{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920218"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920218","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ηπατίτιδα Ε και μεταγγίσεις ανασκόπηση","abstract":"Τα ολοένα αυξανόμενα αυτόχθονα κρούσματα ηπατίτιδας Ε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο με υψηλά ποσοστά οροεπικράτησης και αποδεδειγμένης ιαιμίας καθώς και η μεγάλη εξάπλωση σε ζωικούς πληθυσμούς, κατατάσσουν την HEV υπολογίσιμο κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Ειδικότερα στο επίπεδο της μεταγγισιοθεραπείας, η καταγραφή κρουσμάτων μετάδοσης του ιού μέσω μετάγγισης αίματος (ΤΤ-HEV) προκαλούν ανησυχία ως προς την ασφάλεια του μεταγγιζόμενου αίματος. Έχουν αναγνωριστεί 8 γονότυποι εκ των οποίων οι γονότυποι 1,2 προσβάλλουν αποκλειστικά τον άνθρωπο, συναντώνται στις αναπτυσσόμενες χώρες και προκαλούν τροφιμογενείς και υδατογενείς επιδημίες, ενώ οι γονότυποι 3,4 επιπολάζουν στις ανεπτυγμένες χώρες , ανευρίσκονται σε ζώα και μεταδίδονται στον άνθρωπο μέσω της κατάποσης δια της βρώσης ωμού ή ατελώς μαγειρεμένου κρέατος. Οι χοίροι είναι η κύρια αποθήκη του γονότυπου 3. Κάθε γονότυπος θεωρείται κυρίαρχος σε μία γεωγραφική περιοχή και η λοίμωξη που προκαλεί ονομάζεται αυτόχθονη για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτή. Κλινικά η λοίμωξη είναι συχνά από ασυμπτωματική έως αυτοπεριοριζόμενη οξεία ηπατίτιδα με διάρκεια νόσου 6-7 εβδομάδες. Σε ασυμπτωματικούς ασθενείς παρουσιάζεται ίκτερος, κοιλιακό άλγος, πυρετός, αρθραλγίες και η θνητότητα μπορεί να φτάσει το 10% με υψηλότερα ποσοστά σε παιδιά και έγκυες γυναίκες. Χρόνια λοίμωξη έχει καταγραφεί από τον γονότυπο 3 κυρίως σε ανοσοκατασταλμένους και μεταμοσχευμένους ασθενείς στους οποίους το ποσοστό φτάνει το 50% με ταχεία πρόοδο προς ηπατική κίρρωση. Η διάγνωση της HEV απαιτεί τον συνδυασμό μοριακών και ορολογικών τεχνικών για την διαπίστωση της λοίμωξης και την παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας σε χρόνια πάσχοντες ασθενείς. Η ορολογική διάγνωση με την ανίχνευση IgM IgG αντισωμάτων με τεχνικές ανοσοχρωματογραφίας και ενζυμικές ανοσοδοκιμασίες είναι η πλέον συνήθης. Σημειώνεται ότι οι εμπορικά διαθέσιμες μέθοδοι παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές ευαισθησίας και ειδικότητας περιορίζοντας έτσι την δυνατότητα σύγκρισης δεδομένων με διαφορετικές ανοσοδοκιμασίες. Ο μοριακός έλεγχος είναι χρήσιμος σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς με αδυναμία παραγωγής αντισωμάτων. Δεδομένης της παρουσίας του ιού σε αναπτυσσόμενες και ανεπτυγμένες χώρες ο οργανισμός WHO παρουσίασε οδηγίες για να αντιμετωπίσει αυτές τις καταστάσεις όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Δεν υπάρχουν συστάσεις για αντιική θεραπεία σε ασθενείς μολυσμένους από τον ιό HEV.Ο συνδυασμός πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης Α με ριμπαβιρίνη παρου¬σιάζει μια αποτελεσματική δράση ενάντια στον ιό HEV. Η προτίμηση του ιού για ενήλικες , η υποκλινική πορεία της νόσου και η μέση διάρκεια ιαιμίας σε ασυμπτωματικό αιμοδότη που φτάνει τις 68 μέρες αυξάνουν την πιθανότητα επιλογής ενός μολυσματικού δότη. Διαφορετικές εθνικές πολιτικές εφαρμόζονται στις χώρες της Ευρώπης αναφορικά με την πρόληψη μετάδοσης από μετάγγιση αίματος (screening,έλεγχος ΝΑΤ, ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ ΚΛΙΝΙΚΏΝ).","abstract_html":"Τα ολοένα αυξανόμενα αυτόχθονα κρούσματα ηπατίτιδας Ε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο με υψηλά ποσοστά οροεπικράτησης και αποδεδειγμένης ιαιμίας καθώς και η μεγάλη εξάπλωση σε ζωικούς πληθυσμούς, κατατάσσουν την HEV υπολογίσιμο κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Ειδικότερα στο επίπεδο της μεταγγισιοθεραπείας, η καταγραφή κρουσμάτων μετάδοσης του ιού μέσω μετάγγισης αίματος (ΤΤ-HEV) προκαλούν ανησυχία ως προς την ασφάλεια του μεταγγιζόμενου