{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2922524"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2922524","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση μιας συνεδρίας καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης σε βιοχημικούς δείκτες αιμοκαθαιρόμενων περιπατητικών ασθενών.","abstract":"Εισαγωγή: Οι αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν καρδιαγγειακά νοσήματα και σε συνδυασμό με την περιορισμένη φυσική τους δραστηριότητα, παρουσιάζουν μειωμένη λειτουργική ικανότητα και επιβαρυμένη ποιότητα ζωής. Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι η άσκηση (αερόβια ή με αντιστάσεις) σε ασθενείς με Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια (ΧΝΑ) μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή τους δύναμη, την καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και τη φυσική και ψυχική τους κατάσταση. Η Καρδιοαναπνευστική Δοκιμασία Κόπωσης (ΚΑΔΚ) αποτελεί δοκιμασία που καταγράφει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα του συμμετέχοντα και βοηθά στο σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου προγράμματος αποκατάστασης. Για το σκοπό αυτό, διάφοροι κλινικοί πληθυσμοί υποβάλλονται σε ΚΑΔΚ για την αξιολόγησή τους και το σχεδιασμό κατάλληλων προγραμμάτων θεραπευτικής άσκησης και αποκατάστασης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της ΚΑΔΚ στη συγκέντρωση βιοχημικών δεικτών νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας, σε αιμοκαθαιρόμενους περιπατητικούς ασθενείς. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 περιπατητικοί και συστηματικά αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με XNA (6 γυναίκες και 4 άνδρες), οι οποίοι δεν ασκούνταν συστηματικά. Ο μέσος όρος ηλικίας τους ήταν τα 59,5±16,6 έτη και το μέσο διάστημα αιμοκάθαρσής τους τα 4,5±2,7 έτη. Οι ασθενείς πραγματοποίησαν ΚΑΔΚ σε ημέρα ενδιάμεση των προγραμματισμένων συνεδριών αιμοκάθαρσής τους. Λήφθηκαν δύο δείγματα αίματος από κάθε συμμετέχοντα, το πρώτο μία ημέρα πριν την ΚΑΔΚ και το δεύτερο την ημέρα μετά την ΚΑΔΚ (σε διάστημα <24ωρών μετά τη δοκιμασία). Η λήψη και ανάλυση των δειγμάτων αίματος έγιναν στο νεφρολογικό κέντρο και εργαστήριο, αντίστοιχα, όπου οι ασθενείς υποβάλλονταν σε αιμοκάθαρση. Μετρήθηκαν και συγκρίθηκαν οι συγκεντρώσεις βιοχημικών δεικτών όπως CPK, CRP, ALT, AST, LDH, GLU, CR, UR, NA, K, πριν και μετά την ΚΑΔΚ, η οποία πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο και αντίστοιχο εξειδικευμένο εργαστήριο. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν την ΚΑΔΚ και δεν παρουσίασαν επιπλοκές κατά τη διάρκειά της που να επιβάλλουν τη διακοπή της. Έναντι των προβλεπόμενων (predicted) τιμών, παρατηρήθηκε μειωμένη μέση τιμή στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2peak = 14.4±4,5 ml/kg/min και % της VO2peak predicted = 56,1±16,9) και στον αναερόβιο ουδό (AT= 10,93±2,39 ml/kg/min και % του AT predicted = 43,5±11,9), στο σύνολο των συμμετεχόντων. Οι αναλύσεις αίματος ανέδειξαν σημαντική μεταβολή (p<0,05) μετά την ΚΑΔΚ στους δείκτες AST (AST Πριν - AST Μετά =-0,60±0,70 U/l, p=0,024), GLU (GLU Πριν – GLU Μετά =-9,44±11,48 mg/dl, p=0,039) και UR (UR Πριν – UR Μετά =23,42±27,38 mg/dl, p=0,024). Στους βιοχημικούς δείκτες CPK, CRP, ALT, LDH, NA, K, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή (p>0,05) μετά την ΚΑΔΚ. Συμπεράσματα: Οι περιπατητικοί αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με ΧΝΑ δύνανται να πραγματοποιούν ΚΑΔΚ με ασφάλεια, προκειμένου να αξιολογηθεί η καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και η ικανότητά τους για άσκηση. Συγκεκριμένα, συγκρίνοντας βασικούς βιοχημικούς τους δείκτες, πριν και μετά τη δοκιμασία, παρατηρήθηκε μεν σημαντική αύξηση στις μέσες τιμές των δεικτών AST και GLU, ωστόσο εντός των φυσιολογικών ορίων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μείωση της UR που ειδικότερα καταγράφηκε να υπερβαίνει τα φυσιολογικά όρια, τόσο πριν όσο και μετά την ΚΑΔΚ. Με βάση τα ανωτέρω ευρήματα, συμπεραίνεται ότι η ΚΑΔΚ δεν επηρεάζει αρνητικά βασικούς βιοχημικούς δείκτες των ασθενών αυτών. Έτσι, η εν λόγω δοκιμασία μπορεί να χρησιμοποιείται με ασφάλεια ως μέθοδος αξιολόγησης και παρακολούθησης της καρδιοαναπνευστικής τους λειτουργίας και ως χρήσιμο μέσο για το σχεδιασμό εξατομικευμένων προγραμμάτων αερόβιας άσκησης σε αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς με ΧΝΑ.