{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2922123"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2922123","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συστηματική ανασκόπηση των μορφών άσκησης που επιδρούν στην αερόβια ικανότητα των ασθενών με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ: Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι μία χρόνια, φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), η οποία προκαλεί καταστροφή της μυελίνης των νευρικών κυττάρων με αποτέλεσμα νευρολογικές δυσλειτουργίες. Μέχρι στιγμής νοσούν παγκοσμίως περισσότεροι από 2.000.000 ανθρώπους. Η θεραπεία της ΣΚΠ αποτελεί ακόμα αντικείμενο μελέτης. Η παρούσα ανασκόπηση μελετά τις μορφές άσκησης που πιθανά επιδρούν στην αερόβια ικανότητα των πασχόντων, μια πολύ σημαντική παράμετρο για την ποιότητα ζωής τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Έγινε αναζήτηση τυχαιοποιημένων μελετών στις βάσεις δεδομένων Pubmed, CENTRAL και PEDro, χωρίς όριο συγκεκριμένης χρονικής περιόδου και με λέξεις κλειδιά τις exercise, training, physical activity, physical therapy, rehabilitation και multiple sclerosis. Ορίστηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού για την επιλογή των ερευνών. Αυτές οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη μεθοδολογική τους ποιότητα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι έρευνες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια τελικά ήταν 16, από τις οποίες οι 10 αξιολογήθηκαν ως υψηλής ποιότητας και οι 6 ως μέτριας. Η διάρκεια των παρεμβάσεων κυμαινόταν από 3- 24 εβδομάδες. Η αερόβια άσκηση είτε υψηλής έντασης διαλειμματική είτε μέτριας έντασης συνεχόμενη, αλλά και συνδυασμένη με αντιστάσεις, είχε θετική επίδραση στην αερόβια ικανότητα των ασθενών με ΣΚΠ, όπως και στη μείωση του αισθήματος κόπωσης. Παρόμοιο αποτέλεσμα είχε και η αερόβια άσκηση με την εμβύθιση των κάτω άκρων σε νερό. Σημαντικός παράγοντας για την βελτίωση της αερόβιας ικανότητας φάνηκε να είναι ο όγκος της άσκησης, αλλά και οι υψηλές εντάσεις, καθώς είναι πιθανό οι προσαρμογές του οργανισμού να είναι σχετικές με την ένταση της άσκησης. Ασθενείς με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας παρουσίασαν λιγότερο θετικά αποτελέσματα πιθανά λόγω του μικρότερου όγκου άσκησης που ήταν σε θέση να διαχειριστούν. Το πλέον χρησιμοποιούμενο μέσο άσκησης φάνηκε να είναι το κυκλοεργόμετρο. Η άσκηση χωρίς επίβλεψη από ειδικό δεν φάνηκε να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση βελτιώνει τις παραμέτρους της αερόβιας ικανότητας και το αίσθημα κόπωσης των ασθενών με ΣΚΠ και κυρίως η αερόβια άσκηση (μέτριας/υψηλής έντασης διαλειμματική) και η άσκηση με αντιστάσεις. Αποτελεσματική είναι και η αερόβια άσκηση σε νερό. Η εντατική άσκηση είναι πιθανό να επιδρά στον περιορισμό της εξέλιξης της νόσου. Το κυκλοεργόμετρο είναι το μέσο που χρησιμοποιείται περισσότερο στα πρωτόκολλα άσκησης ασθενών με ΣΚΠ. Παράγοντες που αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της άσκησης είναι ο υψηλός όγκος άσκησης, η επίβλεψη από κάποιον ειδικό και η υψηλή συμμόρφωση των ασθενών στο πρόγραμμα άσκησης. Απαιτείται επιπλέον έρευνα σε ασθενείς με ΣΚΠ με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας (EDSS>6). ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ: ΣΚΠ, άσκηση, φυσική δραστηριότητα, αερόβια ικανότητα, αποκατάσταση.