{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921879"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921879","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υφιστάμενες απειλές και σενάρια που μπορούν να οδηγήσουν σε κρίση. Τρόποι αποτροπής και αντιμετώπισης τους.","abstract":"Κάθε εποχή της ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζεται από τις δικές της ανισότητες-αντιπαλότητες και διαμάχες. Κάποιες εκφράσθηκαν με τις παραδοσιακές πολεμικές αναμετρήσεις, άλλες όμως πήραν μορφή εξέγερσης, αντίστασης, ένοπλης ανυπακοής ή ακόμη και ακραίας ατομικής διαμαρτυρίας. Η αφορμή ήταν άλλοτε η πολιτική αντιπαλότητα και άλλοτε η οικονομική ανισότητα ή ο θρησκευτικός φανατισμός. Kατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το διπολικό σύστημα με τη λογική της αποτροπής ή της ισορροπίας του τρόμου, κατάφερε ώστε να μη χρειασθεί ποτέ να κινητοποιηθεί το ένα σύστημα κατά του άλλου και για 50 χρόνια η ειρήνη ήταν εξασφαλισμένη. Ενώ όμως η κατάρρευση του διπολισμού μας έφερε την παγκοσμιοποίηση, τις τεχνολογικές εξελίξεις και την επικοινωνιακή επανάσταση του διαδικτύου, δηλαδή όλες εκείνες τις παραμέτρους που υπόσχονταν στα τέλη του 20ού αιώνα για την αυγή ενός νέου καινούργιου κόσμου, ήλθαν οι ασύμμετρες απειλές να παίξουν το δικό τους αλλόκοτο και οπωσδήποτε καταλυτικό ρόλο στις επιδιώξεις της δύναμης και της επιρροής. Στις νέες μορφές απειλών, οι αντίπαλοι και τα αποτελέσματα είναι δυσανάλογα, είτε με τη φύση της παραδοσιακής αναμέτρησης, είτε με τη φύση του σκοπού. Χαρακτηριστικά αυτών των συγκρούσεων, είναι η δυσαναλογία σε καταστροφικότητα, ο εκφοβισμός που επιτυγχάνεται κυρίως με τον αιφνιδιασμό, η θυσία αμάχων, οι ακρότητες στη χρησιμοποίηση των μέσων και η ασυμμετρία ανάμεσα στην εκτέλεση μιας πράξης, και στις πρακτικές για την αντιμετώπισή της. Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, αποκάλυψαν ότι δρώντες οι οποίοι διαθέτουν ασθενή στρατιωτικά και τεχνικά μέσα, έχουν τέτοιες επιθετικές ικανότητες που τους επιτρέπουν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές στην πρώτη παγκόσμια δύναμη. Αξίζει ωστόσο να αναρωτηθούμε εάν πρόκειται για ένα νέο παράδειγμα ασύμμετρων πολέμων ή για ένα πόλεμο νέου τύπου. Καθώς η ανθρωπότητα εισέρχεται στην τρίτη χιλιετηρίδα, είναι έντονη η αβεβαιότητα ως προς τις απειλές που τα έθνη και η διεθνής κοινότητα θα αντιμετωπίσουν. Στη μεταψυχροπολεμική εποχή οι κίνδυνοι και οι εξωτερικές απειλές για την ασφάλεια ενός κράτους δεν είναι μόνο στρατιωτικής φύσης, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με στρατιωτικά μέσα ενώ χρειάζεται συνεργασία όλων των εμπλεκομένων φορέων και χρήση όλου του «οπλοστασίου» που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Σήμερα, η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται μάλλον σε μία μεταβατική κατάσταση απροσδιοριστίας, όπου η αντιπαλότητα μεταξύ των κυβερνήσεων και των κοινωνιών, δεν θα είναι όπως στο παρελθόν μεταξύ εθνών-κρατών, αλλά διεθνή-πολιτισμική. Ορισμένοι αναλυτές μάλιστα πιστεύουν ότι οι πιο επικίνδυνες μελλοντικές συγκρούσεις θα είναι μεταξύ των βιομηχανοποιημένων δημοκρατιών της Δύσης και του μη-δημοκρατικού κόσμου. Αυτό δε που φοβίζει περισσότερο τις συγκροτημένες δημοκρατίες είναι η αντιμετώπιση της σημαντικής απειλής των όπλων μαζικής καταστροφής. Η κατάρρευση του διπολικού συστήματος, εξασθένισε μεν σημαντικά την κύρια απειλή διεξαγωγής παγκόσμιου πόλεμου, πλην όμως οδήγησε στην εμφάνιση «κενών ισχύος» στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, την Υπερκαυκασία και την Κεντρική Ασία, που επέτρεψαν την αναζωπύρωση μιας σειράς τοπικών και περιφερειακών εντάσεων και συγκρούσεων και την εμφάνιση νέων απειλών μη στρατιωτικών, τις οποίες η λογική του διπολικού συστήματος είχε καταφέρει να θέσει υπό τον έλεγχό της ή να τις «παγώσει». Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα, το στρατηγικό περιβάλλον να παραμένει πολύπλοκο και ενδεχομένως επικίνδυνο, με την τάξη και την ασφάλεια να μη λειτουργούν. Η συνεχής μετάλλαξη της διεθνούς τρομοκρατίας, η ακραία μορφή βίας της ισλαμικής τρομοκρατίας, η διογκούμενη λαθραία μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, η ανεξέλεγκτη διακίνηση όπλων μαζικής καταστροφής, οι εθνικιστικές συγκρούσεις, η ηλεκτρονική τρομοκρατία, η διαχείριση των υδάτινων πόρων, η παράνομη διακίνηση όπλων και ναρκωτικών η ρύπανση του περιβάλλοντος και η χρήση του διαστήματος για πολιτικούς σκοπούς, είναι μερικές μόνον μορφές που συνθέτουν το παζλ των υφιστάμενων απειλών κατά της διεθνούς σταθερότητας και ασφάλειας. Οι απειλές αυτές δεν ενέχουν τον κίνδυνο ενός μεγάλου συμβατικού πολέμου εναντίον των δυνάμεων του αναπτυγμένου κόσμου, ωστόσο ενέχουν ισάξιους, ίσως και μεγαλύτερους κινδύνους. Από απόψεως συνεπειών σε ανθρώπινες ζωές, οικονομικές ζημιές, πολιτικό κόστος, ψυχολογικό αντίκτυπο στο εσωτερικό και τη μείωση διεθνώς του γοήτρου ή της εικόνας μιας πανίσχυρης υπερδύναμης, η κατάσταση ελάχιστα διαφέρει από έναν πραγματικό πόλεμο. Οι σαρωτικές όμως αλλαγές στο διεθνές επίπεδο, η μεταδιπολική οικονομία δυνάμεων, η διαμόρφωση των νέων παραμέτρων ασφαλείας, ο χειρισμός κρίσεων στο διαμορφωμένο νέο περιβάλλον παγκόσμιας αλλά και περιφερειακής ασφάλειας, το γενικευμένο δημογραφικό πρόβλημα στο δυτικό κόσμο, καθώς και η νέα μορφή κινδύνων και απειλών, είχαν ως αποτέλεσμα να επιζητείται και μια διαφορετική μορφή, δομή, συγκρότηση και στρατηγική και για τις ένοπλες δυνάμεις και το ρόλο τους σε αυτό το τελείως διαφορετικό περιφερειακό και στρατηγικό περιβάλλον.","abstract_html":"Κάθε εποχή της ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζεται από τις δικές της ανισότητες-αντιπαλότητες και διαμάχες. Κάποιες εκφράσθηκαν με τις παραδοσιακές πολεμικές αναμετρήσεις, άλλες όμως πήραν μορφή εξέγερσης, αντίστασης, ένοπλης ανυπακοής ή ακόμη και ακραίας ατομικής διαμαρτυρίας. Η αφορμή ήταν άλλοτε η πολιτική αντιπαλότητα και άλλοτε η οικονομική ανισότητα ή ο θρησκευτικός φανατισμός. Kατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το διπολικό σύστημα με τη λογική της αποτροπής ή της ισορροπίας του τρόμου, κατάφερε ώστε να μη χρειασθεί ποτέ να κινητοποιηθεί το ένα σύστημα κατά του άλλου και για 50 χρόνια η ειρήνη ήταν εξασφαλισμένη. Ενώ όμως η κατάρρευση του διπολισμού μας έφερε την παγκοσμιοποίηση, τις τεχνολογικές εξελίξεις και την επικοινωνιακή επανάσταση του διαδικτύου, δηλαδή όλες εκείνες τις παραμέτρους που υπόσχονταν στα τέλη του 20ού αιώνα για την αυγή ενός νέου καινούργιου κόσμου, ήλθαν οι ασύμμετρες απειλές να παίξουν το δικό τους αλλόκοτο και οπωσδήποτε καταλυτικό ρόλο στις επιδιώξεις της δύναμης και της επιρροής. Στις νέες μορφές απειλών, οι αντίπαλοι και τα αποτελέσματα είναι δυσανάλογα, είτε με τη φύση της παραδοσιακής αναμέτρησης, είτε με τη φύση του σκοπού. Χαρακτηριστικά αυτών των συγκρούσεων, είναι η δυσαναλογία σε καταστροφικότητα, ο εκφοβισμός που επιτυγχάνεται κυρίως με τον αιφνιδιασμό, η θυσία αμάχων, οι ακρότητες στη χρησιμοποίηση των μέσων και η ασυμμετρία ανάμεσα στην εκτέλεση μιας πράξης, και στις πρακτικές για την αντιμετώπισή της. Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, αποκάλυψαν ότι δρώντες οι οποίοι διαθέτουν ασθενή στρατιωτικά και τεχνικά μέσα, έχουν τέτοιες επιθετικές ικανότητες που τους επιτρέπουν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές στην πρώτη παγκόσμια δύναμη. Αξίζει ωστόσο να αναρωτηθούμε εάν πρόκειται για ένα νέο παράδειγμα ασύμμετρων πολέμων ή για ένα πόλεμο νέου τύπου. Καθώς η ανθρωπότητα εισέρχεται στην τρίτη χιλιετηρίδα, είναι έντονη η αβεβαιότητα ως προς τις απειλές που τα έθνη και η διεθνής κοινότητα θα αντιμετωπίσουν. Στη μεταψυχροπολεμική εποχή οι κίνδυνοι και οι εξωτερικές απειλές για την ασφάλεια ενός κράτους δεν είναι μόνο στρατιωτικής φύσης, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με στρατιωτικά μέσα ενώ χρειάζεται συνεργασία όλων των εμπλεκομένων φορέων και χρήση όλου του «οπλοστασίου» που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Σήμερα, η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται μάλλον σε μία μεταβατική κατάσταση απροσδιοριστίας, όπου η αντιπαλότητα μεταξύ των κυβερνήσεων και των κοινωνιών, δεν θα είναι όπως στο παρελθόν μεταξύ εθνών-κρατών, αλλά διεθνή-πολιτισμική. Ορισμένοι αναλυτές μάλιστα πιστεύουν ότι οι πιο επικίνδυνες μελλοντικές συγκρούσεις θα είναι μεταξύ των βιομηχανοποιημένων δημοκρατιών της Δύσης και του μη-δημοκρατικού κόσμου. Αυτό δε που φοβίζει περισσότερο τις συγκροτημένες δημοκρατίες είναι η αντιμετώπιση της σημαντικής απειλής των όπλων μαζικής καταστροφής. Η κατάρρευση του διπολικού συστήματος, εξασθένισε μεν σημαντικά την κύρια απειλή διεξαγωγής παγκόσμιου πόλεμου, πλην όμως οδήγησε στην εμφάνιση «κενών ισχύος» στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, την Υπερκαυκασία και την Κεντρική Ασία, που επέτρεψαν την αναζωπύρωση μιας σειράς τοπικών και περιφερειακών εντάσεων και συγκρούσεων και την εμφάνιση νέων απειλών μη στρατιωτικών, τις οποίες η λογική του διπολικού συστήματος είχε καταφέρει να θέσει υπό τον έλεγχό της ή να τις «παγώσει». Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα, το στρατηγικό περιβάλλον να παραμένει πολύπλοκο και ενδεχομένως επικίνδυνο, με την τάξη και την ασφάλεια να μη λειτουργούν. Η συνεχής μετάλλαξη της διεθνούς τρομοκρατίας, η ακραία μορφή βίας της ισλαμικής τρομοκρατίας, η διογκούμενη λαθραία μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, η ανεξέλεγκτη διακίνηση όπλων μαζικής καταστροφής, οι εθνικιστικές συγκρούσεις, η ηλεκτρονική τρομοκρατία, η διαχείριση των υδάτινων πόρων, η παράνομη διακίνηση όπλων και ναρκωτικών η ρύπανση του περιβάλλοντος και η χρήση του διαστήματος για πολιτικούς σκοπούς, είναι μερικές μόνον μορφές που συνθέτουν το παζλ των υφιστάμενων απειλών κατά της διεθνούς σταθερότητας και ασφάλειας. Οι απειλές αυτές δεν ενέχουν τον κίνδυνο ενός μεγάλου συμβατικού πολέμου εναντίον των δυνάμεων του αναπτυγμένου κόσμου, ωστόσο ενέχουν ισάξιους, ίσως και μεγαλύτερους κινδύνους. Από απόψεως συνεπειών σε ανθρώπινες ζωές, οικονομικές ζημιές, πολιτικό κόστος, ψυχολογικό αντίκτυπο στο εσωτερικό και τη μείωση διεθνώς του γοήτρου ή της εικόνας μιας πανίσχυρης υπερδύναμης, η κατάσταση ελάχιστα διαφέρει από έναν πραγματικό πόλεμο. Οι σαρωτικές όμως αλλαγές στο διεθνές επίπεδο, η μεταδιπολική οικονομία δυνάμεων, η διαμόρφωση των νέων παραμέτρων ασφαλείας, ο χειρισμός κρίσεων στο διαμορφωμένο νέο περιβάλλον παγκόσμιας αλλά και περιφερειακής ασφάλειας, το γενικευμένο δημογραφικό πρόβλημα στο δυτικό κόσμο, καθώς και η νέα μορφή κινδύνων και απειλών, είχαν ως αποτέλεσμα να επιζητείται και μια διαφορετική μορφή, δομή, συγκρότηση και στρατηγική και για τις ένοπλες δυνάμεις και το ρόλο τους σε αυτό το τελείως διαφορετικό περιφερειακό και στρατηγικό περιβάλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Πέππας Ανάστασιος","Peppas Anastasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:32Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921879"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921879","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921879","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921879","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921879","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πέππας Ανάστασιος","Peppas Anastasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921879"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κάθε εποχή της ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζεται από τις δικές της ανισότητες-αντιπαλότητες και διαμάχες. Κάποιες εκφράσθηκαν με τις παραδοσιακές πολεμικές αναμετρήσεις, άλλες όμως πήραν μορφή εξέγερσης, αντίστασης, ένοπλης ανυπακοής ή ακόμη και ακραίας ατομικής διαμαρτυρίας. Η αφορμή ήταν άλλοτε