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν καρδιαγγειακά νοσήματα και σε συνδυασμό με την περιορισμένη φυσική τους δραστηριότητα, παρουσιάζουν μειωμένη λειτουργική ικανότητα και επιβαρυμένη ποιότητα ζωής. Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι η άσκηση (αερόβια ή με αντιστάσεις) σε ασθενείς με Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια (ΧΝΑ) μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή τους δύναμη, την καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και τη φυσική και ψυχική τους κατάσταση. Η Καρδιοαναπνευστική Δοκιμασία Κόπωσης (ΚΑΔΚ) αποτελεί δοκιμασία που καταγράφει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα του συμμετέχοντα και βοηθά στο σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου προγράμματος αποκατάστασης. Για το σκοπό αυτό, διάφοροι κλινικοί πληθυσμοί υποβάλλονται σε ΚΑΔΚ για την αξιολόγησή τους και το σχεδιασμό κατάλληλων προγραμμάτων θεραπευτικής άσκησης και αποκατάστασης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της ΚΑΔΚ στη συγκέντρωση βιοχημικών δεικτών νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας, σε αιμοκαθαιρόμενους περιπατητικούς ασθενείς. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 περιπατητικοί και συστηματικά αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με XNA (6 γυναίκες και 4 άνδρες), οι οποίοι δεν ασκούνταν συστηματικά. Ο μέσος όρος ηλικίας τους ήταν τα 59,5±16,6 έτη και το μέσο διάστημα αιμοκάθαρσής τους τα 4,5±2,7 έτη. Οι ασθενείς πραγματοποίησαν ΚΑΔΚ σε ημέρα ενδιάμεση των προγραμματισμένων συνεδριών αιμοκάθαρσής τους. Λήφθηκαν δύο δείγματα αίματος από κάθε συμμετέχοντα, το πρώτο μία ημέρα πριν την ΚΑΔΚ και το δεύτερο την ημέρα μετά την ΚΑΔΚ (σε διάστημα &lt;24ωρών μετά τη δοκιμασία). Η λήψη και ανάλυση των δειγμάτων αίματος έγιναν στο νεφρολογικό κέντρο και εργαστήριο, αντίστοιχα, όπου οι ασθενείς υποβάλλονταν σε αιμοκάθαρση. Μετρήθηκαν και συγκρίθηκαν οι συγκεντρώσεις βιοχημικών δεικτών όπως CPK, CRP, ALT, AST, LDH, GLU, CR, UR, NA, K, πριν και μετά την ΚΑΔΚ, η οποία πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο και αντίστοιχο εξειδικευμένο εργαστήριο. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν την ΚΑΔΚ και δεν παρουσίασαν επιπλοκές κατά τη διάρκειά της που να επιβάλλουν τη διακοπή της. Έναντι των προβλεπόμενων (predicted) τιμών, παρατηρήθηκε μειωμένη μέση τιμή στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2peak = 14.4±4,5 ml/kg/min και % της VO2peak predicted = 56,1±16,9) και στον αναερόβιο ουδό (AT= 10,93±2,39 ml/kg/min και % του AT predicted = 43,5±11,9), στο σύνολο των συμμετεχόντων. Οι αναλύσεις αίματος ανέδειξαν σημαντική μεταβολή (p&lt;0,05) μετά την ΚΑΔΚ στους δείκτες AST (AST Πριν - AST Μετά =-0,60±0,70 U/l, p=0,024), GLU (GLU Πριν – GLU Μετά =-9,44±11,48 mg/dl, p=0,039) και UR (UR Πριν – UR Μετά =23,42±27,38 mg/dl, p=0,024). Στους βιοχημικούς δείκτες CPK, CRP, ALT, LDH, NA, K, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή (p&gt;0,05) μετά την ΚΑΔΚ. Συμπεράσματα: Οι περιπατητικοί αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με ΧΝΑ δύνανται να πραγματοποιούν ΚΑΔΚ με ασφάλεια, προκειμένου να αξιολογηθεί η καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και η ικανότητά τους για άσκηση. Συγκεκριμένα, συγκρίνοντας βασικούς βιοχημικούς τους δείκτες, πριν και μετά τη δοκιμασία, παρατηρήθηκε μεν σημαντική αύξηση στις μέσες τιμές των δεικτών AST και GLU, ωστόσο εντός των φυσιολογικών ορίων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μείωση