{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2922735"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2922735","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καρκίνος μαστού και λεμφοίδημα άνω άκρων","abstract":"Το λεμφοίδημα αφορά την κλινική εκδήλωση της μηχανικής ανεπάρκειας του λεμφικού συστήματος. Πρόκειται για την πιο επίφοβη παρενέργεια μετά από επεμβάσεις για την θεραπεία του καρκίνου του μαστού (χειρουργική αφαίρεση μασχαλιαίων λεμφαδένων, ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία) και μπορεί να εμφανιστεί άμεσα, συνήθως μέσα στα πρώτα δυο χρόνια μετά την αρχική θεραπεία, ή έως και 30 χρόνια αργότερα. Υπολογίζεται πως ένα ποσοστό περίπου 20% των ασθενών θα εμφανίσουν κάποιας μορφής λεμφοίδημα, βέβαια αυτό εξαρτάται από το στάδιο του καρκίνου και από τον τύπο της θεραπείας. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την πιθανότητα εμφάνισης είναι το είδος και η τεχνική της επέμβασης, η ακτινοβόληση, ο αριθμός των αφαιρεθέντων λεμφαδένων, οι ύπαρξη διηθημένων λεμφαδένων και η πρότερη κατάσταση της ασθενούς (π.χ. αυξημένο σωματικό βάρος, ιστορικό λοίμωξης). Το λεμφοίδημα, συνήθως, εκδηλώνεται με αίσθηση βάρους, οίδημα του άκρου, δυσφορία και μειωμένη λειτουργικότητα. Καθώς πρόκειται για χρόνια πάθηση, σταδιακά, η προσβεβλημένη περιοχή υπόκειται σε δευτερογενείς αλλοιώσεις, όπως σκλήρυνση, ίνωση και πάχυνση του δέρματος με επιρρέπεια στις φλεγμονές. Επιτακτική είναι, λοιπόν, η πρώιμη διάγνωση μέσω της λήψης καλού ιστορικού, μέτρησης της περιφέρειας με την χρήση μεζούρας, με βιομετρικές μεθόδους αλλά και με απεικονιστικές τεχνικές, όπως το λεμφοσπινθηρογράφημα, η λεμφαγγειογραφία με πράσινη ινδοκυανίνη, οι υπέρηχοι, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία. Η συνηθέστερη μέθοδος αντιμετώπισης του λεμφοιδήματος είναι η συντηρητική και η σύγχρονη θεραπεία που εφαρμόζεται είναι η Ολοκληρωμένη Αποσυμφορητική Θεραπεία (CDT), η οποία περιλαμβάνει την λεμφική μάλαξη σε συνδυασμό με τεχνικές συμπιεστικής περίδεσης, χρήση συμπιεστικού ενδύματος και ελαστικής ταινίας, καθώς και εκτέλεση ειδικών ασκήσεων, φροντίδα του δέρματος και ρύθμιση του σωματικού βάρους, με σκοπό την παροχέτευση του οιδήματος και διατήρηση των αποτελεσμάτων της θεραπείας. H χειρουργική θεραπεία επιλέγεται μόνο σε αποτυχία όλων των υπόλοιπων παρεμβάσεων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια γίνονται προτάσεις για άμεση εφαρμογή της κατά την ώρα της χειρουργικής αντιμετώπισης του ίδιου του καρκίνου του μαστού, με στόχο την εξάλειψη του λεμφοιδήματος. Τέλος, η εξέλιξη στον τομέα της τεχνολογίας βοηθάει στην κατανόηση αυτής της πάθησης, παρέχοντας τη δυνατότητα για νέες μεθόδους αντιμετώπισης και καλύτερης πρόληψης.","abstract_html":"Το λεμφοίδημα αφορά την κλινική εκδήλωση της μηχανικής ανεπάρκειας του λεμφικού συστήματος. Πρόκειται για την πιο επίφοβη παρενέργεια μετά από επεμβάσεις για την θεραπεία του καρκίνου του μαστού (χειρουργική αφαίρεση μασχαλιαίων λεμφαδένων, ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία) και μπορεί να εμφανιστεί άμεσα, συνήθως μέσα στα πρώτα δυο χρόνια μετά την αρχική θεραπεία, ή έως και 30 χρόνια αργότερα. Υπολογίζεται πως ένα ποσοστό περίπου 20% των ασθενών θα εμφανίσουν κάποιας μορφής λεμφοίδημα, βέβαια αυτό εξαρτάται από το στάδιο του καρκίνου και από τον τύπο της θεραπείας. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την πιθανότητα εμφάνισης είναι το είδος και η τεχνική της επέμβασης, η ακτινοβόληση, ο αριθμός των αφαιρεθέντων λεμφαδένων, οι ύπαρξη διηθημένων λεμφαδένων και η πρότερη κατάσταση της ασθενούς (π.