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ: Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι μία χρόνια, φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), η οποία προκαλεί καταστροφή της μυελίνης των νευρικών κυττάρων με αποτέλεσμα νευρολογικές δυσλειτουργίες. Μέχρι στιγμής νοσούν παγκοσμίως περισσότεροι από 2.000.000 ανθρώπους. Η θεραπεία της ΣΚΠ αποτελεί ακόμα αντικείμενο μελέτης. Η παρούσα ανασκόπηση μελετά τις μορφές άσκησης που πιθανά επιδρούν στην αερόβια ικανότητα των πασχόντων, μια πολύ σημαντική παράμετρο για την ποιότητα ζωής τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Έγινε αναζήτηση τυχαιοποιημένων μελετών στις βάσεις δεδομένων Pubmed, CENTRAL και PEDro, χωρίς όριο συγκεκριμένης χρονικής περιόδου και με λέξεις κλειδιά τις exercise, training, physical activity, physical therapy, rehabilitation και multiple sclerosis. Ορίστηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού για την επιλογή των ερευνών. Αυτές οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη μεθοδολογική τους ποιότητα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι έρευνες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια τελικά ήταν 16, από τις οποίες οι 10 αξιολογήθηκαν ως υψηλής ποιότητας και οι 6 ως μέτριας. Η διάρκεια των παρεμβάσεων κυμαινόταν από 3- 24 εβδομάδες. Η αερόβια άσκηση είτε υψηλής έντασης διαλειμματική είτε μέτριας έντασης συνεχόμενη, αλλά και συνδυασμένη με αντιστάσεις, είχε θετική επίδραση στην αερόβια ικανότητα των ασθενών με ΣΚΠ, όπως και στη μείωση του αισθήματος κόπωσης. Παρόμοιο αποτέλεσμα είχε και η αερόβια άσκηση με την εμβύθιση των κάτω άκρων σε νερό. Σημαντικός παράγοντας για την βελτίωση της αερόβιας ικανότητας φάνηκε να είναι ο όγκος της άσκησης, αλλά και οι υψηλές εντάσεις, καθώς είναι πιθανό οι προσαρμογές του οργανισμού να είναι σχετικές με την ένταση της άσκησης. Ασθενείς με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας παρουσίασαν λιγότερο θετικά αποτελέσματα πιθανά λόγω του μικρότερου όγκου άσκησης που ήταν σε θέση να διαχειριστούν. Το πλέον χρησιμοποιούμενο μέσο άσκησης φάνηκε να είναι το κυκλοεργόμετρο. Η άσκηση χωρίς επίβλεψη από ειδικό δεν φάνηκε να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση βελτιώνει τις παραμέτρους της αερόβιας ικανότητας και το αίσθημα κόπωσης των ασθενών με ΣΚΠ και κυρίως η αερόβια άσκηση (μέτριας/υψηλής έντασης διαλειμματική) και η άσκηση με αντιστάσεις. Αποτελεσματική είναι και η αερόβια άσκηση σε νερό. Η εντατική άσκηση είναι πιθανό να επιδρά στον περιορισμό της εξέλιξης της νόσου. Το κυκλοεργόμετρο είναι το μέσο που χρησιμοποιείται περισσότερο στα πρωτόκολλα άσκησης ασθενών με ΣΚΠ. Παράγοντες που αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της άσκησης είναι ο υψηλός όγκος άσκησης, η επίβλεψη από κάποιον ειδικό και η υψηλή συμμόρφωση των ασθενών στο πρόγραμμα άσκησης. Απαιτείται επιπλέον έρευνα σε ασθενείς με ΣΚΠ με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας (EDSS&gt;6). ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ: ΣΚΠ, άσκηση, φυσική δραστηριότητα, αερόβια ικανότητα, αποκατάσταση.","abstract_has_math":false,"creators":["Βούρου Διονυσία-Ισαβέλα","Vourou Dionysia-Isavela"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2922123"],"render_values":[{"text":"uoadl:2922123","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922123","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922123","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2922123","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βούρου Διονυσία-Ισαβέλα","Vourou Dionysia-Isavela"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2922123","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922123"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ: Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι μία χρόνια, φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), η οποία προκαλεί καταστροφή της μυελίνης των νευρικών κυττάρων με αποτέλεσμα νευρολογικές δυσλειτουργίες. Μέχρι στιγμής νοσούν παγκοσμίως περισσότεροι από 2.000.000 ανθρώπους. Η θεραπεία της ΣΚΠ αποτελεί ακόμα αντικείμενο μελέτης. Η παρούσα ανασκόπηση μελετά τις μορφές άσκησης που πιθανά επιδρούν στην αερόβια