{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921378"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921378","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υπέρταση και εκβάσεις σε ασθενείς μετά απο οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ανασκόπηση)","abstract":"Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (OEM) αποτελεί μια απο τις συχνότερες αιτίες αυξημένης θνησιμότητας και νοσηρότητας των ασθενών. Το ΟΕΜ προκαλείται απο απόφραξη μιας μεγάλης στεφανιαίας αρτηρίας λόγω αθηροσκληρωτικής νόσου. Η έγκαιρη επαναιμάτωση της αποφραγμένης στεφανιαίας αρτηρίας με πρωτογενή διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PPCI), μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (STEMI), είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία ώστε να περιοριστεί η έκταση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου και να διατηρηθεί η καρδιακή συσταλτικότητα. Μετά από ΟΕΜ η καρδιακή λειτουργία μειώνεται λόγω βλάβης του μυοκαρδίου και αλλαγών στο υγιές μη εμφραγματικό μυοκάρδιο, μια διαδικασία γνωστή ως καρδιακή αναδιαμόρφωση (Cardiac Remodeling). Αυτή η διεργασία χαρακτηρίζεται από υπερτροφία της καρδιάς, αλλαγή της γεωμετρίας των κοιλοτήτων της, μετατόπιση της έκφρασης της πρωτεΐνης των καρδιομυοκυττάρων σε εμβρυϊκό μοτίβο, ενεργειακό έλλειμμα και σχηματισμό ίνωσης (1). Παρά τις εξελίξεις στις σύγχρονες θεραπείες, η καρδιακή αναδιαμόρφωση εμφανίζεται σχεδόν στο 30% των ασθενών που έλαβαν PPCI και οδηγεί σε προοδευτική διάταση των κοιλοτήτων της καρδιάς και καρδιακή ανεπάρκεια (2). Η θνησιμότητα μετα το STEMI έχει μειωθεί με την θεραπεία άμεσης επαναιμάτωσης, αλλά παραμένει σημαντική (8-10% στο 1 έτος μετά το STEMI). Είναι ενδιαφέρον ότι η συχνότητα εμφάνισης συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με STEMI, μετά την εισαγωγή της θεραπείας επαναιμάτωσης έχει αυξηθεί (3). Ο επιπολασμός της υπέρτασης φέρεται να είναι 30%‐40% μεταξύ των ασθενών με εμφράγμα με αυξημένο ST διάστημα (STEMI) και αυξάνεται έως και 70% σε ασθενείς με έμφραγμα χωρίς αύξηση του ST διαστήματος (NSTEMI)(4). Αναλύσεις από τα ληξιαρχικά δεδομένα του εθνικού μητρώου στεφανιαίας νόσου της American Heart Association έδειξαν ότι από έναν πληθυσμό 100.889 ασθενών που είχαν διαγνωστεί με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, το 68% των ασθενών στην ομάδα 2002-2003 με NSTEMI είχαν ιστορικό υπέρτασης(5). Τα αντίστοιχα ποσοστά ασθενών με STEMI ήταν 62,2% και 52,1%, αντίστοιχα. Αυτή η διαφορά μπορεί να αποδοθεί στα ανόμοια χαρακτηριστικά μεταξύ των ασθενών με ΟΣΣ, με τους ασθενείς με NSTEMI να είναι μεγαλύτεροι και πιο ευαίσθητοι σε συννοσηρότητες όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και η νεφρική δυσλειτουργία(6). Η υπέρταση έχει συνεχή, σχετιζόμενο με την ηλικία κίνδυνο θνησιμότητας από ισχαιμική καρδιακή νόσο (7). Τουλάχιστον το 30% των ενηλίκων στις ανεπτυγμένες χώρες έχουν ιστορικό υπέρτασης (8-9), και η υπέρταση σχετίζεται ανεξάρτητα με την ανεπιθύμητη καρδιακή έκβαση μετά από ΟΕΜ (10-17). Ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος (STEMI) και ιστορικό υπέρτασης είναι μεγαλύτεροι και γενικά έχουν υψηλότερο βάρος παραγόντων κινδύνου (17-18). Το μέγεθος του εμφράγματος είναι βασικός καθοριστικός παράγοντας επιβίωσης μετά το ΟΕΜ, αλλά προηγούμενες μελέτες (17-18) δεν έχουν βρεί κάποια σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και του εμφραγματικού μεγέθους. Επομένως, οι μηχανισμοί που διέπουν τη σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και την έκβαση της υγείας μετά το ΟΕΜ παραμένουν ασαφείς.","abstract_html":"Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (OEM) αποτελεί μια απο τις συχνότερες αιτίες αυξημένης θνησιμότητας και νοσηρότητας των ασθενών. Το ΟΕΜ προκαλείται απο απόφραξη μιας μεγάλης στεφανιαίας αρτηρίας λόγω αθηροσκληρωτικής νόσου. Η έγκαιρη επαναιμάτωση της αποφραγμένης στεφανιαίας αρτηρίας με πρωτογενή διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PPCI), μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (STEMI), είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία ώστε να περιοριστεί η έκταση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου και να διατηρηθεί η καρδιακή συσταλτικότητα. Μετά από ΟΕΜ η καρδιακή λειτουργία μειώνεται λόγω βλάβης του μυοκαρδίου και αλλαγών στο υγιές μη εμφραγματικό μυοκάρδιο, μια διαδικασία γνωστή ως καρδιακή αναδιαμόρφωση (Cardiac Remodeling). Αυτή η διεργασία χαρακτηρίζεται από υπερτροφία της καρδιάς, αλλαγή της γεωμετρίας των κοιλοτήτων της, μετατόπιση της έκφρασης της πρωτεΐνης των καρδιομυοκυττάρων σε εμβρυϊκό μοτίβο, ενεργειακό έλλειμμα και σχηματισμό ίνωσης (1). Παρά τις εξελίξεις στις σύγχρονες θεραπείες, η καρδιακή αναδιαμόρφωση εμφανίζεται σχεδόν στο 30% των ασθενών που έλαβαν PPCI και οδηγεί σε προοδευτική διάταση των κοιλοτήτων της καρδιάς και καρδιακή ανεπάρκεια (2). Η θνησιμότητα μετα το STEMI έχει μειωθεί με την θεραπεία άμεσης επαναιμάτωσης, αλλά παραμένει σημαντική (8-10% στο 1 έτος μετά το STEMI). Είναι ενδιαφέρον ότι η συχνότητα εμφάνισης συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με STEMI, μετά την εισαγωγή της θεραπείας επαναιμάτωσης έχει αυξηθεί (3). Ο επιπολασμός της υπέρτασης φέρεται να είναι 30%‐40% μεταξύ των ασθενών με εμφράγμα με αυξημένο ST διάστημα (STEMI) και αυξάνεται έως και 70% σε ασθενείς με έμφραγμα χωρίς αύξηση του ST διαστήματος (NSTEMI)(4). Αναλύσεις από τα ληξιαρχικά δεδομένα του εθνικού μητρώου στεφανιαίας νόσου της American Heart Association έδειξαν ότι από έναν πληθυσμό 100.889 ασθενών που είχαν διαγνωστεί με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, το 68% των ασθενών στην ομάδα 2002-2003 με NSTEMI είχαν ιστορικό υπέρτασης(5). Τα αντίστοιχα ποσοστά ασθενών με STEMI ήταν 62,2% και 52,1%, αντίστοιχα. Αυτή η διαφορά μπορεί να αποδοθεί στα ανόμοια χαρακτηριστικά μεταξύ των ασθενών με ΟΣΣ, με τους ασθενείς με NSTEMI να είναι μεγαλύτεροι και πιο ευαίσθητοι σε συννοσηρότητες όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και η νεφρική δυσλειτουργία(6). Η υπέρταση έχει συνεχή, σχετιζόμενο με την ηλικία κίνδυνο θνησιμότητας από ισχαιμική καρδιακή νόσο (7). Τουλάχιστον το 30% των ενηλίκων στις ανεπτυγμένες χώρες έχουν ιστορικό υπέρτασης (8-9), και η υπέρταση σχετίζεται ανεξάρτητα με την ανεπιθύμητη καρδιακή έκβαση μετά από ΟΕΜ (10-17). Ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος (STEMI) και ιστορικό υπέρτασης είναι μεγαλύτεροι και γενικά έχουν υψηλότερο βάρος παραγόντων κινδύνου (17-18). Το μέγεθος του εμφράγματος είναι βασικός καθοριστικός παράγοντας επιβίωσης μετά το ΟΕΜ, αλλά προηγούμενες μελέτες (17-18) δεν έχουν βρεί κάποια σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και του εμφραγματικού μεγέθους. Επομένως, οι μηχανισμοί που διέπουν τη σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και την έκβαση της υγείας μετά το ΟΕΜ παραμένουν ασαφείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Τρίκας Γρηγόριος","Trikas Grigorios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921378"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921378","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921378","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921378","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921378","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τρίκας Γρηγόριος","Trikas Grigorios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921378","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921378"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (OEM) αποτελεί μια απο τις συχνότερες αιτίες αυξημένης θνησιμότητας και νοσηρότητας των ασθενών. Το ΟΕΜ προκαλείται απο απόφραξη μιας μεγάλης στεφανιαίας αρτηρίας λόγω αθηροσκληρωτικής νόσου. Η έγκαιρη επαναιμάτωση της αποφραγμένης στεφανιαίας αρτηρίας με πρωτογενή διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PPCI), μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (STEMI), είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία ώστε να περιοριστεί η έκταση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου και να διατηρηθεί η καρδιακή