{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920068"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920068","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ψυχοκοινωνική επιβάρυνση και ανθεκτικότητα γονέων παιδιών και εφήβων με συγγενή καρδιοπάθεια","abstract":"Εισαγωγή: Σε μια συνεχώς εξελισσόμενη κοινωνία υπάρχουν ψυχοπιεστικά γεγονότα που καθίστανται ικανά να αλλάξουν ριζικά τη δομή και τη συνοχή της οικογένειας. Ένα τέτοιο συμβάν αποτελεί και η διάγνωση ενός παιδιού με συγγενή καρδιακή νόσο (ΣΚΝ), όπου οι γονείς καλούνται να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της έλλειψης συγκεκριμένης αιτιολογίας για την έναρξη του, στη μειωμένη κρατική συνεισφορά ως προς τις παροχές, στις οικονομικές απαιτήσεις της νόσου, στις ατομικές και οικογενειακές πιέσεις, στον κοινωνικό στιγματισμό και σε μια πληθώρα προβλημάτων που επιφέρει. Η οικογένεια επωμίζεται την ευθύνη της ανατροφής, την προσαρμογή, το συναισθηματικό φορτίο και διάφορες άλλες πτυχές που επιφέρει η μακρόχρονη περιοριστική κατάσταση ενός παιδιού από τη διάγνωση έως την ιατρική παρέμβαση. Ως επακόλουθο, η επιρροή στα μέλη της οικογένειας τείνει να είναι πολυπαραγοντική, καθώς επηρεάζονται τόσο σωματικά, ψυχικά αλλά και σε οικονομικό επίπεδο λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο λειτουργικότητας, το βαθμό αυτό- αποτελεσματικότητας, κοινωνικής υποστήριξης, προσαρμογής αλλά και τη σοβαρότητα της νόσου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών αναγκών και της ανθεκτικότητας σε γονείς παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες. Επιπροσθέτως, ένας ακόμη στόχος είναι η αξιολόγηση των δυνατοτήτων και δυσκολιών των εφήβων μεταξύ 11 – 17 ετών που έχουν κάποιου είδους καρδιοπάθεια. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν γονείς παιδιών με καρδιοπάθεια (Ν=61), καθώς και έφηβοι ηλικίας 11 – 17 ετών με καρδιοπάθεια (Ν=31), οι οποίοι νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» ή έχουν νοσηλευτεί στο παρελθόν και συνεχίζουν να παρακολουθούνται στα εξωτερικά ιατρεία του παιδιατρικού νοσοκομείου τη χρονική στιγμή που έλαβε χώρα η έρευνα. Πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της δειγματοληψίας ευκολίας κατά την οποία χορηγήθηκαν στους γονείς τα ερωτηματολόγια δημογραφικών στοιχείων και σύντομου ιατρικού ιστορικού, Γενική Κλίμακα Ψυχικής Υγείας (GHQ), Κλίμακα Συνολικής Ανίχνευσης Ψυχικού Τραυματισμού (GPS), Κλίμακα Αξιολόγησης Ανθεκτικότητας (RES-9), 5. Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ), και η Κλίμακα Άγχους των γονιών λόγω του γονεικού τους ρόλου (PSI). Επιπλέον, στους εφήβους χορηγήθηκε το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ). Αποτελέσματα: Δεν προέκυψαν σημαντικές μεταβολές στην ποιότητα της σχέσης μεταξύ των συντρόφων (γονέων) μετά την εμφάνιση της νόσου στο παιδί/έφηβο (p=0.852). Οι γονείς εμφάνισαν περισσότερα σωματικά συμπτώματα (p=0.043), αυξημένα ποσοστά άγχους (p=0.017) και κατάθλιψης (p=0,05) πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Επιπροσθέτως, δεν προέκυψαν σημαντικές διαφορές από την στάση που τήρησε το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον πριν και μετά την εμφάνιση της νόσου. Αντιθέτως, η σχέση που είχαν οι σύντροφοι επηρεάζει την αυτοαπαοτελεσματικότητα (p= 0.044) και την συνολική ανθεκτικότητα των γονέων (p=0.022). Επιπλέον, οι γονείς βρέθηκε πως εμφανίζουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες (39,3%) που να σχετίζονται με την καρδιοπάθεια των παιδιών τους, ακόμη και αν έχουν βιώσει στο παρελθόν κάποιο τραυματικό γεγονός, καθώς επίσης δεν σχετίζεται το φύλο του γονέα με