της UR που ειδικότερα καταγράφηκε να υπερβαίνει τα φυσιολογικά όρια, τόσο πριν όσο και μετά την ΚΑΔΚ. Με βάση τα ανωτέρω ευρήματα, συμπεραίνεται ότι η ΚΑΔΚ δεν επηρεάζει αρνητικά βασικούς βιοχημικούς δείκτες των ασθενών αυτών. Έτσι, η εν λόγω δοκιμασία μπορεί να χρησιμοποιείται με ασφάλεια ως μέθοδος αξιολόγησης και παρακολούθησης της καρδιοαναπνευστικής τους λειτουργίας και ως χρήσιμο μέσο για το σχεδιασμό εξατομικευμένων προγραμμάτων αερόβιας άσκησης σε αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς με ΧΝΑ.","abstract_has_math":false,"creators":["Εμμανουήλ Δήμητρα","Emmanouil Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:37Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2922524"],"render_values":[{"text":"uoadl:2922524","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922524","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922524","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2922524","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Εμμανουήλ Δήμητρα","Emmanouil Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2922524","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922524"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν καρδιαγγειακά νοσήματα και σε συνδυασμό με την περιορισμένη φυσική τους δραστηριότητα, παρουσιάζουν μειωμένη λειτουργική ικανότητα και επιβαρυμένη ποιότητα ζωής. Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι η άσκηση (αερόβια ή με αντιστάσεις) σε ασθενείς με Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια (ΧΝΑ) μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή τους δύναμη, την καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και τη φυσική και ψυχική τους κατάσταση. Η Καρδιοαναπνευστική Δοκιμασία Κόπωσης (ΚΑΔΚ) αποτελεί δοκιμασία που καταγράφει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα του συμμετέχοντα και βοηθά στο σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου προγράμματος αποκατάστασης. Για το σκοπό αυτό, διάφοροι κλινικοί πληθυσμοί υποβάλλονται σε ΚΑΔΚ για την αξιολόγησή τους και το σχεδιασμό κατάλληλων προγραμμάτων θεραπευτικής άσκησης και αποκατάστασης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της ΚΑΔΚ στη συγκέντρωση βιοχημικών δεικτών νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας, σε αιμοκαθαιρόμενους περιπατητικούς ασθενείς. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 περιπατητικοί και συστηματικά αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με XNA (6 γυναίκες και 4 άνδρες), οι οποίοι δεν ασκούνταν συστηματικά. Ο μέσος όρος ηλικίας τους ήταν τα 59,5±16,6 έτη και το μέσο διάστημα αιμοκάθαρσής τους τα 4,5±2,7 έτη. Οι ασθενείς πραγματοποίησαν ΚΑΔΚ σε ημέρα ενδιάμεση των προγραμματισμένων συνεδριών αιμοκάθαρσής τους. Λήφθηκαν δύο δείγματα αίματος από κάθε συμμετέχοντα, το πρώτο μία ημέρα πριν την ΚΑΔΚ και το δεύτερο την ημέρα μετά την ΚΑΔΚ (σε διάστημα <24ωρών μετά τη δοκιμασία). Η λήψη και ανάλυση των δειγμάτων αίματος έγιναν στο νεφρολογικό κέντρο και εργαστήριο, αντίστοιχα, όπου οι ασθενείς υποβάλλονταν σε αιμοκάθαρση. Μετρήθηκαν και συγκρίθηκαν οι συγκεντρώσεις βιοχημικών δεικτών όπως CPK, CRP, ALT, AST, LDH, GLU, CR, UR, NA, K, πριν και μετά την ΚΑΔΚ, η οποία πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο και αντίστοιχο εξειδικευμένο εργαστήριο. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν την ΚΑΔΚ και δεν παρουσίασαν επιπλοκές κατά τη διάρκειά της που να επιβάλλουν τη διακοπή της. Έναντι των προβλεπόμενων (predicted) τιμών, παρατηρήθηκε μειωμένη μέση τιμή στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2peak = 14.4±4,5 ml/kg/min και % της VO2peak predicted = 56,1±16,9) και στον αναερόβιο ουδό (AT= 10,93±2,39 ml/kg/min και % του AT predicted = 43,5±11,9), στο σύνολο των συμμετεχόντων. Οι αναλύσεις αίματος ανέδειξαν σημαντική μεταβολή (p<0,05) μετά την ΚΑΔΚ στους δείκτες AST (AST Πριν - AST Μετά =-0,60±0,70 U/l, p=0,024), GLU (GLU Πριν – GLU Μετά =-9,44±11,48 