{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921349"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921349","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της μιτοχονδριακής FοF1 ATP συνθάσης ως μοριακό στόχο έναντι ισχαιμικών καταστάσεων του μυοκαρδίου με τη χρήση νέων φαρμακολογικών αναστολέων","abstract":"Εισαγωγή: Το ένζυμο ΑΤΡ συνθάση, κατά τη φάση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου, αναστρέφει τη λειτουργία του και θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του καρδιομυοκυττάρου, καταναλώνοντας ΑΤΡ. In vitro μελέτες έδειξαν ότι διάφορες ενώσεις, μπορούν να αναστείλουν την υδρολυτική δράση του ενζύμου. Ακόμη, έχει φανεί ότι η αναστολή του στη φάση αυτή, οδηγεί σε καρδιοπροστατευτικό αποτέλεσμα. Όμως, δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα αρκετές in vivo μελέτες που να καταδεικνύουν ότι αναστέλλοντας το ένζυμο κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας, οδηγεί σε μείωση της έκτασης του εμφράγματος και των νεκρωτικών βλαβών στο μυοκάρδιο. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη είχε σκοπό να αναδείξει νέους αναστολείς του ενζύμου ΑΤΡ συνθάση (για την υδρολυτική λειτουργία του) μέσα από μία σειρά 53 ενώσεων. Κατόπιν, οι αναστολείς που επελέγησαν, αξιολογήθηκαν περεταίρω in vitro και in vivo, ώστε να προσδιοριστεί η ικανότητα μείωσης της έκτασης του εμφράγματος. Μέθοδοι: In silico αξιολόγηση: Ενώσεις από δύο βιβλιοθήκες (pharmalab και NCI) αξιολογήθηκαν με in silico τεχνικές και προέκυψε ένα σύνολο 53 πιθανών αναστολέων. Τεχνική Ι: Το σύνολο των ενώσεων αξιολογήθηκε in vitro σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Στόχος, ήταν να επιλεγούν οι δραστικότεροι αναστολείς στη συγκέντρωση των 200 μΜ. Κατόπιν, για τις πλέον δραστικές ενώσεις, προσδιορίζεται η τιμή IC50 με παρόμοια διαδικασία. Τεχνική ΙΙ: Οι δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν για το αν επηρεάζουν τον μιτοχονδριακό πόρο διαπερατότητας (mPTP). Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Τεχνική ΙΙΙ: Οι πλέον δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν ως προς: α) την ανασταλτική τους ικανότητα επί του ενζύμου, β) την εκλεκτικότητά τους για την αναστολή της υδρολυτικής λειτουργίας και γ) την ικανότητα να διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Η αξιολόγηση είναι έμμεση και πραγματοποιήθηκε σε H2C9 κύτταρα. Αξιολογήθηκε και ο πρότυπος εκλεκτικός αναστολέας ΒΤΒ 06584 (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). Τεχνική IV: Οι καλύτερες ενώσεις, και η ένωση ΒΤΒ, εξετάστηκαν ως προς τη δραστικότητά και την τοξικότητά τους σε απομονωμένα καρδιομυοκύτταρα από καρδιακό ιστό επιμύων (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). In vivo πρωτόκολλο: 30 μύες C57BL/6 τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και υποβλήθηκαν χειρουργικά σε 30’ ισχαιμία ακολουθούμενη από 2 ώρες επαναιμάτωση. 5’ πριν την ισχαιμία, χορηγήθηκαν: στην ομάδα ελέγχου Ι φυσιολογικός ορός με Tween 5% (διαλύτης των μορίων 1117, 1119), στην ομάδα ελέγχου ΙΙ φυσιολογικός ορός με 5% DMSO (διαλύτης της ολιγομυκίνης και του BTB ), στην ομάδα Α η ένωση 1117 με δοσολογία 3,6 mg/Kg, στην ομάδα Β η ένωση 1119 με δοσολογία 3,5 mg/Kg, στην ομάδα Γ η ένωση ολιγομυκίνη με δοσολογία 0,95 mg/Kg και στην ομάδα Δ η ένωση BTB με δοσολογία 5 mg/Kg. Κάθε ομάδα είχε n=5 ζώα και η χορήγηση των μορίων πραγματοποιήθηκε ενδοφλέβια. Αποτελέσματα: Από τις 53 ενώσεις που δοκιμάστηκαν, ενώσεις με σκελετό πυραζολοπυριδίνης και βενζοφουρανίου έδειξαν ανασταλτική