χ. αυξημένο σωματικό βάρος, ιστορικό λοίμωξης). Το λεμφοίδημα, συνήθως, εκδηλώνεται με αίσθηση βάρους, οίδημα του άκρου, δυσφορία και μειωμένη λειτουργικότητα. Καθώς πρόκειται για χρόνια πάθηση, σταδιακά, η προσβεβλημένη περιοχή υπόκειται σε δευτερογενείς αλλοιώσεις, όπως σκλήρυνση, ίνωση και πάχυνση του δέρματος με επιρρέπεια στις φλεγμονές. Επιτακτική είναι, λοιπόν, η πρώιμη διάγνωση μέσω της λήψης καλού ιστορικού, μέτρησης της περιφέρειας με την χρήση μεζούρας, με βιομετρικές μεθόδους αλλά και με απεικονιστικές τεχνικές, όπως το λεμφοσπινθηρογράφημα, η λεμφαγγειογραφία με πράσινη ινδοκυανίνη, οι υπέρηχοι, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία. Η συνηθέστερη μέθοδος αντιμετώπισης του λεμφοιδήματος είναι η συντηρητική και η σύγχρονη θεραπεία που εφαρμόζεται είναι η Ολοκληρωμένη Αποσυμφορητική Θεραπεία (CDT), η οποία περιλαμβάνει την λεμφική μάλαξη σε συνδυασμό με τεχνικές συμπιεστικής περίδεσης, χρήση συμπιεστικού ενδύματος και ελαστικής ταινίας, καθώς και εκτέλεση ειδικών ασκήσεων, φροντίδα του δέρματος και ρύθμιση του σωματικού βάρους, με σκοπό την παροχέτευση του οιδήματος και διατήρηση των αποτελεσμάτων της θεραπείας. H χειρουργική θεραπεία επιλέγεται μόνο σε αποτυχία όλων των υπόλοιπων παρεμβάσεων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια γίνονται προτάσεις για άμεση εφαρμογή της κατά την ώρα της χειρουργικής αντιμετώπισης του ίδιου του καρκίνου του μαστού, με στόχο την εξάλειψη του λεμφοιδήματος. Τέλος, η εξέλιξη στον τομέα της τεχνολογίας βοηθάει στην κατανόηση αυτής της πάθησης, παρέχοντας τη δυνατότητα για νέες μεθόδους αντιμετώπισης και καλύτερης πρόληψης.","abstract_has_math":false,"creators":["Φραγγεδάκη Άννα","Frangedaki Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:37Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2922735"],"render_values":[{"text":"uoadl:2922735","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922735","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922735","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2922735","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φραγγεδάκη Άννα","Frangedaki Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2922735","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922735"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το λεμφοίδημα αφορά την κλινική εκδήλωση της μηχανικής ανεπάρκειας του λεμφικού συστήματος. Πρόκειται για την πιο επίφοβη παρενέργεια μετά από επεμβάσεις για την θεραπεία του καρκίνου του μαστού (χειρουργική αφαίρεση μασχαλιαίων λεμφαδένων, ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία) και μπορεί να εμφανιστεί άμεσα, συνήθως μέσα στα πρώτα δυο χρόνια μετά την αρχική θεραπεία, ή έως και 30 χρόνια αργότερα. Υπολογίζεται πως ένα ποσοστό περίπου 20% των ασθενών θα εμφανίσουν κάποιας μορφής λεμφοίδημα, βέβαια αυτό εξαρτάται από το στάδιο του καρκίνου και από τον τύπο της θεραπείας. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την πιθανότητα εμφάνισης είναι το είδος και η τεχνική της επέμβασης, η ακτινοβόληση, ο αριθμός των αφαιρεθέντων λεμφαδένων, οι ύπαρξη διηθημένων λεμφαδένων και η πρότερη κατάσταση της ασθενούς (π.χ. αυξημένο σωματικό βάρος, ιστορικό λοίμωξης). Το λεμφοίδημα, συνήθως, εκδηλώνεται με αίσθηση βάρους, οίδημα του άκρου, δυσφορία και μειωμένη λειτουργικότητα. Καθώς πρόκειται για χρόνια πάθηση, σταδιακά, η προσβεβλημένη περιοχή υπόκειται σε δευτερογενείς αλλοιώσεις, όπως σκλήρυνση, ίνωση και πάχυνση του δέρματος με επιρρέπεια στις φλεγμονές. Επιτακτική είναι, λοιπόν, η πρώιμη διάγνωση μέσω της λήψης καλού ιστορικού, μέτρησης της περιφέρειας με την χρήση μεζούρας, με βιομετρικές μεθόδους αλλά και με απεικονιστικές τεχνικές, όπως το λεμφοσπινθηρογράφημα, η λεμφαγγειογραφία με πράσινη ινδοκυανίνη, οι υπέρηχοι, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία. Η συνηθέστερη μέθοδος αντιμετώπισης του λεμφοιδήματος είναι η συντηρητική και η σύγχρονη θεραπεία που εφαρμόζεται είναι η Ολοκληρωμένη Αποσυμφορητική Θεραπεία (CDT), η οποία περιλαμβάνει την λεμφική μάλαξη σε συνδυασμό με τεχνικές συμπιεστικής περίδεσης, χρήση συμπιεστικού ενδύματος και ελαστικής ταινίας, καθώς και εκτέλεση ειδικών ασκήσεων, φροντίδα του δέρματος και ρύθμιση του σωματικού