{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920063"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920063","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποφρακτκή Υπνική Άπνοια και Σακχαρώδης Διαβήτης","abstract":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) είναι μια χρόνια ασθένεια που τείνει να εξελιχθεί σε πανδημία του 21ου αιώνα. Διακρίνεται σε Τύπου 1 (Τ1ΣΔ) και Τύπου 2 (Τ2ΣΔ) και χαρακτηρίζεται από την καταστροφή των β-κυττάρων του παγκρέατος και την ανεπαρκή παραγωγή ινσουλίνης (Τ1ΣΔ) ή την μειωμένη ευαισθησία/αντίσταση στην ινσουλίνη (Τ2ΣΔ). Περίπου το 90-95% των ασθενών με ΣΔ ανήκουν στον Τύπου 2. Παράγοντες κινδύνου για το Τ2ΣΔ είναι η παχυσαρκία και η μειωμένη φυσική δραστηριότητα. Η Αποφρακτική Υπνική Άπνοια (ΑΥΑ) είναι μια διαταραχή του ύπνου η οποία είναι αρκετά συχνή στα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα. Ωστόσο υπάρχουν αρκετά στοιχεία που δείχνουν ότι η ΑΥΑ συσχετίζεται με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την ανοχή στην γλυκόζη ανεξαρτήτως ύπαρξης παχυσαρκίας. Τα προηγούμενα χρόνια έχουν αναφερθεί διάφοροι πιθανοί μηχανισμοί για το πως επηρεάζει η ΑΥΑ το μεταβολισμό της γλυκόζης. Μεγάλο ποσοστό διαβητικών ασθενών πάσχει από ΑΥΑ ενώ ο βαθμός σοβαρότητας της ΑΥΑ φαίνεται να συνδέεται με τον φτωχό γλυκαιμικό έλεγχο. Παρά ταύτα δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο αν η ΑΥΑ μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ΣΔ. Αμφισβήτηση υπάρχει και για το αν η θεραπεία της ΑΥΑ με αερισμό με συνεχή θετική πίεση (continuous positive pressure, CPAP) συμβάλλει στη βελτίωση του μεταβολισμού της γλυκόζης. Στην παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση γίνεται αναφορά στη σχέση μεταξύ της ΑΥΑ και του ΣΔ (κυρίως του Τ2ΣΔ), στους πιθανους κοινούς μοριακούς μηχανισμούς και στη συμβολή της CPAP στην βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου των διαβητικών ασθενών.","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) είναι μια χρόνια ασθένεια που τείνει να εξελιχθεί σε πανδημία του 21ου αιώνα. Διακρίνεται σε Τύπου 1 (Τ1ΣΔ) και Τύπου 2 (Τ2ΣΔ) και χαρακτηρίζεται από την καταστροφή των β-κυττάρων του παγκρέατος και την ανεπαρκή παραγωγή ινσουλίνης (Τ1ΣΔ) ή την μειωμένη ευαισθησία/αντίσταση στην ινσουλίνη (Τ2ΣΔ). Περίπου το 90-95% των ασθενών με ΣΔ ανήκουν στον Τύπου 2. Παράγοντες κινδύνου για το Τ2ΣΔ είναι η παχυσαρκία και η μειωμένη φυσική δραστηριότητα. Η Αποφρακτική Υπνική Άπνοια (ΑΥΑ) είναι μια διαταραχή του ύπνου η οποία είναι αρκετά συχνή στα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα. Ωστόσο υπάρχουν αρκετά στοιχεία που δείχνουν ότι η ΑΥΑ συσχετίζεται με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την ανοχή στην γλυκόζη ανεξαρτήτως ύπαρξης παχυσαρκίας. Τα προηγούμενα χρόνια έχουν αναφερθεί διάφοροι πιθανοί μηχανισμοί για το πως επηρεάζει η ΑΥΑ το μεταβολισμό της γλυκόζης. Μεγάλο ποσοστό διαβητικών ασθενών πάσχει από ΑΥΑ ενώ ο βαθμός σοβαρότητας της ΑΥΑ φαίνεται να συνδέεται με τον φτωχό γλυκαιμικό έλεγχο. Παρά ταύτα δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο αν η ΑΥΑ μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ΣΔ. Αμφισβήτηση υπάρχει και για το αν η θεραπεία της ΑΥΑ με αερισμό με συνεχή θετική πίεση (continuous positive pressure, CPAP) συμβάλλει στη βελτίωση του μεταβολισμού της γλυκόζης. Στην παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση γίνεται αναφορά στη σχέση μεταξύ της ΑΥΑ και του ΣΔ (κυρίως του Τ2ΣΔ), στους πιθανους