{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921888"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2921888","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη μονοκυττάρωσης με κυτταρομετρία ροής- Ανοσοφαινότυπος χρόνιας μυελομονοκυτταρικής λευχαιμίας (χμμλ)","abstract":"Σκοπός της μελέτης: Η ΧΜΜΛ είναι ο συχνότερος υπότυπος ΜΔΣ/ΜΥΝ και σύμφωνα με τα κριτήρια της WHO, η διάγνωσή της απαιτεί σταθερή αύξηση των μονοκυττάρων στο αίμα (>1x109 /L) για ≥3 μήνες. Στο ανθρώπινο περιφερικό αίμα, με βάση την έκφραση των δεικτών επιφανείας CD14 και CD16, ταυτοποιούνται τρία λειτουργικά διαφορετικά υποσύνολα μονοκυττάρων: CD14+CD16- (κλασικά), CD14+CD16+ (ενδιάμεσα) και CD14+lowCD16+ (μη κλασικά). Τα κλασικά αντιπροσωπεύουν περίπου το 85% του συνολικού πληθυσμού των μονοκυττάρων σε υγιείς. Μελέτες έχουν δείξει ότι η αύξηση του ποσοστού (>94.0%) των κλασικών μονοκυττάρων, σε δείγμα περιφερικού αίματος, αποτελεί ειδικό δείκτη για γρήγορη, ακριβή και εύκολη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ στον μυελό το αντίστοιχο ποσοστό μπορεί να είναι μικρότερο. Σκοπός της εργασίας ήταν η μελέτη των μονοκυτταρικών υποπληθυσμών και η συσχέτιση του ανοσοφαινοτύπου των μονοκυττάρων με τη διάγνωση της ΧΜΜΛ. Υλικά και μέθοδοι: Δείγματα περιφερικού αίματος, καθώς και μυελού των οστών, από ασθενείς με απόλυτη μονοκυττάρωση και πιθανότητα ΧΜΜΛ αναλύθηκαν με κυτταρομετρία ροής, σε Navios EX της Beckman Coulter και BD FACS CANTO II της BD Biosciences. Χρησιμοποιήθηκαν, αντίστοιχα για τους δύο παραπάνω κυτταρομετρητές, τα εξής μονοκλωνικά αντισώματα: CD7- A700, CD24- PE, CD16- PB, CD14- PC7, CD45- Krm, CD56- PC5,5 (μέθοδος BC) και CD7- FITC, CD24- PE, CD16- BV421, CD14- PECY7, CD56- APC, CD45-V500 (μέθοδος BD). Παλιότερα δείγματα, που αναλύθηκαν με συνδυασμούς μονοκλωνικών : CD7- FITC, CD24- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7 και CD56- PC7 ή CD36- FITC, CD64- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7, συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Έγινε ανάλυση των αποτελεσμάτων με το λογισμικό Kaluza (BeckmanCoulter, μέθοδος BC) και Infinicyt (Cytognos, μέθοδος BD) και μελετήθηκαν οι τρεις υποπληθυσμοί των μονοκυττάρων. Αποτελέσματα: Από τα 52 δείγματα περιφερικού αίματος, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, υπήρξε συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 48 από αυτά (p<0,001). Στην περίπτωση ανάλυσης με το λογισμικό Infinicyt, συμφωνία υπήρξε για 35 από τα 37 δείγματα (p<0,001). Για την περίπτωση των 19 δειγμάτων μυελού, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, τα αντίστοιχα αποτελέσματα ήταν συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 15 από αυτά (p= 0,023< 0,05). Παρατηρήθηκε επίσης αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων στο περιφερικό αίμα ασθενών με ΧΜΜΛ σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza και 95,86 ± 1,19 ως 78,70 ± 13,19 για Infinicyt, p<0,05). Η αύξηση αυτή ανταναλάται και στον μυελό των ασθενών σε σχέση με άτομα χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza, p=0,086). Από τις καμπύλες ROC, για τα δείγματα περιφερικού αίματος, προέκυψε ότι τα κλασικά μονοκύτταρα εμφανίζουν μεγαλύτερο AUC (AUC=0,896 και AUC=0,936 για Kaluza και Infinicyt αντίστοιχα, p< 0,001) σε σχέση με τα άλλα δύο μονοκυτταρικά υποσύνολα. Ίδια εικόνα παρατηρείται και στον μυελό με AUC= 0,733, p= 0,086. Για 10 άτομα, έγινε ταυτόχρονη ανάλυση δειγμάτων περιφερικού αίματος και μυελού των οστών με το λογισμικό Kaluza. Υπήρξε συμφωνία στη διάγνωση μεταξύ περιφερικού αίματος και μυελού για 8 από τα 10 δείγματα (p=0,3). Tέλος, 37 δείγματα περιφερικού αίματος αναλύθηκα και με τις δύο μεθόδους (BC & BD). Από τη σύγκριση των αποτελεσμάτων προέκυψε συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων και για τα 37 δείγματα (p< 0,001). Συγκεκριμένα 15 χαρακτηρίστηκαν ως ΧΜΜΛ και 22 εμφάνισαν ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων <94%. Δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές στα ποσοστά των κλασικών μονοκυττάρων, μεταξύ των δύο μεθόδων. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με ΧΜΜΛ εμφανίζουν αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων, τόσο στο περιφερικό αίμα όσο και στο μυελό, έναντι των υπόλοιπων μονοκυτταρικών υποπληθυσμών, σε σχέση με τους λοιπούς ασθενείς με μονοκυττάρωση.Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ διάγνωσης με κυτταρομετρία ροής στο περιφερικό αίμα και της διάγνωσης στο μυελό. Επίσης, το ποσοστό 94% για τα κλασικά μονοκύτταρα αποτελέι τιμή cutoff με μεγάλη ευαισθησία και ειδικότητα στη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ για τον μυελό των οστών η τιμή αυτή είναι μικρότερη (≈ 91%). Ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων από ασθενείς με ΧΜΜΛ καθώς και σύγκριση αυτών με τον ανοσοφαινότυπο ασθενών με μονοκυττάρωση και άλλα ΜΔΣ/ΜΥΝ θα βοηθήσει στην πιο ακριβή διάγνωση της ΧΜΜΛ με κυτταρομετρία ροής καθώς και στην παρακολούθηση της θεραπευτικής προσέγγισης.","abstract_html":"Σκοπός της μελέτης: Η ΧΜΜΛ είναι ο συχνότερος υπότυπος ΜΔΣ/ΜΥΝ και σύμφωνα με τα κριτήρια της WHO, η διάγνωσή της απαιτεί σταθερή αύξηση των μονοκυττάρων στο αίμα (&gt;1x109 /L) για ≥3 μήνες. Στο ανθρώπινο περιφερικό αίμα, με βάση την έκφραση των δεικτών επιφανείας CD14 και CD16, ταυτοποιούνται τρία λειτουργικά διαφορετικά υποσύνολα μονοκυττάρων: CD14+CD16- (κλασικά), CD14+CD16+ (ενδιάμεσα) και CD14+lowCD16+ (μη κλασικά). Τα κλασικά αντιπροσωπεύουν περίπου το 85% του συνολικού πληθυσμού των μονοκυττάρων σε υγιείς. Μελέτες έχουν δείξει ότι η αύξηση του ποσοστού (&gt;94.0%) των κλασικών μονοκυττάρων, σε δείγμα περιφερικού αίματος, αποτελεί ειδικό δείκτη για γρήγορη, ακριβή και εύκολη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ στον μυελό το αντίστοιχο ποσοστό μπορεί να είναι μικρότερο. Σκοπός της εργασίας ήταν η μελέτη των μονοκυτταρικών υποπληθυσμών και η συσχέτιση του ανοσοφαινοτύπου των μονοκυττάρων με τη διάγνωση της ΧΜΜΛ. Υλικά και μέθοδοι: Δείγματα περιφερικού αίματος, καθώς και μυελού των οστών, από ασθενείς με απόλυτη μονοκυττάρωση και πιθανότητα ΧΜΜΛ αναλύθηκαν με κυτταρομετρία ροής, σε Navios EX της Beckman Coulter και BD FACS CANTO II της BD Biosciences. Χρησιμοποιήθηκαν, αντίστοιχα για τους δύο παραπάνω κυτταρομετρητές, τα εξής μονοκλωνικά αντισώματα: CD7- A700, CD24- PE, CD16- PB, CD14- PC7, CD45- Krm, CD56- PC5,5 (μέθοδος BC) και CD7- FITC, CD24- PE, CD16- BV421, CD14- PECY7, CD56- APC, CD45-V500 (μέθοδος BD). Παλιότερα δείγματα, που αναλύθηκαν με συνδυασμούς μονοκλωνικών : CD7- FITC, CD24- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7 και CD56- PC7 ή CD36- FITC, CD64- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7, συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Έγινε ανάλυση των αποτελεσμάτων με το λογισμικό Kaluza (BeckmanCoulter, μέθοδος BC) και Infinicyt (Cytognos, μέθοδος BD) και μελετήθηκαν οι τρεις υποπληθυσμοί των μονοκυττάρων. Αποτελέσματα: Από τα 52 δείγματα περιφερικού αίματος, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, υπήρξε συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 48 από αυτά (p&lt;0,001). Στην περίπτωση ανάλυσης με το λογισμικό Infinicyt, συμφωνία υπήρξε για 35 από τα 37 δείγματα (p&lt;0,001). Για την περίπτωση των 19 δειγμάτων μυελού, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, τα