mg/dl, p=0,039) και UR (UR Πριν – UR Μετά =23,42±27,38 mg/dl, p=0,024). Στους βιοχημικούς δείκτες CPK, CRP, ALT, LDH, NA, K, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή (p>0,05) μετά την ΚΑΔΚ. Συμπεράσματα: Οι περιπατητικοί αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με ΧΝΑ δύνανται να πραγματοποιούν ΚΑΔΚ με ασφάλεια, προκειμένου να αξιολογηθεί η καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και η ικανότητά τους για άσκηση. Συγκεκριμένα, συγκρίνοντας βασικούς βιοχημικούς τους δείκτες, πριν και μετά τη δοκιμασία, παρατηρήθηκε μεν σημαντική αύξηση στις μέσες τιμές των δεικτών AST και GLU, ωστόσο εντός των φυσιολογικών ορίων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μείωση της UR που ειδικότερα καταγράφηκε να υπερβαίνει τα φυσιολογικά όρια, τόσο πριν όσο και μετά την ΚΑΔΚ. Με βάση τα ανωτέρω ευρήματα, συμπεραίνεται ότι η ΚΑΔΚ δεν επηρεάζει αρνητικά βασικούς βιοχημικούς δείκτες των ασθενών αυτών. Έτσι, η εν λόγω δοκιμασία μπορεί να χρησιμοποιείται με ασφάλεια ως μέθοδος αξιολόγησης και παρακολούθησης της καρδιοαναπνευστικής τους λειτουργίας και ως χρήσιμο μέσο για το σχεδιασμό εξατομικευμένων προγραμμάτων αερόβιας άσκησης σε αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς με ΧΝΑ.","Background: Ambulatory hemodialysis patients have limited physical activity and an increased risk for developing cardiovascular disease. In addition, they show reduced physical function and impaired quality of life. Studies revealed the beneficial effects of exercise (aerobic or resistance) in patients with Chronic Kidney Disease (CKD), which improves muscle strength, cardiorespiratory function, and overall physical and mental well-being. Cardiopulmonary exercise testing (CPET) assesses the participant's cardiorespiratory ability (fitness) and helps to design a personalized rehabilitation program for each patient. Thus, several clinical populations undergo CPET for their cardiorespiratory evaluation and the design of appropriate therapeutic exercise programs. The aim of the present study was to investigate the effect of CPET on the concentration of biochemical markers of renal and hepatic function in ambulatory hemodialysis patients. Methods: Ten hemodialysis patients with CKD, (6 females and 4 males, age: 59.5±16.6 years, mean duration of hemodialysis treatment: 4.45±2.7 years), who did not exercise systematically, were tested (CPET) on a cycle ergometer, on days between their dialysis sessions. Two blood samples were collected from each participant, one at the day before and one at the day after the CPET (up to 24h later), at the beginning of their dialysis session. The concentrations of biochemical markers such as CPK, CRP, ALT, AST, LDH, GLU, CR, UR, NA, K, before and after KADK were measured and compared. Results: All patients completed CPET without presenting any complications. Compared to the predicted values, a decrease in the mean value of peak oxygen uptake (VO2peak = 14.4±4.5 ml/kg/min and %VO2peak predicted = 56.1±16.9) and in the anaerobic threshold (AT= 10.93±2.39 ml/kg/min and % AT predicted = 43.5±11.9) was observed. After CPET, an increase in the values of AST (AST before - AST after = -0.60±0.70 U/l, p=0.024) and GLU (GLU before – GLU after = -9.44±11.48 mg/dl, p=0.039) was recorded, along with a reduction in UR (UR before – UR after =23.42±27.38 mg/dl p=0.024). No statistically significant alterations were observed after CPET in the rest of the biochemical variables measured. Conclusions: Hemodialysis patients with CKD are able to safely perform a CPET, in order their cardiorespiratory function and their ability for exercise to be evaluated. In particular, comparing some hepatic and renal biomarkers before and after CPET, we found an increase in AST and GLU, though being within their normal ranges, as well as a reduction of UR, which was found to lie outside the normal values, both before and after the CPET. Overall, CPET was