{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921336"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921336","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Σύνοδος της Καρθαγένης: Ιστορικοκανονική θεώρηση","abstract":"Ο Συνοδικός θεσμός στο βίο της Εκκλησίας είναι θεμελιώδης και αποτελεί έκφραση της επισκοπικής συλλογικότητας. Η τοπική Σύνοδος του 419, όπως και όλες σχεδόν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, αντιμετώπισε δύο σοβαρές αιρέσεις, τον Δονατισμό και τον Πελαγιανισμό, οι οποίες έφεραν πλήγμα στο ορθόδοξο πνεύμα και εκκλησίασμα. Στην Σύνοδο διατυπώθηκαν συνολικά 133 κανόνες, εκ΄των οποίων οι 121 ήταν ανανέωση προγενέστερων αφρικανικών Συνόδων. Ταυτόχρονα, εκτός απ΄τους δογματικούς κανόνες της πίστεως, ασχολήθηκε κυρίως με ζητήματα εκκλησιαστικής ευταξίας και οικονομίας. Αφορμή για την σύγκλιση της Συνόδου υπήρξε η «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου». Όμως, πίσω απ΄την «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου» υπέβοσκαν οι σχέσεις της Εκκλησίας της Βορείου Αφρικής με την Εκκλησία της Ρώμης, καθώς οι αξιώσεις του Επισκόπου της Ρώμης για την έκκλητο έθιγαν την αυτοτέλεια της περιοχής και την αξιοπρέπεια των Επισκόπων της. Ο Επίσκοπος Καρθαγένης είχε -ωστόσο- το δικαίωμα να λαμβάνει και να χειροτονεί οποιονδήποτε κληρικό από τις Μητροπόλεις της Βορείου Αφρικής. Η εξεταζόμενη Σύνοδος είναι εκτεταμένη από απόψεως παραθέσεως και συστηματοποιήσεως κανόνων. Έγινε προσπάθεια ερμηνείας τους στο πλαίσιο προβληματισμού του Κανονικού Δικαίου. Σήμερα γίνονται επίπονες προσπάθειες, μέσω ιεραποστολής, ώστε να διατηρηθεί και να εξαπλωθεί το χριστιανικό κομμάτι της Καρχηδόνας, που ανήκει -πλέον- στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.","abstract_html":"Ο Συνοδικός θεσμός στο βίο της Εκκλησίας είναι θεμελιώδης και αποτελεί έκφραση της επισκοπικής συλλογικότητας. Η τοπική Σύνοδος του 419, όπως και όλες σχεδόν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, αντιμετώπισε δύο σοβαρές αιρέσεις, τον Δονατισμό και τον Πελαγιανισμό, οι οποίες έφεραν πλήγμα στο ορθόδοξο πνεύμα και εκκλησίασμα. Στην Σύνοδο διατυπώθηκαν συνολικά 133 κανόνες, εκ΄των οποίων οι 121 ήταν ανανέωση προγενέστερων αφρικανικών Συνόδων. Ταυτόχρονα, εκτός απ΄τους δογματικούς κανόνες της πίστεως, ασχολήθηκε κυρίως με ζητήματα εκκλησιαστικής ευταξίας και οικονομίας. Αφορμή για την σύγκλιση της Συνόδου υπήρξε η «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου». Όμως, πίσω απ΄την «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου» υπέβοσκαν οι σχέσεις της Εκκλησίας της Βορείου Αφρικής με την Εκκλησία της Ρώμης, καθώς οι αξιώσεις του Επισκόπου της Ρώμης για την έκκλητο έθιγαν την αυτοτέλεια της περιοχής και την αξιοπρέπεια των Επισκόπων της. Ο Επίσκοπος Καρθαγένης είχε -ωστόσο- το δικαίωμα να λαμβάνει και να χειροτονεί οποιονδήποτε κληρικό από τις Μητροπόλεις της Βορείου Αφρικής. Η εξεταζόμενη Σύνοδος είναι εκτεταμένη από απόψεως παραθέσεως και συστηματοποιήσεως κανόνων. Έγινε προσπάθεια ερμηνείας τους στο πλαίσιο προβληματισμού του Κανονικού Δικαίου. Σήμερα γίνονται επίπονες προσπάθειες, μέσω ιεραποστολής, ώστε να διατηρηθεί και να εξαπλωθεί το χριστιανικό κομμάτι της Καρχηδόνας, που ανήκει -πλέον- στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Χρυσαφίδη Σταυρούλα-Αλεξία","Chrysafidi