υψηλότερα ποσοστά άγχους. Αναφορικά με τα παιδιά/εφήβους δεν προέκυψε από τα ευρήματα εμφάνιση αυξημένων ποσοστών συναισθηματικών διαταραχών ανάλογα με το φύλο του παιδιού/εφήβου (p>0.05). Συμπεράσματα: Οι γονείς των παιδιών και εφήβων με καρδιοπάθεια παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα άγχους και γενικότερα χειρότερη κατάσταση υγείας σε περιπτώσεις μελλοντικής επέμβασης. Επίσης, η ψυχική τους ανθεκτικότητα επηρεάζεται από τη σχέση των γονέων μεταξύ τους περισσότερο απ’ ότι με τη σχέση με το οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον. Επιπλέον, γεννάται η ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης των παιδιατρικών ασθενών με καρδιοπάθεια αλλά και των γονέων τους καθώς υπάρχει μεγάλη επιβάρυνση σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο.","abstract_html":"Εισαγωγή: Σε μια συνεχώς εξελισσόμενη κοινωνία υπάρχουν ψυχοπιεστικά γεγονότα που καθίστανται ικανά να αλλάξουν ριζικά τη δομή και τη συνοχή της οικογένειας. Ένα τέτοιο συμβάν αποτελεί και η διάγνωση ενός παιδιού με συγγενή καρδιακή νόσο (ΣΚΝ), όπου οι γονείς καλούνται να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της έλλειψης συγκεκριμένης αιτιολογίας για την έναρξη του, στη μειωμένη κρατική συνεισφορά ως προς τις παροχές, στις οικονομικές απαιτήσεις της νόσου, στις ατομικές και οικογενειακές πιέσεις, στον κοινωνικό στιγματισμό και σε μια πληθώρα προβλημάτων που επιφέρει. Η οικογένεια επωμίζεται την ευθύνη της ανατροφής, την προσαρμογή, το συναισθηματικό φορτίο και διάφορες άλλες πτυχές που επιφέρει η μακρόχρονη περιοριστική κατάσταση ενός παιδιού από τη διάγνωση έως την ιατρική παρέμβαση. Ως επακόλουθο, η επιρροή στα μέλη της οικογένειας τείνει να είναι πολυπαραγοντική, καθώς επηρεάζονται τόσο σωματικά, ψυχικά αλλά και σε οικονομικό επίπεδο λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο λειτουργικότητας, το βαθμό αυτό- αποτελεσματικότητας, κοινωνικής υποστήριξης, προσαρμογής αλλά και τη σοβαρότητα της νόσου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών αναγκών και της ανθεκτικότητας σε γονείς παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες. Επιπροσθέτως, ένας ακόμη στόχος είναι η αξιολόγηση των δυνατοτήτων και δυσκολιών των εφήβων μεταξύ 11 – 17 ετών που έχουν κάποιου είδους καρδιοπάθεια. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν γονείς παιδιών με καρδιοπάθεια (Ν=61), καθώς και έφηβοι ηλικίας 11 – 17 ετών με καρδιοπάθεια (Ν=31), οι οποίοι νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» ή έχουν νοσηλευτεί στο παρελθόν και συνεχίζουν να παρακολουθούνται στα εξωτερικά ιατρεία του παιδιατρικού νοσοκομείου τη χρονική στιγμή που έλαβε χώρα η έρευνα. Πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της δειγματοληψίας ευκολίας κατά την οποία χορηγήθηκαν στους γονείς τα ερωτηματολόγια δημογραφικών στοιχείων και σύντομου ιατρικού ιστορικού, Γενική Κλίμακα Ψυχικής Υγείας (GHQ), Κλίμακα Συνολικής Ανίχνευσης Ψυχικού Τραυματισμού (GPS), Κλίμακα Αξιολόγησης Ανθεκτικότητας (RES-9), 5. Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ), και η Κλίμακα Άγχους των γονιών λόγω του γονεικού τους ρόλου (PSI). Επιπλέον, στους εφήβους χορηγήθηκε το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ). Αποτελέσματα: Δεν προέκυψαν σημαντικές μεταβολές στην ποιότητα της σχέσης μεταξύ των συντρόφων (γονέων) μετά την εμφάνιση της νόσου στο παιδί/έφηβο (p=0.852). Οι γονείς εμφάνισαν περισσότερα σωματικά συμπτώματα (p=0.043), αυξημένα ποσοστά άγχους (p=0.017) και κατάθλιψης (p=0,05) πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Επιπροσθέτως, δεν προέκυψαν σημαντικές διαφορές από