αίματος. Έχουν αναγνωριστεί 8 γονότυποι εκ των οποίων οι γονότυποι 1,2 προσβάλλουν αποκλειστικά τον άνθρωπο, συναντώνται στις αναπτυσσόμενες χώρες και προκαλούν τροφιμογενείς και υδατογενείς επιδημίες, ενώ οι γονότυποι 3,4 επιπολάζουν στις ανεπτυγμένες χώρες , ανευρίσκονται σε ζώα και μεταδίδονται στον άνθρωπο μέσω της κατάποσης δια της βρώσης ωμού ή ατελώς μαγειρεμένου κρέατος. Οι χοίροι είναι η κύρια αποθήκη του γονότυπου 3. Κάθε γονότυπος θεωρείται κυρίαρχος σε μία γεωγραφική περιοχή και η λοίμωξη που προκαλεί ονομάζεται αυτόχθονη για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτή. Κλινικά η λοίμωξη είναι συχνά από ασυμπτωματική έως αυτοπεριοριζόμενη οξεία ηπατίτιδα με διάρκεια νόσου 6-7 εβδομάδες. Σε ασυμπτωματικούς ασθενείς παρουσιάζεται ίκτερος, κοιλιακό άλγος, πυρετός, αρθραλγίες και η θνητότητα μπορεί να φτάσει το 10% με υψηλότερα ποσοστά σε παιδιά και έγκυες γυναίκες. Χρόνια λοίμωξη έχει καταγραφεί από τον γονότυπο 3 κυρίως σε ανοσοκατασταλμένους και μεταμοσχευμένους ασθενείς στους οποίους το ποσοστό φτάνει το 50% με ταχεία πρόοδο προς ηπατική κίρρωση. Η διάγνωση της HEV απαιτεί τον συνδυασμό μοριακών και ορολογικών τεχνικών για την διαπίστωση της λοίμωξης και την παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας σε χρόνια πάσχοντες ασθενείς. Η ορολογική διάγνωση με την ανίχνευση IgM IgG αντισωμάτων με τεχνικές ανοσοχρωματογραφίας και ενζυμικές ανοσοδοκιμασίες είναι η πλέον συνήθης. Σημειώνεται ότι οι εμπορικά διαθέσιμες μέθοδοι παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές ευαισθησίας και ειδικότητας περιορίζοντας έτσι την δυνατότητα σύγκρισης δεδομένων με διαφορετικές ανοσοδοκιμασίες. Ο μοριακός έλεγχος είναι χρήσιμος σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς με αδυναμία παραγωγής αντισωμάτων. Δεδομένης της παρουσίας του ιού σε αναπτυσσόμενες και ανεπτυγμένες χώρες ο οργανισμός WHO παρουσίασε οδηγίες για να αντιμετωπίσει αυτές τις καταστάσεις όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Δεν υπάρχουν συστάσεις για αντιική θεραπεία σε ασθενείς μολυσμένους από τον ιό HEV.Ο συνδυασμός πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης Α με ριμπαβιρίνη παρου¬σιάζει μια αποτελεσματική δράση ενάντια στον ιό HEV. Η προτίμηση του ιού για ενήλικες , η υποκλινική πορεία της νόσου και η μέση διάρκεια ιαιμίας σε ασυμπτωματικό αιμοδότη που φτάνει τις 68 μέρες αυξάνουν την πιθανότητα επιλογής ενός μολυσματικού δότη. Διαφορετικές εθνικές πολιτικές εφαρμόζονται στις χώρες της Ευρώπης αναφορικά με την πρόληψη μετάδοσης από μετάγγιση αίματος (screening,έλεγχος ΝΑΤ, ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ ΚΛΙΝΙΚΏΝ).","abstract_has_math":false,"creators":["Μανώλη Ειρήνη","Manoli Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920218"],"render_values":[{"text":"uoadl:2920218","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920218","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920218","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2920218","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανώλη Ειρήνη","Manoli Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920218","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920218"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα ολοένα αυξανόμενα αυτόχθονα κρούσματα ηπατίτιδας Ε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο με υψηλά ποσοστά οροεπικράτησης και αποδεδειγμένης ιαιμίας καθώς και η μεγάλη εξάπλωση σε ζωικούς πληθυσμούς, κατατάσσουν την HEV υπολογίσιμο κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Ειδικότερα στο επίπεδο της μεταγγισιοθεραπείας, η καταγραφή κρουσμάτων μετάδοσης του ιού μέσω μετάγγισης αίματος (ΤΤ-HEV) προκαλούν ανησυχία ως προς την ασφάλεια του μεταγγιζόμενου αίματος. Έχουν αναγνωριστεί 8 γονότυποι εκ των οποίων οι γονότυποι 1,2 προσβάλλουν αποκλειστικά τον άνθρωπο, συναντώνται στις αναπτυσσόμενες χώρες