η πολιτική αντιπαλότητα και άλλοτε η οικονομική ανισότητα ή ο θρησκευτικός φανατισμός. Kατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το διπολικό σύστημα με τη λογική της αποτροπής ή της ισορροπίας του τρόμου, κατάφερε ώστε να μη χρειασθεί ποτέ να κινητοποιηθεί το ένα σύστημα κατά του άλλου και για 50 χρόνια η ειρήνη ήταν εξασφαλισμένη. Ενώ όμως η κατάρρευση του διπολισμού μας έφερε την παγκοσμιοποίηση, τις τεχνολογικές εξελίξεις και την επικοινωνιακή επανάσταση του διαδικτύου, δηλαδή όλες εκείνες τις παραμέτρους που υπόσχονταν στα τέλη του 20ού αιώνα για την αυγή ενός νέου καινούργιου κόσμου, ήλθαν οι ασύμμετρες απειλές να παίξουν το δικό τους αλλόκοτο και οπωσδήποτε καταλυτικό ρόλο στις επιδιώξεις της δύναμης και της επιρροής. Στις νέες μορφές απειλών, οι αντίπαλοι και τα αποτελέσματα είναι δυσανάλογα, είτε με τη φύση της παραδοσιακής αναμέτρησης, είτε με τη φύση του σκοπού. Χαρακτηριστικά αυτών των συγκρούσεων, είναι η δυσαναλογία σε καταστροφικότητα, ο εκφοβισμός που επιτυγχάνεται κυρίως με τον αιφνιδιασμό, η θυσία αμάχων, οι ακρότητες στη χρησιμοποίηση των μέσων και η ασυμμετρία ανάμεσα στην εκτέλεση μιας πράξης, και στις πρακτικές για την αντιμετώπισή της. Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, αποκάλυψαν ότι δρώντες οι οποίοι διαθέτουν ασθενή στρατιωτικά και τεχνικά μέσα, έχουν τέτοιες επιθετικές ικανότητες που τους επιτρέπουν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές στην πρώτη παγκόσμια δύναμη. Αξίζει ωστόσο να αναρωτηθούμε εάν πρόκειται για ένα νέο παράδειγμα ασύμμετρων πολέμων ή για ένα πόλεμο νέου τύπου. Καθώς η ανθρωπότητα εισέρχεται στην τρίτη χιλιετηρίδα, είναι έντονη η αβεβαιότητα ως προς τις απειλές που τα έθνη και η διεθνής κοινότητα θα αντιμετωπίσουν. Στη μεταψυχροπολεμική εποχή οι κίνδυνοι και οι εξωτερικές απειλές για την ασφάλεια ενός κράτους δεν είναι μόνο στρατιωτικής φύσης, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με στρατιωτικά μέσα ενώ χρειάζεται συνεργασία όλων των εμπλεκομένων φορέων και χρήση όλου του «οπλοστασίου» που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Σήμερα, η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται μάλλον σε μία μεταβατική κατάσταση απροσδιοριστίας, όπου η αντιπαλότητα μεταξύ των κυβερνήσεων και των κοινωνιών, δεν θα είναι όπως στο παρελθόν μεταξύ εθνών-κρατών, αλλά διεθνή-πολιτισμική. Ορισμένοι αναλυτές μάλιστα πιστεύουν ότι οι πιο επικίνδυνες μελλοντικές συγκρούσεις θα είναι μεταξύ των βιομηχανοποιημένων δημοκρατιών της Δύσης και του μη-δημοκρατικού κόσμου. Αυτό δε που φοβίζει περισσότερο τις συγκροτημένες δημοκρατίες είναι η αντιμετώπιση της σημαντικής απειλής των όπλων μαζικής καταστροφής. Η κατάρρευση του διπολικού συστήματος, εξασθένισε μεν σημαντικά την κύρια απειλή διεξαγωγής παγκόσμιου πόλεμου, πλην όμως οδήγησε στην εμφάνιση «κενών ισχύος» στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, την Υπερκαυκασία και την Κεντρική Ασία, που επέτρεψαν την αναζωπύρωση μιας σειράς τοπικών και περιφερειακών εντάσεων και συγκρούσεων και την εμφάνιση νέων απειλών μη στρατιωτικών, τις οποίες η λογική του διπολικού συστήματος είχε καταφέρει να θέσει υπό τον έλεγχό της ή να τις «παγώσει». Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα, το στρατηγικό περιβάλλον να παραμένει πολύπλοκο και ενδεχομένως επικίνδυνο, με την τάξη και την ασφάλεια να μη λειτουργούν. Η συνεχής μετάλλαξη της διεθνούς τρομοκρατίας, η ακραία μορφή βίας της ισλαμικής τρομοκρατίας, η διογκούμενη λαθραία μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, η ανεξέλεγκτη διακίνηση όπλων μαζικής καταστροφής, οι εθνικιστικές συγκρούσεις, η ηλεκτρονική τρομοκρατία, η διαχείριση των υδάτινων πόρων, η παράνομη διακίνηση όπλων και ναρκωτικών η ρύπανση του περιβάλλοντος και η χρήση του διαστήματος για πολιτικούς σκοπούς, είναι μερικές μόνον μορφές που συνθέτουν το παζλ των υφιστάμενων απειλών κατά της διεθνούς σταθερότητας