δράση. Επελέγησαν 3 από τις καλύτερες ενώσεις για περαιτέρω διερεύνηση βάση της τιμής IC50. Οι ενώσεις 1117, 1119 και 1124 εμφάνισαν 75,93% ± 4,22 57,80 % ± 9,75 και 50,86 % ± 17,34 αναστολή του ενζύμου στα 200μΜ αντίστοιχα. Οι παραπάνω ενώσεις εμφάνισαν τιμές IC50 81,7 ± 1,3 μΜ, 99,8 ± 1,2 μΜ και 144,8 ± 1,3 μΜ αντίστοιχα. Καμία από τις παραπάνω ενώσεις δεν αλληλεπιδρά με τον mPTP. Και οι 3 ενώσεις διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Οι 2 εξ’ αυτών (1117,1119) είναι εκλεκτικές σε συγκέντρωση 50μΜ, ενώ όλες οι ενώσεις εμφάνισαν τοξικότητα σε συγκεντρώσεις άνω των 50μΜ. Τελικά οι ενώσεις 1117 και 1119 δοκιμάσθηκαν in vivo. Και οι 2 μειώνουν στατιστικά σημαντικά την έκταση της εμφραγματικής περιοχής. Το ποσοστό της ισχαιμικής περιοχής ως προς την περιοχή σε κίνδυνο για την ομάδα της ένωσης 1119 είναι ίσο με 33,4% ± 4,8 και για την ομάδα της ένωσης 1117 34,8% ± 3,7 (έναντι της ομάδας control Tween με 45,4% ± 3,8). Η ένωση ΒΤΒ δεν επέδειξε στατιστικά σημαντική μείωση (39,6% ± 3,9 έναντι της ομάδας control DMSO με 44,4% ± 3,5), ενώ η ολιγομυκίνη επέδειξε (28,3% ± 2,8). Συμπεράσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψαν δύο νέοι μοριακοί σκελετοί και 3 νέοι αναστολείς της υδρολυτικής λειτουργίας της ΑΤΡ συνθάσης. Οι 2 από τους 3 αναστολείς και η ολιγομυκίνη κατάφεραν να μειώσουν την έκταση της εμφαγματικής περιοχής που δημιουργείται σε κατάσταση ισχαιμίας όταν χορηγηθούν 5’ πριν από αυτή. Χρειάζονται περεταίρω μελέτες για τη διερεύνηση της δράσης των ενώσεων κατά την χορήγησή τους κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας καθώς και για την εξακρίβωση του ακριβή μηχανισμού δράσης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το ένζυμο ΑΤΡ συνθάση, κατά τη φάση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου, αναστρέφει τη λειτουργία του και θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του καρδιομυοκυττάρου, καταναλώνοντας ΑΤΡ. In vitro μελέτες έδειξαν ότι διάφορες ενώσεις, μπορούν να αναστείλουν την υδρολυτική δράση του ενζύμου. Ακόμη, έχει φανεί ότι η αναστολή του στη φάση αυτή, οδηγεί σε καρδιοπροστατευτικό αποτέλεσμα. Όμως, δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα αρκετές in vivo μελέτες που να καταδεικνύουν ότι αναστέλλοντας το ένζυμο κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας, οδηγεί σε μείωση της έκτασης του εμφράγματος και των νεκρωτικών βλαβών στο μυοκάρδιο. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη είχε σκοπό να αναδείξει νέους αναστολείς του ενζύμου ΑΤΡ συνθάση (για την υδρολυτική λειτουργία του) μέσα από μία σειρά 53 ενώσεων. Κατόπιν, οι αναστολείς που επελέγησαν, αξιολογήθηκαν περεταίρω in vitro και in vivo, ώστε να προσδιοριστεί η ικανότητα μείωσης της έκτασης του εμφράγματος. Μέθοδοι: In silico αξιολόγηση: Ενώσεις από δύο βιβλιοθήκες (pharmalab και NCI) αξιολογήθηκαν με in silico τεχνικές και προέκυψε ένα σύνολο 53 πιθανών αναστολέων. Τεχνική Ι: Το σύνολο των ενώσεων αξιολογήθηκε in vitro σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Στόχος, ήταν να επιλεγούν οι δραστικότεροι αναστολείς στη συγκέντρωση των 200 μΜ. Κατόπιν, για τις πλέον δραστικές ενώσεις, προσδιορίζεται η τιμή IC50 με παρόμοια διαδικασία. Τεχνική ΙΙ: Οι δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν για το αν επηρεάζουν τον μιτοχονδριακό πόρο διαπερατότητας (mPTP). Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Τεχνική ΙΙΙ: Οι πλέον δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν ως προς: α) την ανασταλτική τους ικανότητα επί του ενζύμου, β) την εκλεκτικότητά τους για την αναστολή της υδρολυτικής λειτουργίας και γ) την ικανότητα να διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Η αξιολόγηση είναι έμμεση και πραγματοποιήθηκε σε H2C9 κύτταρα. Αξιολογήθηκε και ο πρότυπος εκλεκτικός αναστολέας ΒΤΒ 06584 (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). Τεχνική IV: Οι καλύτερες ενώσεις, και η ένωση ΒΤΒ, εξετάστηκαν ως προς τη δραστικότητά και την τοξικότητά τους σε απομονωμένα καρδιομυοκύτταρα από καρδιακό ιστό επιμύων (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). In vivo πρωτόκολλο: 30 μύες C57BL/6 τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και υποβλήθηκαν χειρουργικά σε 30’ ισχαιμία ακολουθούμενη από 2 ώρες επαναιμάτωση. 5’ πριν την ισχαιμία, χορηγήθηκαν: στην ομάδα ελέγχου Ι φυσιολογικός ορός με Tween 5% (διαλύτης των μορίων 1117, 1119), στην ομάδα ελέγχου ΙΙ φυσιολογικός ορός με 5% DMSO (διαλύτης της ολιγομυκίνης και του BTB ), στην ομάδα Α η ένωση 1117 με δοσολογία 3,6 mg/Kg, στην ομάδα Β η ένωση 1119 με δοσολογία 3,5 mg/Kg, στην ομάδα Γ η ένωση ολιγομυκίνη με δοσολογία 0,95 mg/Kg και στην ομάδα Δ η ένωση BTB με δοσολογία 5 mg/Kg. Κάθε ομάδα είχε n=5 ζώα και η χορήγηση των μορίων πραγματοποιήθηκε ενδοφλέβια. Αποτελέσματα: Από τις 53 ενώσεις που δοκιμάστηκαν, ενώσεις με σκελετό πυραζολοπυριδίνης και βενζοφουρανίου έδειξαν ανασταλτική δράση. Επελέγησαν 3 από τις καλύτερες ενώσεις για περαιτέρω διερεύνηση βάση της τιμής IC50. Οι ενώσεις 1117, 1119 και 1124 εμφάνισαν 75,93% ± 4,22 57,80 % ± 9,75 και 50,86 % ± 17,34 αναστολή του ενζύμου στα 200μΜ αντίστοιχα. Οι παραπάνω ενώσεις εμφάνισαν τιμές IC50 81,7 ± 1,3 μΜ, 99,8 ± 1,2 μΜ και 144,8 ± 1,3 μΜ αντίστοιχα. Καμία από τις παραπάνω ενώσεις δεν αλληλεπιδρά με τον mPTP. Και οι 3 ενώσεις διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Οι 2 εξ’ αυτών (1117,1119) είναι εκλεκτικές σε συγκέντρωση 50μΜ, ενώ όλες οι ενώσεις εμφάνισαν τοξικότητα σε συγκεντρώσεις άνω των 50μΜ. Τελικά οι ενώσεις 1117 και 1119 δοκιμάσθηκαν in vivo. Και οι 2 μειώνουν στατιστικά σημαντικά την έκταση της εμφραγματικής περιοχής. Το ποσοστό της ισχαιμικής περιοχής ως προς την περιοχή σε κίνδυνο για την ομάδα της ένωσης 1119 είναι ίσο με 33,4% ± 4,8 και για την ομάδα της ένωσης 1117 34,8% ± 3,7 (έναντι της ομάδας control Tween με 45,4% ± 3,8). Η ένωση ΒΤΒ δεν επέδειξε στατιστικά σημαντική μείωση (39,6% ± 3,9 έναντι της ομάδας control DMSO με 44,4% ± 3,5), ενώ η ολιγομυκίνη επέδειξε (28,3% ± 2,8). Συμπεράσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψαν δύο νέοι μοριακοί σκελετοί και 3 νέοι αναστολείς της υδρολυτικής λειτουργίας της ΑΤΡ συνθάσης. Οι 2 από τους 3 αναστολείς και η ολιγομυκίνη κατάφεραν να μειώσουν την έκταση της εμφαγματικής περιοχής που δημιουργείται σε κατάσταση ισχαιμίας όταν χορηγηθούν 5’ πριν από αυτή. Χρειάζονται περεταίρω μελέτες για τη διερεύνηση της δράσης των ενώσεων κατά την χορήγησή τους κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας καθώς και για την εξακρίβωση του ακριβή μηχανισμού δράσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπέσης-Λαζάρου Παύλος","Besis-Lazarou Pavlos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921349"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921349","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921349","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921349","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921349","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπέσης-Λαζάρου Παύλος","Besis-Lazarou