αντίστοιχα αποτελέσματα ήταν συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 15 από αυτά (p= 0,023&lt; 0,05). Παρατηρήθηκε επίσης αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων στο περιφερικό αίμα ασθενών με ΧΜΜΛ σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza και 95,86 ± 1,19 ως 78,70 ± 13,19 για Infinicyt, p&lt;0,05). Η αύξηση αυτή ανταναλάται και στον μυελό των ασθενών σε σχέση με άτομα χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza, p=0,086). Από τις καμπύλες ROC, για τα δείγματα περιφερικού αίματος, προέκυψε ότι τα κλασικά μονοκύτταρα εμφανίζουν μεγαλύτερο AUC (AUC=0,896 και AUC=0,936 για Kaluza και Infinicyt αντίστοιχα, p&lt; 0,001) σε σχέση με τα άλλα δύο μονοκυτταρικά υποσύνολα. Ίδια εικόνα παρατηρείται και στον μυελό με AUC= 0,733, p= 0,086. Για 10 άτομα, έγινε ταυτόχρονη ανάλυση δειγμάτων περιφερικού αίματος και μυελού των οστών με το λογισμικό Kaluza. Υπήρξε συμφωνία στη διάγνωση μεταξύ περιφερικού αίματος και μυελού για 8 από τα 10 δείγματα (p=0,3). Tέλος, 37 δείγματα περιφερικού αίματος αναλύθηκα και με τις δύο μεθόδους (BC &amp; BD). Από τη σύγκριση των αποτελεσμάτων προέκυψε συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων και για τα 37 δείγματα (p&lt; 0,001). Συγκεκριμένα 15 χαρακτηρίστηκαν ως ΧΜΜΛ και 22 εμφάνισαν ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων &lt;94%. Δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές στα ποσοστά των κλασικών μονοκυττάρων, μεταξύ των δύο μεθόδων. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με ΧΜΜΛ εμφανίζουν αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων, τόσο στο περιφερικό αίμα όσο και στο μυελό, έναντι των υπόλοιπων μονοκυτταρικών υποπληθυσμών, σε σχέση με τους λοιπούς ασθενείς με μονοκυττάρωση.Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ διάγνωσης με κυτταρομετρία ροής στο περιφερικό αίμα και της διάγνωσης στο μυελό. Επίσης, το ποσοστό 94% για τα κλασικά μονοκύτταρα αποτελέι τιμή cutoff με μεγάλη ευαισθησία και ειδικότητα στη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ για τον μυελό των οστών η τιμή αυτή είναι μικρότερη (≈ 91%). Ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων από ασθενείς με ΧΜΜΛ καθώς και σύγκριση αυτών με τον ανοσοφαινότυπο ασθενών με μονοκυττάρωση και άλλα ΜΔΣ/ΜΥΝ θα βοηθήσει στην πιο ακριβή διάγνωση της ΧΜΜΛ με κυτταρομετρία ροής καθώς και στην παρακολούθηση της θεραπευτικής προσέγγισης.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραθάνος Σεραφείμ","Karathanos Serafeim"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:32Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921888"],"render_values":[{"text":"uoadl:2921888","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921888","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921888","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2921888","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραθάνος Σεραφείμ","Karathanos Serafeim"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2921888","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921888"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της μελέτης: Η ΧΜΜΛ είναι ο συχνότερος υπότυπος ΜΔΣ/ΜΥΝ και σύμφωνα με τα κριτήρια της WHO, η διάγνωσή της απαιτεί σταθερή αύξηση των μονοκυττάρων στο αίμα (>1x109 /L) για ≥3 μήνες. Στο ανθρώπινο περιφερικό αίμα, με βάση την έκφραση των δεικτών επιφανείας CD14 και CD16, ταυτοποιούνται τρία λειτουργικά διαφορετικά υποσύνολα μονοκυττάρων: CD14+CD16- (κλασικά), CD14+CD16+ (ενδιάμεσα) και CD14+lowCD16+ (μη κλασικά). Τα κλασικά αντιπροσωπεύουν περίπου το 85% του συνολικού πληθυσμού των μονοκυττάρων σε υγιείς. Μελέτες έχουν δείξει