{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919785"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2919785","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών για τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας: Συσχέτιση με τη λειτουργία ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός του σχολείου.","abstract":"Εισαγωγή: Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή πολυπαραγοντικής αιτιολογίας που συνήθως διαγιγνώσκεται με την είσοδο του παιδιού στο δημοτικό σχολείο, καθώς οι αυξημένες απαιτήσεις για προσαρμογή σε ένα δομημένο πλαίσιο με σαφείς κανόνες καθιστούν τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ (απροσεξία, υπερκινητκότητα και παρορμητικότητα) πιο εμφανή και δυσλειτουργικά. Προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να ανταποκριθούν στις ανάγκες ενός μαθητή με ΔΕΠΥ πρέπει να έχουν ακριβή πληροφόρηση για τη διαταραχή. Διεθνείς και ελάχιστες ελληνικές μελέτες μέχρι σήμερα που έχουν διερευνήσει τις γνώσεις και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ έχουν επισημάνει ελλείψεις και εσφαλμένες αντιλήψεις, ειδικά όσον αφορά στην αιτιοπαθογένεια της διαταραχής και την αντιμετώπισή της. Παρά το αυξημένο επιστημονικό ενδιαφέρον για τη ΔΕΠΥ και τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών που εμφανίζουν τη διαταραχή δεν υπάρχουν έρευνες που να διερευνούν εάν οι γνώσεις και αντιλήψεις των εκπαιδευτικών διαφοροποιούνται ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί να μελετήσει εάν η λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός του σχολείου επηρεάζει το επίπεδο γνώσης και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ και πώς αυτές σχετίζονται με τα δημογραφικά στοιχεία (φύλο, ηλικία) και τη διδακτική εμπειρία (χρόνος προϋπηρεσίας, διδασκαλία μαθητή/-ων με ΔΕΠΥ, επιμόρφωση για τη ΔΕΠΥ) του εκπαιδευτικού. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά 181 εκπαιδευτικοί Α/βαθμιας γενικής εκπαίδευσης του Νομού Αττικής που εργάζονταν σε δημόσια σχολεία, χωρίς ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία (Ν=101) και σε ιδιωτικά σχολεία με ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία εντός της σχολικής μονάδας (Ν=80). Η συλλογή δεδομένων έγινε τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2018-Φεβρουάριος 2019, μέσω συμπλήρωσης του Ερωτηματολογίου Γνώσης για τη ΔΕΠΥ (ADHD-KQ, Giannopoulou και συν., 2017) καθώς και του Ερωτηματολογίου Πεποιθήσεων για τη ΔΕΠΥ το οποίο κατασκευάστηκε για τους σκοπούς της παρούσας έρευνας. Η αξιοπιστία εσωτερικής συνοχής της συνολικής κλίμακας ADHD-KQ και της συνολικής κλίμακας των Πεποιθήσεων ήταν ικανοποιητική (Cronbach's alpha 0.86 και 0.87 αντίστοιχα). Αποτελέσματα: Όσον αφορά στις πεποιθήσεις σχετικά με τη βασιμότητα της διάγνωσης ΔΕΠΥ (υφίσταται ως διαταραχή και δεν είναι απόρροια της εσκεμμένης συμπεριφοράς του παιδιού ή της ανεπαρκούς διαπαιδαγώγησης/μέριμνας των γονιών) δεν βρέθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ δύο ομάδων εκπαιδευτικών. Παρομοίως, όσον αφορά στη συνολική γνώση για τη ΔΕΠΥ, αλλά και στις γνώσεις που αφορούν επιμέρους τομείς δεν διαπιστώθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των εκπαιδευτικών ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Το γενικότερο επίπεδο γνώσεων των εκπαιδευτικών γύρω από τη ΔΕΠΥ φάνηκε να είναι χαμηλό έως μέτριο, με εξαίρεση τη συμπτωματολογία, καθώς το ποσοστό των σωστών απαντήσεων κυμαινόταν από το18.2% και έφτανε μέχρι το 97.8 %. Η πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση) έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των γνώσεων και σαν ανεξάρτητες τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε την παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ ως τον μόνο σημαντικό προβλεπτικό παράγοντα του επιπέδου των γνώσεων των εκπαιδευτικών. Η δε πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των πεποιθήσεων και σαν ανεξάρτητες τη συνολική βαθμολογία γνώσεων για τη ΔΕΠΥ, τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε το επίπεδο της γνώσης για τη ΔΕΠΥ ως τον ισχυρότερο προβλεπτικό παράγοντας της βαθμολογίας των