την στάση που τήρησε το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον πριν και μετά την εμφάνιση της νόσου. Αντιθέτως, η σχέση που είχαν οι σύντροφοι επηρεάζει την αυτοαπαοτελεσματικότητα (p= 0.044) και την συνολική ανθεκτικότητα των γονέων (p=0.022). Επιπλέον, οι γονείς βρέθηκε πως εμφανίζουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες (39,3%) που να σχετίζονται με την καρδιοπάθεια των παιδιών τους, ακόμη και αν έχουν βιώσει στο παρελθόν κάποιο τραυματικό γεγονός, καθώς επίσης δεν σχετίζεται το φύλο του γονέα με υψηλότερα ποσοστά άγχους. Αναφορικά με τα παιδιά/εφήβους δεν προέκυψε από τα ευρήματα εμφάνιση αυξημένων ποσοστών συναισθηματικών διαταραχών ανάλογα με το φύλο του παιδιού/εφήβου (p&gt;0.05). Συμπεράσματα: Οι γονείς των παιδιών και εφήβων με καρδιοπάθεια παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα άγχους και γενικότερα χειρότερη κατάσταση υγείας σε περιπτώσεις μελλοντικής επέμβασης. Επίσης, η ψυχική τους ανθεκτικότητα επηρεάζεται από τη σχέση των γονέων μεταξύ τους περισσότερο απ’ ότι με τη σχέση με το οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον. Επιπλέον, γεννάται η ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης των παιδιατρικών ασθενών με καρδιοπάθεια αλλά και των γονέων τους καθώς υπάρχει μεγάλη επιβάρυνση σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο.","abstract_has_math":false,"creators":["Μάνθου Στυλιανή","Manthou Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920068"],"render_values":[{"text":"uoadl:2920068","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920068","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920068","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2920068","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μάνθου Στυλιανή","Manthou Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920068","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920068"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Σε μια συνεχώς εξελισσόμενη κοινωνία υπάρχουν ψυχοπιεστικά γεγονότα που καθίστανται ικανά να αλλάξουν ριζικά τη δομή και τη συνοχή της οικογένειας. Ένα τέτοιο συμβάν αποτελεί και η διάγνωση ενός παιδιού με συγγενή καρδιακή νόσο (ΣΚΝ), όπου οι γονείς καλούνται να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της έλλειψης συγκεκριμένης αιτιολογίας για την έναρξη του, στη μειωμένη κρατική συνεισφορά ως προς τις παροχές, στις οικονομικές απαιτήσεις της νόσου, στις ατομικές και οικογενειακές πιέσεις, στον κοινωνικό στιγματισμό και σε μια πληθώρα προβλημάτων που επιφέρει. Η οικογένεια επωμίζεται την ευθύνη της ανατροφής, την προσαρμογή, το συναισθηματικό φορτίο και διάφορες άλλες πτυχές που επιφέρει η μακρόχρονη περιοριστική κατάσταση ενός παιδιού από τη διάγνωση έως την ιατρική παρέμβαση. Ως επακόλουθο, η επιρροή στα μέλη της οικογένειας τείνει να είναι πολυπαραγοντική, καθώς επηρεάζονται τόσο σωματικά, ψυχικά αλλά και σε οικονομικό επίπεδο λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο λειτουργικότητας, το βαθμό αυτό- αποτελεσματικότητας, κοινωνικής υποστήριξης, προσαρμογής αλλά και τη σοβαρότητα της νόσου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών αναγκών και της ανθεκτικότητας σε γονείς παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες. Επιπροσθέτως, ένας ακόμη στόχος είναι η αξιολόγηση των δυνατοτήτων και δυσκολιών των εφήβων μεταξύ 11 – 17 ετών που έχουν κάποιου είδους καρδιοπάθεια. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν γονείς παιδιών με καρδιοπάθεια (Ν=61), καθώς και έφηβοι ηλικίας 11 – 17 ετών με καρδιοπάθεια (Ν=31), οι οποίοι νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» ή έχουν νοσηλευτεί στο παρελθόν και συνεχίζουν να παρακολουθούνται στα εξωτερικά ιατρεία του παιδιατρικού νοσοκομείου τη χρονική στιγμή που έλαβε χώρα η έρευνα. Πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της δειγματοληψίας ευκολίας κατά την οποία χορηγήθηκαν στους γονείς τα ερωτηματολόγια δημογραφικών στοιχείων και σύντομου ιατρικού ιστορικού, Γενική Κλίμακα Ψυχικής Υγείας (GHQ), Κλίμακα Συνολικής Ανίχνευσης Ψυχικού Τραυματισμού (GPS), Κλίμακα Αξιολόγησης Ανθεκτικότητας (RES-9), 5. Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ), και η Κλίμακα Άγχους των γονιών λόγω του γονεικού τους ρόλου (PSI). Επιπλέον, στους εφήβους χορηγήθηκε το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ). Αποτελέσματα: Δεν προέκυψαν σημαντικές μεταβολές στην ποιότητα της σχέσης μεταξύ των συντρόφων (γονέων) μετά την εμφάνιση της νόσου στο παιδί/έφηβο (p=0.852). Οι γονείς εμφάνισαν περισσότερα σωματικά συμπτώματα (p=0.043), αυξημένα ποσοστά άγχους (p=0.017) και κατάθλιψης (p=0,05) πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Επιπροσθέτως, δεν προέκυψαν σημαντικές διαφορές από την στάση που τήρησε το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον πριν και μετά την εμφάνιση της νόσου. Αντιθέτως, η σχέση που είχαν οι σύντροφοι επηρεάζει την αυτοαπαοτελεσματικότητα (p= 0.044) και την συνολική ανθεκτικότητα των γονέων (p=0.022). Επιπλέον, οι γονείς βρέθηκε πως εμφανίζουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες (39,3%) που να σχετίζονται με την καρδιοπάθεια των παιδιών τους, ακόμη και αν έχουν βιώσει στο παρελθόν κάποιο τραυματικό γεγονός, καθώς επίσης δεν σχετίζεται το φύλο του γονέα με υψηλότερα ποσοστά άγχους. Αναφορικά με τα παιδιά/εφήβους δεν προέκυψε από τα ευρήματα εμφάνιση αυξημένων ποσοστών συναισθηματικών διαταραχών ανάλογα με το φύλο του παιδιού/εφήβου (p>0.05). Συμπεράσματα: Οι γονείς των παιδιών και εφήβων με καρδιοπάθεια παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα άγχους και γενικότερα χειρότερη κατάσταση υγείας σε περιπτώσεις μελλοντικής επέμβασης. Επίσης, η ψυχική τους ανθεκτικότητα επηρεάζεται από τη σχέση των γονέων μεταξύ τους περισσότερο απ’ ότι με τη σχέση με το οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον. Επιπλέον, γεννάται η ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης των παιδιατρικών ασθενών με καρδιοπάθεια αλλά και των γονέων τους καθώς υπάρχει μεγάλη επιβάρυνση σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο.","Introduction: In an ever-evolving society there are psychosocial events that are capable of altering family structure and cohesion radically. One is such event the diagnosis of a child with congenital heart disease (CHD), in which parents are called upon to cope with the difficulties of the lack of specific reasoning for initiation, the reduced state contribution to resources, the financial requirements of the disease, individual and family pressures, social stigmatization and a multitude of problems it evokes. The family takes on the responsibility of the children’s upbringing, adjustment, emotional burden and various other aspects of a child's long-term restrictive state from diagnosis to medical intervention. As a consequence, the influence on family members tends to be multifactorial, as they are affected physically, mentally and financially, taking into account the level of functionality, the degree of self-efficacy, social support, adjustment and the severity of the disease. Aim: The aim of this study is to investigate the psychosocial needs and resilience of the children’s parents with congenital heart