κοινούς μοριακούς μηχανισμούς και στη συμβολή της CPAP στην βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου των διαβητικών ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημοπούλου Χριστίνα","Dimopoulou Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920063"],"render_values":[{"text":"uoadl:2920063","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920063","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920063","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2920063","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημοπούλου Χριστίνα","Dimopoulou Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920063","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920063"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) είναι μια χρόνια ασθένεια που τείνει να εξελιχθεί σε πανδημία του 21ου αιώνα. Διακρίνεται σε Τύπου 1 (Τ1ΣΔ) και Τύπου 2 (Τ2ΣΔ) και χαρακτηρίζεται από την καταστροφή των β-κυττάρων του παγκρέατος και την ανεπαρκή παραγωγή ινσουλίνης (Τ1ΣΔ) ή την μειωμένη ευαισθησία/αντίσταση στην ινσουλίνη (Τ2ΣΔ). Περίπου το 90-95% των ασθενών με ΣΔ ανήκουν στον Τύπου 2. Παράγοντες κινδύνου για το Τ2ΣΔ είναι η παχυσαρκία και η μειωμένη φυσική δραστηριότητα. Η Αποφρακτική Υπνική Άπνοια (ΑΥΑ) είναι μια διαταραχή του ύπνου η οποία είναι αρκετά συχνή στα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα. Ωστόσο υπάρχουν αρκετά στοιχεία που δείχνουν ότι η ΑΥΑ συσχετίζεται με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την ανοχή στην γλυκόζη ανεξαρτήτως ύπαρξης παχυσαρκίας. Τα προηγούμενα χρόνια έχουν αναφερθεί διάφοροι πιθανοί μηχανισμοί για το πως επηρεάζει η ΑΥΑ το μεταβολισμό της γλυκόζης. Μεγάλο ποσοστό διαβητικών ασθενών πάσχει από ΑΥΑ ενώ ο βαθμός σοβαρότητας της ΑΥΑ φαίνεται να συνδέεται με τον φτωχό γλυκαιμικό έλεγχο. Παρά ταύτα δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο αν η ΑΥΑ μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ΣΔ. Αμφισβήτηση υπάρχει και για το αν η θεραπεία της ΑΥΑ με αερισμό με συνεχή θετική πίεση (continuous positive pressure, CPAP) συμβάλλει στη βελτίωση του μεταβολισμού της γλυκόζης. Στην παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση γίνεται αναφορά στη σχέση μεταξύ της ΑΥΑ και του ΣΔ (κυρίως του Τ2ΣΔ), στους πιθανους κοινούς μοριακούς μηχανισμούς και στη συμβολή της CPAP στην βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου των διαβητικών ασθενών.","Diabetes mellitus (DM) is a chronic disease that emerges as a 21 century pandemic. There are two types of DM: Type 1 DM (T1DM) is characterized by the destruction of pancreatic β-cells and Type 2 (T2DM) by the relative lack of insulin and/or insulin resistance. About 90-95% of people with DM have Type 2 . Obesity and physical inactivity are major risk factors for the development of T2DM. Obstructive Sleep Apnoea (OSA) is a common and serious disorder that is increasingly recognised in overweight and obese people. Studies suggest that OSA independent of obesity is associated with insulin resistance and glucose intolerance. In recent years, various possible mecchanisms have been reported linking OSA with glucose metabolism. It is common for people with T2DM to also have OSA and the severity of OSA is associated with poorer glucose control. However, it is not clear wether OSA is causal in the development of DM or if treatment with continuous positive airway pressure (CPAP) has a fa favourable effect on glucose metabolism. Here we review the relationship