{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919778"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919778","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο εκκλησιαστικός ηγέτης στη διοίκηση της Εκκλησίας","abstract":"Γίνεται αντιληπτό από τα όσα διαπιστώθηκαν ότι η εκκλησιαστική οικονομία είναι αλλά και πρέπει να είναι σύμφωνα με τον Σκουτέρη (1969) «μία έκφραση πνεύματος και αγάπης η οποία διέπει την Εκκλησία και των εξ αυτής απορρέουσων αρετών, της συμπαθείας. επιείκειας και συγκαταβάσεως» όσον αφορά στην ανθρώπινη αδυναμία. Για αυτό το λόγο μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι με την εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν επιδιώκεται η παράβαση των εκκλησιαστικών κανόνων αλλά η συγκατάβαση. Το ότι η εκκλησιαστική οικονομία αποτελεί συνέπεια της προαναφερόμενης χριστιανικής διαθέσεως και όχι κατάλυση της τάξης, διαφαίνεται από το γεγονός ότι η εφαρμογή της οικονομίας έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα, αφού εφαρμόζεται για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ανάλογα με την κάθε περίπτωση, καθώς και από την περίσκεψη και τη συναίνεση μέσω της οποίας αυτή χορηγείται. Το εκάστοτε εκκλησιαστικό όργανο που εφαρμόζει την οικονομία θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν του εάν η ενέργειά του αυτή μπορεί να προκαλέσει βλάβη ή σκανδαλισμό στο πλήρωμα της Εκκλησίας σε μεγαλύτερο βαθμό, σε σχέση με την ωφέλεια που προσφέρει ή εάν το κακό προηγούμενο μέσω της ανοχής και της επιείκειας μεταβληθεί σε κανόνα και, συνεπώς, διασαλεύεται μόνιμα και ανατρέπεται η κανονική τάξη και η ακρίβεια. Κάθε Πνευματικός, χωρίς να παρακάμπτει την ιδιαίτερη αποστολή που έχει και τους στόχους της Εκκλησίας, καλείται να αξιοποιήσει στο έπακρο κάθε γνώση που διαθέτει και να εφαρμόζει το χριστιανικό διακύβευμα, το οποίο δεν έχει νομοκανονικό αλλά εκκλησιολογικό κυρίως χαρακτήρα. Επομένως, η εφαρμογή της αρχής της οικονομίας επιδιώκει την πνευματική θεραπεία των αμαρτησάντων, την αποφυγή του σκανδαλισμού του ποιμνίου και την ειρήνη και την ομόνοια, χωρίς ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για την άσκησή της και δεσμευτικοί όροι από το όργανο που την εφαρμόζει. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, πρέπει να μην παρακάμπτεται η αρχή ότι η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας στηρίζεται στο σωτηρολογικό Δίκαιο των Ιερών Κανόνων, κάτι που με τη σειρά του εξηγεί και την αντίληψη ότι η παράβαση στο πλαίσιο της Εκκλησίας αποτελεί ψυχική αρρώστια, την οποία η Εκκλησία δια μέσου των αρμοδίων οργάνων – των Πνευματικών - καλείται να θεραπεύσει. Η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν καταργεί, επομένως, την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων, αλλά αντλώντας την υπόστασή της από το σωτηριολογικό σκοπό της Εκκλησίας μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπερτερήσει της κατά γράμμα και στενής εφαρμογής του Κανονικού Δικαίου. Όσον αφορά στην εκκλησιαστική διοίκηση καθίσταται εμφανής η διασύνδεσή της με τη διοίκηση των επιχειρήσεων σε ό,τι αφορά το εσωτερικό κι εξωτερικό περιβάλλον, τον καθορισμό των σκοπών και λειτουργικών στόχων, τη διαπραγμάτευση, την επικοινωνία, τη διαχείριση κρίσεων και τη συνεχή βελτίωση της λειτουργίας της. Απαιτούνται από τον εκκλησιαστικό ηγέτη τόσο θεολογικές γνώσεις όσο και γνώσεις σε επίπεδο μάνατζμεντ, προκειμένου να διεκπεραιώνει με το καλύτερο τρόπο προβλήματα ή ζητήματα που ανακύπτουν κατά καιρούς στους κόλπους της Εκκλησίας. Ο εκκλησιαστικός ηγέτης ως ζωντανό παράδειγμα αποτελεί έμπνευση για κάθε ενεργό μέλος του σώματος της Εκκλησίας.","abstract_html":"Γίνεται αντιληπτό από τα όσα διαπιστώθηκαν ότι η εκκλησιαστική οικονομία είναι αλλά και πρέπει να είναι σύμφωνα με τον Σκουτέρη (1969) «μία έκφραση πνεύματος και αγάπης η οποία διέπει την Εκκλησία και των εξ αυτής απορρέουσων αρετών, της συμπαθείας. επιείκειας και συγκαταβάσεως» όσον αφορά στην ανθρώπινη αδυναμία. Για αυτό το λόγο μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι με την εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν επιδιώκεται η παράβαση των εκκλησιαστικών κανόνων αλλά η συγκατάβαση. Το