ότι η αύξηση του ποσοστού (>94.0%) των κλασικών μονοκυττάρων, σε δείγμα περιφερικού αίματος, αποτελεί ειδικό δείκτη για γρήγορη, ακριβή και εύκολη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ στον μυελό το αντίστοιχο ποσοστό μπορεί να είναι μικρότερο. Σκοπός της εργασίας ήταν η μελέτη των μονοκυτταρικών υποπληθυσμών και η συσχέτιση του ανοσοφαινοτύπου των μονοκυττάρων με τη διάγνωση της ΧΜΜΛ. Υλικά και μέθοδοι: Δείγματα περιφερικού αίματος, καθώς και μυελού των οστών, από ασθενείς με απόλυτη μονοκυττάρωση και πιθανότητα ΧΜΜΛ αναλύθηκαν με κυτταρομετρία ροής, σε Navios EX της Beckman Coulter και BD FACS CANTO II της BD Biosciences. Χρησιμοποιήθηκαν, αντίστοιχα για τους δύο παραπάνω κυτταρομετρητές, τα εξής μονοκλωνικά αντισώματα: CD7- A700, CD24- PE, CD16- PB, CD14- PC7, CD45- Krm, CD56- PC5,5 (μέθοδος BC) και CD7- FITC, CD24- PE, CD16- BV421, CD14- PECY7, CD56- APC, CD45-V500 (μέθοδος BD). Παλιότερα δείγματα, που αναλύθηκαν με συνδυασμούς μονοκλωνικών : CD7- FITC, CD24- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7 και CD56- PC7 ή CD36- FITC, CD64- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7, συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Έγινε ανάλυση των αποτελεσμάτων με το λογισμικό Kaluza (BeckmanCoulter, μέθοδος BC) και Infinicyt (Cytognos, μέθοδος BD) και μελετήθηκαν οι τρεις υποπληθυσμοί των μονοκυττάρων. Αποτελέσματα: Από τα 52 δείγματα περιφερικού αίματος, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, υπήρξε συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 48 από αυτά (p<0,001). Στην περίπτωση ανάλυσης με το λογισμικό Infinicyt, συμφωνία υπήρξε για 35 από τα 37 δείγματα (p<0,001). Για την περίπτωση των 19 δειγμάτων μυελού, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, τα αντίστοιχα αποτελέσματα ήταν συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 15 από αυτά (p= 0,023< 0,05). Παρατηρήθηκε επίσης αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων στο περιφερικό αίμα ασθενών με ΧΜΜΛ σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza και 95,86 ± 1,19 ως 78,70 ± 13,19 για Infinicyt, p<0,05). Η αύξηση αυτή ανταναλάται και στον μυελό των ασθενών σε σχέση με άτομα χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza, p=0,086). Από τις καμπύλες ROC, για τα δείγματα περιφερικού αίματος, προέκυψε ότι τα κλασικά μονοκύτταρα εμφανίζουν μεγαλύτερο AUC (AUC=0,896 και AUC=0,936 για Kaluza και Infinicyt αντίστοιχα, p< 0,001) σε σχέση με τα άλλα δύο μονοκυτταρικά υποσύνολα. Ίδια εικόνα παρατηρείται και στον μυελό με AUC= 0,733, p= 0,086. Για 10 άτομα, έγινε ταυτόχρονη ανάλυση δειγμάτων περιφερικού αίματος και μυελού των οστών με το λογισμικό Kaluza. Υπήρξε συμφωνία στη διάγνωση μεταξύ περιφερικού αίματος και μυελού για 8 από τα 10 δείγματα (p=0,3). Tέλος, 37 δείγματα περιφερικού αίματος αναλύθηκα και με τις δύο μεθόδους (BC & BD). Από τη σύγκριση των αποτελεσμάτων προέκυψε συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων και για τα 37 δείγματα (p< 0,001). Συγκεκριμένα 15 χαρακτηρίστηκαν ως ΧΜΜΛ και 22 εμφάνισαν ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων <94%. Δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές στα ποσοστά των κλασικών μονοκυττάρων, μεταξύ των δύο μεθόδων. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με ΧΜΜΛ εμφανίζουν αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων, τόσο στο περιφερικό αίμα όσο και στο μυελό, έναντι των υπόλοιπων μονοκυτταρικών υποπληθυσμών, σε σχέση με τους λοιπούς ασθενείς με μονοκυττάρωση.Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ διάγνωσης με κυτταρομετρία ροής στο περιφερικό αίμα και της διάγνωσης στο μυελό. Επίσης, το ποσοστό 94% για τα κλασικά μονοκύτταρα αποτελέι τιμή cutoff με μεγάλη ευαισθησία και ειδικότητα στη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ για τον μυελό των οστών η τιμή αυτή είναι μικρότερη (≈ 91%). Ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων από ασθενείς με ΧΜΜΛ καθώς και σύγκριση αυτών με τον ανοσοφαινότυπο ασθενών με μονοκυττάρωση και άλλα ΜΔΣ/ΜΥΝ θα βοηθήσει στην πιο ακριβή διάγνωση της ΧΜΜΛ με κυτταρομετρία ροής καθώς και στην παρακολούθηση της θεραπευτικής προσέγγισης.","Purpose of the study: Chronic myelomonocytic leukemia (CMML) is a myelodysplastic syndrome/ myeloproliferative neoplasm whose diagnosis is currently based on the elevation of peripheral blood monocytes to >1 × 109 /L, measured for ≥3 months. In the peripheral blood of humans, the expression of CD14 and CD16 distinguishes CD14+CD16- (classical), CD14+CD16+ (intermediate) and CD14+lowCD16+ (non-classical) monocytes. In healthy conditions, up to 94% of monocytes are classical monocytes. In healthy donors, the proportions of classical monocytes in the circulation are approximately 85%. Studies have shown that an increase in the percentage (> 94.0%) of classical monocytes in peripheral blood specimens is a specific marker for rapid, accurate and easy diagnosis of CMML, whereas in bone marrow the corresponding percentage may be lower. The main objectives of this thesis were the study of monocyte subsets and the correlation between the immunophenotype of monocytes with the diagnosis of CMML. Materials and methods: Peripheral blood and bone marrow samples from patients with absolute monocytosis and probability of CMmL were analyzed by flow cytometry, in Beckman Coulter's Navios EX by Beckman- Coulter and BD FACS CANTO II by BD Biosciences. The monoclonal antibodies CD7- A700, CD24- PE, CD16- PB, CD14- PC7, CD45- Krm, CD56- PC5,5 (method BC) and CD7- FITC, CD24- PE, CD16- BV421, CD14- PECY7, CD56- APC, CD45-V500 (method BD) were used, respectively, for the two above cell counts. Older samples analyzed by monoclonal combinations: CD7- FITC, CD24- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7 and CD56- PC7 or CD36- FITC, CD64- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45 - PC7, included in the study. Results were analyzed with Kaluza (BeckmanCoulter, method BC) and Infinicyt (Cytognos, method BD) software and the three monocyte subsets were studied. Results: Of the 52 peripheral blood samples analyzed with Kaluza software, the immunophenotype was in agreement with the WHO diagnosis of the disease in 48 of them (p <0.001). In the case of analysis with Infinicyt software, agreement was found for 35 of the 37 samples (p <0.001). For the case of the 19 bone marrow samples analyzed with Kaluza software, the immunophenotype were in agreement with with the WHO diagnosis for 15 of them (p = 0.023 <0.05). Compared with healthy donors and patients with reactive monocytosis or another hematologic malignancy, CMML patients demonstrate a characteristic increase in the fraction of classical monocytes (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 for Kaluza and 95,86 ± 1,19 to 78,70 ± 13,19 for Infinicyt, p<0,05). This increase appears also in the bone marrow of patients (95.14 ± 7.28 to 83.78 ± 13.35 for Kaluza, p = 0.086) ROC curves for peripheral blood samples showed that classical monocytes had higher AUC (AUC = 0.896 and AUC = 0.936 for Kaluza and Infinicyt, respectively, p<0.001) than the other two monocyte subsets. The same image was observed in the bone marrow with AUC = 0.733, p = 0.086. Peripheral blood and bone marrow samples, from 10 patients, were analyzed simultaneous with Kaluza