{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920857"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2920857","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αρτηρική σκληρία στους αθλητές σε σχέση με νορμοτασικούς και υπερτασικούς αντίστοιχης ηλικίας","abstract":"Η άσκηση έχει διαφορετικές επιδράσεις στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως των τρόπων με τους οποίους πραγματοποιείται. Η επίδρασή της πάνω στην αρτηριακή σκληρία σε σχέση με νορμοτασικά και υπερτασικά άτομα δεν έχει πλήρως μελετηθεί. Στην παρούσα ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια σύγκρισης και αξιολόγησης των επιδράσεων της άθλησης-άσκησης (αερόβια, άσκηση αντίστασης και συνδυασμένης) στην αρτηριακή σκληρία σε άτομα υγιή και σε άτομα με υπέρταση όπως επίσης και των επιδράσεών της με την πάροδο του χρόνου. Ακόμα παρουσιάζεται η κατάταξη των αθλημάτων αναλόγως του τύπου άσκησης καθώς και οι συστάσεις για τους υπερτασικούς αθλητές αναφορικά με την συμμετοχή τους σε ανταγωνιστικά σπορ. Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στο Pubmed και συμπεριελήφθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες από το 1997. Οι μελέτες που ερευνούσαν την επίδραση της άθλησης στην αρτηριακή σκληρία και που συμπεριελήφθησαν χρησιμοποιούσαν ως μέτρηση για αυτήν, την ταχύτητα σφυγμικού κύματος (PWV). Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η αερόβια άσκηση δεν μεταβάλλει την κεντρική αρτηριακή σκληρία άμεσα (10 λεπτά έως 24 ώρες μετά από κάθε συνεδρία άσκησης), ενώ μετά από μικρής (1 εβδομάδα έως 24 εβδομάδες) και μεγάλης (>24 εβδομάδες) διάρκειας αερόβια άσκηση διαπιστώθηκε μείωση της κεντρικής αρτηριακής σκληρίας. Από την άλλη πλευρά, η άσκηση αντίστασης μετά από μικρής διάρκειας άσκηση δε φάνηκε να σημειώνει σημαντική αλλαγή στην κεντρική αρτηριακή σκληρία, ενώ άμεσα και μετά από μεγάλης διάρκειας άσκηση οδήγησε σε αύξηση της αρτηριακής σκληρίας. Επιπρόσθετα, διαπιστώθηκε πως η αερόβια άσκηση μείωσε την αρτηριακή σκληρία σε νορμοτασικούς και υπερτασικούς νέους και μέσης ηλικίας. Η άσκηση αντίστασης είχε διαφορετικά αποτελέσματα αναλόγως του τύπου και της έντασης στην προπόνηση. Έτσι, η έντονη άσκηση αντίστασης σχετίστηκε με αύξηση της αρτηριακής σκληρίας, ενώ δεν σημειώθηκε βλαβερό αποτέλεσμα όταν αυτή πραγματοποιήθηκε με χαμηλή ένταση, με αργή έκκεντρη συστολή των μυών ή όταν αυτή γινόταν κυρίως με τα κάτω άκρα σε υγιή άτομα. Η συνδυασμένη (αερόβια και άσκηση αντίστασης) άσκηση είχε ουδέτερο ή μικρό όφελος στην αρτηριακή σκληρία. Συμπερασματικά, η παρούσα ανασκόπηση έδειξε πως η άθληση-άσκηση είχε διαφορετικά αποτελέσματα στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως του τύπου και του τρόπου άσκησης καθώς και αναλόγως της διάρκειάς της. Επίσης οι αθλητές με ρυθμισμένη αρτηριακή πίεση μπορούν να συμμετέχουν σε ανταγωνιστικά σπορ, αναλόγως των παραγόντων κινδύνου, της βλάβης οργάνων στόχων και της φυσική τους κατάστασης που ενδεχομένως να τους εξαιρέσουν από κάποια αθλήματα δύναμης.","abstract_html":"Η άσκηση έχει διαφορετικές επιδράσεις στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως των τρόπων με τους οποίους πραγματοποιείται. Η επίδρασή της πάνω στην αρτηριακή σκληρία σε σχέση με νορμοτασικά και υπερτασικά άτομα δεν έχει πλήρως μελετηθεί. Στην παρούσα ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια σύγκρισης και αξιολόγησης των επιδράσεων της άθλησης-άσκησης (αερόβια, άσκηση αντίστασης και συνδυασμένης) στην αρτηριακή σκληρία σε άτομα υγιή και σε άτομα με υπέρταση όπως επίσης και των επιδράσεών της με την πάροδο του χρόνου. Ακόμα παρουσιάζεται η κατάταξη των αθλημάτων αναλόγως του τύπου άσκησης καθώς και οι συστάσεις για τους υπερτασικούς αθλητές αναφορικά με την συμμετοχή τους σε ανταγωνιστικά σπορ. Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στο Pubmed και συμπεριελήφθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες από το 1997. Οι μελέτες που ερευνούσαν την επίδραση της άθλησης στην αρτηριακή σκληρία και που συμπεριελήφθησαν χρησιμοποιούσαν ως μέτρηση για αυτήν, την ταχύτητα σφυγμικού κύματος (PWV). Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η αερόβια άσκηση δεν μεταβάλλει την κεντρική αρτηριακή σκληρία άμεσα (10 λεπτά έως 24 ώρες μετά από κάθε συνεδρία άσκησης), ενώ μετά από μικρής (1 εβδομάδα έως 24 εβδομάδες) και μεγάλης (&gt;24 εβδομάδες) διάρκειας αερόβια άσκηση διαπιστώθηκε μείωση της κεντρικής αρτηριακής σκληρίας. Από την άλλη πλευρά, η άσκηση αντίστασης μετά από μικρής διάρκειας άσκηση δε φάνηκε να σημειώνει σημαντική αλλαγή στην κεντρική αρτηριακή σκληρία, ενώ άμεσα και μετά από μεγάλης διάρκειας άσκηση οδήγησε σε αύξηση της αρτηριακής σκληρίας. Επιπρόσθετα, διαπιστώθηκε πως η αερόβια άσκηση μείωσε την αρτηριακή σκληρία σε νορμοτασικούς και υπερτασικούς νέους και μέσης ηλικίας. Η άσκηση αντίστασης είχε διαφορετικά αποτελέσματα αναλόγως του τύπου και της έντασης στην προπόνηση. Έτσι, η έντονη άσκηση αντίστασης σχετίστηκε με αύξηση της αρτηριακής σκληρίας, ενώ δεν σημειώθηκε βλαβερό αποτέλεσμα όταν αυτή πραγματοποιήθηκε με χαμηλή ένταση, με αργή έκκεντρη συστολή των μυών ή όταν αυτή γινόταν κυρίως με τα κάτω άκρα σε υγιή άτομα. Η συνδυασμένη (αερόβια και άσκηση αντίστασης) άσκηση είχε ουδέτερο ή μικρό όφελος στην αρτηριακή σκληρία. Συμπερασματικά, η παρούσα ανασκόπηση έδειξε πως η άθληση-άσκηση είχε διαφορετικά αποτελέσματα στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως του τύπου και του τρόπου άσκησης καθώς και αναλόγως της διάρκειάς της. Επίσης οι αθλητές με ρυθμισμένη αρτηριακή πίεση μπορούν να συμμετέχουν σε ανταγωνιστικά σπορ, αναλόγως των παραγόντων κινδύνου, της βλάβης οργάνων στόχων και της φυσική τους κατάστασης που ενδεχομένως να τους εξαιρέσουν από κάποια αθλήματα δύναμης.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπασταμάτης Ανδρέας","Papastamatis Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920857"],"render_values":[{"text":"uoadl:2920857","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920857","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920857","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2920857","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπασταμάτης Ανδρέας","Papastamatis Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2920857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920857"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η άσκηση έχει διαφορετικές επιδράσεις στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως των τρόπων με τους οποίους πραγματοποιείται. Η επίδρασή της πάνω στην αρτηριακή σκληρία σε σχέση με νορμοτασικά και υπερτασικά άτομα δεν έχει πλήρως μελετηθεί. Στην παρούσα ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια σύγκρισης και αξιολόγησης των επιδράσεων της άθλησης-άσκησης (αερόβια, άσκηση αντίστασης και συνδυασμένης) στην αρτηριακή σκληρία σε άτομα υγιή και σε άτομα με υπέρταση όπως επίσης και των επιδράσεών της με την πάροδο του χρόνου. Ακόμα παρουσιάζεται η κατάταξη των αθλημάτων αναλόγως του τύπου άσκησης καθώς και οι συστάσεις για τους υπερτασικούς αθλητές αναφορικά με την συμμετοχή τους σε ανταγωνιστικά σπορ. Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στο Pubmed και συμπεριελήφθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες από το 1997. Οι μελέτες που ερευνούσαν την επίδραση της άθλησης στην αρτηριακή σκληρία και που συμπεριελήφθησαν χρησιμοποιούσαν ως μέτρηση για αυτήν, την ταχύτητα σφυγμικού κύματος (PWV). Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η αερόβια άσκηση δεν μεταβάλλει την κεντρική αρτηριακή σκληρία άμεσα (10 λεπτά έως 24 ώρες μετά από κάθε συνεδρία άσκησης), ενώ μετά από μικρής (1 εβδομάδα έως 24 εβδομάδες) και μεγάλης (>24 εβδομάδες) διάρκειας αερόβια άσκηση διαπιστώθηκε μείωση της κεντρικής αρτηριακής σκληρίας. Από την άλλη πλευρά, η άσκηση αντίστασης μετά από μικρής διάρκειας άσκηση δε φάνηκε να σημειώνει σημαντική αλλαγή στην κεντρική αρτηριακή σκληρία, ενώ άμεσα και μετά από μεγάλης διάρκειας άσκηση οδήγησε σε αύξηση της αρτηριακής σκληρίας. Επιπρόσθετα, διαπιστώθηκε πως η αερόβια άσκηση μείωσε την αρτηριακή σκληρία σε νορμοτασικούς και υπερτασικούς νέους και μέσης ηλικίας. Η άσκηση αντίστασης είχε διαφορετικά αποτελέσματα αναλόγως του τύπου και της έντασης στην προπόνηση. Έτσι, η έντονη άσκηση αντίστασης σχετίστηκε με αύξηση της αρτηριακής σκληρίας, ενώ δεν σημειώθηκε βλαβερό αποτέλεσμα όταν αυτή πραγματοποιήθηκε με χαμηλή ένταση, με αργή έκκεντρη συστολή των μυών ή όταν αυτή γινόταν κυρίως με τα κάτω άκρα σε υγιή άτομα. Η συνδυασμένη (αερόβια και άσκηση αντίστασης) άσκηση είχε ουδέτερο ή μικρό όφελος στην αρτηριακή σκληρία. Συμπερασματικά, η παρούσα ανασκόπηση έδειξε πως η άθληση-άσκηση είχε διαφορετικά αποτελέσματα στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως του τύπου και του τρόπου άσκησης καθώς και αναλόγως της διάρκειάς της. Επίσης οι αθλητές με ρυθμισμένη αρτηριακή πίεση μπορούν να συμμετέχουν σε ανταγωνιστικά σπορ, αναλόγως των παραγόντων κινδύνου, της βλάβης οργάνων στόχων και της φυσική τους κατάστασης που ενδεχομένως να τους εξαιρέσουν από κάποια αθλήματα δύναμης.","Exercise training has different effects on arterial stiffness according to training modalities. The optimal exercise modality for improvement of arterial function in normotensive and hypertensive individuals has not been well established. In this review, we aim to evaluate the effects of aerobic, resistance and combined aerobic and resistance training on arterial stiffness in individuals with and without hypertension and to determine the endurance, resistance and combined exercise effects on CAS over time in humans. In addition, the classification of different sports disciplines and recommendations for participation in competitive sports of athletes with arterial hypertension are presented. We systematically searched the Pubmed and Web of Science database from 1985 for relevant randomised controlled trials (RCTs). Studies measuring the effects of exercise on arterial stiffness measured by aortic pulse wave velocity were included. Endurance exercise reduced CAS in short (1 week to 24 weeks of exercise) and long-term (>24 weeks of exercise) analysis, however