{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921530"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921530","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο χρόνος επιστροφής στην ενεργό δράση για νεαρούς αθλητές με σπονδυλόλυση- σπονδυλολίσθηση και η σχέση του με την επιλογή του θεραπευτικού μέσου και το είδος του αθλήματος","abstract":"Σπονδυλόλυση ονομάζουμε την λύση της συνέχειας του σπονδύλου μεταξύ των άνωκαι των κάτω αρθρικών αποφύσεων (facets). Το τμήμα αυτό ονομάζεται ισθμός (pars interarticularis). Η σπονδυλόλυση στην περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι μια αρκετά συχνή κατάσταση για τους νεαρούς αθλητές. Αν και διάφοροι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την πρόκληση της σπονδυλόλυσης, όταν συμβαίνει σε αθλητές θεωρείται ένα κάταγμα εκ κοπώσεως. Μεγάλος αριθμός μελετών έχει διαπιστώσει το αυξημένο ποσοστό σπονδυλόλυσης στους αθλητές που φθάνει να είναι έως τρείς και τέσσερις φορές μεγαλύτερο σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Αθλήματα που απαιτούν συχνές κάμψεις, υπερεκτάσεις και στροφές της σπονδυλικής στήλης θέτουν στον αθλητή τον κίνδυνο σπονδυλόλυσης. Τα θεραπευτικά μέσα (συντηρητικά ή χειρουργικά) που είναι διαθέσιμα στην βιβλιογραφία, ποικίλουν. Δεν υπάρχουν συγκριτικές μελέτες μεταξύ των διαφόρων θεραπευτικών πρωτοκόλλων. Πρωτίστως, η θεραπεία είναι συντηρητική με συστάσεις για περιορισμό των δραστηριοτήτων, ανάπαυση, αντιφλεγμονώδη αγωγή και πιθανώς νάρθηκα. Η χειρουργική θεραπεία παραμένει ως επιλογή επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας και όταν υπάρχουν συμπτώματα από το νευρικό σύστημα. Γενικώς, η συντηρητική θεραπεία έχει εξαιρετικά αποτελέσματα με το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών να επιστρέφει στις αθλητικές δραστηριότητες μέσα σε 3 έως 6 μήνες, ακόμα και αν δεν έχει ολοκληρωθεί η πώρωση της καταγματικής γραμμής . Μετά από χειρουργική επέμβαση η απόφαση για επιστροφή του αθλητή στην δραστηριότητα εξαρτάται από τα απεικονιστικά ευρήματα και το χρόνο που έχει παρέλθει από την επέμβαση. Συνήθως, αυτοί οι αθλητές επιστρέφουν μετά από διάστημα 12 μηνών. Το σύνολο των χειρουργών, πάντως, αποθαρρύνει την επιστροφή σε αθλήματα επαφής μετά από μια επέμβαση. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί να σημαίνει το τέλος της καριέρας για αθλητές π.χ. της γυμναστικής, του ποδοσφαίρου ή της άρσης βαρών, ενώ πολύ θα αναγκαστούν να αλλάξουν το επίπεδο της αθλητικής δραστηριότητας. XVI Διάφοροι ερευνητές στο παρελθόν έχουν μελετήσει το χρόνο επιστροφής του αθλητή στην δραστηριότητα (RTP) σε σχέση με το θεραπευτικό μέσο, το βαθμό σπονδυλόλυσης, την ηλικία και άλλους παράγοντες. Αν και το είδος του αθλήματος συνδέεται με το ποσοστό της σπονδυλόλυσης, παραμένει άγνωστο, κατά πόσο το είδος του αθλήματος καθορίζει και το αποτέλεσμα της θεραπείας και της επιστροφής ή όχι του αθλητή στο προηγούμενο επίπεδο δραστηριότητας. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι αναζήτηση δεδομένων για την επίδραση του είδους του αθλήματος στο αποτέλεσμα της θεραπευτικής παρέμβασης και στο χρόνο επιστροφής στην αθλητική δραστηριότητα (RTP) σε ασθενείς με σπονδυλόλυση. Έγινε συλλογή των στοιχείων για 10 δημοφιλή αθλήματα και μια συνοπτική περιγραφή των αποτελεσμάτων έχει ως εξής: Ποδόσφαιρο: Σε 9 άρθρα με σύνολο 155 ποδοσφαιριστες ,16 εγκατάλειψαν την δραστηριότητα (10.3%). Ο χρόνος επιστροφής των αθλητών στις προπονήσεις ήταν 3-6 μήνες για την συντηρητική θεραπεία και 6-12 μήνες για την χειρουργική. Αντισφαίριση: Σε 3 άρθρα γίνεται αναφορά στο άθλημα του τένις με σύνολο 74 αθλητές. Από αυτό το σύνολο, 4 αθλητές εγκατέλειψαν την δραστηριότητα (5.4%), 3 