και προκαλούν τροφιμογενείς και υδατογενείς επιδημίες, ενώ οι γονότυποι 3,4 επιπολάζουν στις ανεπτυγμένες χώρες , ανευρίσκονται σε ζώα και μεταδίδονται στον άνθρωπο μέσω της κατάποσης δια της βρώσης ωμού ή ατελώς μαγειρεμένου κρέατος. Οι χοίροι είναι η κύρια αποθήκη του γονότυπου 3. Κάθε γονότυπος θεωρείται κυρίαρχος σε μία γεωγραφική περιοχή και η λοίμωξη που προκαλεί ονομάζεται αυτόχθονη για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτή. Κλινικά η λοίμωξη είναι συχνά από ασυμπτωματική έως αυτοπεριοριζόμενη οξεία ηπατίτιδα με διάρκεια νόσου 6-7 εβδομάδες. Σε ασυμπτωματικούς ασθενείς παρουσιάζεται ίκτερος, κοιλιακό άλγος, πυρετός, αρθραλγίες και η θνητότητα μπορεί να φτάσει το 10% με υψηλότερα ποσοστά σε παιδιά και έγκυες γυναίκες. Χρόνια λοίμωξη έχει καταγραφεί από τον γονότυπο 3 κυρίως σε ανοσοκατασταλμένους και μεταμοσχευμένους ασθενείς στους οποίους το ποσοστό φτάνει το 50% με ταχεία πρόοδο προς ηπατική κίρρωση. Η διάγνωση της HEV απαιτεί τον συνδυασμό μοριακών και ορολογικών τεχνικών για την διαπίστωση της λοίμωξης και την παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας σε χρόνια πάσχοντες ασθενείς. Η ορολογική διάγνωση με την ανίχνευση IgM IgG αντισωμάτων με τεχνικές ανοσοχρωματογραφίας και ενζυμικές ανοσοδοκιμασίες είναι η πλέον συνήθης. Σημειώνεται ότι οι εμπορικά διαθέσιμες μέθοδοι παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές ευαισθησίας και ειδικότητας περιορίζοντας έτσι την δυνατότητα σύγκρισης δεδομένων με διαφορετικές ανοσοδοκιμασίες. Ο μοριακός έλεγχος είναι χρήσιμος σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς με αδυναμία παραγωγής αντισωμάτων. Δεδομένης της παρουσίας του ιού σε αναπτυσσόμενες και ανεπτυγμένες χώρες ο οργανισμός WHO παρουσίασε οδηγίες για να αντιμετωπίσει αυτές τις καταστάσεις όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Δεν υπάρχουν συστάσεις για αντιική θεραπεία σε ασθενείς μολυσμένους από τον ιό HEV.Ο συνδυασμός πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης Α με ριμπαβιρίνη παρου¬σιάζει μια αποτελεσματική δράση ενάντια στον ιό HEV. Η προτίμηση του ιού για ενήλικες , η υποκλινική πορεία της νόσου και η μέση διάρκεια ιαιμίας σε ασυμπτωματικό αιμοδότη που φτάνει τις 68 μέρες αυξάνουν την πιθανότητα επιλογής ενός μολυσματικού δότη. Διαφορετικές εθνικές πολιτικές εφαρμόζονται στις χώρες της Ευρώπης αναφορικά με την πρόληψη μετάδοσης από μετάγγιση αίματος (screening,έλεγχος ΝΑΤ, ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ ΚΛΙΝΙΚΏΝ).","The increasingly native cases of hepatitis E in the European continent with high rates of seroprevalence and proven viremia as well as high prevalence in animal populations classify HEV as an appreciable risk to public health. Particularly at the level of transfusion therapy, the recording of transmission cases of the virus through blood transfusion (TT-HEV) raise concern on the safety of the transfused blood. 8 genotypes have been identified, of which 1,2 genotypes are only present in humans, are found in developing countries and cause food-borne and aquatic pests, while genotypes 3,4 are found in the developed countries, detected in animals and transmitted to humans through ingestion by eating raw or rare cooked meat. Pigs are the main repository of genotype 3. Each genotype is considered to be dominant in a certain geographical area and the infection caused is called indigenous for this particular area but is not limited to it. Clinically, the infection is often caused from asymptomatic to self-limiting acute hepatitis with a disease duration of 6-7 weeks. Asymptomatic patients experience jaundice, abdominal pain, fever, arthralgia, and mortality may reach up to 10% with higher rates in children and pregnant women. Chronic infection has been recorded from genotype 3, primarily in immunosuppressed and transplanted patients in whom the rate