πεποιθήσεων. Συγκεκριμένα, όσο υψηλότερη γνώση είχαν οι εκπαιδευτικοί τόσο λιγότερες λανθασμένες πεποιθήσεις είχαν και κατ’ επέκταση θετικότερη στάση απέναντι στους μαθητές με ΔΕΠΥ. Η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ βρέθηκε, επίσης, να σχετίζεται με μια θετικότερη στάση. Συμπεράσματα: Κρίνεται απαραίτητο να ληφθούν μέτρα για την ορθή ενημέρωση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αιτιοπαθογένεια, τα βασικά γνωστικά ελλείμματα που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ και την επίδρασή τους στη μάθηση και στη συμπεριφορά, την εφαρμογή ειδικών διδακτικών προσεγγίσεων για τους μαθητές με ΔΕΠΥ, τα οφέλη και τους περιορισμούς των διαθέσιμων θεραπευτικών παρεμβάσεων συμπεριλαμβανομένης της φαρμακευτικής αγωγής, καθώς η αύξηση γνώσεων από τη συμμετοχή τους σε πρόγραμμα επιμόρφωσης για η ΔΕΠΥ θα επιφέρει αλλαγή στη στάση τους απέναντι στους μαθητές με τη διαταραχή.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή πολυπαραγοντικής αιτιολογίας που συνήθως διαγιγνώσκεται με την είσοδο του παιδιού στο δημοτικό σχολείο, καθώς οι αυξημένες απαιτήσεις για προσαρμογή σε ένα δομημένο πλαίσιο με σαφείς κανόνες καθιστούν τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ (απροσεξία, υπερκινητκότητα και παρορμητικότητα) πιο εμφανή και δυσλειτουργικά. Προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να ανταποκριθούν στις ανάγκες ενός μαθητή με ΔΕΠΥ πρέπει να έχουν ακριβή πληροφόρηση για τη διαταραχή. Διεθνείς και ελάχιστες ελληνικές μελέτες μέχρι σήμερα που έχουν διερευνήσει τις γνώσεις και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ έχουν επισημάνει ελλείψεις και εσφαλμένες αντιλήψεις, ειδικά όσον αφορά στην αιτιοπαθογένεια της διαταραχής και την αντιμετώπισή της. Παρά το αυξημένο επιστημονικό ενδιαφέρον για τη ΔΕΠΥ και τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών που εμφανίζουν τη διαταραχή δεν υπάρχουν έρευνες που να διερευνούν εάν οι γνώσεις και αντιλήψεις των εκπαιδευτικών διαφοροποιούνται ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί να μελετήσει εάν η λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός του σχολείου επηρεάζει το επίπεδο γνώσης και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ και πώς αυτές σχετίζονται με τα δημογραφικά στοιχεία (φύλο, ηλικία) και τη διδακτική εμπειρία (χρόνος προϋπηρεσίας, διδασκαλία μαθητή/-ων με ΔΕΠΥ, επιμόρφωση για τη ΔΕΠΥ) του εκπαιδευτικού. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά 181 εκπαιδευτικοί Α/βαθμιας γενικής εκπαίδευσης του Νομού Αττικής που εργάζονταν σε δημόσια σχολεία, χωρίς ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία (Ν=101) και σε ιδιωτικά σχολεία με ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία εντός της σχολικής μονάδας (Ν=80). Η συλλογή δεδομένων έγινε τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2018-Φεβρουάριος 2019, μέσω συμπλήρωσης του Ερωτηματολογίου Γνώσης για τη ΔΕΠΥ (ADHD-KQ, Giannopoulou και συν., 2017) καθώς και του Ερωτηματολογίου Πεποιθήσεων για τη ΔΕΠΥ το οποίο κατασκευάστηκε για τους σκοπούς της παρούσας έρευνας. Η αξιοπιστία εσωτερικής συνοχής της συνολικής κλίμακας ADHD-KQ και της συνολικής κλίμακας των Πεποιθήσεων ήταν ικανοποιητική (Cronbach&#x27;s alpha 0.86 και 0.87 αντίστοιχα). Αποτελέσματα: Όσον αφορά στις πεποιθήσεις σχετικά με τη βασιμότητα της διάγνωσης ΔΕΠΥ (υφίσταται ως διαταραχή και δεν είναι απόρροια της εσκεμμένης συμπεριφοράς του παιδιού ή της ανεπαρκούς διαπαιδαγώγησης/μέριμνας των γονιών) δεν βρέθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ δύο ομάδων εκπαιδευτικών. Παρομοίως, όσον αφορά στη συνολική γνώση για τη ΔΕΠΥ, αλλά και στις γνώσεις που αφορούν επιμέρους τομείς δεν διαπιστώθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των εκπαιδευτικών ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Το γενικότερο επίπεδο γνώσεων των εκπαιδευτικών γύρω από τη ΔΕΠΥ φάνηκε να είναι χαμηλό έως μέτριο, με εξαίρεση τη συμπτωματολογία, καθώς το ποσοστό των σωστών απαντήσεων κυμαινόταν από το18.2% και έφτανε μέχρι το 97.8 %. Η πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση) έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των