{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921369"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921369","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης στην ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας στο 1ο λεπτό μετά τον τερματισμό της άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια","abstract":"Η ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας κατά το 1ο λεπτό (ΑΚΣ1) μετά τον τερματισμό της άσκησης είναι ένας ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης θνησιμότητας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια(ΧΚΑ). Η συστηματική άσκηση έχει θετικές επιδράσεις στη λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, ωστόσο δεν είναι σαφές ποια μορφή άσκησης είναι η καταλληλότερη για την βελτίωση της ΑΚΣ1. Στην παρούσα μελέτη διατυπώθηκε η υπόθεση ότι ένα πρόγραμμα υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης(HIIT) θα βελτιώσει την ΑΚΣ1 και διερευνήθηκε περαιτέρω αν ο συνδυασμός (COMP) άσκησης HIIT με άσκηση αντιστάσεων είναι αποτελεσματικότερος έναντι της HIIT ως προς τη βελτίωση της ΑΚΣ1. Η μελέτη συμπεριέλαβε 30 ασθενείς με ΧΚΑ οι οποίοι τυχαιοποιημένα εντάχθηκαν στην ομάδα HIIT (n=19, ηλικίας 55,8±10,5 ετών) ή στην ομάδα COMP (n=11, ηλικίας 60,5±7,2 ετών) και ακολούθησαν το αντίστοιχο πρόγραμμα άσκησης για 3 μήνες, 3 φορές την εβδομάδα. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν πριν και μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης σε μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) για την αξιολόγηση της ΑΚΣ1 και επιμέρους παραμέτρων της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας τους. Η ΑΚΣ1 βελτιώθηκε σημαντικά στην ομάδα HIIT (πριν: 21±9, μετά: 25,3±9 παλμοί, p=0,027) σε αντίθεση με την ομάδα COMP(πριν: 23±11, μετά: 23±8 παλμοί p=0,936) στην οποία παρέμεινε αμετάβλητη. Η σύγκριση μεταξύ των ομάδων άσκησης δεν έδειξε σημαντική διαφορά (p=0,158) στην ΑΚΣ1. Οι ασθενείς με ΑΚΣ1<12παλμούς πριν το πρόγραμμα άσκησης έδειξαν σημαντική βελτίωση ανεξαρτήτως ομάδας (10±1 πριν, 26±8 μετά, p=0,039). Η ομάδα HIIT βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (18,6±4,9 πριν, 21,4±7,3 μετά, ml/kg/min p=0,02) και το Work Rate (102,5±40,4 πριν, 120±43,6 μετά, watt p<0,01). Η ομάδα COMP βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (17,5±2,8 πριν, 20,9±4,2 μετά, ml/kg/min p=0,045), τον ΑΤ (10,9±2,3 πριν, 14±3,2 μετά, ml/kg/min p=0,007), το Work Rate (89,2±34,2 πριν, 115,3±39,2 μετά, watt p=0,001) και την VO2/t-slope (0,38±0,22 πριν, 0,49±0,19 μετά, p=0,032). Η συνδυαστική άσκηση (COMP) δεν έδειξε να επιδρά θετικά στην ΑΚΣ1 αλλά βρέθηκε ότι βελτιώνει σημαντικά τους δείκτες καρδιοαναπνευστικής ικανότητας. Από την άλλη, ένα πρόγραμμα άσκησης ΗΙΙΤ φάνηκε να βελτιώνει σημαντικά την λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, όπως αυτή αξιολογήθηκε με την ΑΚΣ1. Αξίζει να σημειωθεί ότι ασθενείς με τιμές ΑΚΣ1<12 παλμούς πριν την ένταξη στο πρόγραμμα αποκατάστασης, φαίνεται να βελτιώνονται ανεξάρτητα από το πρωτόκολλο άσκησης που ακολούθησαν.","abstract_html":"Η ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας κατά το 1ο λεπτό (ΑΚΣ1) μετά τον τερματισμό της άσκησης είναι ένας ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης θνησιμότητας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια(ΧΚΑ). Η συστηματική άσκηση έχει θετικές επιδράσεις στη λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, ωστόσο δεν