{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921373"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921373","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο αριστερός κόλπος στην υπέρταση (επιδημιολογία-παθοφυσιολογία-εκτίμηση δομικών και λειτουργικών μεταβολών και κλινική έκβαση αυτών) (ανασκόπηση)","abstract":"Ο αριστερός κόλπος είναι μία από τις τέσσερις κοιλότητες της καρδιάς. Είναι δυναμική κοιλότητα με μηχανική, ηλεκτρική και εκκριτική δράση. Η αύξηση του μεγέθους του είναι συχνό εύρημα στους υπερτασικούς ασθενείς και το μέγεθος της αύξησης σχετίζεται με τη διάρκεια της υπέρτασης και τα επίπεδα της συστολικής πίεσης καθώς και με μία σειρά άλλων δημογραφικών, κλινικών και υπερηχογραφικών συμμεταβλητών. Ο αριστερός κόλπος μέσω των τριών λειτουργιών του (λειτουργία αγωγού, αποθήκης και ενεργητικής αντλίας εξώθησης αίματος) διαμορφώνει την πλήρωση της αριστερής κοιλίας. Στους υπερτασικούς ασθενείς το μέγεθος του αριστερού κόλπου είναι αυξημένο και αυτό αποτελεί πρώιμο σημείο υπερτασικής καρδιοπάθειας. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας, που είναι κύρια εκδήλωση της υπερτασικής καρδιοπάθειας μέσα από μία αλληλουχία γεγονότων οδηγεί στην αύξηση του μεγέθους του αριστερού κόλπου που μπορεί να είναι αιτία εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής. Σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία του αριστερού κόλπου φαίνεται να παίζει η χρονίζουσα ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειο-τενσίνης αλδοστερόνης ενώ σε υπερτασικά άτομα ανευρίσκονται και υψηλά επίπεδα BNP. Ο αριστερός κόλπος μελετάται με μία σειρά από μη επεμβατικές και επεμβατικές μεθόδους ανάλογα το σκοπό και τη διαθεσιμότητα. Η μέθοδος εκλογής για τη μελέτη των καρδιακών κοιλοτήτων, από λειτουργικής και ανατομικής άποψης, είναι η μαγνητική τομογραφία καρδιάς. Ωστόσο η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος στη καθημερινή κλινική πράξη είναι το διαθωρακικό υπερηχογράφημα. Τέλος ο αριστερός κόλπος είναι ένας χρήσιμος κλινικός δείκτης για την καρδιακή αναδιαμόρφωση στην υπέρταση και χρήσιμος κλινικός προγνωστικός παράγοντας για τον καρδιαγγειακό κίνδυνο ενώ η αντιυπερτασική θεραπεία με φάρμακα που αναστέλλουν τον άξονα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και με θειαζιδικά διουρητικά φαίνεται να δρά ευεργετικά και να οδηγεί σε αναστροφή της αναδιαμόρφωσης του αριστερού κόλπου.","abstract_html":"Ο αριστερός κόλπος είναι μία από τις τέσσερις κοιλότητες της καρδιάς. Είναι δυναμική κοιλότητα με μηχανική, ηλεκτρική και εκκριτική δράση. Η αύξηση του μεγέθους του είναι συχνό εύρημα στους υπερτασικούς ασθενείς και το μέγεθος της αύξησης σχετίζεται με τη διάρκεια της υπέρτασης και τα επίπεδα της συστολικής πίεσης καθώς και με μία σειρά άλλων δημογραφικών, κλινικών και υπερηχογραφικών συμμεταβλητών. Ο αριστερός κόλπος μέσω των τριών λειτουργιών του (λειτουργία αγωγού, αποθήκης και ενεργητικής αντλίας εξώθησης αίματος) διαμορφώνει την πλήρωση της αριστερής κοιλίας. Στους υπερτασικούς ασθενείς το μέγεθος του αριστερού κόλπου είναι αυξημένο και αυτό αποτελεί πρώιμο σημείο υπερτασικής καρδιοπάθειας. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας, που είναι κύρια εκδήλωση της υπερτασικής καρδιοπάθειας μέσα από μία αλληλουχία γεγονότων οδηγεί στην αύξηση του μεγέθους του αριστερού κόλπου που μπορεί να είναι αιτία εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής. Σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία του αριστερού κόλπου φαίνεται να παίζει η χρονίζουσα ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειο-τενσίνης αλδοστερόνης ενώ σε υπερτασικά άτομα ανευρίσκονται και υψηλά επίπεδα BNP. Ο αριστερός κόλπος μελετάται με μία σειρά από μη επεμβατικές και επεμβατικές μεθόδους ανάλογα το σκοπό και τη διαθεσιμότητα. Η μέθοδος εκλογής για τη μελέτη των καρδιακών κοιλοτήτων, από λειτουργικής και ανατομικής άποψης, είναι η μαγνητική τομογραφία καρδιάς. Ωστόσο η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος στη καθημερινή κλινική πράξη είναι το διαθωρακικό υπερηχογράφημα. Τέλος ο αριστερός κόλπος είναι ένας χρήσιμος κλινικός δείκτης για την καρδιακή αναδιαμόρφωση στην υπέρταση και χρήσιμος κλινικός προγνωστικός παράγοντας για τον καρδιαγγειακό κίνδυνο ενώ η αντιυπερτασική θεραπεία με φάρμακα που αναστέλλουν τον άξονα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και με θειαζιδικά διουρητικά φαίνεται να δρά ευεργετικά και να οδηγεί σε αναστροφή της αναδιαμόρφωσης του αριστερού κόλπου.","abstract_has_math":false,"creators":["Παρασκευοπούλου