disease. Additionally, another goal is the assessment of the strengths and difficulties of adolescents between the ages of 11 and 17 who have some form of heart disease. Method: Parents of children are involved In this study with heart disease (N = 61), as well as adolescents aged 11-17 years with heart disease (N = 31), who are being cured at the \"Agia Sofia\" Children's Hospital or have been cured in the past and continue to be attended at the outpatient clinics of the pediatric hospital at the time the survey took place. Α convenience sampling method was used to distribute following questionnaires to parents Demographic Questionnaire and Short Medical History Questionnaire, Global Psychotrauma Screen (GPS), Resilience Evaluation Scale (RES), General Health Questionaire (GHQ), Strengths and Difficulties Questionnaire for Parents (SDQ) and Parenting Stress Index (PSI). In addition, Strengths and Difficulties Questionnaire for Adolescents (SDQ) was distributed to adolescents. Results: Significant changes were not detected in the quality of the relationship between the partners (parents) after the onset of the disease in the child / adolescent. Parents showed more physical symptoms (p=0.043), increased rates of anxiety (p = 0.017) and depression (p=0.05) before surgery. Additionally, there were no significant differences in the attitude of the family and the friendly environment before and after the onset of the disease. In contrast, the relationship that the partners developed the self-efficacy (p=0.044) and the overall resilience of the parents (p=0.022). Furthermore, parents were found to have symptoms of post-traumatic stress related to their children's heart disease, even if they had experienced a traumatic event in the past, as well as they are not related to the parent's gender with higher stress rates. Regarding children / adolescents, the findings did not show an increased rate of emotional disorders depending on the sex of the child / adolescent (p>0.05). Conclusions: Parents of children and adolescents with heart disease have increased levels of stress and generally worse health in condition of future surgery. Also, their mental resilience is affected more by the parents' relationship with each other rather than the relationship with the family or friendly environment. Finally, there is a need for further research of pediatric patients with heart disease and their parents as there is a great burden on the psychosocial level."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ψυχοκοινωνική επιβάρυνση και ανθεκτικότητα γονέων παιδιών και εφήβων με συγγενή καρδιοπάθεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μάνθου Στυλιανή","Manthou Styliani"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Σε μια συνεχώς εξελισσόμενη κοινωνία υπάρχουν ψυχοπιεστικά γεγονότα που καθίστανται ικανά να αλλάξουν ριζικά τη δομή και τη συνοχή της οικογένειας. Ένα τέτοιο συμβάν αποτελεί και η διάγνωση ενός παιδιού με συγγενή καρδιακή νόσο (ΣΚΝ), όπου οι γονείς καλούνται να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της έλλειψης συγκεκριμένης αιτιολογίας για την έναρξη του, στη μειωμένη κρατική συνεισφορά ως προς τις παροχές, στις οικονομικές απαιτήσεις της νόσου, στις ατομικές και οικογενειακές πιέσεις, στον κοινωνικό στιγματισμό και σε μια πληθώρα προβλημάτων που επιφέρει. Η οικογένεια επωμίζεται την ευθύνη της ανατροφής, την προσαρμογή, το συναισθηματικό φορτίο και διάφορες άλλες πτυχές που επιφέρει η μακρόχρονη περιοριστική κατάσταση ενός παιδιού από τη διάγνωση έως την ιατρική παρέμβαση. Ως επακόλουθο, η επιρροή στα