είναι σαφές ποια μορφή άσκησης είναι η καταλληλότερη για την βελτίωση της ΑΚΣ1. Στην παρούσα μελέτη διατυπώθηκε η υπόθεση ότι ένα πρόγραμμα υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης(HIIT) θα βελτιώσει την ΑΚΣ1 και διερευνήθηκε περαιτέρω αν ο συνδυασμός (COMP) άσκησης HIIT με άσκηση αντιστάσεων είναι αποτελεσματικότερος έναντι της HIIT ως προς τη βελτίωση της ΑΚΣ1. Η μελέτη συμπεριέλαβε 30 ασθενείς με ΧΚΑ οι οποίοι τυχαιοποιημένα εντάχθηκαν στην ομάδα HIIT (n=19, ηλικίας 55,8±10,5 ετών) ή στην ομάδα COMP (n=11, ηλικίας 60,5±7,2 ετών) και ακολούθησαν το αντίστοιχο πρόγραμμα άσκησης για 3 μήνες, 3 φορές την εβδομάδα. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν πριν και μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης σε μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) για την αξιολόγηση της ΑΚΣ1 και επιμέρους παραμέτρων της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας τους. Η ΑΚΣ1 βελτιώθηκε σημαντικά στην ομάδα HIIT (πριν: 21±9, μετά: 25,3±9 παλμοί, p=0,027) σε αντίθεση με την ομάδα COMP(πριν: 23±11, μετά: 23±8 παλμοί p=0,936) στην οποία παρέμεινε αμετάβλητη. Η σύγκριση μεταξύ των ομάδων άσκησης δεν έδειξε σημαντική διαφορά (p=0,158) στην ΑΚΣ1. Οι ασθενείς με ΑΚΣ1&lt;12παλμούς πριν το πρόγραμμα άσκησης έδειξαν σημαντική βελτίωση ανεξαρτήτως ομάδας (10±1 πριν, 26±8 μετά, p=0,039). Η ομάδα HIIT βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (18,6±4,9 πριν, 21,4±7,3 μετά, ml/kg/min p=0,02) και το Work Rate (102,5±40,4 πριν, 120±43,6 μετά, watt p&lt;0,01). Η ομάδα COMP βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (17,5±2,8 πριν, 20,9±4,2 μετά, ml/kg/min p=0,045), τον ΑΤ (10,9±2,3 πριν, 14±3,2 μετά, ml/kg/min p=0,007), το Work Rate (89,2±34,2 πριν, 115,3±39,2 μετά, watt p=0,001) και την VO2/t-slope (0,38±0,22 πριν, 0,49±0,19 μετά, p=0,032). Η συνδυαστική άσκηση (COMP) δεν έδειξε να επιδρά θετικά στην ΑΚΣ1 αλλά βρέθηκε ότι βελτιώνει σημαντικά τους δείκτες καρδιοαναπνευστικής ικανότητας. Από την άλλη, ένα πρόγραμμα άσκησης ΗΙΙΤ φάνηκε να βελτιώνει σημαντικά την λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, όπως αυτή αξιολογήθηκε με την ΑΚΣ1. Αξίζει να σημειωθεί ότι ασθενείς με τιμές ΑΚΣ1&lt;12 παλμούς πριν την ένταξη στο πρόγραμμα αποκατάστασης, φαίνεται να βελτιώνονται ανεξάρτητα από το πρωτόκολλο άσκησης που ακολούθησαν.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδόπουλος Διονύσης","Papadopoulos Dionysis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921369"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921369","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921369","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921369","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921369","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδόπουλος Διονύσης","Papadopoulos Dionysis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921369","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921369"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας κατά το 1ο λεπτό (ΑΚΣ1) μετά τον τερματισμό της άσκησης είναι ένας ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης θνησιμότητας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια(ΧΚΑ). Η συστηματική άσκηση έχει θετικές επιδράσεις στη λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, ωστόσο δεν είναι σαφές ποια μορφή άσκησης είναι η καταλληλότερη για την βελτίωση της ΑΚΣ1. Στην παρούσα μελέτη διατυπώθηκε η