μετά από συντηρητική θεραπεία και ένας μετά την χειρουργική θεραπεία. Κρίκετ: Σε 4 μελέτες με σύνολο 54 αθλητές γίνεται αναφορά στο άθλημα του κρίκετ. Από αυτό το σύνολο, 3 αθλητές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κρίκετ. Σε όλες τις περιπτώσεις η συντηρητική θεραπεία ήταν η πρώτη επιλογή και ο χρόνος αποθεραπείας ήταν μεταξύ 3- 12 μήνες. Στοιχεία επίσης συλλέχθηκαν και για άλλα δημοφιλή αθλήματα (κολύμβηση, καλαθοσφαίριση, μπέιζμπολ, πετοσφαίριση, γκολφ, ενόργανη γυμναστική, χόκει). Στην έως τώρα βιβλιογραφία σε λίγες μελέτες παρέχονται στοιχεία για το αποτέλεσμα της θεραπείας και το χρόνο επιστροφής στην δραστηριότητα. Έτσι δεν καθίσταται δυνατή μια ουσιαστική ανάλυση και η εξαγωγή συμπερασμάτων για το καθένα από αυτά τα αθλήματα,.","abstract_html":"Σπονδυλόλυση ονομάζουμε την λύση της συνέχειας του σπονδύλου μεταξύ των άνωκαι των κάτω αρθρικών αποφύσεων (facets). Το τμήμα αυτό ονομάζεται ισθμός (pars interarticularis). Η σπονδυλόλυση στην περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι μια αρκετά συχνή κατάσταση για τους νεαρούς αθλητές. Αν και διάφοροι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την πρόκληση της σπονδυλόλυσης, όταν συμβαίνει σε αθλητές θεωρείται ένα κάταγμα εκ κοπώσεως. Μεγάλος αριθμός μελετών έχει διαπιστώσει το αυξημένο ποσοστό σπονδυλόλυσης στους αθλητές που φθάνει να είναι έως τρείς και τέσσερις φορές μεγαλύτερο σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Αθλήματα που απαιτούν συχνές κάμψεις, υπερεκτάσεις και στροφές της σπονδυλικής στήλης θέτουν στον αθλητή τον κίνδυνο σπονδυλόλυσης. Τα θεραπευτικά μέσα (συντηρητικά ή χειρουργικά) που είναι διαθέσιμα στην βιβλιογραφία, ποικίλουν. Δεν υπάρχουν συγκριτικές μελέτες μεταξύ των διαφόρων θεραπευτικών πρωτοκόλλων. Πρωτίστως, η θεραπεία είναι συντηρητική με συστάσεις για περιορισμό των δραστηριοτήτων, ανάπαυση, αντιφλεγμονώδη αγωγή και πιθανώς νάρθηκα. Η χειρουργική θεραπεία παραμένει ως επιλογή επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας και όταν υπάρχουν συμπτώματα από το νευρικό σύστημα. Γενικώς, η συντηρητική θεραπεία έχει εξαιρετικά αποτελέσματα με το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών να επιστρέφει στις αθλητικές δραστηριότητες μέσα σε 3 έως 6 μήνες, ακόμα και αν δεν έχει ολοκληρωθεί η πώρωση της καταγματικής γραμμής . Μετά από χειρουργική επέμβαση η απόφαση για επιστροφή του αθλητή στην δραστηριότητα εξαρτάται από τα απεικονιστικά ευρήματα και το χρόνο που έχει παρέλθει από την επέμβαση. Συνήθως, αυτοί οι αθλητές επιστρέφουν μετά από διάστημα 12 μηνών. Το σύνολο των χειρουργών, πάντως, αποθαρρύνει την επιστροφή σε αθλήματα επαφής μετά από μια επέμβαση. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί να σημαίνει το τέλος της καριέρας για αθλητές π.χ. της γυμναστικής, του ποδοσφαίρου ή της άρσης βαρών, ενώ πολύ θα αναγκαστούν να αλλάξουν το επίπεδο της αθλητικής δραστηριότητας. XVI Διάφοροι ερευνητές στο παρελθόν έχουν μελετήσει το χρόνο επιστροφής του αθλητή στην δραστηριότητα (RTP) σε σχέση με το θεραπευτικό μέσο, το βαθμό σπονδυλόλυσης, την ηλικία και άλλους παράγοντες. Αν και το είδος του αθλήματος συνδέεται με το ποσοστό της σπονδυλόλυσης, παραμένει άγνωστο, κατά πόσο το είδος του αθλήματος καθορίζει και το αποτέλεσμα της θεραπείας και της επιστροφής ή όχι του αθλητή στο προηγούμενο επίπεδο δραστηριότητας. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι αναζήτηση δεδομένων για την επίδραση του είδους του αθλήματος στο αποτέλεσμα της θεραπευτικής παρέμβασης και στο χρόνο επιστροφής στην αθλητική δραστηριότητα (RTP) σε ασθενείς με σπονδυλόλυση. Έγινε συλλογή των στοιχείων για 10 δημοφιλή αθλήματα και μια συνοπτική περιγραφή των αποτελεσμάτων έχει ως εξής: Ποδόσφαιρο: Σε 9 άρθρα με σύνολο 155 ποδοσφαιριστες ,16 εγκατάλειψαν την δραστηριότητα (10.3%). Ο χρόνος επιστροφής των αθλητών στις προπονήσεις ήταν 3-6 μήνες για την συντηρητική θεραπεία και 6-12 μήνες για την χειρουργική. Αντισφαίριση: Σε 3 άρθρα γίνεται αναφορά στο άθλημα του τένις με σύνολο 74 αθλητές. Από αυτό το σύνολο, 4 αθλητές εγκατέλειψαν την δραστηριότητα (5.4%), 3 μετά από συντηρητική θεραπεία και ένας μετά την χειρουργική θεραπεία. Κρίκετ: Σε 4 μελέτες με σύνολο 54 αθλητές γίνεται αναφορά στο άθλημα του κρίκετ. Από αυτό το σύνολο, 3 αθλητές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κρίκετ. Σε όλες τις περιπτώσεις η συντηρητική θεραπεία ήταν η πρώτη επιλογή και ο χρόνος αποθεραπείας ήταν μεταξύ 3- 12 μήνες. Στοιχεία επίσης συλλέχθηκαν και για άλλα δημοφιλή αθλήματα (κολύμβηση, καλαθοσφαίριση, μπέιζμπολ, πετοσφαίριση, γκολφ, ενόργανη γυμναστική, χόκει). Στην έως τώρα βιβλιογραφία σε λίγες μελέτες παρέχονται στοιχεία για το αποτέλεσμα της θεραπείας και το χρόνο επιστροφής στην δραστηριότητα. Έτσι δεν καθίσταται δυνατή μια ουσιαστική ανάλυση και η εξαγωγή συμπερασμάτων για το καθένα από αυτά τα αθλήματα,.","abstract_has_math":false,"creators":["Σώρρας Νικόλαος","Sorras Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921530"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921530","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921530","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921530","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921530","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σώρρας Νικόλαος","Sorras Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921530","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921530"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σπονδυλόλυση ονομάζουμε την λύση της συνέχειας του σπονδύλου μεταξύ των άνωκαι των κάτω αρθρικών αποφύσεων (facets). Το τμήμα αυτό ονομάζεται ισθμός (pars interarticularis). Η σπονδυλόλυση στην περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι μια αρκετά συχνή κατάσταση για τους νεαρούς αθλητές. Αν και διάφοροι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την πρόκληση της σπονδυλόλυσης, όταν συμβαίνει σε αθλητές θεωρείται ένα κάταγμα εκ κοπώσεως. Μεγάλος αριθμός μελετών έχει διαπιστώσει το αυξημένο ποσοστό σπονδυλόλυσης στους αθλητές που φθάνει να είναι έως τρείς και τέσσερις φορές μεγαλύτερο σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Αθλήματα που απαιτούν συχνές κάμψεις, υπερεκτάσεις και στροφές της σπονδυλικής στήλης θέτουν στον αθλητή τον κίνδυνο σπονδυλόλυσης. Τα θεραπευτικά μέσα (συντηρητικά ή χειρουργικά) που είναι διαθέσιμα στην βιβλιογραφία, ποικίλουν. Δεν υπάρχουν συγκριτικές μελέτες μεταξύ των διαφόρων θεραπευτικών πρωτοκόλλων. Πρωτίστως, η θεραπεία είναι συντηρητική με συστάσεις για περιορισμό των δραστηριοτήτων, ανάπαυση, αντιφλεγμονώδη αγωγή και πιθανώς νάρθηκα. Η χειρουργική θεραπεία παραμένει ως επιλογή επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας και όταν υπάρχουν συμπτώματα από το νευρικό σύστημα. Γενικώς, η συντηρητική θεραπεία έχει εξαιρετικά αποτελέσματα με το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών να επιστρέφει στις αθλητικές δραστηριότητες μέσα σε 3 έως 6 μήνες, ακόμα και αν δεν έχει ολοκληρωθεί η πώρωση της καταγματικής γραμμής . Μετά από χειρουργική επέμβαση η απόφαση για επιστροφή του αθλητή στην δραστηριότητα εξαρτάται από τα απεικονιστικά ευρήματα και το χρόνο που έχει παρέλθει από την επέμβαση. Συνήθως, αυτοί οι αθλητές επιστρέφουν μετά από διάστημα 12 μηνών. Το σύνολο των χειρουργών, πάντως, αποθαρρύνει την επιστροφή σε αθλήματα επαφής μετά από μια επέμβαση. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί να σημαίνει το τέλος της καριέρας για αθλητές π.χ. της γυμναστικής, του ποδοσφαίρου ή της άρσης βαρών, ενώ πολύ θα αναγκαστούν να αλλάξουν το επίπεδο της αθλητικής δραστηριότητας. XVI Διάφοροι ερευνητές στο παρελθόν έχουν μελετήσει το χρόνο επιστροφής του αθλητή στην δραστηριότητα (RTP) σε σχέση με το θεραπευτικό μέσο, το βαθμό σπονδυλόλυσης, την ηλικία και άλλους παράγοντες. Αν και το είδος του αθλήματος συνδέεται με το ποσοστό της σπονδυλόλυσης, παραμένει άγνωστο, κατά πόσο το είδος του αθλήματος καθορίζει και το αποτέλεσμα της θεραπείας και της επιστροφής ή όχι του αθλητή στο προηγούμενο επίπεδο δραστηριότητας. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι αναζήτηση δεδομένων για την επίδραση του είδους του αθλήματος στο αποτέλεσμα της θεραπευτικής παρέμβασης και στο χρόνο επιστροφής στην αθλητική δραστηριότητα (RTP) σε ασθενείς με σπονδυλόλυση. Έγινε συλλογή των στοιχείων για 10 δημοφιλή αθλήματα και μια συνοπτική περιγραφή των αποτελεσμάτων έχει ως εξής: Ποδόσφαιρο: Σε 9 άρθρα με σύνολο 155 ποδοσφαιριστες ,16 εγκατάλειψαν την δραστηριότητα (10.3%). Ο χρόνος επιστροφής των αθλητών στις προπονήσεις ήταν 3-6 μήνες για την συντηρητική θεραπεία και 6-12 μήνες για την χειρουργική. Αντισφαίριση: Σε 3 άρθρα γίνεται αναφορά στο άθλημα του τένις με σύνολο 74 αθλητές. Από αυτό το σύνολο, 4 αθλητές εγκατέλειψαν την δραστηριότητα (5.4%), 3 μετά από συντηρητική θεραπεία και ένας μετά την χειρουργική θεραπεία. Κρίκετ: Σε 4 μελέτες με σύνολο 54 αθλητές γίνεται αναφορά στο άθλημα του κρίκετ. Από αυτό το σύνολο, 3 αθλητές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κρίκετ. Σε όλες τις περιπτώσεις η συντηρητική θεραπεία ήταν η πρώτη επιλογή και ο χρόνος αποθεραπείας ήταν μεταξύ 3- 12 μήνες. Στοιχεία επίσης συλλέχθηκαν και για άλλα δημοφιλή αθλήματα (κολύμβηση, καλαθοσφαίριση, μπέιζμπολ, πετοσφαίριση, γκολφ, ενόργανη γυμναστική, χόκει). Στην έως τώρα βιβλιογραφία σε λίγες μελέτες παρέχονται στοιχεία για το αποτέλεσμα της θεραπείας και το χρόνο επιστροφής στην δραστηριότητα. Έτσι δεν καθίσταται δυνατή μια ουσιαστική ανάλυση και η εξαγωγή συμπερασμάτων για το καθένα από αυτά τα αθλήματα,.","Lumbar spondylolysis is a defect of the pars interarticularis and is a common cause of low back pain in young athletes1 . Although multiple factors may be involved in its pathogenesis, when it occurs among athletes it is currently considered to be a stress fracture 2–4. A plethora of epidemiologic studies suggest that the prevalence of spondylolysis among athletes is being three to four times higher than that among the general population2, 5 6 . Sports in which participants are subjected to repetitive flexion hyperextension and rotational forces across the lumbar spine pose a risk for such injuries 3, 7, 8 Treatment recommendations for spondylolysis vary throughout the literature. There are no controlled trials regarding the relative efficacy of proposed management protocols. Initially, symptomatic spondylolysis can be managed conservatively with activity modification, rest, Physical therapy, anti- inflammatory drugs and bracing. Surgical treatment of spondylolysis can be considered after the failure of nonsurgical management and if neurological symptoms occurs9 Moreover, elite athletes with sports injuries usually desire an early return to their original sporting activities. Therefore it is of paramount importance for physicians to be able to inform them about the duration (RTP) and the estimated outcome of proposed treatment. Generally, conservative treatment leads to excellent results with the majority of athletes