συσταλτικότητα. Μετά από ΟΕΜ η καρδιακή λειτουργία μειώνεται λόγω βλάβης του μυοκαρδίου και αλλαγών στο υγιές μη εμφραγματικό μυοκάρδιο, μια διαδικασία γνωστή ως καρδιακή αναδιαμόρφωση (Cardiac Remodeling). Αυτή η διεργασία χαρακτηρίζεται από υπερτροφία της καρδιάς, αλλαγή της γεωμετρίας των κοιλοτήτων της, μετατόπιση της έκφρασης της πρωτεΐνης των καρδιομυοκυττάρων σε εμβρυϊκό μοτίβο, ενεργειακό έλλειμμα και σχηματισμό ίνωσης (1). Παρά τις εξελίξεις στις σύγχρονες θεραπείες, η καρδιακή αναδιαμόρφωση εμφανίζεται σχεδόν στο 30% των ασθενών που έλαβαν PPCI και οδηγεί σε προοδευτική διάταση των κοιλοτήτων της καρδιάς και καρδιακή ανεπάρκεια (2). Η θνησιμότητα μετα το STEMI έχει μειωθεί με την θεραπεία άμεσης επαναιμάτωσης, αλλά παραμένει σημαντική (8-10% στο 1 έτος μετά το STEMI). Είναι ενδιαφέρον ότι η συχνότητα εμφάνισης συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με STEMI, μετά την εισαγωγή της θεραπείας επαναιμάτωσης έχει αυξηθεί (3). Ο επιπολασμός της υπέρτασης φέρεται να είναι 30%‐40% μεταξύ των ασθενών με εμφράγμα με αυξημένο ST διάστημα (STEMI) και αυξάνεται έως και 70% σε ασθενείς με έμφραγμα χωρίς αύξηση του ST διαστήματος (NSTEMI)(4). Αναλύσεις από τα ληξιαρχικά δεδομένα του εθνικού μητρώου στεφανιαίας νόσου της American Heart Association έδειξαν ότι από έναν πληθυσμό 100.889 ασθενών που είχαν διαγνωστεί με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, το 68% των ασθενών στην ομάδα 2002-2003 με NSTEMI είχαν ιστορικό υπέρτασης(5). Τα αντίστοιχα ποσοστά ασθενών με STEMI ήταν 62,2% και 52,1%, αντίστοιχα. Αυτή η διαφορά μπορεί να αποδοθεί στα ανόμοια χαρακτηριστικά μεταξύ των ασθενών με ΟΣΣ, με τους ασθενείς με NSTEMI να είναι μεγαλύτεροι και πιο ευαίσθητοι σε συννοσηρότητες όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και η νεφρική δυσλειτουργία(6). Η υπέρταση έχει συνεχή, σχετιζόμενο με την ηλικία κίνδυνο θνησιμότητας από ισχαιμική καρδιακή νόσο (7). Τουλάχιστον το 30% των ενηλίκων στις ανεπτυγμένες χώρες έχουν ιστορικό υπέρτασης (8-9), και η υπέρταση σχετίζεται ανεξάρτητα με την ανεπιθύμητη καρδιακή έκβαση μετά από ΟΕΜ (10-17). Ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος (STEMI) και ιστορικό υπέρτασης είναι μεγαλύτεροι και γενικά έχουν υψηλότερο βάρος παραγόντων κινδύνου (17-18). Το μέγεθος του εμφράγματος είναι βασικός καθοριστικός παράγοντας επιβίωσης μετά το ΟΕΜ, αλλά προηγούμενες μελέτες (17-18) δεν έχουν βρεί κάποια σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και του εμφραγματικού μεγέθους. Επομένως, οι μηχανισμοί που διέπουν τη σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και την έκβαση της υγείας μετά το ΟΕΜ παραμένουν ασαφείς.","Acute myocardial infarction (AMI) is one of the most common causes of increased mortality and morbidity of patients. AMI is caused by obstruction of a large coronary artery due to atherosclerotic disease. Early reperfusion of the occluded coronary artery with primary percutaneous coronary intervention (PPCI), after acute myocardial infarction (STEMI), is the most effective treatment to reduce the extent of myocardial ischemia and maintain cardiac contractility. After AMI, cardiac function decreases due to myocardial damage and changes in a healthy non-ischemic myocardium, a process known as cardiac remodeling. This process is characterized by hypertrophy of the heart, change in the geometry of the heart cavities, displacement of cardiomyocyte protein expression in embryonic motif, energy deficit and fibrosis formation (1). Despite advances in modern therapies, cardiac remodeling occurs in almost 30% of patients receiving PPCI and leads to progressive dilatation of the heart cavities and heart failure (2). Mortality after STEMI has been reduced with immediate reperfusion therapy, but remains significant (8-10% at 1 year after STEMI). Its interesting that the incidence of congestive heart failure in patients with STEMI after the introduction of reperfusion therapy has increased (3). The prevalence of hypertension is reported to be 30% ‐40% among patients