Stavroula-Alexia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921336"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921336","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921336","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921336","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921336","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χρυσαφίδη Σταυρούλα-Αλεξία","Chrysafidi Stavroula-Alexia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921336","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921336"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Συνοδικός θεσμός στο βίο της Εκκλησίας είναι θεμελιώδης και αποτελεί έκφραση της επισκοπικής συλλογικότητας. Η τοπική Σύνοδος του 419, όπως και όλες σχεδόν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, αντιμετώπισε δύο σοβαρές αιρέσεις, τον Δονατισμό και τον Πελαγιανισμό, οι οποίες έφεραν πλήγμα στο ορθόδοξο πνεύμα και εκκλησίασμα. Στην Σύνοδο διατυπώθηκαν συνολικά 133 κανόνες, εκ΄των οποίων οι 121 ήταν ανανέωση προγενέστερων αφρικανικών Συνόδων. Ταυτόχρονα, εκτός απ΄τους δογματικούς κανόνες της πίστεως, ασχολήθηκε κυρίως με ζητήματα εκκλησιαστικής ευταξίας και οικονομίας. Αφορμή για την σύγκλιση της Συνόδου υπήρξε η «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου». Όμως, πίσω απ΄την «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου» υπέβοσκαν οι σχέσεις της Εκκλησίας της Βορείου Αφρικής με την Εκκλησία της Ρώμης, καθώς οι αξιώσεις του Επισκόπου της Ρώμης για την έκκλητο έθιγαν την αυτοτέλεια της περιοχής και την αξιοπρέπεια των Επισκόπων της. Ο Επίσκοπος Καρθαγένης είχε -ωστόσο- το δικαίωμα να λαμβάνει και να χειροτονεί οποιονδήποτε κληρικό από τις Μητροπόλεις της Βορείου Αφρικής. Η εξεταζόμενη Σύνοδος είναι εκτεταμένη από απόψεως παραθέσεως και συστηματοποιήσεως κανόνων. Έγινε προσπάθεια ερμηνείας τους στο πλαίσιο προβληματισμού του Κανονικού Δικαίου. Σήμερα γίνονται επίπονες προσπάθειες, μέσω ιεραποστολής, ώστε να διατηρηθεί και να εξαπλωθεί το χριστιανικό κομμάτι της Καρχηδόνας, που ανήκει -πλέον- στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.","The synodical institution in ecclesiastical life is fundamental and expresses the episcopal collegiality. The Local Council of 419, as well as almost all of Ecumenical Councils, came up against two serious heresies, Donatism and Pelagianism, both of which afflicted the orthodox spirit and the congregation. During the Council 133 observances were stated in all, 121 of which were renewal of former African Councils’ observances. Simultaneously, besides dogmatic observances of faith, the Council occupied mainly with ecclesiastical orderliness and economic affairs. The reason for the convocation of Council was the ‘’Case of Presbyter Aparios’’. However, the reason behind the ‘’Case of Presbyter Aparios’’ has been the lurking correlation between the Church of North Africa and the Church of Rome, since the demands of Bishop of Rome for the “ekkliton” (:appealability/subject to appeal) offended both the self-efficiency of the area and the dignity of its Bishops. Nevertheless, the Bishop Kathagenis had the right to receive and ordain whosoever cleric from the Cathedrals of North Africa. The examined Council is expanded in terms of quotation and systematization of the observances. The effort to interpret them has been done in the frame of the Canon Law’s self-examination. Nowadays, strenuous efforts -via mission- are being done so that the Christian part of Carthage -which already belongs to Patriarchate of Alexandria and all Africa-can be maintained and spread."