υπόθεση ότι ένα πρόγραμμα υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης(HIIT) θα βελτιώσει την ΑΚΣ1 και διερευνήθηκε περαιτέρω αν ο συνδυασμός (COMP) άσκησης HIIT με άσκηση αντιστάσεων είναι αποτελεσματικότερος έναντι της HIIT ως προς τη βελτίωση της ΑΚΣ1. Η μελέτη συμπεριέλαβε 30 ασθενείς με ΧΚΑ οι οποίοι τυχαιοποιημένα εντάχθηκαν στην ομάδα HIIT (n=19, ηλικίας 55,8±10,5 ετών) ή στην ομάδα COMP (n=11, ηλικίας 60,5±7,2 ετών) και ακολούθησαν το αντίστοιχο πρόγραμμα άσκησης για 3 μήνες, 3 φορές την εβδομάδα. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν πριν και μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης σε μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) για την αξιολόγηση της ΑΚΣ1 και επιμέρους παραμέτρων της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας τους. Η ΑΚΣ1 βελτιώθηκε σημαντικά στην ομάδα HIIT (πριν: 21±9, μετά: 25,3±9 παλμοί, p=0,027) σε αντίθεση με την ομάδα COMP(πριν: 23±11, μετά: 23±8 παλμοί p=0,936) στην οποία παρέμεινε αμετάβλητη. Η σύγκριση μεταξύ των ομάδων άσκησης δεν έδειξε σημαντική διαφορά (p=0,158) στην ΑΚΣ1. Οι ασθενείς με ΑΚΣ1<12παλμούς πριν το πρόγραμμα άσκησης έδειξαν σημαντική βελτίωση ανεξαρτήτως ομάδας (10±1 πριν, 26±8 μετά, p=0,039). Η ομάδα HIIT βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (18,6±4,9 πριν, 21,4±7,3 μετά, ml/kg/min p=0,02) και το Work Rate (102,5±40,4 πριν, 120±43,6 μετά, watt p<0,01). Η ομάδα COMP βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (17,5±2,8 πριν, 20,9±4,2 μετά, ml/kg/min p=0,045), τον ΑΤ (10,9±2,3 πριν, 14±3,2 μετά, ml/kg/min p=0,007), το Work Rate (89,2±34,2 πριν, 115,3±39,2 μετά, watt p=0,001) και την VO2/t-slope (0,38±0,22 πριν, 0,49±0,19 μετά, p=0,032). Η συνδυαστική άσκηση (COMP) δεν έδειξε να επιδρά θετικά στην ΑΚΣ1 αλλά βρέθηκε ότι βελτιώνει σημαντικά τους δείκτες καρδιοαναπνευστικής ικανότητας. Από την άλλη, ένα πρόγραμμα άσκησης ΗΙΙΤ φάνηκε να βελτιώνει σημαντικά την λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, όπως αυτή αξιολογήθηκε με την ΑΚΣ1. Αξίζει να σημειωθεί ότι ασθενείς με τιμές ΑΚΣ1<12 παλμούς πριν την ένταξη στο πρόγραμμα αποκατάστασης, φαίνεται να βελτιώνονται ανεξάρτητα από το πρωτόκολλο άσκησης που ακολούθησαν.","The heart rate recovery within the 1st min (HRR1) during the recovery phase of exercise is an independent prognostic indicator of mortality in patients with chronic heart failure (CHF). Exercise training has positive effects on the function of the autonomic nervous system (ANS), however it is, yet, unclear which type of exercise is the most appropriate for the improvement of HRR1. We hypothesized that a high-intensity interval training (HIIT) program would improve the HRR1 and we further investigated whether combined (COMP) HIIT and resistance exercise is more effective than HIIT in the improvement of HRR1. The study included 30 patients with CHF who were randomly assigned to either the HIIT group (n=19, aged 55.8±10.5 years) or the COMP group (n=11, aged 60.5±7.2 years) and followed the corresponding exercise program for 3 months, 3 times a week. All patients underwent maximal cardiopulmonary exercise testing (CPET) before and after the rehabilitation program to evaluate HRR1 and specific parameters of their cardiorespiratory function. HRR1 was improved significantly in the HIIT group (pulses: 21±9 before, 25±9 after, p=0.027) in contrast with the COMP group (pulses: 23±11 before, 23±8 after, p=0.936) in