μέλη της οικογένειας τείνει να είναι πολυπαραγοντική, καθώς επηρεάζονται τόσο σωματικά, ψυχικά αλλά και σε οικονομικό επίπεδο λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο λειτουργικότητας, το βαθμό αυτό- αποτελεσματικότητας, κοινωνικής υποστήριξης, προσαρμογής αλλά και τη σοβαρότητα της νόσου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών αναγκών και της ανθεκτικότητας σε γονείς παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες. Επιπροσθέτως, ένας ακόμη στόχος είναι η αξιολόγηση των δυνατοτήτων και δυσκολιών των εφήβων μεταξύ 11 – 17 ετών που έχουν κάποιου είδους καρδιοπάθεια. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν γονείς παιδιών με καρδιοπάθεια (Ν=61), καθώς και έφηβοι ηλικίας 11 – 17 ετών με καρδιοπάθεια (Ν=31), οι οποίοι νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» ή έχουν νοσηλευτεί στο παρελθόν και συνεχίζουν να παρακολουθούνται στα εξωτερικά ιατρεία του παιδιατρικού νοσοκομείου τη χρονική στιγμή που έλαβε χώρα η έρευνα. Πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της δειγματοληψίας ευκολίας κατά την οποία χορηγήθηκαν στους γονείς τα ερωτηματολόγια δημογραφικών στοιχείων και σύντομου ιατρικού ιστορικού, Γενική Κλίμακα Ψυχικής Υγείας (GHQ), Κλίμακα Συνολικής Ανίχνευσης Ψυχικού Τραυματισμού (GPS), Κλίμακα Αξιολόγησης Ανθεκτικότητας (RES-9), 5. Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ), και η Κλίμακα Άγχους των γονιών λόγω του γονεικού τους ρόλου (PSI). Επιπλέον, στους εφήβους χορηγήθηκε το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών (SDQ). Αποτελέσματα: Δεν προέκυψαν σημαντικές μεταβολές στην ποιότητα της σχέσης μεταξύ των συντρόφων (γονέων) μετά την εμφάνιση της νόσου στο παιδί/έφηβο (p=0.852). Οι γονείς εμφάνισαν περισσότερα σωματικά συμπτώματα (p=0.043), αυξημένα ποσοστά άγχους (p=0.017) και κατάθλιψης (p=0,05) πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Επιπροσθέτως, δεν προέκυψαν σημαντικές διαφορές από την στάση που τήρησε το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον πριν και μετά την εμφάνιση της νόσου. Αντιθέτως, η σχέση που είχαν οι σύντροφοι επηρεάζει την αυτοαπαοτελεσματικότητα (p= 0.044) και την συνολική ανθεκτικότητα των γονέων (p=0.022). Επιπλέον, οι γονείς βρέθηκε πως εμφανίζουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες (39,3%) που να σχετίζονται με την καρδιοπάθεια των παιδιών τους, ακόμη και αν έχουν βιώσει στο παρελθόν κάποιο τραυματικό γεγονός, καθώς επίσης δεν σχετίζεται το φύλο του γονέα με υψηλότερα ποσοστά άγχους. Αναφορικά με τα παιδιά/εφήβους δεν προέκυψε από τα ευρήματα εμφάνιση αυξημένων ποσοστών συναισθηματικών διαταραχών ανάλογα με το φύλο του παιδιού/εφήβου (p>0.05). Συμπεράσματα: Οι γονείς των παιδιών και εφήβων με καρδιοπάθεια παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα άγχους και γενικότερα χειρότερη κατάσταση υγείας σε περιπτώσεις μελλοντικής επέμβασης. Επίσης, η ψυχική τους ανθεκτικότητα επηρεάζεται από τη σχέση των γονέων μεταξύ τους περισσότερο απ’ ότι με τη σχέση με το οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον. Επιπλέον, γεννάται η ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης των παιδιατρικών ασθενών με καρδιοπάθεια αλλά και των γονέων τους καθώς υπάρχει μεγάλη επιβάρυνση σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο.","Introduction: In an ever-evolving society there are psychosocial events that are capable of altering family structure and cohesion radically. One is such event the diagnosis of a child with congenital heart disease (CHD), in which parents are called upon to cope with the difficulties of the lack of specific