{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921885"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921885","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ψυχογενής ανορεξία σε νοσηλευόμενα παιδιά και εφήβους: προβλεπτικοί παράγοντες και χαρακτηριστικά έκβασης νοσηλείας","abstract":"Εισαγωγή: Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχικές διαταραχές που προκαλούν βλάβες στη σωματική υγεία, την ανάπτυξη, τη γνωστική και την ψυχοκοινωνική λειτουργία. Ενδέχεται να μην εντοπιστούν για μήνες ή χρόνια κάτι το οποίο ενδεχομένως συμβάλει στον υψηλό δείκτη θνητότητας. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι να διερευνήσει χαρακτηριστικά (π.χ ύπαρξη ρινογαστρικού σωλήνα, εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς) των νοσηλευόμενων με ψυχογενή ανορεξία παιδιών και εφήβων, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με τη διάρκεια παραμονής τους στην μονάδα εντατικής θεραπείας. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία η συλλογή δεδομένων έγινε βασίστηκε στα στοιχεία ψυχιατρικών φακέλων 44 παιδιών και εφήβων που νοσηλεύονται σε παιδοψυχιατρική μονάδα με διάγνωση Ψυχογενούς Ανορεξίας. Το 84,1% των συμμετεχόντων ήταν κορίτσια, η μέση ηλικία ήταν τα 13,9 έτη (SD=2,0 έτη) και ο μέσος όρος του ΔΜΣ κατά την εισαγωγή τους ήταν 15 kg/m2 μονάδες (SD=1,4 μονάδες). Συγκεκριμένα, το 65,9% των παιδιών και εφήβων είχαν δείκτη λειτουργικότητας που κυμαινόταν από 40-21. Αποτελέσματα: Βρέθηκε ότι η διάρκεια νοσηλείας ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στα παιδιά και εφήβους που είχαν αυτοτραυματιστεί (p=0,042) καθώς και ότι όσο υψηλότερες ήταν οι τιμές του CDI τόσο περισσότερες ήταν οι μέρες που νοσηλεύτηκαν οι έφηβοι (p=0,013). Αντίθετα η εισαγωγή ρινογαστρικού καθετήρα δεν επηρέασε σημαντικά την αύξηση βάρους (10,56 έναντι 9,78 κιλών) ούτε και την παραμονή τους στην μονάδα (p=0,196). Αγόρια και κορίτσια είχαν παρόμοια αποτελέσματα όσον αφορά στην εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς (p=1.00). Επίσης, η συσχέτιση της διάρκειας νοσηλείας με το ΔΜΣ των ασθενών κατά την είσοδο στη μονάδα, έτεινε προς την σημαντικότητα (p=0,075). Συμπεράσματα: Ένα ποσοστό των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία που νοσηλεύεται σε ενδονοσοκομειακή μονάδα εκδηλώνει αυτοτραυματικές συμπεριφορές. Η συννοσηρότητα με αυτοκαταστροφικές τάσεις και διαταραχές διάθεσης παρατείνει την διάρκεια της νοσηλείας στη μονάδα.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχικές διαταραχές που προκαλούν βλάβες στη σωματική υγεία, την ανάπτυξη, τη γνωστική και την ψυχοκοινωνική λειτουργία. Ενδέχεται να μην εντοπιστούν για μήνες ή χρόνια κάτι το οποίο ενδεχομένως συμβάλει στον υψηλό δείκτη θνητότητας. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι να διερευνήσει χαρακτηριστικά (π.χ ύπαρξη ρινογαστρικού σωλήνα, εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς) των νοσηλευόμενων με ψυχογενή ανορεξία παιδιών και εφήβων, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με τη διάρκεια παραμονής τους στην μονάδα εντατικής θεραπείας. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία η συλλογή δεδομένων έγινε βασίστηκε στα στοιχεία ψυχιατρικών φακέλων 44 παιδιών και εφήβων που νοσηλεύονται σε παιδοψυχιατρική μονάδα με διάγνωση Ψυχογενούς Ανορεξίας. Το 84,1% των συμμετεχόντων ήταν κορίτσια, η μέση ηλικία ήταν τα 13,9 έτη (SD=2,0 έτη) και ο μέσος όρος του ΔΜΣ κατά την εισαγωγή τους ήταν 15 kg/m2 μονάδες (SD=1,4 μονάδες). Συγκεκριμένα, το 65,9% των παιδιών και εφήβων είχαν δείκτη λειτουργικότητας που κυμαινόταν από 40-21. Αποτελέσματα: Βρέθηκε ότι η διάρκεια νοσηλείας ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στα παιδιά και εφήβους που είχαν αυτοτραυματιστεί (p=0,042) καθώς και ότι όσο υψηλότερες ήταν οι τιμές του CDI τόσο περισσότερες ήταν οι μέρες που νοσηλεύτηκαν οι έφηβοι (p=0,013). Αντίθετα η εισαγωγή ρινογαστρικού καθετήρα δεν επηρέασε σημαντικά την αύξηση βάρους (10,56 έναντι 9,78 κιλών) ούτε και την παραμονή τους στην μονάδα (p=0,196). Αγόρια και κορίτσια είχαν παρόμοια αποτελέσματα όσον αφορά στην εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς (p=1.00). Επίσης, η συσχέτιση της διάρκειας νοσηλείας με το ΔΜΣ των ασθενών κατά την είσοδο στη μονάδα, έτεινε προς την σημαντικότητα (p=0,075). Συμπεράσματα: Ένα ποσοστό των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία που νοσηλεύεται σε ενδονοσοκομειακή μονάδα εκδηλώνει αυτοτραυματικές συμπεριφορές. Η συννοσηρότητα με αυτοκαταστροφικές τάσεις και διαταραχές διάθεσης παρατείνει την διάρκεια της νοσηλείας στη μονάδα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωνσταντέλλου Ευσταθία","Konstantellou Efstathia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921885"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921885","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921885","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921885","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921885","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωνσταντέλλου Ευσταθία","Konstantellou Efstathia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921885","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921885"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχικές διαταραχές που προκαλούν βλάβες στη σωματική υγεία, την ανάπτυξη, τη γνωστική και την ψυχοκοινωνική λειτουργία. Ενδέχεται να μην εντοπιστούν για μήνες ή χρόνια κάτι το οποίο ενδεχομένως συμβάλει στον υψηλό δείκτη θνητότητας. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι να διερευνήσει χαρακτηριστικά (π.χ ύπαρξη ρινογαστρικού σωλήνα, εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς) των νοσηλευόμενων με ψυχογενή ανορεξία παιδιών και εφήβων, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με τη διάρκεια παραμονής τους στην μονάδα εντατικής θεραπείας. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία η συλλογή δεδομένων έγινε βασίστηκε στα στοιχεία ψυχιατρικών φακέλων 44 παιδιών και εφήβων που νοσηλεύονται σε παιδοψυχιατρική μονάδα με διάγνωση Ψυχογενούς Ανορεξίας. Το 84,1% των συμμετεχόντων ήταν κορίτσια, η μέση ηλικία ήταν τα 13,9 έτη (SD=2,0 έτη) και ο μέσος όρος του ΔΜΣ κατά την εισαγωγή τους ήταν 15 kg/m2 μονάδες (SD=1,4 μονάδες). Συγκεκριμένα, το 65,9% των παιδιών και εφήβων είχαν δείκτη λειτουργικότητας που κυμαινόταν από 40-21. Αποτελέσματα: Βρέθηκε ότι η διάρκεια νοσηλείας ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στα παιδιά και εφήβους που είχαν αυτοτραυματιστεί (p=0,042) καθώς και ότι όσο υψηλότερες ήταν οι τιμές του CDI τόσο περισσότερες ήταν οι μέρες που νοσηλεύτηκαν οι έφηβοι (p=0,013). Αντίθετα η εισαγωγή ρινογαστρικού καθετήρα δεν επηρέασε σημαντικά την αύξηση βάρους (10,56 έναντι 9,78 κιλών) ούτε και την παραμονή τους στην μονάδα (p=0,196). Αγόρια και κορίτσια είχαν παρόμοια αποτελέσματα όσον αφορά στην εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς (p=1.00). Επίσης, η συσχέτιση της διάρκειας νοσηλείας με το ΔΜΣ των ασθενών κατά την είσοδο στη