Δήμητρα","Paraskevopoulou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921373"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921373","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921373","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921373","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921373","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παρασκευοπούλου Δήμητρα","Paraskevopoulou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921373","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921373"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο αριστερός κόλπος είναι μία από τις τέσσερις κοιλότητες της καρδιάς. Είναι δυναμική κοιλότητα με μηχανική, ηλεκτρική και εκκριτική δράση. Η αύξηση του μεγέθους του είναι συχνό εύρημα στους υπερτασικούς ασθενείς και το μέγεθος της αύξησης σχετίζεται με τη διάρκεια της υπέρτασης και τα επίπεδα της συστολικής πίεσης καθώς και με μία σειρά άλλων δημογραφικών, κλινικών και υπερηχογραφικών συμμεταβλητών. Ο αριστερός κόλπος μέσω των τριών λειτουργιών του (λειτουργία αγωγού, αποθήκης και ενεργητικής αντλίας εξώθησης αίματος) διαμορφώνει την πλήρωση της αριστερής κοιλίας. Στους υπερτασικούς ασθενείς το μέγεθος του αριστερού κόλπου είναι αυξημένο και αυτό αποτελεί πρώιμο σημείο υπερτασικής καρδιοπάθειας. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας, που είναι κύρια εκδήλωση της υπερτασικής καρδιοπάθειας μέσα από μία αλληλουχία γεγονότων οδηγεί στην αύξηση του μεγέθους του αριστερού κόλπου που μπορεί να είναι αιτία εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής. Σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία του αριστερού κόλπου φαίνεται να παίζει η χρονίζουσα ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειο-τενσίνης αλδοστερόνης ενώ σε υπερτασικά άτομα ανευρίσκονται και υψηλά επίπεδα BNP. Ο αριστερός κόλπος μελετάται με μία σειρά από μη επεμβατικές και επεμβατικές μεθόδους ανάλογα το σκοπό και τη διαθεσιμότητα. Η μέθοδος εκλογής για τη μελέτη των καρδιακών κοιλοτήτων, από λειτουργικής και ανατομικής άποψης, είναι η μαγνητική τομογραφία καρδιάς. Ωστόσο η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος στη καθημερινή κλινική πράξη είναι το διαθωρακικό υπερηχογράφημα. Τέλος ο αριστερός κόλπος είναι ένας χρήσιμος κλινικός δείκτης για την καρδιακή αναδιαμόρφωση στην υπέρταση και χρήσιμος κλινικός προγνωστικός παράγοντας για τον καρδιαγγειακό κίνδυνο ενώ η αντιυπερτασική θεραπεία με φάρμακα που αναστέλλουν τον άξονα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και με θειαζιδικά διουρητικά φαίνεται να δρά ευεργετικά και να οδηγεί σε αναστροφή της αναδιαμόρφωσης του αριστερού κόλπου.","The left atrial is one of the four cavities of the heart. It is a dynamic part with mechanical electrical and secreting action. The enlargement of the left atrial is a common finding for hypertensive patients and the size of the enlargement is related to the duration of the hypertension and the levels of systolic pressure as well as to various demographic, clinical and echocardiographic covariates. The left atrial through its three functions (conduit function, reservoir function and pump function) forms the left ventricle filling. In hypertensive patients the size of left atrial is increased and this is an early sign of hypertensive cardiomyopathy. The enlargement of left ventricle, which is the main symptom of hypertensive cardiomyopathy, through a sequence of events drives to the enlargement of the left atrial which can be a cause of atrial fibrillation. A very important role in the pathophysiology of the left atrial seems to play the chronic activation of the renin-angiotensin-aldosterone system while in hypertensive patients high levels of BNP are found. The left atrial is studied by a couple of invasive and non-invasive methods depending on the goal and the availability. The method of choice for the study of the heart cavities, from a functional and anatomical perspective, is cardiac MRI. However, the most used one, in the daily clinical practice is the transthoracic echocardiography. The left atrial is a useful clinical index for the cardiac remodelling in hypertension and a useful clinical prognostic factor for the cardiovascular risk, while the anti-hypertension therapy with medicines which inhibit the axis renin-angiotensin-aldosterone and thiazide diuretics seems to act beneficially and to lead to the inversion of the left atrial’s remodelling."