reasoning for initiation, the reduced state contribution to resources, the financial requirements of the disease, individual and family pressures, social stigmatization and a multitude of problems it evokes. The family takes on the responsibility of the children’s upbringing, adjustment, emotional burden and various other aspects of a child's long-term restrictive state from diagnosis to medical intervention. As a consequence, the influence on family members tends to be multifactorial, as they are affected physically, mentally and financially, taking into account the level of functionality, the degree of self-efficacy, social support, adjustment and the severity of the disease. Aim: The aim of this study is to investigate the psychosocial needs and resilience of the children’s parents with congenital heart disease. Additionally, another goal is the assessment of the strengths and difficulties of adolescents between the ages of 11 and 17 who have some form of heart disease. Method: Parents of children are involved In this study with heart disease (N = 61), as well as adolescents aged 11-17 years with heart disease (N = 31), who are being cured at the \"Agia Sofia\" Children's Hospital or have been cured in the past and continue to be attended at the outpatient clinics of the pediatric hospital at the time the survey took place. Α convenience sampling method was used to distribute following questionnaires to parents Demographic Questionnaire and Short Medical History Questionnaire, Global Psychotrauma Screen (GPS), Resilience Evaluation Scale (RES), General Health Questionaire (GHQ), Strengths and Difficulties Questionnaire for Parents (SDQ) and Parenting Stress Index (PSI). In addition, Strengths and Difficulties Questionnaire for Adolescents (SDQ) was distributed to adolescents. Results: Significant changes were not detected in the quality of the relationship between the partners (parents) after the onset of the disease in the child / adolescent. Parents showed more physical symptoms (p=0.043), increased rates of anxiety (p = 0.017) and depression (p=0.05) before surgery. Additionally, there were no significant differences in the attitude of the family and the friendly environment before and after the onset of the disease. In contrast, the relationship that the partners developed the self-efficacy (p=0.044) and the overall resilience of the parents (p=0.022). Furthermore, parents were found to have symptoms of post-traumatic stress related to their children's heart disease, even if they had experienced a traumatic event in the past, as well as they are not related to the parent's gender with higher stress rates. Regarding children / adolescents, the findings did not show an increased rate of emotional disorders depending on the sex of the child / adolescent (p>0.05). Conclusions: Parents of children and adolescents with heart disease have increased levels of stress and generally worse health in condition of future surgery. Also, their mental resilience is affected more by the parents' relationship with each other rather than the relationship with the family or friendly environment. Finally, there is a need for further research of pediatric patients with heart disease and their parents as there is a great burden on the psychosocial level."],"dc:identifier":["uoadl:2920068","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920068"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ψυχοκοινωνική επιβάρυνση και ανθεκτικότητα γονέων παιδιών και εφήβων με συγγενή καρδιοπάθεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:12Z"}