{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2923220"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2923220","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι παύσεις και τα λάθη στην εκφορά του προφορικού λόγου σε ασθενείς με Πρωτοπαθή Προϊούσα Αφασία","abstract":"Οι διαφορετικές συνθήκες αφήγησης φαίνεται ότι αποτελούν διακριτά νοητικά έργα, καθώς υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα τόσο από υγιείς ομιλητές, όσο και από παθολογικούς πληθυσμούς που δείχνουν ότι η επίδοση τους διαφοροποιείται ως προς τα ποσοτικά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του λόγου σε καθεμιά από αυτές. Για τους ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (ΠΠΑ) δεν υπάρχουν στη μέχρι σήμερα βιβλιογραφία μελέτες που να εστιάζουν στις γλωσσικές δυσκολίες που εντοπίζονται σε διαφορετικά είδη αφήγησης. Από την άλλη, πλήθος μελετών διερευνά το προφίλ των δυσκολιών στον λόγο των ασθενών, σε διάφορες ποσοτικές και ποιοτικές μετρήσεις, χρησιμοποιώντας μόνο ένα είδος αφήγησης, τα αποτελέσματα των οποίων οδηγούν σε διαφορετικές διατυπώσεις και υποθέσεις για τη φύση και την αιτιολογία των δυσκολιών αυτών. Από όσο γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν καθόλου δεδομένα για τα λάθη και τις παύσεις από Έλληνες φυσικούς ομιλητές με ΠΠΑ ενώ στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν ελάχιστες μελέτες για την εμφάνιση των παύσεων. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να μελετήσει πώς τα λάθη και οι παύσεις διαφοροποιούνται σε δύο διακριτά είδη αφήγησης και πιο συγκεκριμένα, τις φωνημικές και σημασιακές παραφασίες σε ασθενείς με ΠΠΑ και κατ’ επέκταση αν ο αριθμός και η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιείται σε ασθενείς και υγιείς ομιλητές. Επίσης, σκοπός είναι να μελετήσει τη σχέση μεταξύ συχνότητας παύσεων και επίδοσης στη δοκιμασία κατονομασίας. Για τις ανάγκες της παρούσας μελέτης αξιολογήθηκαν 22 ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (14 άνδρες) και 17 υγιείς ομιλητές(7 άνδρες). Επισημειώθηκαν οι παραφασίες και οι παύσεις για τους ασθενείς και οι παύσεις για τους υγιείς ομιλητές σε δύο διαφορετικές συνθήκες αφήγησης (αφήγηση της ιστορίας της ασθένειας και περιγραφή εικόνας). Αρχικά έγινε σύγκριση της συχνότητας των φωνημικών και σημασιακών παραφασιών στα δύο είδη αφήγησης για τους ασθενείς. Έπειτα, πραγματοποιήθηκε σύγκριση της συχνότητας και διάρκειας των παύσεων σε ασθενείς και υγιείς στα δύο είδη αφήγησης. Τέλος, έγινε συσχέτιση της δοκιμασίας κατονομασίας με τη συχνότητα των παύσεων στις δύο συνθήκες αφήγησης. Τα αποτελέσματα για τους ασθενείς έδειξαν ότι τα ποσοστά των σημασιακών και φωνημικών λαθών δεν διαφέρουν στατιστικά μεταξύ τους, ενώ στην σύγκριση μεταξύ των ειδών αφήγησης, βρέθηκαν σημαντικά περισσότερες σημασιακές παραφασίες στη συνθήκη της περιγραφής εικόνας απ’ ότι στην αφήγηση της ασθένειας. Η σύγκριση των παύσεων έδειξε ότι οι ασθενείς παρουσίασαν αυξημένη διάρκεια και συχνότητα συγκριτικά με τους υγιείς ομιλητές στις αντίστοιχες δοκιμασίες. Εντός των συνθηκών αφήγησης, χωριστά για τους υγιείς και τους ασθενείς ομιλητές, η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιήθηκε σημαντικά, με τους υγιείς να παράγουν σημαντικά μεγαλύτερες παύσεις στη δοκιμασία της αφήγησης της ασθένειας ενώ οι ασθενείς στη δοκιμασία της περιγραφής εικόνας. Για την συχνότητα των παύσεων, ενώ οι ασθενείς δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των συνθηκών, οι υγιείς παρουσίασαν σημαντικά περισσότερες παύσεις στην