it did not modify CAS acutely (10 minutes to 24 hours post-exercise session effect). Resistance exercise increases CAS acutely and after long-term, while short-term resistance exercise did not modify CAS significantly. Furthermore, the available evidence indicates that aerobic exercise tends to have a beneficial effect on arterial stiffness in normotensive and hypertensive young and middle-aged patients. Resistance exercise has differing effects on arterial stiffness depending on type and intensity. Vigorous resistance training is associated with an increase in arterial stiffness. There seem to be no unfavourable effects on arterial stiffness if the training is of low intensity, in a slow eccentric manner or with lower limb in healthy individuals. Combined training has neutral or even a beneficial effect on arterial stiffness. In conclusion, this review shows that exercise training has varying effects on arterial stiffness depending on the exercise modalities and over time. Athletes with well-controlled arterial hypertension can participate in competitive sports depending on risk factors, target organ damage and associated clinical condition that may have to avoid power sports."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αρτηρική σκληρία στους αθλητές σε σχέση με νορμοτασικούς και υπερτασικούς αντίστοιχης ηλικίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπασταμάτης Ανδρέας","Papastamatis Andreas"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η άσκηση έχει διαφορετικές επιδράσεις στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως των τρόπων με τους οποίους πραγματοποιείται. Η επίδρασή της πάνω στην αρτηριακή σκληρία σε σχέση με νορμοτασικά και υπερτασικά άτομα δεν έχει πλήρως μελετηθεί. Στην παρούσα ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια σύγκρισης και αξιολόγησης των επιδράσεων της άθλησης-άσκησης (αερόβια, άσκηση αντίστασης και συνδυασμένης) στην αρτηριακή σκληρία σε άτομα υγιή και σε άτομα με υπέρταση όπως επίσης και των επιδράσεών της με την πάροδο του χρόνου. Ακόμα παρουσιάζεται η κατάταξη των αθλημάτων αναλόγως του τύπου άσκησης καθώς και οι συστάσεις για τους υπερτασικούς αθλητές αναφορικά με την συμμετοχή τους σε ανταγωνιστικά σπορ. Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στο Pubmed και συμπεριελήφθησαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες από το 1997. Οι μελέτες που ερευνούσαν την επίδραση της άθλησης στην αρτηριακή σκληρία και που συμπεριελήφθησαν χρησιμοποιούσαν ως μέτρηση για αυτήν, την ταχύτητα σφυγμικού κύματος (PWV). Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως η αερόβια άσκηση δεν μεταβάλλει την κεντρική αρτηριακή σκληρία άμεσα (10 λεπτά έως 24 ώρες μετά από κάθε συνεδρία άσκησης), ενώ μετά από μικρής (1 εβδομάδα έως 24 εβδομάδες) και μεγάλης (>24 εβδομάδες) διάρκειας αερόβια άσκηση διαπιστώθηκε μείωση της κεντρικής αρτηριακής σκληρίας. Από την άλλη πλευρά, η άσκηση αντίστασης μετά από μικρής διάρκειας άσκηση δε φάνηκε να σημειώνει σημαντική αλλαγή στην κεντρική αρτηριακή σκληρία, ενώ άμεσα και μετά από μεγάλης διάρκειας άσκηση οδήγησε σε αύξηση της αρτηριακής σκληρίας. Επιπρόσθετα, διαπιστώθηκε πως η αερόβια άσκηση μείωσε την αρτηριακή σκληρία σε νορμοτασικούς και υπερτασικούς νέους και μέσης ηλικίας. Η άσκηση αντίστασης είχε διαφορετικά αποτελέσματα αναλόγως του τύπου και της έντασης στην προπόνηση. Έτσι, η