και ασφάλειας. Οι απειλές αυτές δεν ενέχουν τον κίνδυνο ενός μεγάλου συμβατικού πολέμου εναντίον των δυνάμεων του αναπτυγμένου κόσμου, ωστόσο ενέχουν ισάξιους, ίσως και μεγαλύτερους κινδύνους. Από απόψεως συνεπειών σε ανθρώπινες ζωές, οικονομικές ζημιές, πολιτικό κόστος, ψυχολογικό αντίκτυπο στο εσωτερικό και τη μείωση διεθνώς του γοήτρου ή της εικόνας μιας πανίσχυρης υπερδύναμης, η κατάσταση ελάχιστα διαφέρει από έναν πραγματικό πόλεμο. Οι σαρωτικές όμως αλλαγές στο διεθνές επίπεδο, η μεταδιπολική οικονομία δυνάμεων, η διαμόρφωση των νέων παραμέτρων ασφαλείας, ο χειρισμός κρίσεων στο διαμορφωμένο νέο περιβάλλον παγκόσμιας αλλά και περιφερειακής ασφάλειας, το γενικευμένο δημογραφικό πρόβλημα στο δυτικό κόσμο, καθώς και η νέα μορφή κινδύνων και απειλών, είχαν ως αποτέλεσμα να επιζητείται και μια διαφορετική μορφή, δομή, συγκρότηση και στρατηγική και για τις ένοπλες δυνάμεις και το ρόλο τους σε αυτό το τελείως διαφορετικό περιφερειακό και στρατηγικό περιβάλλον.","Each era of the historical course of humanity is characterized by its own inequalities-rivalries and controversies. Some were expressed in traditional warfare, but others took the form of rebellion, resistance, armed disobedience or even extreme individual protest. The reason was sometimes political rivalry and sometimes economic inequality or religious fanaticism. During the Cold War, the bipolar system, with the logic of preventing or balancing terror, managed to never have to mobilize one system against another, and for 50 years peace was guaranteed. But as the collapse of bipolarity brought us globalization, technological advances, and the Internet communication revolution, all those parameters that promised at the end of the 20th century the dawn of a new new world, their asymmetric threats came to play their part. bizarre and certainly catalytic role in the pursuit of power and influence. In new forms of threats, opponents and results are disproportionate, either to the nature of the traditional confrontation or to the nature of the purpose. Characteristic of these conflicts are the disproportion in destructiveness, the intimidation achieved mainly by surprise, the sacrifice of civilians, the extremes in the use of means and the asymmetry between the execution of an act, and the practices for dealing with it. The 9/11 attacks revealed that actors with weak military and technical means have such offensive capabilities that allow them to inflict irreparable damage on the first world power. It is worth wondering, however, whether this is a new example of asymmetric warfare or a new type of war. As humanity enters its third millennium, there is intense uncertainty about the threats that nations and the international community will face. In the post-Cold War era, the dangers and external threats to the security of a state are not only of a military nature, they can not be dealt with only by military means, while the cooperation of all stakeholders requires the use of all the \"arsenal\" at the disposal of a state. Today, the world community is rather in a state of transitional uncertainty, where the rivalry between governments and societies will not be as in the past between nation-states, but international-cultural. Some analysts even believe that the most dangerous future conflicts will be between the industrialized democracies of the West and the non-democratic world. What frightens established democracies the most is tackling the significant threat of weapons of mass destruction. The collapse of the bipolar system significantly weakened the main threat of a world war, but led to the emergence of \"power gaps\" in the former Eastern Europe, Transcaucasia and Central Asia, which allowed a resurgence of a number of local and regional and regional conflicts. the emergence of new civilian threats, which the logic of the bipolar system had managed