βάρους, με σκοπό την παροχέτευση του οιδήματος και διατήρηση των αποτελεσμάτων της θεραπείας. H χειρουργική θεραπεία επιλέγεται μόνο σε αποτυχία όλων των υπόλοιπων παρεμβάσεων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια γίνονται προτάσεις για άμεση εφαρμογή της κατά την ώρα της χειρουργικής αντιμετώπισης του ίδιου του καρκίνου του μαστού, με στόχο την εξάλειψη του λεμφοιδήματος. Τέλος, η εξέλιξη στον τομέα της τεχνολογίας βοηθάει στην κατανόηση αυτής της πάθησης, παρέχοντας τη δυνατότητα για νέες μεθόδους αντιμετώπισης και καλύτερης πρόληψης.","Lymphedema refers to the clinical manifestation of mechanical insufficiency of the lymphatic system. It is the most feared side effect after breast cancer surgery (surgical removal of the axillary lymph nodes, radiotherapy, chemotherapy) and can occur immediately, usually within the first two years after initial treatment, or up to 30 years later. It is estimated that about 20% of patients will develop some form of lymphedema, depending on the stage of the cancer and the type of treatment. Factors associated with the likelihood of occurrence are the type and technique of surgery, radiation, the number of lymph nodes removed, the presence of infiltrated lymph nodes, and the patient's previous condition (eg, increased body weight, history of infection). Lymphedema is usually manifested by a feeling of heaviness, swelling of the limb, discomfort and reduced functionality. As a chronic condition, the affected area gradually undergoes secondary lesions, such as hardening, fibrosis, and thickening of the skin with a propensity for inflammation. It is imperative, therefore, to make an early diagnosis by taking a good history, measuring the circumference using a tape measure, biometric methods and imaging techniques, such as lymphoscintigraphy, lymphοgraphy with green indocyanine, ultrasound, computed tomography and magnetic resonance imaging. The treatment method is conservative and the modern treatment used is Complete Decongestive Therapy(CDT), which includes manual lymphatic drainage in combination with compression bandags, use of compression garment and elastic band, as well as special exercises, skin care and body weight regulation, in order to drain the edema and maintain the results of the treatment. Surgical treatment is chosen only in case of failure of all other interventions. However, recently. there have been suggestions for its immediate implementation during surgery to treat cancer itself, with the aim of eliminating lymphedema. Last but not least, advances in technology help to understand this disease, providing the opportunity for new methods of treatment and better prevention."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καρκίνος μαστού και λεμφοίδημα άνω άκρων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φραγγεδάκη Άννα","Frangedaki Anna"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το λεμφοίδημα αφορά την κλινική εκδήλωση της μηχανικής ανεπάρκειας του λεμφικού συστήματος. Πρόκειται για την πιο επίφοβη παρενέργεια μετά από επεμβάσεις για την θεραπεία του καρκίνου του μαστού (χειρουργική αφαίρεση μασχαλιαίων λεμφαδένων, ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία) και μπορεί να εμφανιστεί άμεσα, συνήθως μέσα στα πρώτα δυο χρόνια μετά την αρχική θεραπεία, ή έως και 30 χρόνια αργότερα. Υπολογίζεται πως ένα ποσοστό περίπου 20% των ασθενών θα εμφανίσουν κάποιας μορφής λεμφοίδημα, βέβαια αυτό εξαρτάται από το στάδιο του καρκίνου και από τον τύπο της θεραπείας. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την πιθανότητα εμφάνισης είναι το είδος και η τεχνική της επέμβασης, η ακτινοβόληση, ο αριθμός των αφαιρεθέντων λεμφαδένων, οι ύπαρξη διηθημένων λεμφαδένων και η πρότερη κατάσταση της ασθενούς (π.