found not to negativelly affect basic biomarkers of hemodialysis patients with CKD, suggesting that CPET can be safely utilized as a method to measure the cardiorespiratory function of those patients and, subsequently, to design a personalized exercise programs for them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση μιας συνεδρίας καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης σε βιοχημικούς δείκτες αιμοκαθαιρόμενων περιπατητικών ασθενών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Εμμανουήλ Δήμητρα","Emmanouil Dimitra"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν καρδιαγγειακά νοσήματα και σε συνδυασμό με την περιορισμένη φυσική τους δραστηριότητα, παρουσιάζουν μειωμένη λειτουργική ικανότητα και επιβαρυμένη ποιότητα ζωής. Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι η άσκηση (αερόβια ή με αντιστάσεις) σε ασθενείς με Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια (ΧΝΑ) μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή τους δύναμη, την καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και τη φυσική και ψυχική τους κατάσταση. Η Καρδιοαναπνευστική Δοκιμασία Κόπωσης (ΚΑΔΚ) αποτελεί δοκιμασία που καταγράφει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα του συμμετέχοντα και βοηθά στο σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου προγράμματος αποκατάστασης. Για το σκοπό αυτό, διάφοροι κλινικοί πληθυσμοί υποβάλλονται σε ΚΑΔΚ για την αξιολόγησή τους και το σχεδιασμό κατάλληλων προγραμμάτων θεραπευτικής άσκησης και αποκατάστασης. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της ΚΑΔΚ στη συγκέντρωση βιοχημικών δεικτών νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας, σε αιμοκαθαιρόμενους περιπατητικούς ασθενείς. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 περιπατητικοί και συστηματικά αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με XNA (6 γυναίκες και 4 άνδρες), οι οποίοι δεν ασκούνταν συστηματικά. Ο μέσος όρος ηλικίας τους ήταν τα 59,5±16,6 έτη και το μέσο διάστημα αιμοκάθαρσής τους τα 4,5±2,7 έτη. Οι ασθενείς πραγματοποίησαν ΚΑΔΚ σε ημέρα ενδιάμεση των προγραμματισμένων συνεδριών αιμοκάθαρσής τους. Λήφθηκαν δύο δείγματα αίματος από κάθε συμμετέχοντα, το πρώτο μία ημέρα πριν την ΚΑΔΚ και το δεύτερο την ημέρα μετά την ΚΑΔΚ (σε διάστημα <24ωρών μετά τη δοκιμασία). Η λήψη και ανάλυση των δειγμάτων αίματος έγιναν στο νεφρολογικό κέντρο και εργαστήριο, αντίστοιχα, όπου οι ασθενείς υποβάλλονταν σε αιμοκάθαρση. Μετρήθηκαν και συγκρίθηκαν οι συγκεντρώσεις βιοχημικών δεικτών όπως CPK, CRP, ALT, AST, LDH, GLU, CR, UR, NA, K, πριν και μετά την ΚΑΔΚ, η οποία πραγματοποιήθηκε σε κυκλοεργόμετρο και αντίστοιχο εξειδικευμένο εργαστήριο. Αποτελέσματα: Όλοι οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν την ΚΑΔΚ και δεν παρουσίασαν επιπλοκές κατά τη διάρκειά της που να επιβάλλουν τη διακοπή της. Έναντι των προβλεπόμενων (predicted) τιμών, παρατηρήθηκε μειωμένη μέση τιμή στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2peak = 14.4±4,5 ml/kg/min και % της VO2peak predicted = 56,1±16,9) και στον αναερόβιο ουδό (AT= 10,93±2,39 ml/kg/min και % του AT predicted = 43,5±11,9), στο σύνολο των συμμετεχόντων. Οι αναλύσεις αίματος ανέδειξαν σημαντική μεταβολή (p<0,05) μετά την ΚΑΔΚ στους δείκτες AST (AST Πριν - AST Μετά =-0,60±0,70 U/l, p=0,024), GLU (GLU Πριν – GLU Μετά =-9,44±11,48 mg/dl, p=0,039) και UR (UR Πριν – UR Μετά =23,42±27,38 mg/dl, p=0,024). Στους βιοχημικούς δείκτες CPK, CRP, ALT, LDH, NA, K, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή (p>0,05) μετά την ΚΑΔΚ. Συμπεράσματα: Οι περιπατητικοί αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς με ΧΝΑ δύνανται να πραγματοποιούν ΚΑΔΚ με ασφάλεια, προκειμένου να αξιολογηθεί η καρδιοαναπνευστική τους λειτουργία και η ικανότητά τους για άσκηση. Συγκεκριμένα, συγκρίνοντας βασικούς βιοχημικούς τους δείκτες, πριν και μετά τη δοκιμασία, παρατηρήθηκε μεν σημαντική αύξηση στις μέσες τιμές των δεικτών AST και