to bring under its control or to \"freeze\". As a result, the strategic environment remains complex and potentially dangerous, with order and security not working. The constant transformation of international terrorism, the extreme form of violence of Islamic terrorism, the growing illegal immigration of hundreds of thousands of people, the uncontrolled movement of weapons of mass destruction, nationalist conflicts, cyber-terrorism, water management, Environmental pollution and the use of space for political purposes are just a few of the puzzles that pose an existing threat to international stability and security. These threats do not pose the risk of a major conventional war against the forces of the developed world, but they do pose equal, perhaps greater, risks. In terms of consequences for human lives, economic damage, political costs, psychological impact at home and the internationally declining prestige or image of a powerful superpower, the situation is little different from a real war. But the sweeping changes at the international level, the post-bipolar economy of forces, the shaping of new security parameters, the handling of crises in the emerging new environment of global and regional security, the generalized demographic problem in the western world, and the new form of threats and threats. have resulted in a different form, structure, composition and strategy for the armed forces and their role in this completely different field."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υφιστάμενες απειλές και σενάρια που μπορούν να οδηγήσουν σε κρίση. Τρόποι αποτροπής και αντιμετώπισης τους."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πέππας Ανάστασιος","Peppas Anastasios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Κάθε εποχή της ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζεται από τις δικές της ανισότητες-αντιπαλότητες και διαμάχες. Κάποιες εκφράσθηκαν με τις παραδοσιακές πολεμικές αναμετρήσεις, άλλες όμως πήραν μορφή εξέγερσης, αντίστασης, ένοπλης ανυπακοής ή ακόμη και ακραίας ατομικής διαμαρτυρίας. Η αφορμή ήταν άλλοτε η πολιτική αντιπαλότητα και άλλοτε η οικονομική ανισότητα ή ο θρησκευτικός φανατισμός. Kατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το διπολικό σύστημα με τη λογική της αποτροπής ή της ισορροπίας του τρόμου, κατάφερε ώστε να μη χρειασθεί ποτέ να κινητοποιηθεί το ένα σύστημα κατά του άλλου και για 50 χρόνια η ειρήνη ήταν εξασφαλισμένη. Ενώ όμως η κατάρρευση του διπολισμού μας έφερε την παγκοσμιοποίηση, τις τεχνολογικές εξελίξεις και την επικοινωνιακή επανάσταση του διαδικτύου, δηλαδή όλες εκείνες τις παραμέτρους που υπόσχονταν στα τέλη του 20ού αιώνα για την αυγή ενός νέου καινούργιου κόσμου, ήλθαν οι ασύμμετρες απειλές να παίξουν το δικό τους αλλόκοτο και οπωσδήποτε καταλυτικό ρόλο στις επιδιώξεις της δύναμης και της επιρροής. Στις νέες μορφές απειλών, οι αντίπαλοι και τα αποτελέσματα είναι δυσανάλογα, είτε με τη φύση της παραδοσιακής αναμέτρησης, είτε με τη φύση του σκοπού. Χαρακτηριστικά αυτών των συγκρούσεων, είναι η δυσαναλογία σε καταστροφικότητα, ο εκφοβισμός που επιτυγχάνεται κυρίως με τον αιφνιδιασμό, η θυσία αμάχων, οι ακρότητες στη χρησιμοποίηση των μέσων και η ασυμμετρία ανάμεσα στην εκτέλεση μιας πράξης, και στις πρακτικές για την αντιμετώπισή της. Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, αποκάλυψαν ότι δρώντες οι οποίοι διαθέτουν ασθενή στρατιωτικά και τεχνικά μέσα, έχουν τέτοιες επιθετικές ικανότητες που τους επιτρέπουν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές στην πρώτη παγκόσμια δύναμη. Αξίζει ωστόσο να αναρωτηθούμε εάν πρόκειται για ένα νέο παράδειγμα ασύμμετρων πολέμων ή για ένα πόλεμο νέου τύπου. Καθώς η ανθρωπότητα εισέρχεται στην τρίτη χιλιετηρίδα, είναι έντονη η αβεβαιότητα ως προς τις απειλές που τα έθνη και η διεθνής κοινότητα θα αντιμετωπίσουν. Στη μεταψυχροπολεμική εποχή οι κίνδυνοι και