γνώσεων και σαν ανεξάρτητες τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε την παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ ως τον μόνο σημαντικό προβλεπτικό παράγοντα του επιπέδου των γνώσεων των εκπαιδευτικών. Η δε πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των πεποιθήσεων και σαν ανεξάρτητες τη συνολική βαθμολογία γνώσεων για τη ΔΕΠΥ, τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε το επίπεδο της γνώσης για τη ΔΕΠΥ ως τον ισχυρότερο προβλεπτικό παράγοντας της βαθμολογίας των πεποιθήσεων. Συγκεκριμένα, όσο υψηλότερη γνώση είχαν οι εκπαιδευτικοί τόσο λιγότερες λανθασμένες πεποιθήσεις είχαν και κατ’ επέκταση θετικότερη στάση απέναντι στους μαθητές με ΔΕΠΥ. Η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ βρέθηκε, επίσης, να σχετίζεται με μια θετικότερη στάση. Συμπεράσματα: Κρίνεται απαραίτητο να ληφθούν μέτρα για την ορθή ενημέρωση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αιτιοπαθογένεια, τα βασικά γνωστικά ελλείμματα που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ και την επίδρασή τους στη μάθηση και στη συμπεριφορά, την εφαρμογή ειδικών διδακτικών προσεγγίσεων για τους μαθητές με ΔΕΠΥ, τα οφέλη και τους περιορισμούς των διαθέσιμων θεραπευτικών παρεμβάσεων συμπεριλαμβανομένης της φαρμακευτικής αγωγής, καθώς η αύξηση γνώσεων από τη συμμετοχή τους σε πρόγραμμα επιμόρφωσης για η ΔΕΠΥ θα επιφέρει αλλαγή στη στάση τους απέναντι στους μαθητές με τη διαταραχή.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουτζούρη Σοφία","Moutzouri Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919785"],"render_values":[{"text":"uoadl:2919785","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919785","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919785","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2919785","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουτζούρη Σοφία","Moutzouri Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2919785","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919785"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή πολυπαραγοντικής αιτιολογίας που συνήθως διαγιγνώσκεται με την είσοδο του παιδιού στο δημοτικό σχολείο, καθώς οι αυξημένες απαιτήσεις για προσαρμογή σε ένα δομημένο πλαίσιο με σαφείς κανόνες καθιστούν τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ (απροσεξία, υπερκινητκότητα και παρορμητικότητα) πιο εμφανή και δυσλειτουργικά. Προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να ανταποκριθούν στις ανάγκες ενός μαθητή με ΔΕΠΥ πρέπει να έχουν ακριβή πληροφόρηση για τη διαταραχή. Διεθνείς και ελάχιστες ελληνικές μελέτες μέχρι σήμερα που έχουν διερευνήσει τις γνώσεις και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ έχουν επισημάνει ελλείψεις και εσφαλμένες αντιλήψεις, ειδικά όσον αφορά στην αιτιοπαθογένεια της διαταραχής και την αντιμετώπισή της. Παρά το αυξημένο επιστημονικό ενδιαφέρον για τη ΔΕΠΥ και τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών που εμφανίζουν τη διαταραχή δεν υπάρχουν έρευνες που να διερευνούν εάν οι γνώσεις και αντιλήψεις των εκπαιδευτικών διαφοροποιούνται ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί να μελετήσει εάν η λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός του σχολείου επηρεάζει το επίπεδο γνώσης και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ και πώς αυτές σχετίζονται με τα δημογραφικά στοιχεία (φύλο, ηλικία) και τη διδακτική εμπειρία (χρόνος προϋπηρεσίας, διδασκαλία μαθητή/-ων με ΔΕΠΥ, επιμόρφωση για τη ΔΕΠΥ) του εκπαιδευτικού. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά 181 εκπαιδευτικοί Α/βαθμιας γενικής εκπαίδευσης του Νομού Αττικής που εργάζονταν σε δημόσια σχολεία, χωρίς ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία (Ν=101) και σε ιδιωτικά σχολεία με ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία εντός της σχολικής μονάδας (Ν=80). Η συλλογή δεδομένων έγινε τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2018-Φεβρουάριος 2019, μέσω συμπλήρωσης του Ερωτηματολογίου Γνώσης για τη ΔΕΠΥ (ADHD-KQ, Giannopoulou και συν., 2017) καθώς και του Ερωτηματολογίου Πεποιθήσεων για τη ΔΕΠΥ το οποίο κατασκευάστηκε για τους σκοπούς της παρούσας έρευνας. Η αξιοπιστία εσωτερικής συνοχής της συνολικής κλίμακας ADHD-KQ και της συνολικής κλίμακας των Πεποιθήσεων ήταν ικανοποιητική (Cronbach's alpha 0.86 και 0.87 αντίστοιχα). Αποτελέσματα: Όσον αφορά στις πεποιθήσεις σχετικά με τη βασιμότητα της διάγνωσης ΔΕΠΥ (υφίσταται ως διαταραχή και δεν είναι απόρροια της εσκεμμένης συμπεριφοράς του παιδιού ή της ανεπαρκούς διαπαιδαγώγησης/μέριμνας των γονιών) δεν βρέθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ δύο ομάδων εκπαιδευτικών. Παρομοίως, όσον αφορά στη συνολική γνώση για τη ΔΕΠΥ, αλλά και στις γνώσεις που αφορούν επιμέρους τομείς δεν διαπιστώθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των εκπαιδευτικών ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Το γενικότερο επίπεδο γνώσεων των εκπαιδευτικών γύρω από τη ΔΕΠΥ φάνηκε να είναι χαμηλό έως μέτριο, με εξαίρεση τη συμπτωματολογία, καθώς το ποσοστό των σωστών απαντήσεων κυμαινόταν από το18.2% και έφτανε μέχρι το 97.8 %. Η πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση) έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των γνώσεων και σαν ανεξάρτητες τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε την παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ ως τον μόνο σημαντικό προβλεπτικό παράγοντα του επιπέδου των γνώσεων των εκπαιδευτικών. Η δε πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των πεποιθήσεων και σαν ανεξάρτητες τη συνολική βαθμολογία γνώσεων για τη ΔΕΠΥ, τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε το επίπεδο της γνώσης για τη ΔΕΠΥ ως τον ισχυρότερο προβλεπτικό παράγοντας της βαθμολογίας των πεποιθήσεων. Συγκεκριμένα, όσο υψηλότερη γνώση είχαν οι εκπαιδευτικοί τόσο λιγότερες λανθασμένες πεποιθήσεις είχαν και κατ’ επέκταση θετικότερη στάση απέναντι στους μαθητές με ΔΕΠΥ. Η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ βρέθηκε, επίσης, να σχετίζεται με μια θετικότερη στάση. Συμπεράσματα: Κρίνεται απαραίτητο να ληφθούν μέτρα για την ορθή ενημέρωση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αιτιοπαθογένεια, τα βασικά γνωστικά ελλείμματα που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ και την επίδρασή τους στη μάθηση και στη συμπεριφορά, την εφαρμογή ειδικών διδακτικών προσεγγίσεων για τους μαθητές με ΔΕΠΥ, τα οφέλη και τους περιορισμούς των διαθέσιμων θεραπευτικών παρεμβάσεων συμπεριλαμβανομένης της φαρμακευτικής αγωγής, καθώς η αύξηση γνώσεων από τη συμμετοχή τους σε πρόγραμμα επιμόρφωσης για η ΔΕΠΥ θα επιφέρει αλλαγή στη στάση τους απέναντι στους μαθητές με τη διαταραχή.","Introduction: Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder of multifactorial aetiology that is usually diagnosed when a child enters primary school, as the increased requirements for adapting to a given structure makes symptoms (inattention, hyperactivity and impulsivity) more obvious and dysfunctional. In order for teachers to meet the needs of a student with ADHD, they must have accurate information about the disorder. International and a few Greek studies up to date that have examined teachers' knowledge and beliefs relating to ADHD have highlighted gaps in knowledge and misconceptions, especially regarding the aetiology of the disorder and its management. Despite the increased scientific interest in ADHD and the special educational needs of students presenting with the disorder, there are no studies examining whether teachers' knowledge and perceptions of ADHD vary according to whether a psycho-pedagogical service operates within the school unit. Purpose: The present study aims to investigate whether or not the operation of a psychopedagogical service within the school impacts on the level of teachers’ ADHD knowledge and beliefs about the disorder and how these relate to teacher’s demographic characteristics (gender, age) and teaching experience (in-service years, experience of teaching student/-s with ADHD, attendance of ADHD seminars). A total of 181 primary school teachers of the Prefecture of Attica who worked in public schools, without a psycho-pedagogical service (N = 