which HRR1 remained unchanged. The comparison between the exercise groups did not show a significant difference (p=0.158) regarding HRR1. Patients with HRR1<12 pulses before the exercise program showed significant improvements regardless of the group (10±1 before, 26±8 after, p=0.039). The HIIT group improved significantly the VO2peak (18.6±4.9 before, 21.4±7.3 after, ml/kg/min p=0.02) and Work Rate (102.5±40.4 before, 120±43.6 then, watt p<0.01). The COMP group improved significantly the VO2peak (17.5±2.8 before, 20.9±4.2 after, ml/kg/min p=0.045), AT (10.9±2.3 before, 14±3.2 after, ml/kg/min p=0.007), Work Rate (89.2±34.2 before, 115.3±39.2 after, watt p=0.001) and VO2/t-slope (0.38±0.22 before, 0.49±0.19 after, p=0.032). Combined exercise (COMP) did not appear to have a positive effect on HIIT, nevertheless it appeared to significantly improve cardiorespiratory performance of those patients. On the other hand, a HIIT program appeared to significantly improve the functioning of the autonomic nervous system as assessed by HRR1. It is worth mentioning that patients with HRR1<12 pulses before the rehabilitation program improved their HRR1 regardless of the exercise protocol they followed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης στην ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας στο 1ο λεπτό μετά τον τερματισμό της άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδόπουλος Διονύσης","Papadopoulos Dionysis"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας κατά το 1ο λεπτό (ΑΚΣ1) μετά τον τερματισμό της άσκησης είναι ένας ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης θνησιμότητας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια(ΧΚΑ). Η συστηματική άσκηση έχει θετικές επιδράσεις στη λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, ωστόσο δεν είναι σαφές ποια μορφή άσκησης είναι η καταλληλότερη για την βελτίωση της ΑΚΣ1. Στην παρούσα μελέτη διατυπώθηκε η υπόθεση ότι ένα πρόγραμμα υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης(HIIT) θα βελτιώσει την ΑΚΣ1 και διερευνήθηκε περαιτέρω αν ο συνδυασμός (COMP) άσκησης HIIT με άσκηση αντιστάσεων είναι αποτελεσματικότερος έναντι της HIIT ως προς τη βελτίωση της ΑΚΣ1. Η μελέτη συμπεριέλαβε 30 ασθενείς με ΧΚΑ οι οποίοι τυχαιοποιημένα εντάχθηκαν στην ομάδα HIIT (n=19, ηλικίας 55,8±10,5 ετών) ή στην ομάδα COMP (n=11, ηλικίας 60,5±7,2 ετών) και ακολούθησαν το αντίστοιχο πρόγραμμα άσκησης για 3 μήνες, 3 φορές την εβδομάδα. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν πριν και μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης σε μέγιστη καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (ΚΑΔΚ) για την αξιολόγηση της ΑΚΣ1 και επιμέρους παραμέτρων της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας τους. Η ΑΚΣ1 βελτιώθηκε σημαντικά στην ομάδα HIIT (πριν: 21±9, μετά: 25,3±9 παλμοί, p=0,027) σε αντίθεση με την ομάδα COMP(πριν: 23±11, μετά: 23±8 παλμοί p=0,936) στην οποία παρέμεινε αμετάβλητη. Η σύγκριση μεταξύ των ομάδων άσκησης δεν έδειξε σημαντική διαφορά (p=0,158) στην ΑΚΣ1. Οι ασθενείς με ΑΚΣ1<12παλμούς πριν το πρόγραμμα άσκησης έδειξαν σημαντική βελτίωση ανεξαρτήτως ομάδας (10±1 πριν, 26±8 μετά, p=0,039). Η ομάδα HIIT βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (18,6±4,9 πριν, 21,4±7,3 μετά, ml/kg/min p=0,02) και το Work Rate (102,5±40,4 πριν, 120±43,6 μετά, watt p<0,01). Η ομάδα COMP βελτίωσε σημαντικά την VO2peak (17,5±2,8 πριν, 20,9±4,2 