Pavlos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921349","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921349"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το ένζυμο ΑΤΡ συνθάση, κατά τη φάση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου, αναστρέφει τη λειτουργία του και θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του καρδιομυοκυττάρου, καταναλώνοντας ΑΤΡ. In vitro μελέτες έδειξαν ότι διάφορες ενώσεις, μπορούν να αναστείλουν την υδρολυτική δράση του ενζύμου. Ακόμη, έχει φανεί ότι η αναστολή του στη φάση αυτή, οδηγεί σε καρδιοπροστατευτικό αποτέλεσμα. Όμως, δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα αρκετές in vivo μελέτες που να καταδεικνύουν ότι αναστέλλοντας το ένζυμο κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας, οδηγεί σε μείωση της έκτασης του εμφράγματος και των νεκρωτικών βλαβών στο μυοκάρδιο. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη είχε σκοπό να αναδείξει νέους αναστολείς του ενζύμου ΑΤΡ συνθάση (για την υδρολυτική λειτουργία του) μέσα από μία σειρά 53 ενώσεων. Κατόπιν, οι αναστολείς που επελέγησαν, αξιολογήθηκαν περεταίρω in vitro και in vivo, ώστε να προσδιοριστεί η ικανότητα μείωσης της έκτασης του εμφράγματος. Μέθοδοι: In silico αξιολόγηση: Ενώσεις από δύο βιβλιοθήκες (pharmalab και NCI) αξιολογήθηκαν με in silico τεχνικές και προέκυψε ένα σύνολο 53 πιθανών αναστολέων. Τεχνική Ι: Το σύνολο των ενώσεων αξιολογήθηκε in vitro σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Στόχος, ήταν να επιλεγούν οι δραστικότεροι αναστολείς στη συγκέντρωση των 200 μΜ. Κατόπιν, για τις πλέον δραστικές ενώσεις, προσδιορίζεται η τιμή IC50 με παρόμοια διαδικασία. Τεχνική ΙΙ: Οι δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν για το αν επηρεάζουν τον μιτοχονδριακό πόρο διαπερατότητας (mPTP). Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Τεχνική ΙΙΙ: Οι πλέον δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν ως προς: α) την ανασταλτική τους ικανότητα επί του ενζύμου, β) την εκλεκτικότητά τους για την αναστολή της υδρολυτικής λειτουργίας και γ) την ικανότητα να διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Η αξιολόγηση είναι έμμεση και πραγματοποιήθηκε σε H2C9 κύτταρα. Αξιολογήθηκε και ο πρότυπος εκλεκτικός αναστολέας ΒΤΒ 06584 (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). Τεχνική IV: Οι καλύτερες ενώσεις, και η ένωση ΒΤΒ, εξετάστηκαν ως προς τη δραστικότητά και την τοξικότητά τους σε απομονωμένα καρδιομυοκύτταρα από καρδιακό ιστό επιμύων (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). In vivo πρωτόκολλο: 30 μύες C57BL/6 τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και υποβλήθηκαν χειρουργικά σε 30’ ισχαιμία ακολουθούμενη από 2 ώρες επαναιμάτωση. 5’ πριν την ισχαιμία, χορηγήθηκαν: στην ομάδα ελέγχου Ι φυσιολογικός ορός με Tween 5% (διαλύτης των μορίων 1117, 1119), στην ομάδα ελέγχου ΙΙ φυσιολογικός ορός με 5% DMSO (διαλύτης της ολιγομυκίνης και του BTB ), στην ομάδα Α η ένωση 1117 με δοσολογία 3,6 mg/Kg, στην ομάδα Β η ένωση 1119 με δοσολογία 3,5 mg/Kg, στην ομάδα Γ η ένωση ολιγομυκίνη με δοσολογία 0,95 mg/Kg και στην ομάδα Δ η ένωση BTB με δοσολογία 5 mg/Kg. Κάθε ομάδα είχε n=5 ζώα και η χορήγηση των μορίων πραγματοποιήθηκε ενδοφλέβια. Αποτελέσματα: Από τις 53 ενώσεις που δοκιμάστηκαν, ενώσεις με σκελετό πυραζολοπυριδίνης και βενζοφουρανίου έδειξαν ανασταλτική δράση. Επελέγησαν 3 από τις καλύτερες ενώσεις για περαιτέρω διερεύνηση βάση της τιμής IC50. Οι ενώσεις 1117, 1119 και 1124 εμφάνισαν 75,93% ± 4,22 57,80 % ± 9,75 και 50,86 % ± 17,34 αναστολή του ενζύμου στα 