101) and in private schools with a psycho-pedagogical service within the school unit (N = 80) participated in the study. Data collection was carried out during December 2018-February 2019, through the completion of self-report ADHD Knowledge Questionnaire (ADHD-KQ, Giannopoulou et al., 2017) and the Beliefs about ADHD Questionnaire, which was developed for the purpose of the present study. The internal reliability of the overall ADHD-KQ scale and the overall Beliefs scale was satisfactory (Cronbach's alpha 0.86 for the overall and 0.87 respectively). Results: Regarding the teachers’ beliefs relating to legitimacy of the ADHD diagnosis (the disorder exists and is not just a result of child’s intentional behaviour or parental inadequate child rearing practices/parental care) no statistically significant difference was found between the two groups of teachers. Likewise, no statistically significant difference was found in the overall level of ADHD knowledge, but also in knowledge in specific domains, depending on the operation or non-operation of a psychopedagogical service within the school unit. The teacher’s ADHD knowledge overall was low to moderate, with the exception to the symptoms domain, as the percentage of correct answers ranged from 18.2% to 97.8%. The multiple linear regression analysis, using the total ADHD-KQ score as the dependent outcome variable and demographic characteristics and work experience as independent variables indicated that the teacher’s attendance of seminars focusing on ADHD was the only significant predictor of the level of their ADHD knowledge. The multiple linear regression analysis using the total beliefs score as the dependent variable and as the total ADHD-KQ score, gender, age, years of teaching experience, attendance of ADHD seminar/-s, having taught a student with ADHD, indicated the level of ADHD knowledge the strongest predictor of the beliefs total score; higher levels of ADHD knowledge were related to fewer misconceptions about the disorder and consequently to more positive attitudes towards students with ADHD. The attendance of ADHD training seminars was also found to be associated with a more positive attitude. Conclusions: It is necessary to take measures to properly inform teachers about the etiology, the main cognitive deficits associated with ADHD and their effect on learning and behavior, the implementation of special teaching approaches for students with ADHD, the benefits and the limitations of the available therapeutic interventions including medication, as the increase in knowledge from their participation in a training programme on ADHD will bring about a change in their attitude towards students with the disorder."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών για τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας: Συσχέτιση με τη λειτουργία ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός του σχολείου."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουτζούρη Σοφία","Moutzouri Sofia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή πολυπαραγοντικής αιτιολογίας που συνήθως διαγιγνώσκεται με την είσοδο του παιδιού στο δημοτικό σχολείο, καθώς οι αυξημένες απαιτήσεις για προσαρμογή σε ένα δομημένο πλαίσιο με σαφείς κανόνες καθιστούν τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ (απροσεξία, υπερκινητκότητα και παρορμητικότητα) πιο εμφανή και δυσλειτουργικά. Προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να ανταποκριθούν στις ανάγκες ενός μαθητή με ΔΕΠΥ πρέπει να έχουν ακριβή πληροφόρηση για τη διαταραχή. Διεθνείς και ελάχιστες ελληνικές μελέτες μέχρι σήμερα που έχουν διερευνήσει τις γνώσεις και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ έχουν επισημάνει ελλείψεις και εσφαλμένες αντιλήψεις, ειδικά όσον αφορά στην αιτιοπαθογένεια της διαταραχής και την αντιμετώπισή της. Παρά το αυξημένο επιστημονικό ενδιαφέρον για τη ΔΕΠΥ και τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών που εμφανίζουν τη διαταραχή δεν υπάρχουν έρευνες που να διερευνούν εάν οι γνώσεις και αντιλήψεις των εκπαιδευτικών διαφοροποιούνται ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί να μελετήσει εάν η λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός του σχολείου επηρεάζει το επίπεδο γνώσης και τις πεποιθήσεις των εκπαιδευτικών για τη ΔΕΠΥ και πώς αυτές σχετίζονται με τα δημογραφικά στοιχεία (φύλο, ηλικία) και τη διδακτική εμπειρία (χρόνος προϋπηρεσίας, διδασκαλία μαθητή/-ων με ΔΕΠΥ, επιμόρφωση για τη ΔΕΠΥ) του εκπαιδευτικού. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά 181 εκπαιδευτικοί Α/βαθμιας γενικής εκπαίδευσης του Νομού Αττικής που εργάζονταν σε δημόσια σχολεία, χωρίς ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία (Ν=101) και σε ιδιωτικά σχολεία με ψυχοπαιδαγωγική υπηρεσία εντός της σχολικής μονάδας (Ν=80). Η συλλογή δεδομένων έγινε τη χρονική περίοδο Δεκέμβριος 2018-Φεβρουάριος 2019, μέσω συμπλήρωσης του Ερωτηματολογίου Γνώσης για τη ΔΕΠΥ (ADHD-KQ, Giannopoulou και συν., 2017) καθώς και του Ερωτηματολογίου Πεποιθήσεων για τη ΔΕΠΥ το οποίο κατασκευάστηκε για τους σκοπούς της παρούσας έρευνας. Η αξιοπιστία εσωτερικής συνοχής της συνολικής κλίμακας ADHD-KQ και της συνολικής κλίμακας των Πεποιθήσεων ήταν ικανοποιητική (Cronbach's alpha 0.86 και 0.87 αντίστοιχα). Αποτελέσματα: Όσον αφορά στις πεποιθήσεις σχετικά με τη βασιμότητα της διάγνωσης ΔΕΠΥ (υφίσταται ως διαταραχή και δεν είναι απόρροια της εσκεμμένης συμπεριφοράς του παιδιού ή της ανεπαρκούς διαπαιδαγώγησης/μέριμνας των γονιών) δεν βρέθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ δύο ομάδων εκπαιδευτικών. Παρομοίως, όσον αφορά στη συνολική γνώση για τη ΔΕΠΥ, αλλά και στις γνώσεις που αφορούν επιμέρους τομείς δεν διαπιστώθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των εκπαιδευτικών ανάλογα με τη λειτουργία ή μη ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός της σχολικής μονάδας. Το γενικότερο επίπεδο γνώσεων των εκπαιδευτικών γύρω από τη ΔΕΠΥ φάνηκε να είναι χαμηλό έως μέτριο, με εξαίρεση τη συμπτωματολογία, καθώς το ποσοστό των σωστών απαντήσεων κυμαινόταν από το18.2% και έφτανε μέχρι το 97.8 %. Η πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση) έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των γνώσεων και σαν ανεξάρτητες τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε την παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ ως τον μόνο σημαντικό προβλεπτικό παράγοντα του επιπέδου των γνώσεων των εκπαιδευτικών. Η δε πολυπαραγοντική γραμμική παλινδρόμηση έχοντας σαν εξαρτημένη μεταβλητή τη συνολική βαθμολογία των πεποιθήσεων και σαν ανεξάρτητες τη συνολική βαθμολογία γνώσεων για τη ΔΕΠΥ, τα δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία των συμμετεχόντων ανέδειξε το επίπεδο της γνώσης για τη ΔΕΠΥ ως τον ισχυρότερο προβλεπτικό παράγοντας της βαθμολογίας των πεποιθήσεων. Συγκεκριμένα, όσο υψηλότερη γνώση είχαν οι εκπαιδευτικοί τόσο λιγότερες λανθασμένες πεποιθήσεις είχαν και κατ’ επέκταση θετικότερη στάση απέναντι στους μαθητές με ΔΕΠΥ. Η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη ΔΕΠΥ βρέθηκε, επίσης, να σχετίζεται με μια θετικότερη στάση. Συμπεράσματα: Κρίνεται απαραίτητο να ληφθούν μέτρα για την ορθή ενημέρωση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αιτιοπαθογένεια, τα βασικά γνωστικά ελλείμματα που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ και την επίδρασή τους στη μάθηση και στη συμπεριφορά, την εφαρμογή ειδικών διδακτικών προσεγγίσεων για τους μαθητές με ΔΕΠΥ, τα οφέλη και τους περιορισμούς των διαθέσιμων θεραπευτικών παρεμβάσεων συμπεριλαμβανομένης της φαρμακευτικής αγωγής, καθώς η αύξηση γνώσεων από τη συμμετοχή τους σε πρόγραμμα επιμόρφωσης για η ΔΕΠΥ θα επιφέρει αλλαγή στη στάση τους απέναντι στους μαθητές με τη διαταραχή.","Introduction: Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder of multifactorial aetiology that is usually diagnosed when a child enters primary school, as the increased requirements for adapting to a given structure makes symptoms (inattention, hyperactivity and impulsivity) more obvious and dysfunctional. In order for teachers to meet the needs of a student with ADHD, they must have accurate information about the disorder. International and a few Greek