αφήγηση της ασθένειας. Αναφορικά με την επίδοση στη δοκιμασία κατονομασίας, εμφανίστηκε σημαντική θετική συσχέτιση με τη συχνότητα των παύσεων μόνο στην αφήγηση της προσωπικής ιστορίας. Τα ευρήματα μας συμφωνούν με προηγούμενες μελέτες καθώς παρατηρούνται μεγαλύτερα ποσοστά παύσεων και λαθών στους ασθενείς. Επίσης, φαίνεται ότι οι επιδόσεις των συμμετεχόντων επηρεάζονται από την θεματολογία, την εξοικείωση και την ευκολία της κάθε συνθήκης. Η θετική σχέση συχνότητας παύσεων με τη δοκιμασία κατονομασίας πιθανώς μπορεί να αποτελέσει ένδειξη ενός αντισταθμιστικού μηχανισμού. Ωστόσο, βασικό περιορισμό αποτέλεσε ο μικρός αριθμός δείγματος και κατ’ επέκταση η μη ταξινόμηση των ασθενών σε υποτύπους. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να συσχετίσουν τις παύσεις με τις παραφασίες, ώστε να βρεθεί αν οι πρώτες μπορούν να προβλέψουν τις τελευταίες.","abstract_html":"Οι διαφορετικές συνθήκες αφήγησης φαίνεται ότι αποτελούν διακριτά νοητικά έργα, καθώς υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα τόσο από υγιείς ομιλητές, όσο και από παθολογικούς πληθυσμούς που δείχνουν ότι η επίδοση τους διαφοροποιείται ως προς τα ποσοτικά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του λόγου σε καθεμιά από αυτές. Για τους ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (ΠΠΑ) δεν υπάρχουν στη μέχρι σήμερα βιβλιογραφία μελέτες που να εστιάζουν στις γλωσσικές δυσκολίες που εντοπίζονται σε διαφορετικά είδη αφήγησης. Από την άλλη, πλήθος μελετών διερευνά το προφίλ των δυσκολιών στον λόγο των ασθενών, σε διάφορες ποσοτικές και ποιοτικές μετρήσεις, χρησιμοποιώντας μόνο ένα είδος αφήγησης, τα αποτελέσματα των οποίων οδηγούν σε διαφορετικές διατυπώσεις και υποθέσεις για τη φύση και την αιτιολογία των δυσκολιών αυτών. Από όσο γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν καθόλου δεδομένα για τα λάθη και τις παύσεις από Έλληνες φυσικούς ομιλητές με ΠΠΑ ενώ στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν ελάχιστες μελέτες για την εμφάνιση των παύσεων. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να μελετήσει πώς τα λάθη και οι παύσεις διαφοροποιούνται σε δύο διακριτά είδη αφήγησης και πιο συγκεκριμένα, τις φωνημικές και σημασιακές παραφασίες σε ασθενείς με ΠΠΑ και κατ’ επέκταση αν ο αριθμός και η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιείται σε ασθενείς και υγιείς ομιλητές. Επίσης, σκοπός είναι να μελετήσει τη σχέση μεταξύ συχνότητας παύσεων και επίδοσης στη δοκιμασία κατονομασίας. Για τις ανάγκες της παρούσας μελέτης αξιολογήθηκαν 22 ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (14 άνδρες) και 17 υγιείς ομιλητές(7 άνδρες). Επισημειώθηκαν οι παραφασίες και οι παύσεις για τους ασθενείς και οι παύσεις για τους υγιείς ομιλητές σε δύο διαφορετικές συνθήκες αφήγησης (αφήγηση της ιστορίας της ασθένειας και περιγραφή εικόνας). Αρχικά έγινε σύγκριση της συχνότητας των φωνημικών και σημασιακών παραφασιών στα δύο είδη αφήγησης για τους ασθενείς. Έπειτα, πραγματοποιήθηκε σύγκριση της συχνότητας και διάρκειας των παύσεων σε ασθενείς και υγιείς στα δύο είδη αφήγησης. Τέλος, έγινε συσχέτιση της δοκιμασίας κατονομασίας με τη συχνότητα των παύσεων στις δύο συνθήκες αφήγησης. Τα αποτελέσματα για τους ασθενείς έδειξαν ότι τα ποσοστά των σημασιακών και φωνημικών λαθών δεν διαφέρουν στατιστικά μεταξύ τους, ενώ στην σύγκριση μεταξύ των ειδών αφήγησης, βρέθηκαν σημαντικά περισσότερες σημασιακές παραφασίες στη συνθήκη της περιγραφής εικόνας απ’ ότι στην αφήγηση της ασθένειας. Η σύγκριση των παύσεων έδειξε ότι οι ασθενείς