software. There was agreement in the diagnosis between peripheral blood and marrow for 8 of the 10 samples (p = 0.3). Finally, 37 peripheral blood samples were analyzed with both of the above methods. Comparison of results showed agreement between the two methods for all 37 samples (p <0.001). Specifically, 15 were designated as CMML and 22 showed proportion of classical monocytes <94%. There were no significant differences in the percentages of classicalal monocytes between the two methods. Conclusions: Patients with CMML show an increased proportion of classical monocytes, both in peripheral blood and marrow, compared to other monocyte subsets and patients with monocytosis or other hematologic malignancies. However, there is no statistically significant association between the diagnosis in peripheral blood and diagnosis in bone marrow. Also, 94% for classical monocytes is a cutoff value with high sensitivity and specificity in the diagnosis of CMML, whereas for bone marrow this value is lower (≈ 91%). Analysis of larger number of samples from patients with CMML and comparison with the immunophenotype of patients with monocytosis and other MDS/ MPN will help to more accurate diagnosis of CMML with flow cytometry as well as to monitor the therapeutic approach."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη μονοκυττάρωσης με κυτταρομετρία ροής- Ανοσοφαινότυπος χρόνιας μυελομονοκυτταρικής λευχαιμίας (χμμλ)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραθάνος Σεραφείμ","Karathanos Serafeim"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Σκοπός της μελέτης: Η ΧΜΜΛ είναι ο συχνότερος υπότυπος ΜΔΣ/ΜΥΝ και σύμφωνα με τα κριτήρια της WHO, η διάγνωσή της απαιτεί σταθερή αύξηση των μονοκυττάρων στο αίμα (>1x109 /L) για ≥3 μήνες. Στο ανθρώπινο περιφερικό αίμα, με βάση την έκφραση των δεικτών επιφανείας CD14 και CD16, ταυτοποιούνται τρία λειτουργικά διαφορετικά υποσύνολα μονοκυττάρων: CD14+CD16- (κλασικά), CD14+CD16+ (ενδιάμεσα) και CD14+lowCD16+ (μη κλασικά). Τα κλασικά αντιπροσωπεύουν περίπου το 85% του συνολικού πληθυσμού των μονοκυττάρων σε υγιείς. Μελέτες έχουν δείξει ότι η αύξηση του ποσοστού (>94.0%) των κλασικών μονοκυττάρων, σε δείγμα περιφερικού αίματος, αποτελεί ειδικό δείκτη για γρήγορη, ακριβή και εύκολη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ στον μυελό το αντίστοιχο ποσοστό μπορεί να είναι μικρότερο. Σκοπός της εργασίας ήταν η μελέτη των μονοκυτταρικών υποπληθυσμών και η συσχέτιση του ανοσοφαινοτύπου των μονοκυττάρων με τη διάγνωση της ΧΜΜΛ. Υλικά και μέθοδοι: Δείγματα περιφερικού αίματος, καθώς και μυελού των οστών, από ασθενείς με απόλυτη μονοκυττάρωση και πιθανότητα ΧΜΜΛ αναλύθηκαν με κυτταρομετρία ροής, σε Navios EX της Beckman Coulter και BD FACS CANTO II της BD Biosciences. Χρησιμοποιήθηκαν, αντίστοιχα για τους δύο παραπάνω κυτταρομετρητές, τα εξής μονοκλωνικά αντισώματα: CD7- A700, CD24- PE, CD16- PB, CD14- PC7, CD45- Krm, CD56- PC5,5 (μέθοδος BC) και CD7- FITC, CD24- PE, CD16- BV421, CD14- PECY7, CD56- APC, CD45-V500 (μέθοδος BD). Παλιότερα δείγματα, που αναλύθηκαν με συνδυασμούς μονοκλωνικών : CD7- FITC, CD24- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7 και CD56- PC7 ή CD36- FITC, CD64- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7, συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη. Έγινε ανάλυση των αποτελεσμάτων με το λογισμικό Kaluza (BeckmanCoulter, μέθοδος BC) και Infinicyt (Cytognos, μέθοδος BD) και μελετήθηκαν οι τρεις υποπληθυσμοί των μονοκυττάρων. Αποτελέσματα: Από τα 52 δείγματα περιφερικού αίματος, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, υπήρξε συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 