ότι η εκκλησιαστική οικονομία αποτελεί συνέπεια της προαναφερόμενης χριστιανικής διαθέσεως και όχι κατάλυση της τάξης, διαφαίνεται από το γεγονός ότι η εφαρμογή της οικονομίας έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα, αφού εφαρμόζεται για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ανάλογα με την κάθε περίπτωση, καθώς και από την περίσκεψη και τη συναίνεση μέσω της οποίας αυτή χορηγείται. Το εκάστοτε εκκλησιαστικό όργανο που εφαρμόζει την οικονομία θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν του εάν η ενέργειά του αυτή μπορεί να προκαλέσει βλάβη ή σκανδαλισμό στο πλήρωμα της Εκκλησίας σε μεγαλύτερο βαθμό, σε σχέση με την ωφέλεια που προσφέρει ή εάν το κακό προηγούμενο μέσω της ανοχής και της επιείκειας μεταβληθεί σε κανόνα και, συνεπώς, διασαλεύεται μόνιμα και ανατρέπεται η κανονική τάξη και η ακρίβεια. Κάθε Πνευματικός, χωρίς να παρακάμπτει την ιδιαίτερη αποστολή που έχει και τους στόχους της Εκκλησίας, καλείται να αξιοποιήσει στο έπακρο κάθε γνώση που διαθέτει και να εφαρμόζει το χριστιανικό διακύβευμα, το οποίο δεν έχει νομοκανονικό αλλά εκκλησιολογικό κυρίως χαρακτήρα. Επομένως, η εφαρμογή της αρχής της οικονομίας επιδιώκει την πνευματική θεραπεία των αμαρτησάντων, την αποφυγή του σκανδαλισμού του ποιμνίου και την ειρήνη και την ομόνοια, χωρίς ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για την άσκησή της και δεσμευτικοί όροι από το όργανο που την εφαρμόζει. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, πρέπει να μην παρακάμπτεται η αρχή ότι η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας στηρίζεται στο σωτηρολογικό Δίκαιο των Ιερών Κανόνων, κάτι που με τη σειρά του εξηγεί και την αντίληψη ότι η παράβαση στο πλαίσιο της Εκκλησίας αποτελεί ψυχική αρρώστια, την οποία η Εκκλησία δια μέσου των αρμοδίων οργάνων – των Πνευματικών - καλείται να θεραπεύσει. Η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν καταργεί, επομένως, την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων, αλλά αντλώντας την υπόστασή της από το σωτηριολογικό σκοπό της Εκκλησίας μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπερτερήσει της κατά γράμμα και στενής εφαρμογής του Κανονικού Δικαίου. Όσον αφορά στην εκκλησιαστική διοίκηση καθίσταται εμφανής η διασύνδεσή της με τη διοίκηση των επιχειρήσεων σε ό,τι αφορά το εσωτερικό κι εξωτερικό περιβάλλον, τον καθορισμό των σκοπών και λειτουργικών στόχων, τη διαπραγμάτευση, την επικοινωνία, τη διαχείριση κρίσεων και τη συνεχή βελτίωση της λειτουργίας της. Απαιτούνται από τον εκκλησιαστικό ηγέτη τόσο θεολογικές γνώσεις όσο και γνώσεις σε επίπεδο μάνατζμεντ, προκειμένου να διεκπεραιώνει με το καλύτερο τρόπο προβλήματα ή ζητήματα που ανακύπτουν κατά καιρούς στους κόλπους της Εκκλησίας. Ο εκκλησιαστικός ηγέτης ως ζωντανό παράδειγμα αποτελεί έμπνευση για κάθε ενεργό μέλος του σώματος της Εκκλησίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κρυπωτός Κωνσταντίνος","Krypotos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919778"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919778","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919778","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919778","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919778","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κρυπωτός Κωνσταντίνος","Krypotos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919778","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919778"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Γίνεται αντιληπτό από τα όσα διαπιστώθηκαν ότι η εκκλησιαστική οικονομία είναι αλλά και πρέπει να είναι σύμφωνα με τον Σκουτέρη (1969) «μία έκφραση πνεύματος και αγάπης η οποία διέπει την Εκκλησία και των εξ αυτής απορρέουσων αρετών, της συμπαθείας. επιείκειας και συγκαταβάσεως» όσον αφορά στην ανθρώπινη αδυναμία. Για αυτό το λόγο μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι με την εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν επιδιώκεται η παράβαση των εκκλησιαστικών κανόνων αλλά η συγκατάβαση. Το ότι η εκκλησιαστική οικονομία αποτελεί συνέπεια της προαναφερόμενης χριστιανικής διαθέσεως και όχι κατάλυση της τάξης, διαφαίνεται από το