between OSA and DM (mainly T2DM), the potential molecular mechanisms and the effect of CPAP on glycemic control in patients with OSA and DM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποφρακτκή Υπνική Άπνοια και Σακχαρώδης Διαβήτης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημοπούλου Χριστίνα","Dimopoulou Christina"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) είναι μια χρόνια ασθένεια που τείνει να εξελιχθεί σε πανδημία του 21ου αιώνα. Διακρίνεται σε Τύπου 1 (Τ1ΣΔ) και Τύπου 2 (Τ2ΣΔ) και χαρακτηρίζεται από την καταστροφή των β-κυττάρων του παγκρέατος και την ανεπαρκή παραγωγή ινσουλίνης (Τ1ΣΔ) ή την μειωμένη ευαισθησία/αντίσταση στην ινσουλίνη (Τ2ΣΔ). Περίπου το 90-95% των ασθενών με ΣΔ ανήκουν στον Τύπου 2. Παράγοντες κινδύνου για το Τ2ΣΔ είναι η παχυσαρκία και η μειωμένη φυσική δραστηριότητα. Η Αποφρακτική Υπνική Άπνοια (ΑΥΑ) είναι μια διαταραχή του ύπνου η οποία είναι αρκετά συχνή στα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα. Ωστόσο υπάρχουν αρκετά στοιχεία που δείχνουν ότι η ΑΥΑ συσχετίζεται με την αντίσταση στην ινσουλίνη και την ανοχή στην γλυκόζη ανεξαρτήτως ύπαρξης παχυσαρκίας. Τα προηγούμενα χρόνια έχουν αναφερθεί διάφοροι πιθανοί μηχανισμοί για το πως επηρεάζει η ΑΥΑ το μεταβολισμό της γλυκόζης. Μεγάλο ποσοστό διαβητικών ασθενών πάσχει από ΑΥΑ ενώ ο βαθμός σοβαρότητας της ΑΥΑ φαίνεται να συνδέεται με τον φτωχό γλυκαιμικό έλεγχο. Παρά ταύτα δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο αν η ΑΥΑ μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ΣΔ. Αμφισβήτηση υπάρχει και για το αν η θεραπεία της ΑΥΑ με αερισμό με συνεχή θετική πίεση (continuous positive pressure, CPAP) συμβάλλει στη βελτίωση του μεταβολισμού της γλυκόζης. Στην παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση γίνεται αναφορά στη σχέση μεταξύ της ΑΥΑ και του ΣΔ (κυρίως του Τ2ΣΔ), στους πιθανους κοινούς μοριακούς μηχανισμούς και στη συμβολή της CPAP στην βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου των διαβητικών ασθενών.","Diabetes mellitus (DM) is a chronic disease that emerges as a 21 century pandemic. There are two types of DM: Type 1 DM (T1DM) is characterized by the destruction of pancreatic β-cells and Type 2 (T2DM) by the relative lack of insulin and/or insulin resistance. About 90-95% of people with DM have Type 2 . Obesity and physical inactivity are major risk factors for the development of T2DM. Obstructive Sleep Apnoea (OSA) is a common and serious disorder that is increasingly recognised in overweight and obese people. Studies suggest that OSA independent of obesity is associated with insulin resistance and glucose intolerance. In recent years, various possible mecchanisms have been reported linking OSA with glucose metabolism. It is common for people with T2DM to also have OSA and the severity of OSA is associated with poorer glucose control. However, it is not clear wether OSA is causal in the development of DM or if treatment with continuous positive airway pressure (CPAP) has a fa favourable effect on glucose metabolism. Here we review the relationship between OSA and DM (mainly T2DM), the potential molecular mechanisms and the effect of CPAP on glycemic control in patients with OSA and DM."],"dc:identifier":["uoadl:2920063","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920063"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αποφρακτκή Υπνική Άπνοια και Σακχαρώδης Διαβήτης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:12Z"}