ικανότητα των πασχόντων, μια πολύ σημαντική παράμετρο για την ποιότητα ζωής τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Έγινε αναζήτηση τυχαιοποιημένων μελετών στις βάσεις δεδομένων Pubmed, CENTRAL και PEDro, χωρίς όριο συγκεκριμένης χρονικής περιόδου και με λέξεις κλειδιά τις exercise, training, physical activity, physical therapy, rehabilitation και multiple sclerosis. Ορίστηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού για την επιλογή των ερευνών. Αυτές οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη μεθοδολογική τους ποιότητα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι έρευνες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια τελικά ήταν 16, από τις οποίες οι 10 αξιολογήθηκαν ως υψηλής ποιότητας και οι 6 ως μέτριας. Η διάρκεια των παρεμβάσεων κυμαινόταν από 3- 24 εβδομάδες. Η αερόβια άσκηση είτε υψηλής έντασης διαλειμματική είτε μέτριας έντασης συνεχόμενη, αλλά και συνδυασμένη με αντιστάσεις, είχε θετική επίδραση στην αερόβια ικανότητα των ασθενών με ΣΚΠ, όπως και στη μείωση του αισθήματος κόπωσης. Παρόμοιο αποτέλεσμα είχε και η αερόβια άσκηση με την εμβύθιση των κάτω άκρων σε νερό. Σημαντικός παράγοντας για την βελτίωση της αερόβιας ικανότητας φάνηκε να είναι ο όγκος της άσκησης, αλλά και οι υψηλές εντάσεις, καθώς είναι πιθανό οι προσαρμογές του οργανισμού να είναι σχετικές με την ένταση της άσκησης. Ασθενείς με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας παρουσίασαν λιγότερο θετικά αποτελέσματα πιθανά λόγω του μικρότερου όγκου άσκησης που ήταν σε θέση να διαχειριστούν. Το πλέον χρησιμοποιούμενο μέσο άσκησης φάνηκε να είναι το κυκλοεργόμετρο. Η άσκηση χωρίς επίβλεψη από ειδικό δεν φάνηκε να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση βελτιώνει τις παραμέτρους της αερόβιας ικανότητας και το αίσθημα κόπωσης των ασθενών με ΣΚΠ και κυρίως η αερόβια άσκηση (μέτριας/υψηλής έντασης διαλειμματική) και η άσκηση με αντιστάσεις. Αποτελεσματική είναι και η αερόβια άσκηση σε νερό. Η εντατική άσκηση είναι πιθανό να επιδρά στον περιορισμό της εξέλιξης της νόσου. Το κυκλοεργόμετρο είναι το μέσο που χρησιμοποιείται περισσότερο στα πρωτόκολλα άσκησης ασθενών με ΣΚΠ. Παράγοντες που αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της άσκησης είναι ο υψηλός όγκος άσκησης, η επίβλεψη από κάποιον ειδικό και η υψηλή συμμόρφωση των ασθενών στο πρόγραμμα άσκησης. Απαιτείται επιπλέον έρευνα σε ασθενείς με ΣΚΠ με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας (EDSS>6). ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ: ΣΚΠ, άσκηση, φυσική δραστηριότητα, αερόβια ικανότητα, αποκατάσταση.","BACKGROUND-OBJECTIVE: Multiple Sclerosis (MS) is a chronic inflammatory disease of the Central Nervous System (CNS) which causes demyelination of the nervous cells and neurological disabilities. It is estimated that more than 2 million people have MS worldwide. MS ways of treatment are still under research. This review studies the different types of exercise which influence the aerobic capacity of the patients and consequently, their quality of life. METHODS: A comprehensive search was performed in the bibliographic databases Pubmed, CENTRAL and PEDro without any chronological limit. The search terms were exercise, training, physical activity, physical therapy, rehabilitation and multiple sclerosis. Specific inclusion and exclusion criteria were defined. The researches were evaluated for their methodological quality with the PEDro scale. RESULTS: Researches which were finally filled the inclusion criteria, were 16. Ten of them were evaluated as high quality and 6 as moderate quality. The duration of the interventions were ranging from 3-24 weeks. Aerobic exercise of either high intensity interval or moderate intensity continuous, but also combined with