200μΜ αντίστοιχα. Οι παραπάνω ενώσεις εμφάνισαν τιμές IC50 81,7 ± 1,3 μΜ, 99,8 ± 1,2 μΜ και 144,8 ± 1,3 μΜ αντίστοιχα. Καμία από τις παραπάνω ενώσεις δεν αλληλεπιδρά με τον mPTP. Και οι 3 ενώσεις διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Οι 2 εξ’ αυτών (1117,1119) είναι εκλεκτικές σε συγκέντρωση 50μΜ, ενώ όλες οι ενώσεις εμφάνισαν τοξικότητα σε συγκεντρώσεις άνω των 50μΜ. Τελικά οι ενώσεις 1117 και 1119 δοκιμάσθηκαν in vivo. Και οι 2 μειώνουν στατιστικά σημαντικά την έκταση της εμφραγματικής περιοχής. Το ποσοστό της ισχαιμικής περιοχής ως προς την περιοχή σε κίνδυνο για την ομάδα της ένωσης 1119 είναι ίσο με 33,4% ± 4,8 και για την ομάδα της ένωσης 1117 34,8% ± 3,7 (έναντι της ομάδας control Tween με 45,4% ± 3,8). Η ένωση ΒΤΒ δεν επέδειξε στατιστικά σημαντική μείωση (39,6% ± 3,9 έναντι της ομάδας control DMSO με 44,4% ± 3,5), ενώ η ολιγομυκίνη επέδειξε (28,3% ± 2,8). Συμπεράσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψαν δύο νέοι μοριακοί σκελετοί και 3 νέοι αναστολείς της υδρολυτικής λειτουργίας της ΑΤΡ συνθάσης. Οι 2 από τους 3 αναστολείς και η ολιγομυκίνη κατάφεραν να μειώσουν την έκταση της εμφαγματικής περιοχής που δημιουργείται σε κατάσταση ισχαιμίας όταν χορηγηθούν 5’ πριν από αυτή. Χρειάζονται περεταίρω μελέτες για τη διερεύνηση της δράσης των ενώσεων κατά την χορήγησή τους κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας καθώς και για την εξακρίβωση του ακριβή μηχανισμού δράσης.","Introduction: F1Fo ATP synthase is the mitochondrial complex responsible for ATP production. During myocardial ischemia, ATP synthase reverses its activity to hydrolyse ATP leading to cellular energetic deficit, contracture and lethal cardiomyocyte injury. Therefore, inhibition of ATP hydrolase is of major significance and the discovery of selective hydrolase inhibitors could be of particular interest in terms of cardioprotection. Purpose: In the present study we aimed to: 1) identify and evaluate novel specific inhibitors of the hydrolytic activity of ATP synthase and investigate the infarct size limitation properties of the best candidates in vivo in a mouse model of ischemia reperfusion injury. Methods: Initially, inhibitors of the hydrolytic activity of ATP synthase were identified using virtual screening methods. Docking-scoring calculations were performed targeting the three major inhibition sites of a holistic model of ATP synthase. In silico ligand-based virtual screening was carried out using known binders such as BMS199264. The workflow was implemented on University of Athens (UOA) in-house library of 2000 compounds, Pharmalab, plus the compounds of the National Cancer Institute (NCI) database. The best candidates were evaluated in vitro on isolated murine heart mitochondria to verify their inhibitory effect on ATP synthase hydrolytic activity. Moreover, their action was confirmed at a cellular level. H9C2 cells were treated with the three best candidates in the presence of rotenone and their ability to maintain membrane potential was monitored. The experiment was repeated in absence of rotenone in order to detect toxic or non-specific effects (n=5 independent experiments). For the in vitro experiments, oligomycin, a non-selective ATPase inhibitor and BTB06584 a selective hydrolase inhibitor were used as positive controls. Finally, 2 from 3 best candidates and the molecules BTB and oligomycin were evaluated in vivo. More precisely, mice were treated iv bolus with the molecules 5’ before ischemia. After that, 30’ minutes of ischemia and 