μονάδα, έτεινε προς την σημαντικότητα (p=0,075). Συμπεράσματα: Ένα ποσοστό των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία που νοσηλεύεται σε ενδονοσοκομειακή μονάδα εκδηλώνει αυτοτραυματικές συμπεριφορές. Η συννοσηρότητα με αυτοκαταστροφικές τάσεις και διαταραχές διάθεσης παρατείνει την διάρκεια της νοσηλείας στη μονάδα.","Introduction: Eating disorders are serious mental illnesses, which can cause physical damage as well as damages in developmental, cognitive and psychosocial functioning. They might remain undiagnosed for months or even years, which could contribute to their high fatality rate. Objective: The purpose of the present study is to investigate characteristics of patients with anorexia nervosa, and their associations with the length of stay in the intensive care unit. Such characteristics could be the placement of a nasogastric tube and the presence of self-traumatic behavior. Method: This was a retrospective cohort study with data collection through the existing psychiatric and medical records of children and adolescents hospitalized in a children’s psychiatric hospital with the diagnosis of anorexia nervosa. 84.1% of the participants were girls, the mean age was 13.9 years (SD = 2.0 years) and the mean BMI at the time of admission was 15 points kg/m2 (SD = 1.4 points). Specifically, 65.9% of children and adolescents had a functionality index ranging from 40-21. Results: The duration of hospitalization was significantly higher in children and adolescents who had been self-injured (p=0,042) and also the higher the score of CDI was the more days were the adolescents hospitalized (p = 0,013). In contrast, the placement of a nasogastric tube did not significantly affect the weight gain (10.56 versus 9.78 kg) and did not prolong their stay in the hospital (p=0,196). No gender-specific differences were found in relation to self-harm (p=1). Also, the correlation of the duration of hospitalization with the BMI of the patients upon entering the hospital, tended to significance (p = 0.075). Conclusions: Anorexia nervosa is a very serious disorder and young patients often need inpatient hospitalization. Comorbidity with self-harm behaviors and mood disorders extend the duration of hospitalization. For this reason, further research on this issue is necessary."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ψυχογενής ανορεξία σε νοσηλευόμενα παιδιά και εφήβους: προβλεπτικοί παράγοντες και χαρακτηριστικά έκβασης νοσηλείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωνσταντέλλου Ευσταθία","Konstantellou Efstathia"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχικές διαταραχές που προκαλούν βλάβες στη σωματική υγεία, την ανάπτυξη, τη γνωστική και την ψυχοκοινωνική λειτουργία. Ενδέχεται να μην εντοπιστούν για μήνες ή χρόνια κάτι το οποίο ενδεχομένως συμβάλει στον υψηλό δείκτη θνητότητας. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας, είναι να διερευνήσει χαρακτηριστικά (π.χ ύπαρξη ρινογαστρικού σωλήνα, εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς) των νοσηλευόμενων με ψυχογενή ανορεξία παιδιών και εφήβων, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με τη διάρκεια παραμονής τους στην μονάδα εντατικής θεραπείας. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία η συλλογή δεδομένων έγινε βασίστηκε στα στοιχεία ψυχιατρικών φακέλων 44 παιδιών και εφήβων που νοσηλεύονται σε παιδοψυχιατρική μονάδα με διάγνωση Ψυχογενούς Ανορεξίας. Το 84,1% των συμμετεχόντων ήταν κορίτσια, η μέση ηλικία ήταν τα 13,9 έτη (SD=2,0 έτη) και ο μέσος όρος του ΔΜΣ κατά την εισαγωγή τους ήταν 15 kg/m2 μονάδες (SD=1,4 μονάδες). Συγκεκριμένα, το 65,9% των παιδιών και εφήβων είχαν δείκτη λειτουργικότητας που κυμαινόταν από 40-21. Αποτελέσματα: Βρέθηκε ότι η διάρκεια νοσηλείας ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στα παιδιά και εφήβους που είχαν αυτοτραυματιστεί (p=0,042) καθώς και ότι όσο υψηλότερες ήταν οι τιμές του CDI τόσο περισσότερες ήταν οι μέρες που νοσηλεύτηκαν οι έφηβοι (p=0,013). Αντίθετα η εισαγωγή ρινογαστρικού καθετήρα δεν επηρέασε σημαντικά την αύξηση βάρους (10,56 έναντι 9,78 κιλών) ούτε και την παραμονή τους στην μονάδα (p=0,196). Αγόρια και κορίτσια είχαν παρόμοια αποτελέσματα όσον αφορά στην εκδήλωση αυτοτραυματικής συμπεριφοράς (p=1.00). Επίσης, η συσχέτιση της διάρκειας νοσηλείας με το ΔΜΣ των ασθενών κατά την είσοδο στη μονάδα, έτεινε προς την σημαντικότητα (p=0,075). Συμπεράσματα: Ένα ποσοστό των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία που νοσηλεύεται σε ενδονοσοκομειακή μονάδα εκδηλώνει αυτοτραυματικές συμπεριφορές. Η συννοσηρότητα με αυτοκαταστροφικές τάσεις και διαταραχές διάθεσης παρατείνει την διάρκεια της νοσηλείας στη μονάδα.","Introduction: Eating disorders are serious mental illnesses, which can cause physical damage as well as damages in developmental, cognitive and psychosocial functioning. They might remain undiagnosed for months or even years, which could contribute to their high fatality rate. Objective: The purpose of the present study is to investigate characteristics of patients with anorexia nervosa, and their associations with the length of stay in the intensive care unit. Such characteristics could be the placement of a nasogastric tube and the presence of self-traumatic behavior. Method: This was a retrospective cohort study with data collection through the existing psychiatric and medical records of children and adolescents hospitalized in a children’s psychiatric hospital with the diagnosis of anorexia nervosa. 84.1% of the participants were girls, the mean age was 13.9 years (SD = 2.0 years) and the mean BMI at the time of admission was 15 points kg/m2 (SD = 1.4 points). Specifically, 65.9% of children and adolescents had a functionality index ranging from 40-21. Results: The duration of hospitalization was significantly higher in children and adolescents who had been self-injured (p=0,042) and also the higher the score of CDI was the more days were the adolescents hospitalized (p = 0,013). In contrast, the placement of a nasogastric tube did not significantly affect the weight gain (10.56 versus 9.78 kg) and did not prolong their stay in the hospital (p=0,196). No gender-specific differences were found in relation to self-harm (p=1). Also, the correlation of the duration of hospitalization with the BMI of the patients upon entering the hospital, tended to significance (p = 0.075). Conclusions: Anorexia nervosa is a very serious disorder and young patients often need inpatient hospitalization. Comorbidity with self-harm behaviors and mood disorders extend the duration of hospitalization. For this reason, further research on this issue is necessary."],"dc:identifier":["uoadl:2921885","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921885"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ψυχογενής ανορεξία σε νοσηλευόμενα παιδιά και εφήβους: προβλεπτικοί παράγοντες και χαρακτηριστικά έκβασης νοσηλείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:32Z"}