παρουσίασαν αυξημένη διάρκεια και συχνότητα συγκριτικά με τους υγιείς ομιλητές στις αντίστοιχες δοκιμασίες. Εντός των συνθηκών αφήγησης, χωριστά για τους υγιείς και τους ασθενείς ομιλητές, η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιήθηκε σημαντικά, με τους υγιείς να παράγουν σημαντικά μεγαλύτερες παύσεις στη δοκιμασία της αφήγησης της ασθένειας ενώ οι ασθενείς στη δοκιμασία της περιγραφής εικόνας. Για την συχνότητα των παύσεων, ενώ οι ασθενείς δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των συνθηκών, οι υγιείς παρουσίασαν σημαντικά περισσότερες παύσεις στην αφήγηση της ασθένειας. Αναφορικά με την επίδοση στη δοκιμασία κατονομασίας, εμφανίστηκε σημαντική θετική συσχέτιση με τη συχνότητα των παύσεων μόνο στην αφήγηση της προσωπικής ιστορίας. Τα ευρήματα μας συμφωνούν με προηγούμενες μελέτες καθώς παρατηρούνται μεγαλύτερα ποσοστά παύσεων και λαθών στους ασθενείς. Επίσης, φαίνεται ότι οι επιδόσεις των συμμετεχόντων επηρεάζονται από την θεματολογία, την εξοικείωση και την ευκολία της κάθε συνθήκης. Η θετική σχέση συχνότητας παύσεων με τη δοκιμασία κατονομασίας πιθανώς μπορεί να αποτελέσει ένδειξη ενός αντισταθμιστικού μηχανισμού. Ωστόσο, βασικό περιορισμό αποτέλεσε ο μικρός αριθμός δείγματος και κατ’ επέκταση η μη ταξινόμηση των ασθενών σε υποτύπους. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να συσχετίσουν τις παύσεις με τις παραφασίες, ώστε να βρεθεί αν οι πρώτες μπορούν να προβλέψουν τις τελευταίες.","abstract_has_math":false,"creators":["Νικητοπούλου Ζωή","Nikitopoulou Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2923220"],"render_values":[{"text":"uoadl:2923220","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923220","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923220","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2923220","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νικητοπούλου Ζωή","Nikitopoulou Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2923220","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923220"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι διαφορετικές συνθήκες αφήγησης φαίνεται ότι αποτελούν διακριτά νοητικά έργα, καθώς υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα τόσο από υγιείς ομιλητές, όσο και από παθολογικούς πληθυσμούς που δείχνουν ότι η επίδοση τους διαφοροποιείται ως προς τα ποσοτικά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του λόγου σε καθεμιά από αυτές. Για τους ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (ΠΠΑ) δεν υπάρχουν στη μέχρι σήμερα βιβλιογραφία μελέτες που να εστιάζουν στις γλωσσικές δυσκολίες που εντοπίζονται σε διαφορετικά είδη αφήγησης. Από την άλλη, πλήθος μελετών διερευνά το προφίλ των δυσκολιών στον λόγο των ασθενών, σε διάφορες ποσοτικές και ποιοτικές μετρήσεις, χρησιμοποιώντας μόνο ένα είδος αφήγησης, τα αποτελέσματα των οποίων οδηγούν σε διαφορετικές διατυπώσεις και υποθέσεις για τη φύση και την αιτιολογία των δυσκολιών αυτών. Από όσο γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν καθόλου δεδομένα για τα λάθη και τις παύσεις από Έλληνες φυσικούς ομιλητές με ΠΠΑ ενώ στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν ελάχιστες μελέτες για την εμφάνιση των παύσεων. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να μελετήσει πώς τα λάθη και οι παύσεις διαφοροποιούνται σε δύο διακριτά είδη αφήγησης και πιο συγκεκριμένα, τις φωνημικές και σημασιακές παραφασίες σε ασθενείς με ΠΠΑ και κατ’ επέκταση αν ο αριθμός και η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιείται σε ασθενείς και υγιείς ομιλητές. Επίσης, σκοπός είναι να μελετήσει τη σχέση μεταξύ συχνότητας παύσεων και επίδοσης στη δοκιμασία κατονομασίας. Για τις ανάγκες της παρούσας μελέτης αξιολογήθηκαν 22 ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (14 άνδρες) και 17 υγιείς ομιλητές(7 άνδρες). Επισημειώθηκαν οι παραφασίες και οι παύσεις για τους ασθενείς και οι παύσεις για τους υγιείς ομιλητές σε δύο διαφορετικές συνθήκες αφήγησης (αφήγηση της ιστορίας της ασθένειας και περιγραφή εικόνας). Αρχικά έγινε σύγκριση της συχνότητας των φωνημικών και σημασιακών παραφασιών στα δύο είδη αφήγησης για τους ασθενείς. Έπειτα, πραγματοποιήθηκε σύγκριση της συχνότητας και διάρκειας των παύσεων σε ασθενείς και υγιείς στα δύο είδη αφήγησης. Τέλος, έγινε συσχέτιση της δοκιμασίας κατονομασίας με τη συχνότητα των παύσεων στις δύο συνθήκες αφήγησης. Τα αποτελέσματα για τους ασθενείς έδειξαν ότι τα ποσοστά των σημασιακών και φωνημικών λαθών δεν διαφέρουν στατιστικά μεταξύ τους, ενώ στην σύγκριση μεταξύ των ειδών αφήγησης, βρέθηκαν σημαντικά περισσότερες σημασιακές παραφασίες στη συνθήκη της περιγραφής εικόνας απ’ ότι στην αφήγηση της ασθένειας. Η σύγκριση των παύσεων έδειξε ότι οι ασθενείς παρουσίασαν αυξημένη διάρκεια και συχνότητα συγκριτικά με τους υγιείς ομιλητές στις αντίστοιχες δοκιμασίες. Εντός των συνθηκών αφήγησης, χωριστά για τους υγιείς και τους ασθενείς ομιλητές, η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιήθηκε σημαντικά, με τους υγιείς να παράγουν σημαντικά μεγαλύτερες παύσεις στη δοκιμασία της αφήγησης της ασθένειας ενώ οι ασθενείς στη δοκιμασία της περιγραφής εικόνας. Για την συχνότητα των παύσεων, ενώ οι ασθενείς δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των συνθηκών, οι υγιείς παρουσίασαν σημαντικά περισσότερες παύσεις στην αφήγηση της ασθένειας. Αναφορικά με την επίδοση στη δοκιμασία κατονομασίας, εμφανίστηκε σημαντική θετική συσχέτιση με τη συχνότητα των παύσεων μόνο στην αφήγηση της προσωπικής ιστορίας. Τα ευρήματα μας συμφωνούν με προηγούμενες μελέτες καθώς παρατηρούνται μεγαλύτερα ποσοστά παύσεων και λαθών στους ασθενείς. Επίσης, φαίνεται ότι οι επιδόσεις των συμμετεχόντων επηρεάζονται από την θεματολογία, την εξοικείωση και την ευκολία της κάθε συνθήκης. Η θετική σχέση συχνότητας παύσεων με τη δοκιμασία κατονομασίας πιθανώς μπορεί να αποτελέσει ένδειξη ενός αντισταθμιστικού μηχανισμού. Ωστόσο, βασικό περιορισμό αποτέλεσε ο μικρός αριθμός δείγματος και κατ’ επέκταση η μη ταξινόμηση των ασθενών σε υποτύπους. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να συσχετίσουν τις παύσεις με τις παραφασίες, ώστε να βρεθεί αν οι πρώτες μπορούν να προβλέψουν τις τελευταίες.","Different narrative conditions seem to be distinct mental works, as there are research data from both healthy speakers and pathological populations that show that their performance differs in terms of quantitative and qualitative characteristics of speech in each of them. For patients with primary progressive aphasia (PPA), there are no studies focusing on language difficulties identified in different types of narrative. On the other hand, a number of studies investigate the profile of patients' speech difficulties, in various quantitative and qualitative measurements, using only one type of narrative, the results of which lead to different assumptions about the nature of these difficulties. As far as we know, there are no data on errors and pauses by Greek natural speakers with PPA while in the international literature there are few