γεγονός ότι η εφαρμογή της οικονομίας έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα, αφού εφαρμόζεται για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ανάλογα με την κάθε περίπτωση, καθώς και από την περίσκεψη και τη συναίνεση μέσω της οποίας αυτή χορηγείται. Το εκάστοτε εκκλησιαστικό όργανο που εφαρμόζει την οικονομία θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν του εάν η ενέργειά του αυτή μπορεί να προκαλέσει βλάβη ή σκανδαλισμό στο πλήρωμα της Εκκλησίας σε μεγαλύτερο βαθμό, σε σχέση με την ωφέλεια που προσφέρει ή εάν το κακό προηγούμενο μέσω της ανοχής και της επιείκειας μεταβληθεί σε κανόνα και, συνεπώς, διασαλεύεται μόνιμα και ανατρέπεται η κανονική τάξη και η ακρίβεια. Κάθε Πνευματικός, χωρίς να παρακάμπτει την ιδιαίτερη αποστολή που έχει και τους στόχους της Εκκλησίας, καλείται να αξιοποιήσει στο έπακρο κάθε γνώση που διαθέτει και να εφαρμόζει το χριστιανικό διακύβευμα, το οποίο δεν έχει νομοκανονικό αλλά εκκλησιολογικό κυρίως χαρακτήρα. Επομένως, η εφαρμογή της αρχής της οικονομίας επιδιώκει την πνευματική θεραπεία των αμαρτησάντων, την αποφυγή του σκανδαλισμού του ποιμνίου και την ειρήνη και την ομόνοια, χωρίς ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για την άσκησή της και δεσμευτικοί όροι από το όργανο που την εφαρμόζει. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, πρέπει να μην παρακάμπτεται η αρχή ότι η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας στηρίζεται στο σωτηρολογικό Δίκαιο των Ιερών Κανόνων, κάτι που με τη σειρά του εξηγεί και την αντίληψη ότι η παράβαση στο πλαίσιο της Εκκλησίας αποτελεί ψυχική αρρώστια, την οποία η Εκκλησία δια μέσου των αρμοδίων οργάνων – των Πνευματικών - καλείται να θεραπεύσει. Η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν καταργεί, επομένως, την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων, αλλά αντλώντας την υπόστασή της από το σωτηριολογικό σκοπό της Εκκλησίας μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπερτερήσει της κατά γράμμα και στενής εφαρμογής του Κανονικού Δικαίου. Όσον αφορά στην εκκλησιαστική διοίκηση καθίσταται εμφανής η διασύνδεσή της με τη διοίκηση των επιχειρήσεων σε ό,τι αφορά το εσωτερικό κι εξωτερικό περιβάλλον, τον καθορισμό των σκοπών και λειτουργικών στόχων, τη διαπραγμάτευση, την επικοινωνία, τη διαχείριση κρίσεων και τη συνεχή βελτίωση της λειτουργίας της. Απαιτούνται από τον εκκλησιαστικό ηγέτη τόσο θεολογικές γνώσεις όσο και γνώσεις σε επίπεδο μάνατζμεντ, προκειμένου να διεκπεραιώνει με το καλύτερο τρόπο προβλήματα ή ζητήματα που ανακύπτουν κατά καιρούς στους κόλπους της Εκκλησίας. Ο εκκλησιαστικός ηγέτης ως ζωντανό παράδειγμα αποτελεί έμπνευση για κάθε ενεργό μέλος του σώματος της Εκκλησίας.","Ιt is understood from what was found that the ecclesiastical economy is and should be according to Skouteris (1969) \"an expression of spirit and love which governs the Church and the virtues that flow from it, of sympathy. leniency and condescension ”with regard to human weakness. For this reason we can argue that the implementation of the ecclesiastical economy does not seek the violation of ecclesiastical rules but the condescension. The fact that the ecclesiastical economy is a consequence of the aforementioned Christian disposition and not a catalysis of order, is evident from the fact that the application of the economy is temporary, since it is applied for a shorter or longer period depending on each case, as well as by reflection and the consent through which it is granted. The ecclesiastical body that implements the economy should take into account whether this action can cause harm or scandal to the crew of the Church to a greater extent, in relation to the benefit it offers or if the bad precedent through tolerance and leniency is changed to a rule and, consequently, the regular order and accuracy are permanently disrupted and overturned. Every Spiritualist, without bypassing the special mission that has the goals of the Church, is called to make the most of all the knowledge he has and to apply the Christian stake, which has not a canonical but mainly ecclesiastical character. Therefore, the application of the