studies up to date that have examined teachers' knowledge and beliefs relating to ADHD have highlighted gaps in knowledge and misconceptions, especially regarding the aetiology of the disorder and its management. Despite the increased scientific interest in ADHD and the special educational needs of students presenting with the disorder, there are no studies examining whether teachers' knowledge and perceptions of ADHD vary according to whether a psycho-pedagogical service operates within the school unit. Purpose: The present study aims to investigate whether or not the operation of a psychopedagogical service within the school impacts on the level of teachers’ ADHD knowledge and beliefs about the disorder and how these relate to teacher’s demographic characteristics (gender, age) and teaching experience (in-service years, experience of teaching student/-s with ADHD, attendance of ADHD seminars). A total of 181 primary school teachers of the Prefecture of Attica who worked in public schools, without a psycho-pedagogical service (N = 101) and in private schools with a psycho-pedagogical service within the school unit (N = 80) participated in the study. Data collection was carried out during December 2018-February 2019, through the completion of self-report ADHD Knowledge Questionnaire (ADHD-KQ, Giannopoulou et al., 2017) and the Beliefs about ADHD Questionnaire, which was developed for the purpose of the present study. The internal reliability of the overall ADHD-KQ scale and the overall Beliefs scale was satisfactory (Cronbach's alpha 0.86 for the overall and 0.87 respectively). Results: Regarding the teachers’ beliefs relating to legitimacy of the ADHD diagnosis (the disorder exists and is not just a result of child’s intentional behaviour or parental inadequate child rearing practices/parental care) no statistically significant difference was found between the two groups of teachers. Likewise, no statistically significant difference was found in the overall level of ADHD knowledge, but also in knowledge in specific domains, depending on the operation or non-operation of a psychopedagogical service within the school unit. The teacher’s ADHD knowledge overall was low to moderate, with the exception to the symptoms domain, as the percentage of correct answers ranged from 18.2% to 97.8%. The multiple linear regression analysis, using the total ADHD-KQ score as the dependent outcome variable and demographic characteristics and work experience as independent variables indicated that the teacher’s attendance of seminars focusing on ADHD was the only significant predictor of the level of their ADHD knowledge. The multiple linear regression analysis using the total beliefs score as the dependent variable and as the total ADHD-KQ score, gender, age, years of teaching experience, attendance of ADHD seminar/-s, having taught a student with ADHD, indicated the level of ADHD knowledge the strongest predictor of the beliefs total score; higher levels of ADHD knowledge were related to fewer misconceptions about the disorder and consequently to more positive attitudes towards students with ADHD. The attendance of ADHD training seminars was also found to be associated with a more positive attitude. Conclusions: It is necessary to take measures to properly inform teachers about the etiology, the main cognitive deficits associated with ADHD and their effect on learning and behavior, the implementation of special teaching approaches for students with ADHD, the benefits and the limitations of the available therapeutic interventions including medication, as the increase in knowledge from their participation in a training programme on ADHD will bring about a change in their attitude towards students with the disorder."],"dc:identifier":["uoadl:2919785","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2919785"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών για τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας: Συσχέτιση με τη λειτουργία ψυχοπαιδαγωγικής υπηρεσίας εντός του σχολείου."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:10Z"}