χ. αυξημένο σωματικό βάρος, ιστορικό λοίμωξης). Το λεμφοίδημα, συνήθως, εκδηλώνεται με αίσθηση βάρους, οίδημα του άκρου, δυσφορία και μειωμένη λειτουργικότητα. Καθώς πρόκειται για χρόνια πάθηση, σταδιακά, η προσβεβλημένη περιοχή υπόκειται σε δευτερογενείς αλλοιώσεις, όπως σκλήρυνση, ίνωση και πάχυνση του δέρματος με επιρρέπεια στις φλεγμονές. Επιτακτική είναι, λοιπόν, η πρώιμη διάγνωση μέσω της λήψης καλού ιστορικού, μέτρησης της περιφέρειας με την χρήση μεζούρας, με βιομετρικές μεθόδους αλλά και με απεικονιστικές τεχνικές, όπως το λεμφοσπινθηρογράφημα, η λεμφαγγειογραφία με πράσινη ινδοκυανίνη, οι υπέρηχοι, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία. Η συνηθέστερη μέθοδος αντιμετώπισης του λεμφοιδήματος είναι η συντηρητική και η σύγχρονη θεραπεία που εφαρμόζεται είναι η Ολοκληρωμένη Αποσυμφορητική Θεραπεία (CDT), η οποία περιλαμβάνει την λεμφική μάλαξη σε συνδυασμό με τεχνικές συμπιεστικής περίδεσης, χρήση συμπιεστικού ενδύματος και ελαστικής ταινίας, καθώς και εκτέλεση ειδικών ασκήσεων, φροντίδα του δέρματος και ρύθμιση του σωματικού βάρους, με σκοπό την παροχέτευση του οιδήματος και διατήρηση των αποτελεσμάτων της θεραπείας. H χειρουργική θεραπεία επιλέγεται μόνο σε αποτυχία όλων των υπόλοιπων παρεμβάσεων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια γίνονται προτάσεις για άμεση εφαρμογή της κατά την ώρα της χειρουργικής αντιμετώπισης του ίδιου του καρκίνου του μαστού, με στόχο την εξάλειψη του λεμφοιδήματος. Τέλος, η εξέλιξη στον τομέα της τεχνολογίας βοηθάει στην κατανόηση αυτής της πάθησης, παρέχοντας τη δυνατότητα για νέες μεθόδους αντιμετώπισης και καλύτερης πρόληψης.","Lymphedema refers to the clinical manifestation of mechanical insufficiency of the lymphatic system. It is the most feared side effect after breast cancer surgery (surgical removal of the axillary lymph nodes, radiotherapy, chemotherapy) and can occur immediately, usually within the first two years after initial treatment, or up to 30 years later. It is estimated that about 20% of patients will develop some form of lymphedema, depending on the stage of the cancer and the type of treatment. Factors associated with the likelihood of occurrence are the type and technique of surgery, radiation, the number of lymph nodes removed, the presence of infiltrated lymph nodes, and the patient's previous condition (eg, increased body weight, history of infection). Lymphedema is usually manifested by a feeling of heaviness, swelling of the limb, discomfort and reduced functionality. As a chronic condition, the affected area gradually undergoes secondary lesions, such as hardening, fibrosis, and thickening of the skin with a propensity for inflammation. It is imperative, therefore, to make an early diagnosis by taking a good history, measuring the circumference using a tape measure, biometric methods and imaging techniques, such as lymphoscintigraphy, lymphοgraphy with green indocyanine, ultrasound, computed tomography and magnetic resonance imaging. The treatment method is conservative and the modern treatment used is Complete Decongestive Therapy(CDT), which includes manual lymphatic drainage in combination with compression bandags, use of compression garment and elastic band, as well as special exercises, skin care and body weight regulation, in order to drain the edema and maintain the results of the treatment. Surgical treatment is chosen only in case of failure of all other interventions. However, recently. there have been suggestions for its immediate implementation during surgery to treat cancer itself, with the aim of eliminating lymphedema. Last but not least, advances in technology help to understand this disease, providing the opportunity for new methods of treatment and better prevention."],"dc:identifier":["uoadl:2922735","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2922735"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Καρκίνος μαστού και λεμφοίδημα άνω άκρων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:37Z"}