resistance exercises, had a positive impact on multiple sclerosis patients’ aerobic capacity, likewise on the reduction of fatigue. Aerobic exercise with the lower limbs immersed in water had also a similar effect. Exercise volume seemed to be a very important factor for the improvement of aerobic capacity and also high intensity, as it is possible that the organism’s adjustments are relevant to exercise intensity. Patients with increased mobility dysfunctions presented less positive results probably because of lower exercise volume they could manage. The most used exercise device seemed to be the bicycle ergometer. Exercise without supervision did not appear to be particularly effective. CONCLUSIONS: Exercise improves aerobic fitness parameters and also fatigue in MS patients, especially aerobic exercise (moderate/high intensity interval) and resistance training. Exercise in the water is effective too. Intensive exercise could probably restrict the disease progression. Bicycle ergometer is the exercise device which is most used by MS patients. High exercise volume, exercise under supervision and patients’ high compliance with the training program are factors that increase the effectiveness of the exercise. Additional research on MS patients with increased mobility dysfunctions is needed. KEY-WORDS: MS, exercise, physical activity, aerobic capacity, rehabilitation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συστηματική ανασκόπηση των μορφών άσκησης που επιδρούν στην αερόβια ικανότητα των ασθενών με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βούρου Διονυσία-Ισαβέλα","Vourou Dionysia-Isavela"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ: Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι μία χρόνια, φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), η οποία προκαλεί καταστροφή της μυελίνης των νευρικών κυττάρων με αποτέλεσμα νευρολογικές δυσλειτουργίες. Μέχρι στιγμής νοσούν παγκοσμίως περισσότεροι από 2.000.000 ανθρώπους. Η θεραπεία της ΣΚΠ αποτελεί ακόμα αντικείμενο μελέτης. Η παρούσα ανασκόπηση μελετά τις μορφές άσκησης που πιθανά επιδρούν στην αερόβια ικανότητα των πασχόντων, μια πολύ σημαντική παράμετρο για την ποιότητα ζωής τους. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Έγινε αναζήτηση τυχαιοποιημένων μελετών στις βάσεις δεδομένων Pubmed, CENTRAL και PEDro, χωρίς όριο συγκεκριμένης χρονικής περιόδου και με λέξεις κλειδιά τις exercise, training, physical activity, physical therapy, rehabilitation και multiple sclerosis. Ορίστηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού για την επιλογή των ερευνών. Αυτές οι μελέτες αξιολογήθηκαν για τη μεθοδολογική τους ποιότητα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι έρευνες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια τελικά ήταν 16, από τις οποίες οι 10 αξιολογήθηκαν ως υψηλής ποιότητας και οι 6 ως μέτριας. Η διάρκεια των παρεμβάσεων κυμαινόταν από 3- 24 εβδομάδες. Η αερόβια άσκηση είτε υψηλής έντασης διαλειμματική είτε μέτριας έντασης συνεχόμενη, αλλά και συνδυασμένη με αντιστάσεις, είχε θετική επίδραση στην αερόβια ικανότητα των ασθενών με ΣΚΠ, όπως και στη μείωση του αισθήματος κόπωσης. Παρόμοιο αποτέλεσμα είχε και η αερόβια άσκηση με την εμβύθιση των κάτω άκρων σε νερό. Σημαντικός παράγοντας για την βελτίωση της αερόβιας ικανότητας φάνηκε να είναι ο όγκος της άσκησης, αλλά και οι υψηλές εντάσεις, καθώς είναι πιθανό οι προσαρμογές του οργανισμού να είναι σχετικές με την ένταση της άσκησης. Ασθενείς με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας παρουσίασαν λιγότερο θετικά αποτελέσματα πιθανά λόγω του μικρότερου όγκου άσκησης που ήταν σε θέση να διαχειριστούν. Το πλέον χρησιμοποιούμενο μέσο άσκησης φάνηκε να είναι το κυκλοεργόμετρο. Η άσκηση χωρίς επίβλεψη από ειδικό δεν