returning to sporting activities within 3-6 months even without bony fusion 11 3, 12 . In case of surgical treatment major factors that influence decision making on RTP are radiographic appearance and time from surgery13 . Typically, these athletes are permitted to return to competition 12 months after the operation. However, the majority of surgeons , strongly advice against the participation in collision sports after an operation14 . A fusion may be career ending surgery for sports like gymnasts, football, and weightlifting, while other athletes may be reduced from highly competitive to recreational participants14, 15 Many authors have investigated until now the time return to play in association with type of management, grade of spondylolysis , age and other factors 10, 16 . Although a direct relationship between type of sport activity and prevalence of spondylolysis5 has been observed, any impact of specific sport activity to outcomes and RTP remains unknown. The purpose of this study is to review relative literature regarding the association of specific athletic activity and both treatment outcomes and return-to-play time among adolescent athletes with spondylolysis. A comprehensive literature study based on a thorough Medline search from 1990 to 2020 using the following keywords: spondylolysis, athletes, treatment and time to return to play was performed. Only studies providing data on specific sports were included in the review. A total of 510 articles were initially retrieved from the search, of which 15 were used in the final review. Most of available data refers to soccer (9 articles and 155 athletes), tennis and cricket. Regarding soccer, the mean RTP was 6–12 months and only 16 players (10.3%) retired. About tennis, in total of 74 athletes only 4 retired (5.4 %) while the mean RTP was 4.5 months. From 54 cricket players, two retired (3.7%) and the RTP varies among 3-12 months. Scarce data regarding other sports precludes a valid statistical analysis. Available data regarding soccer, tennis and cricket suggest a retirement rate ranging from 3.7%-10.3% and an RTP from 3-12 months. Further studies focusing on the type and level of sport activity as well as the treatment protocol and outcome and return to play are warranted to better assess and manage adolescent athletes with spondylolysis in daily practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο χρόνος επιστροφής στην ενεργό δράση για νεαρούς αθλητές με σπονδυλόλυση- σπονδυλολίσθηση και η σχέση του με την επιλογή του θεραπευτικού μέσου και το είδος του αθλήματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σώρρας Νικόλαος","Sorras Nikolaos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Σπονδυλόλυση ονομάζουμε την λύση της συνέχειας του σπονδύλου μεταξύ των άνωκαι των κάτω αρθρικών αποφύσεων (facets). Το τμήμα αυτό ονομάζεται ισθμός (pars interarticularis). Η σπονδυλόλυση στην περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι μια αρκετά συχνή κατάσταση για τους νεαρούς αθλητές. Αν και διάφοροι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την πρόκληση της σπονδυλόλυσης, όταν συμβαίνει σε αθλητές θεωρείται ένα κάταγμα εκ κοπώσεως. Μεγάλος αριθμός μελετών έχει διαπιστώσει το αυξημένο ποσοστό σπονδυλόλυσης στους αθλητές που φθάνει να είναι έως τρείς και τέσσερις φορές μεγαλύτερο σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Αθλήματα που απαιτούν συχνές κάμψεις, υπερεκτάσεις και στροφές της σπονδυλικής στήλης θέτουν στον αθλητή τον κίνδυνο σπονδυλόλυσης. Τα θεραπευτικά μέσα (συντηρητικά ή χειρουργικά) που είναι διαθέσιμα στην βιβλιογραφία, ποικίλουν. Δεν υπάρχουν συγκριτικές μελέτες