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Σύνοδος της Καρθαγένης: Ιστορικοκανονική θεώρηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χρυσαφίδη Σταυρούλα-Αλεξία","Chrysafidi Stavroula-Alexia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο Συνοδικός θεσμός στο βίο της Εκκλησίας είναι θεμελιώδης και αποτελεί έκφραση της επισκοπικής συλλογικότητας. Η τοπική Σύνοδος του 419, όπως και όλες σχεδόν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, αντιμετώπισε δύο σοβαρές αιρέσεις, τον Δονατισμό και τον Πελαγιανισμό, οι οποίες έφεραν πλήγμα στο ορθόδοξο πνεύμα και εκκλησίασμα. Στην Σύνοδο διατυπώθηκαν συνολικά 133 κανόνες, εκ΄των οποίων οι 121 ήταν ανανέωση προγενέστερων αφρικανικών Συνόδων. Ταυτόχρονα, εκτός απ΄τους δογματικούς κανόνες της πίστεως, ασχολήθηκε κυρίως με ζητήματα εκκλησιαστικής ευταξίας και οικονομίας. Αφορμή για την σύγκλιση της Συνόδου υπήρξε η «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου». Όμως, πίσω απ΄την «υπόθεση του πρεσβυτέρου Απιαρίου» υπέβοσκαν οι σχέσεις της Εκκλησίας της Βορείου Αφρικής με την Εκκλησία της Ρώμης, καθώς οι αξιώσεις του Επισκόπου της Ρώμης για την έκκλητο έθιγαν την αυτοτέλεια της περιοχής και την αξιοπρέπεια των Επισκόπων της. Ο Επίσκοπος Καρθαγένης είχε -ωστόσο- το δικαίωμα να λαμβάνει και να χειροτονεί οποιονδήποτε κληρικό από τις Μητροπόλεις της Βορείου Αφρικής. Η εξεταζόμενη Σύνοδος είναι εκτεταμένη από απόψεως παραθέσεως και συστηματοποιήσεως κανόνων. Έγινε προσπάθεια ερμηνείας τους στο πλαίσιο προβληματισμού του Κανονικού Δικαίου. Σήμερα γίνονται επίπονες προσπάθειες, μέσω ιεραποστολής, ώστε να διατηρηθεί και να εξαπλωθεί το χριστιανικό κομμάτι της Καρχηδόνας, που ανήκει -πλέον- στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.","The synodical institution in ecclesiastical life is fundamental and expresses the episcopal collegiality. The Local Council of 419, as well as almost all of Ecumenical Councils, came up against two serious heresies, Donatism and Pelagianism, both of which afflicted the orthodox spirit and the congregation. During the Council 133 observances were stated in all, 121 of which were renewal of former African Councils’ observances. Simultaneously, besides dogmatic observances of faith, the Council occupied mainly with ecclesiastical orderliness and economic affairs. The reason for the convocation of Council was the ‘’Case of Presbyter Aparios’’. However, the reason behind the ‘’Case of Presbyter Aparios’’ has been the lurking correlation between the Church of North Africa and the Church of Rome, since the demands of Bishop of Rome for the “ekkliton” (:appealability/subject to appeal) offended both the self-efficiency of the area and the dignity of its Bishops. Nevertheless, the Bishop Kathagenis had the right to receive and ordain whosoever cleric from the Cathedrals of North Africa. The examined Council is expanded in terms of quotation and systematization of the observances. The effort to interpret them has been done in the frame of the Canon Law’s self-examination. Nowadays, strenuous efforts -via mission- are being done so that the Christian part of Carthage -which already belongs to Patriarchate of Alexandria and all Africa-can be maintained and spread."],"dc:identifier":["uoadl:2921336","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921336"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Η Σύνοδος της Καρθαγένης: Ιστορικοκανονική θεώρηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z"}