έντονη άσκηση αντίστασης σχετίστηκε με αύξηση της αρτηριακής σκληρίας, ενώ δεν σημειώθηκε βλαβερό αποτέλεσμα όταν αυτή πραγματοποιήθηκε με χαμηλή ένταση, με αργή έκκεντρη συστολή των μυών ή όταν αυτή γινόταν κυρίως με τα κάτω άκρα σε υγιή άτομα. Η συνδυασμένη (αερόβια και άσκηση αντίστασης) άσκηση είχε ουδέτερο ή μικρό όφελος στην αρτηριακή σκληρία. Συμπερασματικά, η παρούσα ανασκόπηση έδειξε πως η άθληση-άσκηση είχε διαφορετικά αποτελέσματα στην αρτηριακή σκληρία αναλόγως του τύπου και του τρόπου άσκησης καθώς και αναλόγως της διάρκειάς της. Επίσης οι αθλητές με ρυθμισμένη αρτηριακή πίεση μπορούν να συμμετέχουν σε ανταγωνιστικά σπορ, αναλόγως των παραγόντων κινδύνου, της βλάβης οργάνων στόχων και της φυσική τους κατάστασης που ενδεχομένως να τους εξαιρέσουν από κάποια αθλήματα δύναμης.","Exercise training has different effects on arterial stiffness according to training modalities. The optimal exercise modality for improvement of arterial function in normotensive and hypertensive individuals has not been well established. In this review, we aim to evaluate the effects of aerobic, resistance and combined aerobic and resistance training on arterial stiffness in individuals with and without hypertension and to determine the endurance, resistance and combined exercise effects on CAS over time in humans. In addition, the classification of different sports disciplines and recommendations for participation in competitive sports of athletes with arterial hypertension are presented. We systematically searched the Pubmed and Web of Science database from 1985 for relevant randomised controlled trials (RCTs). Studies measuring the effects of exercise on arterial stiffness measured by aortic pulse wave velocity were included. Endurance exercise reduced CAS in short (1 week to 24 weeks of exercise) and long-term (>24 weeks of exercise) analysis, however it did not modify CAS acutely (10 minutes to 24 hours post-exercise session effect). Resistance exercise increases CAS acutely and after long-term, while short-term resistance exercise did not modify CAS significantly. Furthermore, the available evidence indicates that aerobic exercise tends to have a beneficial effect on arterial stiffness in normotensive and hypertensive young and middle-aged patients. Resistance exercise has differing effects on arterial stiffness depending on type and intensity. Vigorous resistance training is associated with an increase in arterial stiffness. There seem to be no unfavourable effects on arterial stiffness if the training is of low intensity, in a slow eccentric manner or with lower limb in healthy individuals. Combined training has neutral or even a beneficial effect on arterial stiffness. In conclusion, this review shows that exercise training has varying effects on arterial stiffness depending on the exercise modalities and over time. Athletes with well-controlled arterial hypertension can participate in competitive sports depending on risk factors, target organ damage and associated clinical condition that may have to avoid power sports."],"dc:identifier":["uoadl:2920857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2920857"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αρτηρική σκληρία στους αθλητές σε σχέση με νορμοτασικούς και υπερτασικούς αντίστοιχης ηλικίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:16Z"}