GLU, ωστόσο εντός των φυσιολογικών ορίων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μείωση της UR που ειδικότερα καταγράφηκε να υπερβαίνει τα φυσιολογικά όρια, τόσο πριν όσο και μετά την ΚΑΔΚ. Με βάση τα ανωτέρω ευρήματα, συμπεραίνεται ότι η ΚΑΔΚ δεν επηρεάζει αρνητικά βασικούς βιοχημικούς δείκτες των ασθενών αυτών. Έτσι, η εν λόγω δοκιμασία μπορεί να χρησιμοποιείται με ασφάλεια ως μέθοδος αξιολόγησης και παρακολούθησης της καρδιοαναπνευστικής τους λειτουργίας και ως χρήσιμο μέσο για το σχεδιασμό εξατομικευμένων προγραμμάτων αερόβιας άσκησης σε αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς με ΧΝΑ.","Background: Ambulatory hemodialysis patients have limited physical activity and an increased risk for developing cardiovascular disease. In addition, they show reduced physical function and impaired quality of life. Studies revealed the beneficial effects of exercise (aerobic or resistance) in patients with Chronic Kidney Disease (CKD), which improves muscle strength, cardiorespiratory function, and overall physical and mental well-being. Cardiopulmonary exercise testing (CPET) assesses the participant's cardiorespiratory ability (fitness) and helps to design a personalized rehabilitation program for each patient. Thus, several clinical populations undergo CPET for their cardiorespiratory evaluation and the design of appropriate therapeutic exercise programs. The aim of the present study was to investigate the effect of CPET on the concentration of biochemical markers of renal and hepatic function in ambulatory hemodialysis patients. Methods: Ten hemodialysis patients with CKD, (6 females and 4 males, age: 59.5±16.6 years, mean duration of hemodialysis treatment: 4.45±2.7 years), who did not exercise systematically, were tested (CPET) on a cycle ergometer, on days between their dialysis sessions. Two blood samples were collected from each participant, one at the day before and one at the day after the CPET (up to 24h later), at the beginning of their dialysis session. The concentrations of biochemical markers such as CPK, CRP, ALT, AST, LDH, GLU, CR, UR, NA, K, before and after KADK were measured and compared. Results: All patients completed CPET without presenting any complications. Compared to the predicted values, a decrease in the mean value of peak oxygen uptake (VO2peak = 14.4±4.5 ml/kg/min and %VO2peak predicted = 56.1±16.9) and in the anaerobic threshold (AT= 10.93±2.39 ml/kg/min and % AT predicted = 43.5±11.9) was observed. After CPET, an increase in the values of AST (AST before - AST after = -0.60±0.70 U/l, p=0.024) and GLU (GLU before – GLU after = -9.44±11.48 mg/dl, p=0.039) was recorded, along with a reduction in UR (UR before – UR after =23.42±27.38 mg/dl p=0.024). No statistically significant alterations were observed after CPET in the rest of the biochemical variables measured. Conclusions: Hemodialysis patients with CKD are able to safely perform a CPET, in order their cardiorespiratory function and their ability for exercise to be evaluated. In particular, comparing some hepatic and renal biomarkers before and after CPET, we found an increase in AST and GLU, though being within their normal ranges, as well as a reduction of UR, which was found to lie outside the normal values, both before and after the CPET. Overall, CPET was found not to negativelly affect basic biomarkers of hemodialysis patients with CKD, suggesting that CPET can be safely utilized as a method to measure the cardiorespiratory function of those patients and, subsequently, to design a personalized exercise programs for them."],"dc:identifier":["uoadl:2922524","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922524"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση μιας συνεδρίας καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης σε βιοχημικούς δείκτες αιμοκαθαιρόμενων περιπατητικών ασθενών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:37Z"}