φάνηκε να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση βελτιώνει τις παραμέτρους της αερόβιας ικανότητας και το αίσθημα κόπωσης των ασθενών με ΣΚΠ και κυρίως η αερόβια άσκηση (μέτριας/υψηλής έντασης διαλειμματική) και η άσκηση με αντιστάσεις. Αποτελεσματική είναι και η αερόβια άσκηση σε νερό. Η εντατική άσκηση είναι πιθανό να επιδρά στον περιορισμό της εξέλιξης της νόσου. Το κυκλοεργόμετρο είναι το μέσο που χρησιμοποιείται περισσότερο στα πρωτόκολλα άσκησης ασθενών με ΣΚΠ. Παράγοντες που αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της άσκησης είναι ο υψηλός όγκος άσκησης, η επίβλεψη από κάποιον ειδικό και η υψηλή συμμόρφωση των ασθενών στο πρόγραμμα άσκησης. Απαιτείται επιπλέον έρευνα σε ασθενείς με ΣΚΠ με αυξημένα προβλήματα κινητικότητας (EDSS>6). ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ: ΣΚΠ, άσκηση, φυσική δραστηριότητα, αερόβια ικανότητα, αποκατάσταση.","BACKGROUND-OBJECTIVE: Multiple Sclerosis (MS) is a chronic inflammatory disease of the Central Nervous System (CNS) which causes demyelination of the nervous cells and neurological disabilities. It is estimated that more than 2 million people have MS worldwide. MS ways of treatment are still under research. This review studies the different types of exercise which influence the aerobic capacity of the patients and consequently, their quality of life. METHODS: A comprehensive search was performed in the bibliographic databases Pubmed, CENTRAL and PEDro without any chronological limit. The search terms were exercise, training, physical activity, physical therapy, rehabilitation and multiple sclerosis. Specific inclusion and exclusion criteria were defined. The researches were evaluated for their methodological quality with the PEDro scale. RESULTS: Researches which were finally filled the inclusion criteria, were 16. Ten of them were evaluated as high quality and 6 as moderate quality. The duration of the interventions were ranging from 3-24 weeks. Aerobic exercise of either high intensity interval or moderate intensity continuous, but also combined with resistance exercises, had a positive impact on multiple sclerosis patients’ aerobic capacity, likewise on the reduction of fatigue. Aerobic exercise with the lower limbs immersed in water had also a similar effect. Exercise volume seemed to be a very important factor for the improvement of aerobic capacity and also high intensity, as it is possible that the organism’s adjustments are relevant to exercise intensity. Patients with increased mobility dysfunctions presented less positive results probably because of lower exercise volume they could manage. The most used exercise device seemed to be the bicycle ergometer. Exercise without supervision did not appear to be particularly effective. CONCLUSIONS: Exercise improves aerobic fitness parameters and also fatigue in MS patients, especially aerobic exercise (moderate/high intensity interval) and resistance training. Exercise in the water is effective too. Intensive exercise could probably restrict the disease progression. Bicycle ergometer is the exercise device which is most used by MS patients. High exercise volume, exercise under supervision and patients’ high compliance with the training program are factors that increase the effectiveness of the exercise. Additional research on MS patients with increased mobility dysfunctions is needed. KEY-WORDS: MS, exercise, physical activity, aerobic capacity, rehabilitation."],"dc:identifier":["uoadl:2922123","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922123"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συστηματική ανασκόπηση των μορφών άσκησης που επιδρούν στην αερόβια ικανότητα των ασθενών με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:35Z"}