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο αριστερός κόλπος στην υπέρταση (επιδημιολογία-παθοφυσιολογία-εκτίμηση δομικών και λειτουργικών μεταβολών και κλινική έκβαση αυτών) (ανασκόπηση)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παρασκευοπούλου Δήμητρα","Paraskevopoulou Dimitra"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο αριστερός κόλπος είναι μία από τις τέσσερις κοιλότητες της καρδιάς. Είναι δυναμική κοιλότητα με μηχανική, ηλεκτρική και εκκριτική δράση. Η αύξηση του μεγέθους του είναι συχνό εύρημα στους υπερτασικούς ασθενείς και το μέγεθος της αύξησης σχετίζεται με τη διάρκεια της υπέρτασης και τα επίπεδα της συστολικής πίεσης καθώς και με μία σειρά άλλων δημογραφικών, κλινικών και υπερηχογραφικών συμμεταβλητών. Ο αριστερός κόλπος μέσω των τριών λειτουργιών του (λειτουργία αγωγού, αποθήκης και ενεργητικής αντλίας εξώθησης αίματος) διαμορφώνει την πλήρωση της αριστερής κοιλίας. Στους υπερτασικούς ασθενείς το μέγεθος του αριστερού κόλπου είναι αυξημένο και αυτό αποτελεί πρώιμο σημείο υπερτασικής καρδιοπάθειας. Η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας, που είναι κύρια εκδήλωση της υπερτασικής καρδιοπάθειας μέσα από μία αλληλουχία γεγονότων οδηγεί στην αύξηση του μεγέθους του αριστερού κόλπου που μπορεί να είναι αιτία εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής. Σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία του αριστερού κόλπου φαίνεται να παίζει η χρονίζουσα ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειο-τενσίνης αλδοστερόνης ενώ σε υπερτασικά άτομα ανευρίσκονται και υψηλά επίπεδα BNP. Ο αριστερός κόλπος μελετάται με μία σειρά από μη επεμβατικές και επεμβατικές μεθόδους ανάλογα το σκοπό και τη διαθεσιμότητα. Η μέθοδος εκλογής για τη μελέτη των καρδιακών κοιλοτήτων, από λειτουργικής και ανατομικής άποψης, είναι η μαγνητική τομογραφία καρδιάς. Ωστόσο η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος στη καθημερινή κλινική πράξη είναι το διαθωρακικό υπερηχογράφημα. Τέλος ο αριστερός κόλπος είναι ένας χρήσιμος κλινικός δείκτης για την καρδιακή αναδιαμόρφωση στην υπέρταση και χρήσιμος κλινικός προγνωστικός παράγοντας για τον καρδιαγγειακό κίνδυνο ενώ η αντιυπερτασική θεραπεία με φάρμακα που αναστέλλουν τον άξονα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και με θειαζιδικά διουρητικά φαίνεται να δρά ευεργετικά και να οδηγεί σε αναστροφή της αναδιαμόρφωσης του αριστερού κόλπου.","The left atrial is one of the four cavities of the heart. It is a dynamic part with mechanical electrical and secreting action. The enlargement of the left atrial is a common finding for hypertensive patients and the size of the enlargement is related to the duration of the hypertension and the levels of systolic pressure as well as to various demographic, clinical and echocardiographic covariates. The left atrial through its three functions (conduit function, reservoir function and pump function) forms the left ventricle filling. In hypertensive patients the size of left atrial is increased and this is an early sign of hypertensive cardiomyopathy. The enlargement of left ventricle, which is the main symptom of hypertensive cardiomyopathy, through a sequence of events drives to the enlargement of the left atrial which can be a cause of atrial fibrillation. A very important role in the pathophysiology of the left atrial seems to play the chronic activation of the renin-angiotensin-aldosterone system while in hypertensive patients high levels of BNP are found. The left atrial is studied by a couple of invasive and non-invasive methods depending on the goal and the availability. The method of choice for the study of the heart cavities, from a functional and anatomical perspective, is cardiac MRI. However, the most used one, in the daily clinical practice is the transthoracic echocardiography. The left atrial is a useful clinical index for the cardiac remodelling in hypertension and a useful clinical prognostic factor for the cardiovascular risk, while the anti-hypertension therapy with medicines which inhibit the axis renin-angiotensin-aldosterone and thiazide diuretics seems to act beneficially and to lead to the inversion of the left atrial’s remodelling."],"dc:identifier":["uoadl:2921373","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921373"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο αριστερός κόλπος στην υπέρταση (επιδημιολογία-παθοφυσιολογία-εκτίμηση δομικών και λειτουργικών μεταβολών και κλινική έκβαση αυτών) (ανασκόπηση)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z"}