studies of pauses. The purpose of the dissertation is to study how errors and pauses differ into two distinct types of narration and more specifically, phonemic and semantic paraphasias in patients with PPA and whether the number and duration of pauses differ in patients and healthy speakers. It also aims to study the relationship between pause frequency and performance in the naming test. For the needs of the present study, 22 patients with primary progressive aphasia (14 men) and 17 healthy speakers (7 men) were assessed. Paraphasias for patients and pauses for patients and healthy speakers in two different narrative conditions (storytelling and picture description) were noted. Firstly, the frequency of phonemic and semantic paraphasias in the two types of patient narrative was compared. Then, the frequency and duration of pauses in patients and healthy participants in the two types of narrative were compared. Finally, the naming test was correlated with the frequency of pauses in the two narrative conditions. The results showed that the percentages of semantic and phonemic errors did not differ statistically from each other, while in the comparison between the types of narration, more semantic paraphasias were found in the condition of image description than in the storytelling. Comparison of pauses showed that patients showed increased duration and frequency compared to healthy speakers. Within the narrative conditions, separately for patients and healthy speakers, the pause duration varied considerably, with the healthy speakers producing significantly longer pauses in the disease storytelling and the patients in the image description. For the frequency of pauses, while the patients did not show significant differences between the conditions, the healthy ones showed significantly more pauses in the narration of the disease. Regarding the performance in the naming test, there was a significant positive correlation with the frequency of pauses only in the narration of the disease. Our findings are consistent with previous studies as there are higher rates of pauses and errors in patients. It also seems that the performance of the participants is influenced by the subject, the familiarity and the convenience of each condition. A positive correlation between pause frequency and naming test can probably be an indication of a compensatory mechanism. However, the main limitation was the small sample size and consequently the non-classification of patients into subtypes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι παύσεις και τα λάθη στην εκφορά του προφορικού λόγου σε ασθενείς με Πρωτοπαθή Προϊούσα Αφασία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νικητοπούλου Ζωή","Nikitopoulou Zoi"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Οι διαφορετικές συνθήκες αφήγησης φαίνεται ότι αποτελούν διακριτά νοητικά έργα, καθώς υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα τόσο από υγιείς ομιλητές, όσο και από παθολογικούς πληθυσμούς που δείχνουν ότι η επίδοση τους διαφοροποιείται ως προς τα ποσοτικά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του λόγου σε καθεμιά από αυτές. Για τους ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (ΠΠΑ) δεν υπάρχουν στη μέχρι σήμερα βιβλιογραφία μελέτες που να εστιάζουν στις γλωσσικές δυσκολίες που εντοπίζονται σε διαφορετικά είδη αφήγησης. Από την άλλη, πλήθος μελετών διερευνά το προφίλ των δυσκολιών στον λόγο των ασθενών, σε διάφορες ποσοτικές και ποιοτικές μετρήσεις, χρησιμοποιώντας μόνο ένα είδος αφήγησης, τα αποτελέσματα των οποίων οδηγούν σε διαφορετικές διατυπώσεις και υποθέσεις για τη φύση και την αιτιολογία των δυσκολιών αυτών. Από όσο γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν καθόλου δεδομένα για τα λάθη και τις παύσεις από Έλληνες φυσικούς ομιλητές με ΠΠΑ ενώ στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν ελάχιστες μελέτες για την εμφάνιση των παύσεων. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να μελετήσει πώς τα λάθη και οι παύσεις διαφοροποιούνται σε δύο διακριτά είδη αφήγησης και πιο συγκεκριμένα, τις φωνημικές και σημασιακές παραφασίες σε ασθενείς με ΠΠΑ και κατ’ επέκταση αν ο αριθμός και η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιείται σε ασθενείς και υγιείς ομιλητές. Επίσης, σκοπός είναι να μελετήσει τη σχέση μεταξύ συχνότητας παύσεων και επίδοσης στη δοκιμασία κατονομασίας. Για τις ανάγκες της παρούσας μελέτης αξιολογήθηκαν 22 ασθενείς με πρωτοπαθή προϊούσα αφασία (14 άνδρες) και 17 υγιείς ομιλητές(7 άνδρες). Επισημειώθηκαν οι παραφασίες και οι παύσεις για τους ασθενείς και οι παύσεις για τους υγιείς ομιλητές σε δύο διαφορετικές συνθήκες αφήγησης (αφήγηση της ιστορίας της ασθένειας και περιγραφή εικόνας). Αρχικά έγινε σύγκριση της συχνότητας των φωνημικών και σημασιακών παραφασιών στα δύο είδη αφήγησης για τους ασθενείς. Έπειτα, πραγματοποιήθηκε σύγκριση της συχνότητας και διάρκειας των παύσεων σε ασθενείς και υγιείς στα δύο είδη αφήγησης. Τέλος, έγινε συσχέτιση της δοκιμασίας κατονομασίας με τη συχνότητα των παύσεων στις δύο συνθήκες αφήγησης. Τα αποτελέσματα για τους ασθενείς έδειξαν ότι τα ποσοστά των σημασιακών και φωνημικών λαθών δεν διαφέρουν στατιστικά μεταξύ τους, ενώ στην σύγκριση μεταξύ των ειδών αφήγησης, βρέθηκαν σημαντικά περισσότερες σημασιακές παραφασίες στη συνθήκη της περιγραφής εικόνας απ’ ότι στην αφήγηση της ασθένειας. Η σύγκριση των παύσεων έδειξε ότι οι ασθενείς παρουσίασαν αυξημένη διάρκεια και συχνότητα συγκριτικά με τους υγιείς ομιλητές στις αντίστοιχες δοκιμασίες. Εντός των συνθηκών αφήγησης, χωριστά για τους υγιείς και τους ασθενείς ομιλητές, η διάρκεια των παύσεων διαφοροποιήθηκε σημαντικά, με τους υγιείς να παράγουν σημαντικά μεγαλύτερες παύσεις στη δοκιμασία της αφήγησης της ασθένειας ενώ οι ασθενείς στη δοκιμασία της περιγραφής εικόνας. Για την συχνότητα των παύσεων, ενώ οι ασθενείς δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των συνθηκών, οι υγιείς παρουσίασαν σημαντικά περισσότερες παύσεις στην αφήγηση της ασθένειας. Αναφορικά με την επίδοση στη δοκιμασία κατονομασίας, εμφανίστηκε σημαντική θετική συσχέτιση με τη συχνότητα των παύσεων μόνο στην αφήγηση της προσωπικής ιστορίας. Τα ευρήματα μας συμφωνούν με προηγούμενες μελέτες καθώς παρατηρούνται μεγαλύτερα ποσοστά παύσεων και λαθών στους ασθενείς. Επίσης, φαίνεται ότι οι επιδόσεις των συμμετεχόντων επηρεάζονται από την θεματολογία, την εξοικείωση και την ευκολία της κάθε συνθήκης. Η θετική σχέση συχνότητας παύσεων με τη δοκιμασία κατονομασίας πιθανώς μπορεί να αποτελέσει ένδειξη ενός αντισταθμιστικού μηχανισμού. Ωστόσο, βασικό περιορισμό αποτέλεσε ο μικρός αριθμός δείγματος και κατ’ επέκταση η μη ταξινόμηση των ασθενών σε υποτύπους. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να συσχετίσουν τις παύσεις με τις παραφασίες, ώστε να βρεθεί αν οι πρώτες μπορούν να προβλέψουν τις τελευταίες.","Different narrative conditions seem to be distinct mental works, as there are research data from both healthy speakers and pathological populations that show that their performance differs in terms of quantitative and qualitative characteristics of speech in each of them. For patients with primary progressive aphasia (PPA), there are no studies focusing on language difficulties identified in different types of narrative. On the other hand, a number of studies investigate the profile of patients' speech difficulties, in various quantitative and qualitative measurements, using only one type of narrative, the results of which lead to different assumptions about the nature of these difficulties. As far as we know, there are no data on errors and pauses by Greek natural speakers with PPA while in the international literature there are few studies of pauses. The purpose of the dissertation is to study how errors and pauses differ into two distinct types of narration and more specifically, phonemic and semantic paraphasias in patients with PPA and whether the number and duration of pauses differ in patients and healthy speakers. It also aims to study the relationship between pause frequency and performance in the naming test. For the needs of the present study, 22 patients with primary progressive aphasia (14 men) and 17 healthy speakers (7 men) were assessed. Paraphasias for patients and pauses for patients and healthy speakers in two different narrative conditions (storytelling and picture description) were noted. Firstly, the frequency of phonemic and semantic paraphasias in the two types of patient narrative was compared. Then, the frequency and duration of pauses in patients and healthy participants in the two types of narrative were compared. Finally, the naming test was correlated with the frequency of pauses in the two narrative conditions. The results showed that the percentages of semantic and phonemic errors did not differ statistically from each other, while in the comparison between the types of narration, more semantic paraphasias were found in the condition of image description than in the storytelling. Comparison of pauses showed that patients showed increased duration and frequency compared to healthy speakers. Within the narrative conditions, separately for patients and healthy speakers, the pause duration varied considerably, with the healthy speakers producing significantly longer pauses in the disease storytelling and the patients in the image description. For the frequency of pauses, while the patients did not show significant differences between the conditions, the healthy ones showed significantly more pauses in the narration of the disease. Regarding the performance in the naming test, there was a significant positive correlation with the frequency of pauses only in the narration of the disease. Our findings are consistent with previous studies as there are higher rates of pauses and errors in patients. It also seems that the performance of the participants is influenced by the subject, the familiarity and the convenience of each condition. A positive correlation between pause frequency and naming test can probably be an indication of a compensatory mechanism. However, the main limitation was the small sample size and consequently the non-classification of patients into subtypes."],"dc:identifier":["uoadl:2923220","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923220"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι παύσεις και τα λάθη στην εκφορά του προφορικού λόγου σε ασθενείς με Πρωτοπαθή Προϊούσα Αφασία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:41Z"}