μεταξύ των διαφόρων θεραπευτικών πρωτοκόλλων. Πρωτίστως, η θεραπεία είναι συντηρητική με συστάσεις για περιορισμό των δραστηριοτήτων, ανάπαυση, αντιφλεγμονώδη αγωγή και πιθανώς νάρθηκα. Η χειρουργική θεραπεία παραμένει ως επιλογή επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας και όταν υπάρχουν συμπτώματα από το νευρικό σύστημα. Γενικώς, η συντηρητική θεραπεία έχει εξαιρετικά αποτελέσματα με το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών να επιστρέφει στις αθλητικές δραστηριότητες μέσα σε 3 έως 6 μήνες, ακόμα και αν δεν έχει ολοκληρωθεί η πώρωση της καταγματικής γραμμής . Μετά από χειρουργική επέμβαση η απόφαση για επιστροφή του αθλητή στην δραστηριότητα εξαρτάται από τα απεικονιστικά ευρήματα και το χρόνο που έχει παρέλθει από την επέμβαση. Συνήθως, αυτοί οι αθλητές επιστρέφουν μετά από διάστημα 12 μηνών. Το σύνολο των χειρουργών, πάντως, αποθαρρύνει την επιστροφή σε αθλήματα επαφής μετά από μια επέμβαση. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί να σημαίνει το τέλος της καριέρας για αθλητές π.χ. της γυμναστικής, του ποδοσφαίρου ή της άρσης βαρών, ενώ πολύ θα αναγκαστούν να αλλάξουν το επίπεδο της αθλητικής δραστηριότητας. XVI Διάφοροι ερευνητές στο παρελθόν έχουν μελετήσει το χρόνο επιστροφής του αθλητή στην δραστηριότητα (RTP) σε σχέση με το θεραπευτικό μέσο, το βαθμό σπονδυλόλυσης, την ηλικία και άλλους παράγοντες. Αν και το είδος του αθλήματος συνδέεται με το ποσοστό της σπονδυλόλυσης, παραμένει άγνωστο, κατά πόσο το είδος του αθλήματος καθορίζει και το αποτέλεσμα της θεραπείας και της επιστροφής ή όχι του αθλητή στο προηγούμενο επίπεδο δραστηριότητας. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι αναζήτηση δεδομένων για την επίδραση του είδους του αθλήματος στο αποτέλεσμα της θεραπευτικής παρέμβασης και στο χρόνο επιστροφής στην αθλητική δραστηριότητα (RTP) σε ασθενείς με σπονδυλόλυση. Έγινε συλλογή των στοιχείων για 10 δημοφιλή αθλήματα και μια συνοπτική περιγραφή των αποτελεσμάτων έχει ως εξής: Ποδόσφαιρο: Σε 9 άρθρα με σύνολο 155 ποδοσφαιριστες ,16 εγκατάλειψαν την δραστηριότητα (10.3%). Ο χρόνος επιστροφής των αθλητών στις προπονήσεις ήταν 3-6 μήνες για την συντηρητική θεραπεία και 6-12 μήνες για την χειρουργική. Αντισφαίριση: Σε 3 άρθρα γίνεται αναφορά στο άθλημα του τένις με σύνολο 74 αθλητές. Από αυτό το σύνολο, 4 αθλητές εγκατέλειψαν την δραστηριότητα (5.4%), 3 μετά από συντηρητική θεραπεία και ένας μετά την χειρουργική θεραπεία. Κρίκετ: Σε 4 μελέτες με σύνολο 54 αθλητές γίνεται αναφορά στο άθλημα του κρίκετ. Από αυτό το σύνολο, 3 αθλητές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κρίκετ. Σε όλες τις περιπτώσεις η συντηρητική θεραπεία ήταν η πρώτη επιλογή και ο χρόνος αποθεραπείας ήταν μεταξύ 3- 12 μήνες. Στοιχεία επίσης συλλέχθηκαν και για άλλα δημοφιλή αθλήματα (κολύμβηση, καλαθοσφαίριση, μπέιζμπολ, πετοσφαίριση, γκολφ, ενόργανη γυμναστική, χόκει). Στην έως τώρα βιβλιογραφία σε λίγες μελέτες παρέχονται στοιχεία για το αποτέλεσμα της θεραπείας και το χρόνο επιστροφής στην δραστηριότητα. Έτσι δεν καθίσταται δυνατή μια ουσιαστική ανάλυση και η εξαγωγή συμπερασμάτων για το καθένα από αυτά τα αθλήματα,.","Lumbar spondylolysis is a defect of the pars interarticularis and is a common cause of low back pain in young athletes1 . Although multiple factors may be involved in its pathogenesis, when it occurs among athletes it is currently considered to be a stress fracture 2–4. A plethora of epidemiologic studies suggest that the prevalence of spondylolysis among athletes is being three to four times higher than that among the general population2, 5 6 . Sports in which participants are subjected to repetitive flexion hyperextension