principle of economics seeks the spiritual healing of sinners, the avoidance of scandal of the flock and peace and harmony, without, however, this meaning that there are no conditions for its exercise and binding conditions by the body that applies. On the other hand, however, the principle that the application of the ecclesiastical economy is based on the salutary Law of the Sacred Canons must not be circumvented, which in turn explains the notion that transgression within the Church is a mental illness, which the Church through the competent bodies - the Spiritual - is called to heal. The application of the ecclesiastical economy does not, therefore, abolish the accuracy of the Sacred Canons, but drawing its substance from the salvific purpose of the Church may in some cases surpass the literal and narrow application of the Canon Law. As far as the ecclesiastical administration is concerned, its connection with the business administration in terms of the internal and external environment, the definition of purposes and operational objectives, the negotiation, the communication, the crisis management and the continuous improvement of its operation becomes apparent. . Both the theological and managerial knowledge are required from the ecclesiastical leader in order to best deal with problems or issues that arise from time to time within the Church. The ecclesiastical leader as a living example is an inspiration to every active member of the body of the Church."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο εκκλησιαστικός ηγέτης στη διοίκηση της Εκκλησίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κρυπωτός Κωνσταντίνος","Krypotos Konstantinos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Γίνεται αντιληπτό από τα όσα διαπιστώθηκαν ότι η εκκλησιαστική οικονομία είναι αλλά και πρέπει να είναι σύμφωνα με τον Σκουτέρη (1969) «μία έκφραση πνεύματος και αγάπης η οποία διέπει την Εκκλησία και των εξ αυτής απορρέουσων αρετών, της συμπαθείας. επιείκειας και συγκαταβάσεως» όσον αφορά στην ανθρώπινη αδυναμία. Για αυτό το λόγο μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι με την εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν επιδιώκεται η παράβαση των εκκλησιαστικών κανόνων αλλά η συγκατάβαση. Το ότι η εκκλησιαστική οικονομία αποτελεί συνέπεια της προαναφερόμενης χριστιανικής διαθέσεως και όχι κατάλυση της τάξης, διαφαίνεται από το γεγονός ότι η εφαρμογή της οικονομίας έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα, αφού εφαρμόζεται για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ανάλογα με την κάθε περίπτωση, καθώς και από την περίσκεψη και τη συναίνεση μέσω της οποίας αυτή χορηγείται. Το εκάστοτε εκκλησιαστικό όργανο που εφαρμόζει την οικονομία θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν του εάν η ενέργειά του αυτή μπορεί να προκαλέσει βλάβη ή σκανδαλισμό στο πλήρωμα της Εκκλησίας σε μεγαλύτερο βαθμό, σε σχέση με την ωφέλεια που προσφέρει ή εάν το κακό προηγούμενο μέσω της ανοχής και της επιείκειας μεταβληθεί σε κανόνα και, συνεπώς, διασαλεύεται μόνιμα και ανατρέπεται η κανονική τάξη και η ακρίβεια. Κάθε Πνευματικός, χωρίς να παρακάμπτει την ιδιαίτερη αποστολή που έχει και τους στόχους της Εκκλησίας, καλείται να αξιοποιήσει στο έπακρο κάθε γνώση που διαθέτει και να εφαρμόζει το χριστιανικό διακύβευμα, το οποίο δεν έχει νομοκανονικό αλλά εκκλησιολογικό κυρίως χαρακτήρα. Επομένως, η εφαρμογή της αρχής της οικονομίας επιδιώκει την πνευματική θεραπεία των αμαρτησάντων, την αποφυγή του σκανδαλισμού του ποιμνίου και την ειρήνη και την ομόνοια, χωρίς ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για την άσκησή της και δεσμευτικοί όροι από το όργανο που την εφαρμόζει. