτσι, η Cmax, μόνο για kaR/kel > 1 δεν ανιχνεύει τις διαφορές στην αρχική έκθεση, ενώ οι ελαστικοί δείκτες ξ1 και ξ2 δεν ανιχνεύουν τις διαφορές όταν kaR/kel < 1. Για uT = uR = 2 υπάρχει συμφωνία μόνο όταν οι διαφορές ανιχνεύονται με βάση την AUCTmax,R, καθώς οι παράμετροι, και κυρίως η Cmax, εμφανίζονται λιγότερο ευαίσθητες σε σχέση με το πρωτοταξικό μοντέλο, με αποτέλεσμα κυρίως η Cmax να αποτυγχάνει να ανιχνεύσει τις διαφορές στην αρχική έκθεση στο φάρμακο για ορισμένα σκευάσματα με kaT/kaR < 0.67 και kaT/kaR > 1.3. Στην ειδική περίπτωση φαρμάκων με ίδια τιμή της παραμέτρου σχήματος του σκευάσματος υπό έλεγχο, η οποία είναι διαφορετική από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, ίδιο λόγο kaR/kel και ίδιους λόγους kaT/kaR ανά εξεταζόμενο ζεύγος απόλυτων τιμών kaR και kel (προσομοιώσεις Γ), τα αποτελέσματα που παρατηρούνται για ίδιους λόγους και διαφορετικές απόλυτες τιμές των σταθερών kaR, kaT και kel δεν συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Επομένως, συμπεραίνεται ότι όταν η κινητική του σκευάσματος υπό έλεγχο διαφέρει από αυτή του σκευάσματος αναφοράς, η ευαισθησία τόσο των φαρμακοκινητικών παραμέτρων όσο και των δεικτών άμεσης σύγκρισης καμπυλών εξαρτάται όχι μόνο από τους παραπάνω λόγους, αλλά και από τις απόλυτες τιμές αυτών των σταθερών. Τέλος, με βάση τις προσομοιώσεις που μελετήθηκαν παρατηρήθηκε ότι χαμηλότερες απόλυτες τιμές των παραμέτρων οδήγησαν σε καλύτερη in vitro-in vivo συμφωνία.","Bioequivalence studies is the most popular method for demonstrating therapeutic equivalence between an original and a generic formulation. However, in recent years there has been an ongoing effort to find new approaches that can ensure comparable efficacy and safety between the two compared products in a more economical, fast and ethical way. One of these approaches is the ability to use the direct in vitro dissolution curve comparison indices (DCCIs), which to date are only used as tools in routine quality control, between reference and test formulations. Thus, the goal of the present postgraduate thesis is to examine the theoretical sensitivity of the in vitro dissolution curve comparison indices, namely f1 (difference factor), f2 (similarity factor), and ξ1, ξ2 (Rescigno indices) in reflecting differences in early exposure, between the test and the reference formulations, based on the pharmacokinetic parameters Cmax (maximum drug concentration in blood) and AUCTmax, R (partial area under the blood concentration - time curve up to the time of maximum concentration, Tmax of the reference formulation, R). In order to investigate the eventual agreement between similarity of the in vitro dissolution curves and bioavailability, simulated cumulative in vitro dissolution and in vivo blood concentration-time data were regenerated. Direct curve comparison indices up to two specific cut-off points (ref85 and fast85) were calculated from in vitro data. The ratios test (T)/reference (R) of the pharmacokinetic parameters Cmax, Tmax and AUCTmax,R were estimated from in vivo data. Finally, in vitro - in vivo correlation (IVIVC) graphs between the indices and the ratios of the pharmacokinetic parameters were constructed. In all cases dissolution/input kinetics are described by the Weibull function. In vivo data were generated assuming that dissolution of the drug fully reflects the drug input into the general circulation and that the drugs follow one-compartment distribution model kinetics. Simulation of in vivo data was performed by numerical convolution. Two scenarios of simulations were examined: in the first scenario (simulations A) both the dissolution/absorption rate constant (ka) and the shape parameter (u) of the Weibull function values of the test formulation are different from the corresponding parameter values of the reference formulation. In the second scenario (simulations B) only the dissolution rate constant value between the two formulations is different. For each of these two simulation scenarios, cases of drugs having the same dissolution rate but differing in their elimination characteristics (kel) were further studied. Finally, a special case scenario of simulations (Γ) was investigated, in which different test formulations have the same shape parameter value, that is different from that of the reference formulation, the same kaR/kel ratio and the same kaT/kaR ratios per examined pair of absolute kaR and kel values. For all simulation scenarios focus was on whether or not there was agreement between in vitro