and rotational forces across the lumbar spine pose a risk for such injuries 3, 7, 8 Treatment recommendations for spondylolysis vary throughout the literature. There are no controlled trials regarding the relative efficacy of proposed management protocols. Initially, symptomatic spondylolysis can be managed conservatively with activity modification, rest, Physical therapy, anti- inflammatory drugs and bracing. Surgical treatment of spondylolysis can be considered after the failure of nonsurgical management and if neurological symptoms occurs9 Moreover, elite athletes with sports injuries usually desire an early return to their original sporting activities. Therefore it is of paramount importance for physicians to be able to inform them about the duration (RTP) and the estimated outcome of proposed treatment. Generally, conservative treatment leads to excellent results with the majority of athletes returning to sporting activities within 3-6 months even without bony fusion 11 3, 12 . In case of surgical treatment major factors that influence decision making on RTP are radiographic appearance and time from surgery13 . Typically, these athletes are permitted to return to competition 12 months after the operation. However, the majority of surgeons , strongly advice against the participation in collision sports after an operation14 . A fusion may be career ending surgery for sports like gymnasts, football, and weightlifting, while other athletes may be reduced from highly competitive to recreational participants14, 15 Many authors have investigated until now the time return to play in association with type of management, grade of spondylolysis , age and other factors 10, 16 . Although a direct relationship between type of sport activity and prevalence of spondylolysis5 has been observed, any impact of specific sport activity to outcomes and RTP remains unknown. The purpose of this study is to review relative literature regarding the association of specific athletic activity and both treatment outcomes and return-to-play time among adolescent athletes with spondylolysis. A comprehensive literature study based on a thorough Medline search from 1990 to 2020 using the following keywords: spondylolysis, athletes, treatment and time to return to play was performed. Only studies providing data on specific sports were included in the review. A total of 510 articles were initially retrieved from the search, of which 15 were used in the final review. Most of available data refers to soccer (9 articles and 155 athletes), tennis and cricket. Regarding soccer, the mean RTP was 6–12 months and only 16 players (10.3%) retired. About tennis, in total of 74 athletes only 4 retired (5.4 %) while the mean RTP was 4.5 months. From 54 cricket players, two retired (3.7%) and the RTP varies among 3-12 months. Scarce data regarding other sports precludes a valid statistical analysis. Available data regarding soccer, tennis and cricket suggest a retirement rate ranging from 3.7%-10.3% and an RTP from 3-12 months. Further studies focusing on the type and level of sport activity as well as the treatment protocol and outcome and return to play are warranted to better assess and manage adolescent athletes with spondylolysis in daily practice."],"dc:identifier":["uoadl:2921530","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921530"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο χρόνος επιστροφής στην ενεργό δράση για νεαρούς αθλητές με σπονδυλόλυση- σπονδυλολίσθηση και η σχέση του με την επιλογή του θεραπευτικού μέσου και το είδος του αθλήματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:19Z"}