μετά, ml/kg/min p=0,045), τον ΑΤ (10,9±2,3 πριν, 14±3,2 μετά, ml/kg/min p=0,007), το Work Rate (89,2±34,2 πριν, 115,3±39,2 μετά, watt p=0,001) και την VO2/t-slope (0,38±0,22 πριν, 0,49±0,19 μετά, p=0,032). Η συνδυαστική άσκηση (COMP) δεν έδειξε να επιδρά θετικά στην ΑΚΣ1 αλλά βρέθηκε ότι βελτιώνει σημαντικά τους δείκτες καρδιοαναπνευστικής ικανότητας. Από την άλλη, ένα πρόγραμμα άσκησης ΗΙΙΤ φάνηκε να βελτιώνει σημαντικά την λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, όπως αυτή αξιολογήθηκε με την ΑΚΣ1. Αξίζει να σημειωθεί ότι ασθενείς με τιμές ΑΚΣ1<12 παλμούς πριν την ένταξη στο πρόγραμμα αποκατάστασης, φαίνεται να βελτιώνονται ανεξάρτητα από το πρωτόκολλο άσκησης που ακολούθησαν.","The heart rate recovery within the 1st min (HRR1) during the recovery phase of exercise is an independent prognostic indicator of mortality in patients with chronic heart failure (CHF). Exercise training has positive effects on the function of the autonomic nervous system (ANS), however it is, yet, unclear which type of exercise is the most appropriate for the improvement of HRR1. We hypothesized that a high-intensity interval training (HIIT) program would improve the HRR1 and we further investigated whether combined (COMP) HIIT and resistance exercise is more effective than HIIT in the improvement of HRR1. The study included 30 patients with CHF who were randomly assigned to either the HIIT group (n=19, aged 55.8±10.5 years) or the COMP group (n=11, aged 60.5±7.2 years) and followed the corresponding exercise program for 3 months, 3 times a week. All patients underwent maximal cardiopulmonary exercise testing (CPET) before and after the rehabilitation program to evaluate HRR1 and specific parameters of their cardiorespiratory function. HRR1 was improved significantly in the HIIT group (pulses: 21±9 before, 25±9 after, p=0.027) in contrast with the COMP group (pulses: 23±11 before, 23±8 after, p=0.936) in which HRR1 remained unchanged. The comparison between the exercise groups did not show a significant difference (p=0.158) regarding HRR1. Patients with HRR1<12 pulses before the exercise program showed significant improvements regardless of the group (10±1 before, 26±8 after, p=0.039). The HIIT group improved significantly the VO2peak (18.6±4.9 before, 21.4±7.3 after, ml/kg/min p=0.02) and Work Rate (102.5±40.4 before, 120±43.6 then, watt p<0.01). The COMP group improved significantly the VO2peak (17.5±2.8 before, 20.9±4.2 after, ml/kg/min p=0.045), AT (10.9±2.3 before, 14±3.2 after, ml/kg/min p=0.007), Work Rate (89.2±34.2 before, 115.3±39.2 after, watt p=0.001) and VO2/t-slope (0.38±0.22 before, 0.49±0.19 after, p=0.032). Combined exercise (COMP) did not appear to have a positive effect on HIIT, nevertheless it appeared to significantly improve cardiorespiratory performance of those patients. On the other hand, a HIIT program appeared to significantly improve the functioning of the autonomic nervous system as assessed by HRR1. It is worth mentioning that patients with HRR1<12 pulses before the rehabilitation program improved their HRR1 regardless of the exercise protocol they followed."],"dc:identifier":["uoadl:2921369","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921369"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης στην ανάκαμψη της καρδιακής συχνότητας στο 1ο λεπτό μετά τον τερματισμό της άσκησης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z"}