οι εξωτερικές απειλές για την ασφάλεια ενός κράτους δεν είναι μόνο στρατιωτικής φύσης, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με στρατιωτικά μέσα ενώ χρειάζεται συνεργασία όλων των εμπλεκομένων φορέων και χρήση όλου του «οπλοστασίου» που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Σήμερα, η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται μάλλον σε μία μεταβατική κατάσταση απροσδιοριστίας, όπου η αντιπαλότητα μεταξύ των κυβερνήσεων και των κοινωνιών, δεν θα είναι όπως στο παρελθόν μεταξύ εθνών-κρατών, αλλά διεθνή-πολιτισμική. Ορισμένοι αναλυτές μάλιστα πιστεύουν ότι οι πιο επικίνδυνες μελλοντικές συγκρούσεις θα είναι μεταξύ των βιομηχανοποιημένων δημοκρατιών της Δύσης και του μη-δημοκρατικού κόσμου. Αυτό δε που φοβίζει περισσότερο τις συγκροτημένες δημοκρατίες είναι η αντιμετώπιση της σημαντικής απειλής των όπλων μαζικής καταστροφής. Η κατάρρευση του διπολικού συστήματος, εξασθένισε μεν σημαντικά την κύρια απειλή διεξαγωγής παγκόσμιου πόλεμου, πλην όμως οδήγησε στην εμφάνιση «κενών ισχύος» στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, την Υπερκαυκασία και την Κεντρική Ασία, που επέτρεψαν την αναζωπύρωση μιας σειράς τοπικών και περιφερειακών εντάσεων και συγκρούσεων και την εμφάνιση νέων απειλών μη στρατιωτικών, τις οποίες η λογική του διπολικού συστήματος είχε καταφέρει να θέσει υπό τον έλεγχό της ή να τις «παγώσει». Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα, το στρατηγικό περιβάλλον να παραμένει πολύπλοκο και ενδεχομένως επικίνδυνο, με την τάξη και την ασφάλεια να μη λειτουργούν. Η συνεχής μετάλλαξη της διεθνούς τρομοκρατίας, η ακραία μορφή βίας της ισλαμικής τρομοκρατίας, η διογκούμενη λαθραία μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, η ανεξέλεγκτη διακίνηση όπλων μαζικής καταστροφής, οι εθνικιστικές συγκρούσεις, η ηλεκτρονική τρομοκρατία, η διαχείριση των υδάτινων πόρων, η παράνομη διακίνηση όπλων και ναρκωτικών η ρύπανση του περιβάλλοντος και η χρήση του διαστήματος για πολιτικούς σκοπούς, είναι μερικές μόνον μορφές που συνθέτουν το παζλ των υφιστάμενων απειλών κατά της διεθνούς σταθερότητας και ασφάλειας. Οι απειλές αυτές δεν ενέχουν τον κίνδυνο ενός μεγάλου συμβατικού πολέμου εναντίον των δυνάμεων του αναπτυγμένου κόσμου, ωστόσο ενέχουν ισάξιους, ίσως και μεγαλύτερους κινδύνους. Από απόψεως συνεπειών σε ανθρώπινες ζωές, οικονομικές ζημιές, πολιτικό κόστος, ψυχολογικό αντίκτυπο στο εσωτερικό και τη μείωση διεθνώς του γοήτρου ή της εικόνας μιας πανίσχυρης υπερδύναμης, η κατάσταση ελάχιστα διαφέρει από έναν πραγματικό πόλεμο. Οι σαρωτικές όμως αλλαγές στο διεθνές επίπεδο, η μεταδιπολική οικονομία δυνάμεων, η διαμόρφωση των νέων παραμέτρων ασφαλείας, ο χειρισμός κρίσεων στο διαμορφωμένο νέο περιβάλλον παγκόσμιας αλλά και περιφερειακής ασφάλειας, το γενικευμένο δημογραφικό πρόβλημα στο δυτικό κόσμο, καθώς και η νέα μορφή κινδύνων και απειλών, είχαν ως αποτέλεσμα να επιζητείται και μια διαφορετική μορφή, δομή, συγκρότηση και στρατηγική και για τις ένοπλες δυνάμεις και το ρόλο τους σε αυτό το τελείως διαφορετικό περιφερειακό και στρατηγικό περιβάλλον.","Each era of the historical course of humanity is characterized by its own inequalities-rivalries and controversies. Some were expressed in traditional warfare, but others took the form of rebellion, resistance, armed disobedience or even extreme individual protest. The reason was sometimes political rivalry and sometimes economic inequality or religious fanaticism. During the Cold War, the bipolar system, with the logic of preventing or balancing terror, managed to never have to mobilize one system against another, and for 50 years peace was guaranteed. But as the collapse of bipolarity brought us globalization, technological advances, and the Internet communication revolution, all those parameters that promised at the end of the 20th century the dawn of a new new world, their asymmetric threats