48 από αυτά (p<0,001). Στην περίπτωση ανάλυσης με το λογισμικό Infinicyt, συμφωνία υπήρξε για 35 από τα 37 δείγματα (p<0,001). Για την περίπτωση των 19 δειγμάτων μυελού, που αναλύθηκαν με το λογισμικό Kaluza, τα αντίστοιχα αποτελέσματα ήταν συμφωνία του ανοσοφαινότυπου με την κατά WHO διάγνωση της νόσου για 15 από αυτά (p= 0,023< 0,05). Παρατηρήθηκε επίσης αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων στο περιφερικό αίμα ασθενών με ΧΜΜΛ σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza και 95,86 ± 1,19 ως 78,70 ± 13,19 για Infinicyt, p<0,05). Η αύξηση αυτή ανταναλάται και στον μυελό των ασθενών σε σχέση με άτομα χωρίς διάγνωση της νόσου (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 για Kaluza, p=0,086). Από τις καμπύλες ROC, για τα δείγματα περιφερικού αίματος, προέκυψε ότι τα κλασικά μονοκύτταρα εμφανίζουν μεγαλύτερο AUC (AUC=0,896 και AUC=0,936 για Kaluza και Infinicyt αντίστοιχα, p< 0,001) σε σχέση με τα άλλα δύο μονοκυτταρικά υποσύνολα. Ίδια εικόνα παρατηρείται και στον μυελό με AUC= 0,733, p= 0,086. Για 10 άτομα, έγινε ταυτόχρονη ανάλυση δειγμάτων περιφερικού αίματος και μυελού των οστών με το λογισμικό Kaluza. Υπήρξε συμφωνία στη διάγνωση μεταξύ περιφερικού αίματος και μυελού για 8 από τα 10 δείγματα (p=0,3). Tέλος, 37 δείγματα περιφερικού αίματος αναλύθηκα και με τις δύο μεθόδους (BC & BD). Από τη σύγκριση των αποτελεσμάτων προέκυψε συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων και για τα 37 δείγματα (p< 0,001). Συγκεκριμένα 15 χαρακτηρίστηκαν ως ΧΜΜΛ και 22 εμφάνισαν ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων <94%. Δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές στα ποσοστά των κλασικών μονοκυττάρων, μεταξύ των δύο μεθόδων. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με ΧΜΜΛ εμφανίζουν αυξημένο ποσοστό κλασικών μονοκυττάρων, τόσο στο περιφερικό αίμα όσο και στο μυελό, έναντι των υπόλοιπων μονοκυτταρικών υποπληθυσμών, σε σχέση με τους λοιπούς ασθενείς με μονοκυττάρωση.Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ διάγνωσης με κυτταρομετρία ροής στο περιφερικό αίμα και της διάγνωσης στο μυελό. Επίσης, το ποσοστό 94% για τα κλασικά μονοκύτταρα αποτελέι τιμή cutoff με μεγάλη ευαισθησία και ειδικότητα στη διάγνωση της ΧΜΜΛ, ενώ για τον μυελό των οστών η τιμή αυτή είναι μικρότερη (≈ 91%). Ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων από ασθενείς με ΧΜΜΛ καθώς και σύγκριση αυτών με τον ανοσοφαινότυπο ασθενών με μονοκυττάρωση και άλλα ΜΔΣ/ΜΥΝ θα βοηθήσει στην πιο ακριβή διάγνωση της ΧΜΜΛ με κυτταρομετρία ροής καθώς και στην παρακολούθηση της θεραπευτικής προσέγγισης.","Purpose of the study: Chronic myelomonocytic leukemia (CMML) is a myelodysplastic syndrome/ myeloproliferative neoplasm whose diagnosis is currently based on the elevation of peripheral blood monocytes to >1 × 109 /L, measured for ≥3 months. In the peripheral blood of humans, the expression of CD14 and CD16 distinguishes CD14+CD16- (classical), CD14+CD16+ (intermediate) and CD14+lowCD16+ (non-classical) monocytes. In healthy conditions, up to 94% of monocytes are classical monocytes. In healthy donors, the proportions of classical monocytes in the circulation are approximately 85%. Studies have shown that an increase in the percentage (> 94.0%) of classical monocytes in peripheral blood specimens is a specific marker for rapid, accurate and easy diagnosis of CMML, whereas in bone marrow the corresponding percentage may be lower. The main objectives of this thesis were the study of monocyte subsets and the correlation between the immunophenotype of monocytes with the diagnosis of CMML. Materials and methods: Peripheral blood and