{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921407"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921407","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εγκεφαλικά ανευρύσματα στους υπερτασικούς ασθενείς (επιδημιολογία, διάγνωση, αντιμετώπιση, στόχοι ρύθμισης της ΑΠ- επίτευξη αυτών): ανασκόπηση","abstract":"Γενικά: Τα σακκοειδή ανευρύσματα είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες υπαραχνοειδείς αιμορραγίες. Ανάμεσα στους παράγοντες κινδύνου για σχηματισμό ενδοκράνιων ανευρυσμάτων (E.A.) συμπεριλαμβάνονται: γενετικοί (σποραδικοί, οικογενείς, στα πλαίσια γενετικών συνδρόμων), η έλλειψη οιστρογόνων, η στένωση του ισθμού της αορτής, το κάπνισμα, το αλκοόλ. Συχνά συμπεριλαμβάνεται και η συστηματική αρτηριακή υπέρταση, με πολύ αμφιλεγόμενα δεδομένα. Παράγοντες κινδύνου για ρήξη αφορούν κυρίως το ίδιο το ανεύρυσμα, όπως η θέση, το μέγεθος και η αύξηση αυτού. Η διάγνωση ενός Ε.Α. συνήθως διαλάθει, καθώς τα περισσότερα είναι ασυμπτωματικά, ενώ σπανίως μπορεί να γίνουν συμπτωματικά προτού υποστούν ρήξη. Επομένως, συνήθως ανευρίσκονται είτε τυχαία, είτε όταν ένας ασθενής παρουσιάζεται με υπαραχνοειδή αιμορραγία. Η Μαγνητική Αγγειογραφία και η αξονική αγγειογραφία είναι ικανές να ανιχνεύσουν ανευρύσματα 5mm ή μεγαλύτερα. Η αντιμετώπιση των Ε.Α. μπορεί να γίνει μέσω χειρουργικών τεχνικών, όπως ο μικροχειρουργικός αποκλεισμός του ανευρύσματος με αγκτήρα (clip), μέσω ενδαγγειακής προσέγγισης, όπως η ενδαγγειακή τοποθέτηση σπειραμάτων (coiling) και η εκτροπή της ροής αίματος, αλλά και μέσω μικτών τεχνικών, όπως η παράκαμψη και απολίνωση της ενδοκράνιας αρτηρίας. Σκοπός: Ποια τα νεότερα και εγκυρότερα επιδημιολογικά, διαγνωστικά και θεραπευτικά δεδομένα, αναφορικά με τα Ε.Α. στους υπερτασικούς ασθενείς. Πηγές δεδομένων: Τα επιλέξιμα άρθρα αναζητήθηκαν στις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google scholar μέχρι το έτος 1962. Η στρατηγική αναζήτησης συμπεριέλαβε ενδεικτικά τις παρακάτω λέξεις κλειδιά: (((cerebral) OR (intracranial)) AND (aneurysms)) AND (hypertension). Η αναζήτηση επεκτάθηκε και στις βιβλιογραφικές αναφορές των συνεκτικών δημοσιεύσεων. Κριτήρια επιλεξιμότητας: Το άρθρο να είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, να υπάρχει δομημένη περίληψη (abstract), να αναφέρεται σε μελέτες ασθενών μαρτύρων ή σε μελέτες κοορτής ή «RCTs» ή να αποτελεί συστηματική ανασκόπηση ή μεταανάλυση, να μην είναι «case report» ή «case series». Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Οι μέχρι τώρα μελέτες αποτυγχάνουν να ταυτοποιήσουν με ισχυρή στατιστική σημαντικότητα τη συστηματική αρτηριακή υπέρταση ως ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για σχηματισμό Ε.Α., λόγω ποικίλων στατιστικών αδυναμιών στο σχεδιασμό των μελετών αυτών. Ισχυρές ενδείξεις υπάρχουν ότι η ΑΥ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ρήξη των Ε.Α. Όσον αφορά τη θεραπεία των ραγέντων Ε.Α., οι ασθενείς πρέπει να εκτιμώνται και από ειδικό ενδαγγειακής αντιμετώπισης ώστε να αποφασιστεί εάν ο εμβολισμός (που είναι η μέθοδος πρώτης επιλογής) είναι δυνατό να εφαρμοστεί σε αυτούς. Όσον αφορά τα μη ραγέντα Ε.Α., η θεραπευτική προσέγγιση θα πρέπει να εξατομικεύεται με βάση συννοσηρότητες, την υπάρχουσα ιατρική- νευρολογική κατάσταση, την ηλικία, το μέγεθος του ανευρύσματος, τη θέση του ανευρύσματος, τη φυσική ιστορία του ανευρύσματος, τους κινδύνους της παρέμβασης, τις προτιμήσεις του ασθενή. Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με τους στόχους αρτ.υπέρτασης ή ενδεχόμενης ειδικότερης φαρμακευτικής προσέγγισης. Ενδεχομένως να υπάρξει όφελος από αναστολείς του άξονα και από την τήρηση έναρξης και στόχων αρτ.