dissolution curves similarity and bioequivalence, and also whether or not the results were consistent with the conclusions drawn in other recent studies where first order dissolution/input kinetics was assumed. The results obtained when both the shape parameter and the dissolution rate constant values of the test formulation are different from those of the reference formulation (simulations A) show that when uT < 1 there is agreement with the conclusions drawn from the first-order input model in more cases than for uT > 1. Specifically, in cases where uT = 0.5 and uT = 0.7, AUCTmax,R appears to be more sensitive than Cmax when kaT > kaR, whereas when uT > 1 this applies only when uT = 1.5 and kaT > kaR. In these cases, AUCTmax,R, (especially when kaR/kel < 1), reflects the differences in early exposure better than Cmax, whereas in general indices, especially f1 and f2, also indicate dissimilarity in dissolution curves, resulting in in vitro-in vivo agreement, mostly based on AUCTmax,R and especially when kaR/kel < 1. Nevertheless, there is one case (uT = 1.5) where in vitro indices do not detect differences in dissolution profiles, whereas AUCTmax,R shows differences in early exposure (when 0.5 < kaT/kaR < 0.76 and kaR/kel < 1). For the above shape parameter values results obtained regarding the other formulations, that is formulations when kaT < kaR in cases where uT = 0.5 and uT = 0.7 as well as formulations when kaT > kaR in cases where uT = 1.5, are not in agreement with the first-order model. In those cases, AUCTmax,R seems to be more sensitive when kaR/kel > 1 and Cmax better reflects differences in early exposure. These differences appear to be detectable by indices as well, resulting in in vitro-in vivo agreement, predominantly based on Cmax, especially when kaR/kel < 1. Even greater deviations from the first-order model are observed when the shape parameter values of the test formulation differs substantially from the value of the reference formulation (uT = 0.2, 2, 5). In these cases Cmax appears to be overall more effective in detecting differences in early exposure, as AUCTmax,R, especially for cases where kaR/kel < 1 shows low sensitivity and therefore, mainly in the case of drugs with pronounced sigmoidal concentration-time curves fails to detect differences in early exposure. According to the above, it becomes evident that the shape parameter value of the test formulation is important for the in vitro-in vivo agreement. The results obtained in case when only the dissolution rate constant value of the test formulation differs from that of the reference formulation (simulations B) show that there is general agreement with the conclusions of the first-order model, especially when uR = uT = 0.5, but in this case the pharmacokinetic parameters appear to be slightly more sensitive. Thus, Cmax, fails to detect differences in early exposure only in some cases when kaR / kel > 1, whereas indices ξ1 and ξ2 do not detect differences when kaR / kel < 1. When uT = uR = 2 agreement is only observed when differences are detected based on AUCTmax,R, as the parameters, and particularly Cmax, appear less sensitive than in the case of the first-order model. Therefore mainly Cmax fails to detect differences in early drug exposure for some formulations with kaT/kaR < 0.67 and kaT/kaR > 1.3. In the specific case of drugs with the same shape parameter values of the test formulation which are different from that that of reference formulation, same kaR/kel ratio and same kaT/kaR ratios per pair of absolute kaR and kel values (simulations Γ), the results drawn from the same ratio values but different absolute rate constant values kaR, kaT and kel are not in agreement. Therefore, it is concluded that when the kinetics of the test formulation differs from that of the reference formulation, the sensitivity of both the pharmacokinetic parameters and the direct curve comparison indices depends not only on the parameter ratios, but also on the absolute values of these rate constants. Finally, based on the simulations studied in this work, it was observed that lower parameter values led to a greater in vitro-in vivo agreement."],"dc:identifier":["uoadl:2919765","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919765"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Σύγκριση Καμπυλών Διάλυσης και Βιοϊσοδυναμία Φαρμακευτικών Σκευασμάτων όταν η Απορρόφηση του φαρμάκου περιγράφεται από την συνάρτηση Weibull"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z"}