with myocardial infarction with increased ST interval (STEMI) and increases up to 70% in patients with myocardial infarction without increased ST interval (NSTEMI) (4). Analyzes from the American Heart Association National Coronary Artery Record showed that out of a population of 100,889 patients diagnosed with acute myocardial infarction, 68% of patients in the 2002-2003 NSTEMI group had a history of hypertension (5). The corresponding rates of patients with STEMI were 62.2% and 52.1%, respectively. This difference can be attributed to dissimilar characteristics between patients with ACS, with patients with NSTEMI being older and more susceptible to comorbidities such as diabetes mellitus and renal impairment (6). Hypertension has a persistent, age-related risk of mortality from ischemic heart disease (7). At least 30% of adults in developed countries have a history of hypertension (8-9), and hypertension is independently associated with adverse cardiac outcome after AMI (10-17). Patients with acute myocardial infarction with ST-segment elevation (STEMI) and a history of hypertension are older and generally have a higher risk factor (17-18). Infarct size is a key determinant of survival after AMI, but previous studies (17-18) have not found a relationship between hypertension levels and infarct size. Therefore, the mechanisms governing the relationship between hypertension levels and post-MI health outcomes remain unclear."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υπέρταση και εκβάσεις σε ασθενείς μετά απο οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ανασκόπηση)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τρίκας Γρηγόριος","Trikas Grigorios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (OEM) αποτελεί μια απο τις συχνότερες αιτίες αυξημένης θνησιμότητας και νοσηρότητας των ασθενών. Το ΟΕΜ προκαλείται απο απόφραξη μιας μεγάλης στεφανιαίας αρτηρίας λόγω αθηροσκληρωτικής νόσου. Η έγκαιρη επαναιμάτωση της αποφραγμένης στεφανιαίας αρτηρίας με πρωτογενή διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PPCI), μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (STEMI), είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία ώστε να περιοριστεί η έκταση της ισχαιμίας του μυοκαρδίου και να διατηρηθεί η καρδιακή συσταλτικότητα. Μετά από ΟΕΜ η καρδιακή λειτουργία μειώνεται λόγω βλάβης του μυοκαρδίου και αλλαγών στο υγιές μη εμφραγματικό μυοκάρδιο, μια διαδικασία γνωστή ως καρδιακή αναδιαμόρφωση (Cardiac Remodeling). Αυτή η διεργασία χαρακτηρίζεται από υπερτροφία της καρδιάς, αλλαγή της γεωμετρίας των κοιλοτήτων της, μετατόπιση της έκφρασης της πρωτεΐνης των καρδιομυοκυττάρων σε εμβρυϊκό μοτίβο, ενεργειακό έλλειμμα και σχηματισμό ίνωσης (1). Παρά τις εξελίξεις στις σύγχρονες θεραπείες, η καρδιακή αναδιαμόρφωση εμφανίζεται σχεδόν στο 30% των ασθενών που έλαβαν PPCI και οδηγεί σε προοδευτική διάταση των κοιλοτήτων της καρδιάς και καρδιακή ανεπάρκεια (2). Η θνησιμότητα μετα το STEMI έχει μειωθεί με την θεραπεία άμεσης επαναιμάτωσης, αλλά παραμένει σημαντική (8-10% στο 1 έτος μετά το STEMI). Είναι ενδιαφέρον ότι η συχνότητα εμφάνισης συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με STEMI, μετά την εισαγωγή της θεραπείας επαναιμάτωσης έχει αυξηθεί (3). Ο επιπολασμός της υπέρτασης φέρεται να είναι 30%‐40% μεταξύ των ασθενών με εμφράγμα με αυξημένο ST διάστημα (STEMI) και αυξάνεται έως και 70% σε ασθενείς με έμφραγμα χωρίς αύξηση του ST διαστήματος (NSTEMI)(4). Αναλύσεις από τα ληξιαρχικά δεδομένα του εθνικού μητρώου στεφανιαίας νόσου της American Heart Association έδειξαν ότι από έναν πληθυσμό 100.889 ασθενών που είχαν διαγνωστεί με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, το 68% των ασθενών στην ομάδα 2002-2003 με NSTEMI είχαν ιστορικό υπέρτασης(5). Τα αντίστοιχα ποσοστά ασθενών με STEMI ήταν 62,2% και 52,1%, αντίστοιχα. Αυτή η διαφορά μπορεί να αποδοθεί στα ανόμοια χαρακτηριστικά μεταξύ των ασθενών με ΟΣΣ, με τους ασθενείς με NSTEMI να είναι μεγαλύτεροι και πιο ευαίσθητοι σε συννοσηρότητες όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και η νεφρική δυσλειτουργία(6). Η υπέρταση έχει συνεχή, σχετιζόμενο με την ηλικία κίνδυνο θνησιμότητας από ισχαιμική καρδιακή νόσο (7). Τουλάχιστον το 30% των ενηλίκων στις ανεπτυγμένες χώρες έχουν ιστορικό υπέρτασης (8-9), και η υπέρταση σχετίζεται ανεξάρτητα με την ανεπιθύμητη καρδιακή έκβαση μετά από ΟΕΜ (10-17). Ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος (STEMI) και ιστορικό υπέρτασης είναι μεγαλύτεροι και γενικά έχουν υψηλότερο βάρος παραγόντων κινδύνου (17-18). Το μέγεθος του εμφράγματος είναι βασικός καθοριστικός παράγοντας επιβίωσης μετά το ΟΕΜ, αλλά προηγούμενες μελέτες (17-18) δεν έχουν βρεί κάποια σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και του εμφραγματικού μεγέθους. Επομένως, οι μηχανισμοί που διέπουν τη σχέση μεταξύ των επιπέδων υπέρτασης και την έκβαση της υγείας μετά το ΟΕΜ παραμένουν ασαφείς.","Acute myocardial infarction (AMI) is one of the most common causes of increased mortality and morbidity of patients. AMI is caused by obstruction of a large coronary artery due to atherosclerotic disease. Early reperfusion of the occluded coronary artery with primary percutaneous coronary intervention (PPCI), after acute myocardial infarction (STEMI), is the most effective treatment to reduce the extent of myocardial ischemia and maintain cardiac contractility. After AMI, cardiac function decreases due to myocardial damage and changes in a healthy non-ischemic myocardium, a process known as cardiac remodeling. This process is characterized by hypertrophy of the heart, change in the geometry of the heart cavities, displacement of cardiomyocyte protein expression in embryonic motif, energy deficit and fibrosis formation (1). Despite advances in modern therapies, cardiac remodeling occurs in almost 30% of patients receiving PPCI and leads to progressive dilatation of the heart cavities and heart failure (2). Mortality after STEMI has been reduced with immediate reperfusion therapy, but remains significant (8-10% at 1 year after STEMI). Its interesting that the incidence of congestive heart failure in patients with STEMI after the introduction of reperfusion therapy has increased (3). The prevalence of hypertension is reported to be 30% ‐40% among patients with myocardial infarction with increased ST interval (STEMI) and increases up to 70% in patients with myocardial infarction without increased ST interval (NSTEMI) (4). Analyzes from the American Heart Association National Coronary Artery Record showed that out of a population of 100,889 patients diagnosed with acute myocardial infarction, 68% of patients in the 2002-2003 NSTEMI group had a history of hypertension (5). The corresponding rates of patients with STEMI were 62.2% and 52.1%, respectively. This difference can be attributed to dissimilar characteristics between patients with ACS, with patients with NSTEMI being older and more susceptible to comorbidities such as diabetes mellitus and renal impairment (6). Hypertension has a persistent, age-related risk of mortality from ischemic heart disease (7). At least 30% of adults in developed countries have a history of hypertension (8-9), and hypertension is independently associated with adverse cardiac outcome after AMI (10-17). Patients with acute myocardial infarction with ST-segment elevation (STEMI) and a history of hypertension are older and generally have a higher risk factor (17-18). Infarct size is a key determinant of survival after AMI, but previous studies (17-18) have not found a relationship between hypertension levels and infarct size. Therefore, the mechanisms governing the relationship between hypertension levels and post-MI health outcomes remain unclear."],"dc:identifier":["uoadl:2921378","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921378"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Υπέρταση και εκβάσεις σε ασθενείς μετά απο οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ανασκόπηση)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z"}