υπέρτασης όπως στο γενικό πληθυσμό. Αυστηρότερη ρύθμιση σε αίτια δευτεροπαθούς υπέρτασης.","abstract_html":"Γενικά: Τα σακκοειδή ανευρύσματα είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες υπαραχνοειδείς αιμορραγίες. Ανάμεσα στους παράγοντες κινδύνου για σχηματισμό ενδοκράνιων ανευρυσμάτων (E.A.) συμπεριλαμβάνονται: γενετικοί (σποραδικοί, οικογενείς, στα πλαίσια γενετικών συνδρόμων), η έλλειψη οιστρογόνων, η στένωση του ισθμού της αορτής, το κάπνισμα, το αλκοόλ. Συχνά συμπεριλαμβάνεται και η συστηματική αρτηριακή υπέρταση, με πολύ αμφιλεγόμενα δεδομένα. Παράγοντες κινδύνου για ρήξη αφορούν κυρίως το ίδιο το ανεύρυσμα, όπως η θέση, το μέγεθος και η αύξηση αυτού. Η διάγνωση ενός Ε.Α. συνήθως διαλάθει, καθώς τα περισσότερα είναι ασυμπτωματικά, ενώ σπανίως μπορεί να γίνουν συμπτωματικά προτού υποστούν ρήξη. Επομένως, συνήθως ανευρίσκονται είτε τυχαία, είτε όταν ένας ασθενής παρουσιάζεται με υπαραχνοειδή αιμορραγία. Η Μαγνητική Αγγειογραφία και η αξονική αγγειογραφία είναι ικανές να ανιχνεύσουν ανευρύσματα 5mm ή μεγαλύτερα. Η αντιμετώπιση των Ε.Α. μπορεί να γίνει μέσω χειρουργικών τεχνικών, όπως ο μικροχειρουργικός αποκλεισμός του ανευρύσματος με αγκτήρα (clip), μέσω ενδαγγειακής προσέγγισης, όπως η ενδαγγειακή τοποθέτηση σπειραμάτων (coiling) και η εκτροπή της ροής αίματος, αλλά και μέσω μικτών τεχνικών, όπως η παράκαμψη και απολίνωση της ενδοκράνιας αρτηρίας. Σκοπός: Ποια τα νεότερα και εγκυρότερα επιδημιολογικά, διαγνωστικά και θεραπευτικά δεδομένα, αναφορικά με τα Ε.Α. στους υπερτασικούς ασθενείς. Πηγές δεδομένων: Τα επιλέξιμα άρθρα αναζητήθηκαν στις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google scholar μέχρι το έτος 1962. Η στρατηγική αναζήτησης συμπεριέλαβε ενδεικτικά τις παρακάτω λέξεις κλειδιά: (((cerebral) OR (intracranial)) AND (aneurysms)) AND (hypertension). Η αναζήτηση επεκτάθηκε και στις βιβλιογραφικές αναφορές των συνεκτικών δημοσιεύσεων. Κριτήρια επιλεξιμότητας: Το άρθρο να είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, να υπάρχει δομημένη περίληψη (abstract), να αναφέρεται σε μελέτες ασθενών μαρτύρων ή σε μελέτες κοορτής ή «RCTs» ή να αποτελεί συστηματική ανασκόπηση ή μεταανάλυση, να μην είναι «case report» ή «case series». Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Οι μέχρι τώρα μελέτες αποτυγχάνουν να ταυτοποιήσουν με ισχυρή στατιστική σημαντικότητα τη συστηματική αρτηριακή υπέρταση ως ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για σχηματισμό Ε.Α., λόγω ποικίλων στατιστικών αδυναμιών στο σχεδιασμό των μελετών αυτών. Ισχυρές ενδείξεις υπάρχουν ότι η ΑΥ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ρήξη των Ε.Α. Όσον αφορά τη θεραπεία των ραγέντων Ε.Α., οι ασθενείς πρέπει να εκτιμώνται και από ειδικό ενδαγγειακής αντιμετώπισης ώστε να αποφασιστεί εάν ο εμβολισμός (που είναι η μέθοδος πρώτης επιλογής) είναι δυνατό να εφαρμοστεί σε αυτούς. Όσον αφορά τα μη ραγέντα Ε.Α., η θεραπευτική προσέγγιση θα πρέπει να εξατομικεύεται με βάση συννοσηρότητες, την υπάρχουσα ιατρική- νευρολογική κατάσταση, την ηλικία, το μέγεθος του ανευρύσματος, τη θέση του ανευρύσματος, τη φυσική ιστορία του ανευρύσματος, τους κινδύνους της παρέμβασης, τις προτιμήσεις του ασθενή. Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με τους στόχους αρτ.υπέρτασης ή ενδεχόμενης ειδικότερης φαρμακευτικής προσέγγισης. Ενδεχομένως να υπάρξει όφελος από αναστολείς του άξονα και από την τήρηση έναρξης και στόχων αρτ.