2 hours of reperfusion followed, and the heart tissue was measured. Results: Different steps of filtering through the virtual screening provided 38 molecules from Pharmalab and 15 candidates form NCI database. From the 53 candidates in total, five compounds displayed in vitro inhibitory activity at 200μΜ on isolated mitochondria and their IC50 values were determined. Among them, three synthetic derivatives possessing a central pyrazolopyridine core displayed the best IC50 values (81.7 ±1.3 μΜ, 99.8 ±1.2 μΜ, 144.8 ±1.3μΜ) and were evaluated on the H9C2 cells (molecule codes:1117,1119 and 1124). They exhibited significant inhibitory activity at 50μΜ (p<0.01 compared to vehicle) while the BTB06584 inhibitor was inactive at the same concentration and two of them were selective. Finally, the 2 candidates which were evaluated in vivo (1117 and 1119) and the molecule oligomycin proved that they can significantly decrease the infract size (33,4% ± 4,8, 34,8% ± 3,7 and 28,3% ± 2,8 respectively), in compare with the control values (45,4% ± 3,8 for the Tween control group (compare with 1117 and 1119) and 44,4% ± 3,5 for the DMSO control group (compare with oligomycin)). On the other hand, the molecule BTB failed to prove a significant decrease (39,6% ± 3,9, compared to the DMSO control group). Conclusion: 2 novel scaffolds and 2 novel agents were discovered that act as selective inhibitors of ATP hydrolase and decrease in vivo the infract size against myocardial ischemia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της μιτοχονδριακής FοF1 ATP συνθάσης ως μοριακό στόχο έναντι ισχαιμικών καταστάσεων του μυοκαρδίου με τη χρήση νέων φαρμακολογικών αναστολέων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπέσης-Λαζάρου Παύλος","Besis-Lazarou Pavlos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το ένζυμο ΑΤΡ συνθάση, κατά τη φάση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου, αναστρέφει τη λειτουργία του και θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του καρδιομυοκυττάρου, καταναλώνοντας ΑΤΡ. In vitro μελέτες έδειξαν ότι διάφορες ενώσεις, μπορούν να αναστείλουν την υδρολυτική δράση του ενζύμου. Ακόμη, έχει φανεί ότι η αναστολή του στη φάση αυτή, οδηγεί σε καρδιοπροστατευτικό αποτέλεσμα. Όμως, δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα αρκετές in vivo μελέτες που να καταδεικνύουν ότι αναστέλλοντας το ένζυμο κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας, οδηγεί σε μείωση της έκτασης του εμφράγματος και των νεκρωτικών βλαβών στο μυοκάρδιο. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη είχε σκοπό να αναδείξει νέους αναστολείς του ενζύμου ΑΤΡ συνθάση (για την υδρολυτική λειτουργία του) μέσα από μία σειρά 53 ενώσεων. Κατόπιν, οι αναστολείς που επελέγησαν, αξιολογήθηκαν περεταίρω in vitro και in vivo, ώστε να προσδιοριστεί η ικανότητα μείωσης της έκτασης του εμφράγματος. Μέθοδοι: In silico αξιολόγηση: Ενώσεις από δύο βιβλιοθήκες (pharmalab και NCI) αξιολογήθηκαν με in silico τεχνικές και προέκυψε ένα σύνολο 53 πιθανών αναστολέων. Τεχνική Ι: Το σύνολο των ενώσεων αξιολογήθηκε in vitro σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Στόχος, ήταν να επιλεγούν οι δραστικότεροι αναστολείς στη συγκέντρωση των 200 μΜ. Κατόπιν, για τις πλέον δραστικές ενώσεις, προσδιορίζεται η τιμή IC50 με παρόμοια διαδικασία. Τεχνική ΙΙ: Οι δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν για το αν επηρεάζουν τον μιτοχονδριακό πόρο διαπερατότητας (mPTP). Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σε απομονωμένα μιτοχόνδρια από καρδιακό ιστό μυών. Τεχνική ΙΙΙ: Οι πλέον δραστικές ενώσεις αξιολογήθηκαν ως προς: α) την ανασταλτική τους ικανότητα επί του ενζύμου, β) την εκλεκτικότητά τους για την αναστολή της υδρολυτικής λειτουργίας και γ) την ικανότητα να διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Η αξιολόγηση είναι έμμεση και πραγματοποιήθηκε σε H2C9 κύτταρα. Αξιολογήθηκε και ο πρότυπος εκλεκτικός αναστολέας ΒΤΒ 06584 (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). Τεχνική IV: Οι καλύτερες ενώσεις, και η ένωση ΒΤΒ, εξετάστηκαν ως προς τη δραστικότητά και την τοξικότητά τους σε απομονωμένα καρδιομυοκύτταρα από καρδιακό ιστό επιμύων (τα πειράματα αυτά πραγματοποιήθηκαν στο πανεπιστήμιο UCL στην Αγγλία). In vivo πρωτόκολλο: 30 μύες C57BL/6 τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και υποβλήθηκαν χειρουργικά σε 30’ ισχαιμία ακολουθούμενη από 2 ώρες επαναιμάτωση. 5’ πριν την ισχαιμία, χορηγήθηκαν: στην ομάδα ελέγχου Ι φυσιολογικός ορός με Tween 5% (διαλύτης των μορίων 1117, 1119), στην ομάδα ελέγχου ΙΙ φυσιολογικός ορός με 5% DMSO (διαλύτης της ολιγομυκίνης και του BTB ), στην ομάδα Α η ένωση 1117 με δοσολογία 3,6 mg/Kg, στην ομάδα Β η ένωση 1119 με δοσολογία 3,5 mg/Kg, στην ομάδα Γ η ένωση ολιγομυκίνη με δοσολογία 0,95 mg/Kg και στην ομάδα Δ η ένωση BTB με δοσολογία 5 mg/Kg. Κάθε ομάδα είχε n=5 ζώα και η χορήγηση των μορίων πραγματοποιήθηκε ενδοφλέβια. Αποτελέσματα: Από τις 53 ενώσεις που δοκιμάστηκαν, ενώσεις με σκελετό πυραζολοπυριδίνης και βενζοφουρανίου έδειξαν ανασταλτική δράση. Επελέγησαν 3 από τις καλύτερες ενώσεις για περαιτέρω διερεύνηση βάση της τιμής IC50. Οι ενώσεις 1117, 1119 και 1124 εμφάνισαν 75,93% ± 4,22 57,80 % ± 9,75 και 50,86 % ± 17,34 αναστολή του ενζύμου στα 200μΜ αντίστοιχα. Οι παραπάνω ενώσεις εμφάνισαν τιμές IC50 81,7 ± 1,3 μΜ, 99,8 ± 1,2 μΜ και 144,8 ± 1,3 μΜ αντίστοιχα. Καμία από τις παραπάνω ενώσεις δεν αλληλεπιδρά με τον mPTP. Και οι 3 ενώσεις διαπερνούν τις κυτταρικές μεμβράνες. Οι 2 εξ’ αυτών (1117,1119) είναι εκλεκτικές σε συγκέντρωση 50μΜ, ενώ όλες οι ενώσεις εμφάνισαν τοξικότητα σε συγκεντρώσεις άνω των 50μΜ. Τελικά οι ενώσεις 1117 και 1119 δοκιμάσθηκαν in vivo. Και οι 2 μειώνουν στατιστικά σημαντικά την έκταση της εμφραγματικής περιοχής. Το ποσοστό της ισχαιμικής περιοχής ως προς την περιοχή σε κίνδυνο για την ομάδα της ένωσης 1119 είναι ίσο με 33,4% ± 4,8 και για την ομάδα της ένωσης 1117 34,8% ± 3,7 (έναντι της ομάδας control Tween με 45,4% ± 3,8). Η ένωση ΒΤΒ δεν επέδειξε στατιστικά σημαντική μείωση (39,6% ± 3,9 έναντι της ομάδας control DMSO με 44,4% ± 3,5), ενώ η ολιγομυκίνη επέδειξε (28,3% ± 2,8). Συμπεράσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψαν δύο νέοι μοριακοί σκελετοί και 3 νέοι αναστολείς της υδρολυτικής λειτουργίας της ΑΤΡ συνθάσης. Οι 2 από τους 3 αναστολείς και η ολιγομυκίνη κατάφεραν να μειώσουν την έκταση της εμφαγματικής περιοχής που δημιουργείται σε κατάσταση ισχαιμίας όταν χορηγηθούν 5’ πριν από αυτή. Χρειάζονται περεταίρω μελέτες για τη διερεύνηση της δράσης των ενώσεων κατά την χορήγησή τους κατά τη διάρκεια της ισχαιμίας καθώς και για την εξακρίβωση του ακριβή μηχανισμού δράσης.","Introduction: F1Fo ATP synthase is the mitochondrial complex responsible for ATP production. During myocardial ischemia, ATP synthase reverses its activity to hydrolyse ATP leading to cellular energetic deficit, contracture and lethal cardiomyocyte injury. Therefore, inhibition of ATP hydrolase is of major significance and the discovery of selective hydrolase inhibitors could be of particular