bone marrow samples from patients with absolute monocytosis and probability of CMmL were analyzed by flow cytometry, in Beckman Coulter's Navios EX by Beckman- Coulter and BD FACS CANTO II by BD Biosciences. The monoclonal antibodies CD7- A700, CD24- PE, CD16- PB, CD14- PC7, CD45- Krm, CD56- PC5,5 (method BC) and CD7- FITC, CD24- PE, CD16- BV421, CD14- PECY7, CD56- APC, CD45-V500 (method BD) were used, respectively, for the two above cell counts. Older samples analyzed by monoclonal combinations: CD7- FITC, CD24- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45- PC7 and CD56- PC7 or CD36- FITC, CD64- PE, CD16- ECD, CD14- PC5, CD45 - PC7, included in the study. Results were analyzed with Kaluza (BeckmanCoulter, method BC) and Infinicyt (Cytognos, method BD) software and the three monocyte subsets were studied. Results: Of the 52 peripheral blood samples analyzed with Kaluza software, the immunophenotype was in agreement with the WHO diagnosis of the disease in 48 of them (p <0.001). In the case of analysis with Infinicyt software, agreement was found for 35 of the 37 samples (p <0.001). For the case of the 19 bone marrow samples analyzed with Kaluza software, the immunophenotype were in agreement with with the WHO diagnosis for 15 of them (p = 0.023 <0.05). Compared with healthy donors and patients with reactive monocytosis or another hematologic malignancy, CMML patients demonstrate a characteristic increase in the fraction of classical monocytes (95,14 ± 7,28 ως 83,78 ± 13,35 for Kaluza and 95,86 ± 1,19 to 78,70 ± 13,19 for Infinicyt, p<0,05). This increase appears also in the bone marrow of patients (95.14 ± 7.28 to 83.78 ± 13.35 for Kaluza, p = 0.086) ROC curves for peripheral blood samples showed that classical monocytes had higher AUC (AUC = 0.896 and AUC = 0.936 for Kaluza and Infinicyt, respectively, p<0.001) than the other two monocyte subsets. The same image was observed in the bone marrow with AUC = 0.733, p = 0.086. Peripheral blood and bone marrow samples, from 10 patients, were analyzed simultaneous with Kaluza software. There was agreement in the diagnosis between peripheral blood and marrow for 8 of the 10 samples (p = 0.3). Finally, 37 peripheral blood samples were analyzed with both of the above methods. Comparison of results showed agreement between the two methods for all 37 samples (p <0.001). Specifically, 15 were designated as CMML and 22 showed proportion of classical monocytes <94%. There were no significant differences in the percentages of classicalal monocytes between the two methods. Conclusions: Patients with CMML show an increased proportion of classical monocytes, both in peripheral blood and marrow, compared to other monocyte subsets and patients with monocytosis or other hematologic malignancies. However, there is no statistically significant association between the diagnosis in peripheral blood and diagnosis in bone marrow. Also, 94% for classical monocytes is a cutoff value with high sensitivity and specificity in the diagnosis of CMML, whereas for bone marrow this value is lower (≈ 91%). Analysis of larger number of samples from patients with CMML and comparison with the immunophenotype of patients with monocytosis and other MDS/ MPN will help to more accurate diagnosis of CMML with flow cytometry as well as to monitor the therapeutic approach."],"dc:identifier":["uoadl:2921888","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2921888"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη μονοκυττάρωσης με κυτταρομετρία ροής- Ανοσοφαινότυπος χρόνιας μυελομονοκυτταρικής λευχαιμίας (χμμλ)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:32Z"}