υπέρτασης όπως στο γενικό πληθυσμό. Αυστηρότερη ρύθμιση σε αίτια δευτεροπαθούς υπέρτασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημητριάδη Μαργαρίτα","Dimitriadi Margarita"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921407"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921407","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921407","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921407","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921407","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημητριάδη Μαργαρίτα","Dimitriadi Margarita"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921407","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921407"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Γενικά: Τα σακκοειδή ανευρύσματα είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες υπαραχνοειδείς αιμορραγίες. Ανάμεσα στους παράγοντες κινδύνου για σχηματισμό ενδοκράνιων ανευρυσμάτων (E.A.) συμπεριλαμβάνονται: γενετικοί (σποραδικοί, οικογενείς, στα πλαίσια γενετικών συνδρόμων), η έλλειψη οιστρογόνων, η στένωση του ισθμού της αορτής, το κάπνισμα, το αλκοόλ. Συχνά συμπεριλαμβάνεται και η συστηματική αρτηριακή υπέρταση, με πολύ αμφιλεγόμενα δεδομένα. Παράγοντες κινδύνου για ρήξη αφορούν κυρίως το ίδιο το ανεύρυσμα, όπως η θέση, το μέγεθος και η αύξηση αυτού. Η διάγνωση ενός Ε.Α. συνήθως διαλάθει, καθώς τα περισσότερα είναι ασυμπτωματικά, ενώ σπανίως μπορεί να γίνουν συμπτωματικά προτού υποστούν ρήξη. Επομένως, συνήθως ανευρίσκονται είτε τυχαία, είτε όταν ένας ασθενής παρουσιάζεται με υπαραχνοειδή αιμορραγία. Η Μαγνητική Αγγειογραφία και η αξονική αγγειογραφία είναι ικανές να ανιχνεύσουν ανευρύσματα 5mm ή μεγαλύτερα. Η αντιμετώπιση των Ε.Α. μπορεί να γίνει μέσω χειρουργικών τεχνικών, όπως ο μικροχειρουργικός αποκλεισμός του ανευρύσματος με αγκτήρα (clip), μέσω ενδαγγειακής προσέγγισης, όπως η ενδαγγειακή τοποθέτηση σπειραμάτων (coiling) και η εκτροπή της ροής αίματος, αλλά και μέσω μικτών τεχνικών, όπως η παράκαμψη και απολίνωση της ενδοκράνιας αρτηρίας. Σκοπός: Ποια τα νεότερα και εγκυρότερα επιδημιολογικά, διαγνωστικά και θεραπευτικά δεδομένα, αναφορικά με τα Ε.Α. στους υπερτασικούς ασθενείς. Πηγές δεδομένων: Τα επιλέξιμα άρθρα αναζητήθηκαν στις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google scholar μέχρι το έτος 1962. Η στρατηγική αναζήτησης συμπεριέλαβε ενδεικτικά τις παρακάτω λέξεις κλειδιά: (((cerebral) OR (intracranial)) AND (aneurysms)) AND (hypertension). Η αναζήτηση επεκτάθηκε και στις βιβλιογραφικές αναφορές των συνεκτικών δημοσιεύσεων. Κριτήρια επιλεξιμότητας: Το άρθρο να είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, να υπάρχει δομημένη περίληψη (abstract), να αναφέρεται σε μελέτες ασθενών μαρτύρων ή σε μελέτες κοορτής ή «RCTs» ή να αποτελεί συστηματική ανασκόπηση ή μεταανάλυση, να μην είναι «case report» ή «case series». Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Οι μέχρι τώρα μελέτες αποτυγχάνουν να ταυτοποιήσουν με ισχυρή στατιστική σημαντικότητα τη συστηματική αρτηριακή υπέρταση ως ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για σχηματισμό Ε.Α., λόγω ποικίλων στατιστικών αδυναμιών στο σχεδιασμό των μελετών αυτών. Ισχυρές ενδείξεις υπάρχουν ότι η ΑΥ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ρήξη των Ε.Α. Όσον αφορά τη θεραπεία των ραγέντων Ε.Α., οι ασθενείς πρέπει να εκτιμώνται και από ειδικό ενδαγγειακής αντιμετώπισης ώστε να αποφασιστεί εάν ο εμβολισμός (που είναι η μέθοδος πρώτης επιλογής) είναι δυνατό να εφαρμοστεί σε αυτούς. Όσον αφορά τα μη ραγέντα Ε.Α., η θεραπευτική προσέγγιση θα πρέπει να εξατομικεύεται με βάση συννοσηρότητες, την υπάρχουσα ιατρική- νευρολογική κατάσταση, την ηλικία, το μέγεθος του ανευρύσματος, τη θέση του ανευρύσματος, τη φυσική ιστορία του ανευρύσματος, τους κινδύνους της παρέμβασης, τις προτιμήσεις του ασθενή. Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με τους στόχους αρτ.υπέρτασης ή ενδεχόμενης ειδικότερης φαρμακευτικής προσέγγισης. Ενδεχομένως να υπάρξει όφελος από αναστολείς του άξονα και από την τήρηση έναρξης και στόχων αρτ.υπέρτασης όπως στο γενικό πληθυσμό. Αυστηρότερη ρύθμιση σε αίτια δευτεροπαθούς υπέρτασης.","Backround: Saccular aneurysms are responsible for most subarachnoid hemorrhages. The risk factors for intracranial aneurysm formation include: genetic factors (sporadic, familiar, specific genetic syndromes), estrogen deficiency, coartation of the aorta, smoking, alcohol. Arterial hypertension is often included as a risk factor of cerebral aneurysm formation, with controversial data. Risk factors for intracranial aneurysms’ rupture are mostly related to the aneurysm itself, like its site, size and growth. Diagnosis of the presence of a cerebral aneurysm usually evades, since most intracranial aneurysms are asymptomatic, while they, rarely, can become symptomatic before rupture. Hence, they are usually detected either incidentally, or when a patient presents with subarachnoid hemorrhage (SAH). Magnetic Resonance Angiography and Computed Tomography Angiography are able to detect aneurysms of 5mm or larger. Management of cerebral aneurysms includes surgical interventions (like surgical clipping), intravascular procedures (like endovascular coiling and flow diversion) and assorted techniques (like bypassing and coiling of the intracranial artery). Objective: Which are the latest and more valid epidemiological, diagnostic and therapeutic data related to cerebral aneurysms of hypertensive patients. Data source: Eligible articles were identified by a search of PubMed and Google scholar bibliographical database for the period up to the year 1962. The search strategy included indicatively the following keywords: (((cerebral) OR (intracranial)) AND (aneurysms)) AND (hypertension). The search was expanded to the bibliographic references of the relative publications. Eligibility criteria: Article written in English with presence of abstract. They are included case control studies or cohort studies or RCTs or systematic reviews or metanalysis. They are not included case reports or case series. Results-Conclusions: The studies up to this point, fail to identify (with powerful statistical significance) the systematic arterial hypertension as an independent risk factor for the formation of a cerebral aneurysm, because of a number of statistical weaknesses at their study design. There are powerful statistical evidence that the Arterial Hypertension is a risk factor for rupture of cerebral aneurysms. For the treatment of ruptured cerebral aneurysms, the patient should be evaluated by both a neurosurgeon and an expert in endovascular approach in order to be decided if the endovascular coiling (which is the method of choice) is applicable. The therapeutic approach of unruptured cerebral aneurysms should be personalized considering comorbidities, the current medical-neurological status, age, aneurysm size and site, natural history of the aneurysm, the risk of intervention and patient preferences. There are no data regarding blood pressure goals or special pharmaceutical approach. Possibly, there can be of benefit the use of Renin Angiotensin Aldosterone Inhibitors and the respect of treatment thresholds and goals of Systemic Hypertension as in general population. More strict control in cases of common causes of secondary hypertension and cerebral aneurysms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εγκεφαλικά