interest in terms of cardioprotection. Purpose: In the present study we aimed to: 1) identify and evaluate novel specific inhibitors of the hydrolytic activity of ATP synthase and investigate the infarct size limitation properties of the best candidates in vivo in a mouse model of ischemia reperfusion injury. Methods: Initially, inhibitors of the hydrolytic activity of ATP synthase were identified using virtual screening methods. Docking-scoring calculations were performed targeting the three major inhibition sites of a holistic model of ATP synthase. In silico ligand-based virtual screening was carried out using known binders such as BMS199264. The workflow was implemented on University of Athens (UOA) in-house library of 2000 compounds, Pharmalab, plus the compounds of the National Cancer Institute (NCI) database. The best candidates were evaluated in vitro on isolated murine heart mitochondria to verify their inhibitory effect on ATP synthase hydrolytic activity. Moreover, their action was confirmed at a cellular level. H9C2 cells were treated with the three best candidates in the presence of rotenone and their ability to maintain membrane potential was monitored. The experiment was repeated in absence of rotenone in order to detect toxic or non-specific effects (n=5 independent experiments). For the in vitro experiments, oligomycin, a non-selective ATPase inhibitor and BTB06584 a selective hydrolase inhibitor were used as positive controls. Finally, 2 from 3 best candidates and the molecules BTB and oligomycin were evaluated in vivo. More precisely, mice were treated iv bolus with the molecules 5’ before ischemia. After that, 30’ minutes of ischemia and 2 hours of reperfusion followed, and the heart tissue was measured. Results: Different steps of filtering through the virtual screening provided 38 molecules from Pharmalab and 15 candidates form NCI database. From the 53 candidates in total, five compounds displayed in vitro inhibitory activity at 200μΜ on isolated mitochondria and their IC50 values were determined. Among them, three synthetic derivatives possessing a central pyrazolopyridine core displayed the best IC50 values (81.7 ±1.3 μΜ, 99.8 ±1.2 μΜ, 144.8 ±1.3μΜ) and were evaluated on the H9C2 cells (molecule codes:1117,1119 and 1124). They exhibited significant inhibitory activity at 50μΜ (p<0.01 compared to vehicle) while the BTB06584 inhibitor was inactive at the same concentration and two of them were selective. Finally, the 2 candidates which were evaluated in vivo (1117 and 1119) and the molecule oligomycin proved that they can significantly decrease the infract size (33,4% ± 4,8, 34,8% ± 3,7 and 28,3% ± 2,8 respectively), in compare with the control values (45,4% ± 3,8 for the Tween control group (compare with 1117 and 1119) and 44,4% ± 3,5 for the DMSO control group (compare with oligomycin)). On the other hand, the molecule BTB failed to prove a significant decrease (39,6% ± 3,9, compared to the DMSO control group). Conclusion: 2 novel scaffolds and 2 novel agents were discovered that act as selective inhibitors of ATP hydrolase and decrease in vivo the infract size against myocardial ischemia."],"dc:identifier":["uoadl:2921349","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921349"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη της μιτοχονδριακής FοF1 ATP συνθάσης ως μοριακό στόχο έναντι ισχαιμικών καταστάσεων του μυοκαρδίου με τη χρήση νέων φαρμακολογικών αναστολέων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z"}