came to play their part. bizarre and certainly catalytic role in the pursuit of power and influence. In new forms of threats, opponents and results are disproportionate, either to the nature of the traditional confrontation or to the nature of the purpose. Characteristic of these conflicts are the disproportion in destructiveness, the intimidation achieved mainly by surprise, the sacrifice of civilians, the extremes in the use of means and the asymmetry between the execution of an act, and the practices for dealing with it. The 9/11 attacks revealed that actors with weak military and technical means have such offensive capabilities that allow them to inflict irreparable damage on the first world power. It is worth wondering, however, whether this is a new example of asymmetric warfare or a new type of war. As humanity enters its third millennium, there is intense uncertainty about the threats that nations and the international community will face. In the post-Cold War era, the dangers and external threats to the security of a state are not only of a military nature, they can not be dealt with only by military means, while the cooperation of all stakeholders requires the use of all the \"arsenal\" at the disposal of a state. Today, the world community is rather in a state of transitional uncertainty, where the rivalry between governments and societies will not be as in the past between nation-states, but international-cultural. Some analysts even believe that the most dangerous future conflicts will be between the industrialized democracies of the West and the non-democratic world. What frightens established democracies the most is tackling the significant threat of weapons of mass destruction. The collapse of the bipolar system significantly weakened the main threat of a world war, but led to the emergence of \"power gaps\" in the former Eastern Europe, Transcaucasia and Central Asia, which allowed a resurgence of a number of local and regional and regional conflicts. the emergence of new civilian threats, which the logic of the bipolar system had managed to bring under its control or to \"freeze\". As a result, the strategic environment remains complex and potentially dangerous, with order and security not working. The constant transformation of international terrorism, the extreme form of violence of Islamic terrorism, the growing illegal immigration of hundreds of thousands of people, the uncontrolled movement of weapons of mass destruction, nationalist conflicts, cyber-terrorism, water management, Environmental pollution and the use of space for political purposes are just a few of the puzzles that pose an existing threat to international stability and security. These threats do not pose the risk of a major conventional war against the forces of the developed world, but they do pose equal, perhaps greater, risks. In terms of consequences for human lives, economic damage, political costs, psychological impact at home and the internationally declining prestige or image of a powerful superpower, the situation is little different from a real war. But the sweeping changes at the international level, the post-bipolar economy of forces, the shaping of new security parameters, the handling of crises in the emerging new environment of global and regional security, the generalized demographic problem in the western world, and the new form of threats and threats. have resulted in a different form, structure, composition and strategy for the armed forces and their role in this completely different field."],"dc:identifier":["uoadl:2921879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921879"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Υφιστάμενες απειλές και σενάρια που μπορούν να οδηγήσουν σε κρίση. Τρόποι αποτροπής και αντιμετώπισης τους."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:32Z"}