ανευρύσματα στους υπερτασικούς ασθενείς (επιδημιολογία, διάγνωση, αντιμετώπιση, στόχοι ρύθμισης της ΑΠ- επίτευξη αυτών): ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημητριάδη Μαργαρίτα","Dimitriadi Margarita"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Γενικά: Τα σακκοειδή ανευρύσματα είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες υπαραχνοειδείς αιμορραγίες. Ανάμεσα στους παράγοντες κινδύνου για σχηματισμό ενδοκράνιων ανευρυσμάτων (E.A.) συμπεριλαμβάνονται: γενετικοί (σποραδικοί, οικογενείς, στα πλαίσια γενετικών συνδρόμων), η έλλειψη οιστρογόνων, η στένωση του ισθμού της αορτής, το κάπνισμα, το αλκοόλ. Συχνά συμπεριλαμβάνεται και η συστηματική αρτηριακή υπέρταση, με πολύ αμφιλεγόμενα δεδομένα. Παράγοντες κινδύνου για ρήξη αφορούν κυρίως το ίδιο το ανεύρυσμα, όπως η θέση, το μέγεθος και η αύξηση αυτού. Η διάγνωση ενός Ε.Α. συνήθως διαλάθει, καθώς τα περισσότερα είναι ασυμπτωματικά, ενώ σπανίως μπορεί να γίνουν συμπτωματικά προτού υποστούν ρήξη. Επομένως, συνήθως ανευρίσκονται είτε τυχαία, είτε όταν ένας ασθενής παρουσιάζεται με υπαραχνοειδή αιμορραγία. Η Μαγνητική Αγγειογραφία και η αξονική αγγειογραφία είναι ικανές να ανιχνεύσουν ανευρύσματα 5mm ή μεγαλύτερα. Η αντιμετώπιση των Ε.Α. μπορεί να γίνει μέσω χειρουργικών τεχνικών, όπως ο μικροχειρουργικός αποκλεισμός του ανευρύσματος με αγκτήρα (clip), μέσω ενδαγγειακής προσέγγισης, όπως η ενδαγγειακή τοποθέτηση σπειραμάτων (coiling) και η εκτροπή της ροής αίματος, αλλά και μέσω μικτών τεχνικών, όπως η παράκαμψη και απολίνωση της ενδοκράνιας αρτηρίας. Σκοπός: Ποια τα νεότερα και εγκυρότερα επιδημιολογικά, διαγνωστικά και θεραπευτικά δεδομένα, αναφορικά με τα Ε.Α. στους υπερτασικούς ασθενείς. Πηγές δεδομένων: Τα επιλέξιμα άρθρα αναζητήθηκαν στις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google scholar μέχρι το έτος 1962. Η στρατηγική αναζήτησης συμπεριέλαβε ενδεικτικά τις παρακάτω λέξεις κλειδιά: (((cerebral) OR (intracranial)) AND (aneurysms)) AND (hypertension). Η αναζήτηση επεκτάθηκε και στις βιβλιογραφικές αναφορές των συνεκτικών δημοσιεύσεων. Κριτήρια επιλεξιμότητας: Το άρθρο να είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, να υπάρχει δομημένη περίληψη (abstract), να αναφέρεται σε μελέτες ασθενών μαρτύρων ή σε μελέτες κοορτής ή «RCTs» ή να αποτελεί συστηματική ανασκόπηση ή μεταανάλυση, να μην είναι «case report» ή «case series». Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Οι μέχρι τώρα μελέτες αποτυγχάνουν να ταυτοποιήσουν με ισχυρή στατιστική σημαντικότητα τη συστηματική αρτηριακή υπέρταση ως ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για σχηματισμό Ε.Α., λόγω ποικίλων στατιστικών αδυναμιών στο σχεδιασμό των μελετών αυτών. Ισχυρές ενδείξεις υπάρχουν ότι η ΑΥ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ρήξη των Ε.Α. Όσον αφορά τη θεραπεία των ραγέντων Ε.Α., οι ασθενείς πρέπει να εκτιμώνται και από ειδικό ενδαγγειακής αντιμετώπισης ώστε να αποφασιστεί εάν ο εμβολισμός (που είναι η μέθοδος πρώτης επιλογής) είναι δυνατό να εφαρμοστεί σε αυτούς. Όσον αφορά τα μη ραγέντα Ε.Α., η θεραπευτική προσέγγιση θα πρέπει να εξατομικεύεται με βάση συννοσηρότητες, την υπάρχουσα ιατρική- νευρολογική κατάσταση, την ηλικία, το μέγεθος του ανευρύσματος, τη θέση του ανευρύσματος, τη φυσική ιστορία του ανευρύσματος, τους κινδύνους της παρέμβασης, τις προτιμήσεις του ασθενή. Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με τους στόχους αρτ.υπέρτασης ή ενδεχόμενης ειδικότερης φαρμακευτικής προσέγγισης. Ενδεχομένως να υπάρξει όφελος από αναστολείς του άξονα και από την τήρηση έναρξης και στόχων αρτ.