reaches up to 50% with rapid progress towards hepatic cirrhosis. The diagnosis of HEV requires a combination of molecular and serological techniques for detecting the infection and monitoring treatment efficacy in chronic patients. Serological diagnosis with the detection of IgM IgG antibodies by immunochromatography techniques and enzyme immunoassays is the most common method. It is noted that commercially available methods exhibit significant differences in sensitivity and specificity, thus limiting the ability to compare data with different immunoassays. Molecular control is useful in immunosuppressed patients who are unable to produce antibodies. Given the presence of the virus in developing and developed countries, WHO has provided guidelines to address these situations as quickly and effectively as possible. There are no recommendations for antiviral therapy in patients infected with HEV. The combination of pegylated interferon A with ribavirin shows an effective action against HEV. The virus preference towards adults, the subclinical course of the disease and the mean duration of viremia in asymptomatic blood donors reaching 68 days increase the likelihood of choosing an infected donor. Different national policies apply to the European countries with regard to the prevention of infection through blood transfusion (screening, NAT control, CLINICAL UPDATES)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ηπατίτιδα Ε και μεταγγίσεις ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανώλη Ειρήνη","Manoli Eirini"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Τα ολοένα αυξανόμενα αυτόχθονα κρούσματα ηπατίτιδας Ε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο με υψηλά ποσοστά οροεπικράτησης και αποδεδειγμένης ιαιμίας καθώς και η μεγάλη εξάπλωση σε ζωικούς πληθυσμούς, κατατάσσουν την HEV υπολογίσιμο κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Ειδικότερα στο επίπεδο της μεταγγισιοθεραπείας, η καταγραφή κρουσμάτων μετάδοσης του ιού μέσω μετάγγισης αίματος (ΤΤ-HEV) προκαλούν ανησυχία ως προς την ασφάλεια του μεταγγιζόμενου αίματος. Έχουν αναγνωριστεί 8 γονότυποι εκ των οποίων οι γονότυποι 1,2 προσβάλλουν αποκλειστικά τον άνθρωπο, συναντώνται στις αναπτυσσόμενες χώρες και προκαλούν τροφιμογενείς και υδατογενείς επιδημίες, ενώ οι γονότυποι 3,4 επιπολάζουν στις ανεπτυγμένες χώρες , ανευρίσκονται σε ζώα και μεταδίδονται στον άνθρωπο μέσω της κατάποσης δια της βρώσης ωμού ή ατελώς μαγειρεμένου κρέατος. Οι χοίροι είναι η κύρια αποθήκη του γονότυπου 3. Κάθε γονότυπος θεωρείται κυρίαρχος σε μία γεωγραφική περιοχή και η λοίμωξη που προκαλεί ονομάζεται αυτόχθονη για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτή. Κλινικά η λοίμωξη είναι συχνά από ασυμπτωματική έως αυτοπεριοριζόμενη οξεία ηπατίτιδα με διάρκεια νόσου 6-7 εβδομάδες. Σε ασυμπτωματικούς ασθενείς παρουσιάζεται ίκτερος, κοιλιακό άλγος, πυρετός, αρθραλγίες και η θνητότητα μπορεί να φτάσει το 10% με υψηλότερα ποσοστά σε παιδιά και έγκυες γυναίκες. Χρόνια λοίμωξη έχει καταγραφεί από τον γονότυπο 3 κυρίως σε ανοσοκατασταλμένους και μεταμοσχευμένους ασθενείς στους οποίους το ποσοστό φτάνει το 50% με ταχεία πρόοδο προς ηπατική κίρρωση. Η διάγνωση της HEV απαιτεί τον συνδυασμό μοριακών και ορολογικών τεχνικών για την διαπίστωση της λοίμωξης και την παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας σε χρόνια πάσχοντες ασθενείς. Η ορολογική διάγνωση με την ανίχνευση IgM IgG αντισωμάτων με τεχνικές ανοσοχρωματογραφίας και ενζυμικές ανοσοδοκιμασίες είναι η πλέον συνήθης. Σημειώνεται ότι οι εμπορικά διαθέσιμες μέθοδοι παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές ευαισθησίας και ειδικότητας περιορίζοντας έτσι την δυνατότητα σύγκρισης δεδομένων με διαφορετικές ανοσοδοκιμασίες. Ο μοριακός έλεγχος είναι χρήσιμος σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς με αδυναμία παραγωγής αντισωμάτων. Δεδομένης της παρουσίας του ιού σε αναπτυσσόμενες και ανεπτυγμένες χώρες ο οργανισμός WHO παρουσίασε οδηγίες για να αντιμετωπίσει αυτές τις καταστάσεις όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Δεν υπάρχουν συστάσεις για αντιική θεραπεία σε ασθενείς μολυσμένους από τον ιό HEV.