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, πρέπει να μην παρακάμπτεται η αρχή ότι η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας στηρίζεται στο σωτηρολογικό Δίκαιο των Ιερών Κανόνων, κάτι που με τη σειρά του εξηγεί και την αντίληψη ότι η παράβαση στο πλαίσιο της Εκκλησίας αποτελεί ψυχική αρρώστια, την οποία η Εκκλησία δια μέσου των αρμοδίων οργάνων – των Πνευματικών - καλείται να θεραπεύσει. Η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας δεν καταργεί, επομένως, την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων, αλλά αντλώντας την υπόστασή της από το σωτηριολογικό σκοπό της Εκκλησίας μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπερτερήσει της κατά γράμμα και στενής εφαρμογής του Κανονικού Δικαίου. Όσον αφορά στην εκκλησιαστική διοίκηση καθίσταται εμφανής η διασύνδεσή της με τη διοίκηση των επιχειρήσεων σε ό,τι αφορά το εσωτερικό κι εξωτερικό περιβάλλον, τον καθορισμό των σκοπών και λειτουργικών στόχων, τη διαπραγμάτευση, την επικοινωνία, τη διαχείριση κρίσεων και τη συνεχή βελτίωση της λειτουργίας της. Απαιτούνται από τον εκκλησιαστικό ηγέτη τόσο θεολογικές γνώσεις όσο και γνώσεις σε επίπεδο μάνατζμεντ, προκειμένου να διεκπεραιώνει με το καλύτερο τρόπο προβλήματα ή ζητήματα που ανακύπτουν κατά καιρούς στους κόλπους της Εκκλησίας. Ο εκκλησιαστικός ηγέτης ως ζωντανό παράδειγμα αποτελεί έμπνευση για κάθε ενεργό μέλος του σώματος της Εκκλησίας.","Ιt is understood from what was found that the ecclesiastical economy is and should be according to Skouteris (1969) \"an expression of spirit and love which governs the Church and the virtues that flow from it, of sympathy. leniency and condescension ”with regard to human weakness. For this reason we can argue that the implementation of the ecclesiastical economy does not seek the violation of ecclesiastical rules but the condescension. The fact that the ecclesiastical economy is a consequence of the aforementioned Christian disposition and not a catalysis of order, is evident from the fact that the application of the economy is temporary, since it is applied for a shorter or longer period depending on each case, as well as by reflection and the consent through which it is granted. The ecclesiastical body that implements the economy should take into account whether this action can cause harm or scandal to the crew of the Church to a greater extent, in relation to the benefit it offers or if the bad precedent through tolerance and leniency is changed to a rule and, consequently, the regular order and accuracy are permanently disrupted and overturned. Every Spiritualist, without bypassing the special mission that has the goals of the Church, is called to make the most of all the knowledge he has and to apply the Christian stake, which has not a canonical but mainly ecclesiastical character. Therefore, the application of the principle of economics seeks the spiritual healing of sinners, the avoidance of scandal of the flock and peace and harmony, without, however, this meaning that there are no conditions for its exercise and binding conditions by the body that applies. On the other hand, however, the principle that the application of the ecclesiastical economy is based on the salutary Law of the Sacred Canons must not be circumvented, which in turn explains the notion that transgression within the Church is a mental illness, which the Church through the competent bodies - the Spiritual - is called to heal. The application of the ecclesiastical economy does not, therefore, abolish the accuracy of the Sacred Canons, but drawing its substance from the salvific purpose of the Church may in some cases surpass the literal and narrow application of the Canon Law. As far as the ecclesiastical administration is concerned, its connection with the business administration in terms of the internal and external environment, the definition of purposes and operational objectives, the negotiation, the communication, the crisis management and the continuous improvement of its operation becomes apparent. . Both the theological and managerial knowledge are required from the ecclesiastical leader in order to best deal with problems or issues that arise from time to time within the Church. The ecclesiastical leader as a living example is an inspiration to every active member of the body of the Church."],"dc:identifier":["uoadl:2919778","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919778"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ο εκκλησιαστικός ηγέτης στη διοίκηση της Εκκλησίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z"}