υπέρτασης όπως στο γενικό πληθυσμό. Αυστηρότερη ρύθμιση σε αίτια δευτεροπαθούς υπέρτασης.","Backround: Saccular aneurysms are responsible for most subarachnoid hemorrhages. The risk factors for intracranial aneurysm formation include: genetic factors (sporadic, familiar, specific genetic syndromes), estrogen deficiency, coartation of the aorta, smoking, alcohol. Arterial hypertension is often included as a risk factor of cerebral aneurysm formation, with controversial data. Risk factors for intracranial aneurysms’ rupture are mostly related to the aneurysm itself, like its site, size and growth. Diagnosis of the presence of a cerebral aneurysm usually evades, since most intracranial aneurysms are asymptomatic, while they, rarely, can become symptomatic before rupture. Hence, they are usually detected either incidentally, or when a patient presents with subarachnoid hemorrhage (SAH). Magnetic Resonance Angiography and Computed Tomography Angiography are able to detect aneurysms of 5mm or larger. Management of cerebral aneurysms includes surgical interventions (like surgical clipping), intravascular procedures (like endovascular coiling and flow diversion) and assorted techniques (like bypassing and coiling of the intracranial artery). Objective: Which are the latest and more valid epidemiological, diagnostic and therapeutic data related to cerebral aneurysms of hypertensive patients. Data source: Eligible articles were identified by a search of PubMed and Google scholar bibliographical database for the period up to the year 1962. The search strategy included indicatively the following keywords: (((cerebral) OR (intracranial)) AND (aneurysms)) AND (hypertension). The search was expanded to the bibliographic references of the relative publications. Eligibility criteria: Article written in English with presence of abstract. They are included case control studies or cohort studies or RCTs or systematic reviews or metanalysis. They are not included case reports or case series. Results-Conclusions: The studies up to this point, fail to identify (with powerful statistical significance) the systematic arterial hypertension as an independent risk factor for the formation of a cerebral aneurysm, because of a number of statistical weaknesses at their study design. There are powerful statistical evidence that the Arterial Hypertension is a risk factor for rupture of cerebral aneurysms. For the treatment of ruptured cerebral aneurysms, the patient should be evaluated by both a neurosurgeon and an expert in endovascular approach in order to be decided if the endovascular coiling (which is the method of choice) is applicable. The therapeutic approach of unruptured cerebral aneurysms should be personalized considering comorbidities, the current medical-neurological status, age, aneurysm size and site, natural history of the aneurysm, the risk of intervention and patient preferences. There are no data regarding blood pressure goals or special pharmaceutical approach. Possibly, there can be of benefit the use of Renin Angiotensin Aldosterone Inhibitors and the respect of treatment thresholds and goals of Systemic Hypertension as in general population. More strict control in cases of common causes of secondary hypertension and cerebral aneurysms."],"dc:identifier":["uoadl:2921407","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921407"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εγκεφαλικά ανευρύσματα στους υπερτασικούς ασθενείς (επιδημιολογία, διάγνωση, αντιμετώπιση, στόχοι ρύθμισης της ΑΠ- επίτευξη αυτών): ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z"}