Ο συνδυασμός πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης Α με ριμπαβιρίνη παρου¬σιάζει μια αποτελεσματική δράση ενάντια στον ιό HEV. Η προτίμηση του ιού για ενήλικες , η υποκλινική πορεία της νόσου και η μέση διάρκεια ιαιμίας σε ασυμπτωματικό αιμοδότη που φτάνει τις 68 μέρες αυξάνουν την πιθανότητα επιλογής ενός μολυσματικού δότη. Διαφορετικές εθνικές πολιτικές εφαρμόζονται στις χώρες της Ευρώπης αναφορικά με την πρόληψη μετάδοσης από μετάγγιση αίματος (screening,έλεγχος ΝΑΤ, ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ ΚΛΙΝΙΚΏΝ).","The increasingly native cases of hepatitis E in the European continent with high rates of seroprevalence and proven viremia as well as high prevalence in animal populations classify HEV as an appreciable risk to public health. Particularly at the level of transfusion therapy, the recording of transmission cases of the virus through blood transfusion (TT-HEV) raise concern on the safety of the transfused blood. 8 genotypes have been identified, of which 1,2 genotypes are only present in humans, are found in developing countries and cause food-borne and aquatic pests, while genotypes 3,4 are found in the developed countries, detected in animals and transmitted to humans through ingestion by eating raw or rare cooked meat. Pigs are the main repository of genotype 3. Each genotype is considered to be dominant in a certain geographical area and the infection caused is called indigenous for this particular area but is not limited to it. Clinically, the infection is often caused from asymptomatic to self-limiting acute hepatitis with a disease duration of 6-7 weeks. Asymptomatic patients experience jaundice, abdominal pain, fever, arthralgia, and mortality may reach up to 10% with higher rates in children and pregnant women. Chronic infection has been recorded from genotype 3, primarily in immunosuppressed and transplanted patients in whom the rate reaches up to 50% with rapid progress towards hepatic cirrhosis. The diagnosis of HEV requires a combination of molecular and serological techniques for detecting the infection and monitoring treatment efficacy in chronic patients. Serological diagnosis with the detection of IgM IgG antibodies by immunochromatography techniques and enzyme immunoassays is the most common method. It is noted that commercially available methods exhibit significant differences in sensitivity and specificity, thus limiting the ability to compare data with different immunoassays. Molecular control is useful in immunosuppressed patients who are unable to produce antibodies. Given the presence of the virus in developing and developed countries, WHO has provided guidelines to address these situations as quickly and effectively as possible. There are no recommendations for antiviral therapy in patients infected with HEV. The combination of pegylated interferon A with ribavirin shows an effective action against HEV. The virus preference towards adults, the subclinical course of the disease and the mean duration of viremia in asymptomatic blood donors reaching 68 days increase the likelihood of choosing an infected donor. Different national policies apply to the European countries with regard to the prevention of infection through blood transfusion (screening, NAT control, CLINICAL UPDATES)."],"dc:identifier":["uoadl:2920218","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920218"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ηπατίτιδα Ε και μεταγγίσεις ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:14Z"}