{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2923594"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2923594","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η συνεισφορά του ηλιακού κύκλου στη διακύμανση παραμέτρων του κλιματικού συστήματος","abstract":"Το αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να συνεισφέρει στην καλύτερη κατανόηση της επίδρασης της μεταβλητότητας της ηλιακής ακτινοβολίας στο γήινο κλίμα. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, ο σκοπός της έρευνας είναι η εκτίμηση της επίδρασης του ηλιακού κύκλου σε διάφορες παραμέτρους του κλιματικού συστήματος (θερμοκρασία, ζωνικός άνεμος, σχετική και ειδική υγρασία, ροές αισθητής και λανθάνουσας θερμότητας, νεφοκάλυψη και βροχόπτωση). Το κύριο μέρος αφορά την εκτίμηση της μέγιστης διακύμανσης στην οποία υπόκεινται οι παράμετροι του κλιματικού συστήματος κατά τη διάρκεια ενός ηλιακού κύκλου. Ειδικότερα, μεταξύ ηλιακού μεγίστου και ελαχίστου υπάρχει διαφορά στην εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια. Η διαφορά αυτή υπολογίζεται περίπου στο ~ 0.1% (~ 1 W/m2) της ολικής ροής ηλιακής ακτινοβολίας (Total Solar Irradiance - TSI) και εώς αρκετές μονάδες στο υπεριώδες τμήμα της φασματικής ροής ακτινοβολίας (Solar Spectral Irradiance - SSI) κάτι που προκαλεί τις διαφορές στις προαναφερθείσες κλιματικές παραμέτρους. Ένας πρόσθετος στόχος της εργασίας είναι η πρόβλεψη εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων σε διάφορους ορίζοντες πρόβλεψης, με σκοπό να εκτιμηθεί η συμπεριφορά των κλιματικών παραμέτρων σε σχέση με τον ηλιακό κύκλο σε μικρότερες χρονικές περιόδους. Για την εκπλήρωση του πρώτου στόχου αναπτύχθηκε ένα στατιστικό μοντέλο γραμμικής παλινδρόμησης προκειμένου να υπολογιστεί η εξάρτηση των κλιματικών παραμέτρων από τον ηλιακό κύκλο σε παγκόσμια κλίμακα. Η εξάρτηση εκφράζεται με τους συντελεστές παλινδρόμησης και χρησιμοποιώντας τους γίνεται να εκτιμηθούν οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων για οποιοδήποτε χρονικό βήμα. Στη συνέχεια υπολογίζονται οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων στα χρονικά διαστήματα όπου έχουμε μέγιστη και ελάχιστη εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια (ηλιακό μέγιστο και ελάχιστο αντίστοιχα) και εκτιμώνται οι μέσοι όροι αντίστοιχα. Αφαιρώντας τις τιμές των παραμέτρων στα ηλιακά ελάχιστα από τις αντίστοιχες των ηλιακών μεγίστων προκύπτει η μέγιστη μεταβολή των κλιματικών παραμέτρων. Για τον σκοπό της πρόβλεψης της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων, έγινε εκπαίδευση ενός τεχνητού νευρωνικού δικτύου (ΤΝΔ). Μέσω του ΤΝΔ αναπτύσσεται ένα μοντέλο της χρονοσειράς του ηλιακού δείκτη και γίνεται πρόβλεψη αυτής για μερικά χρονικά βήματα. Στη συνέχεια οι καινούριες τιμές του ηλιακού δείκτη εισάγονται στις εξισώσεις παλινδρόμησης με αποτέλεσμα οι διαφορές που αναφέρθηκαν στο πρώτο μέρος να υπολογίζονται εκ νέου σε μικρότερο χρονικό διάστημα το οποίο καθορίζεται από το δίκτυο (~ 6 μήνες). Αυτή η διαδικασία καταλήγει στην πρόβλεψη της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων για μερικά χρονικά διαστήματα στα οποία μεταβάλλεται ελαφρώς η ηλιακή ροή. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διακύμανση των κλιματικών παραμέτρων μπορεί να αποδοθεί μερικώς στη διακύμανση της ηλιακής ροής. Βρέθηκαν σχετικά αδύναμες συσχετίσεις (-0.5 < Correlation Coefficient < 0.5) και η μέση παγκόσμια διακύμανση της εκάστοτε παραμέτρου, από το μέγιστο στο ελάχιστο της ηλιακής ροής, ήταν της τάξης 10-1-10-3. Όμως, σε πολλά γεωγραφικά πλάτη και μήκη καθώς και σε διαφορετικά επίπεδα πιέσεων υπήρχαν περιοχές όπου ο ηλιακός κύκλος είχε σχετικά μεγάλη επίδραση και υπήρχε στατιστική σημαντικότητα σε επίπεδο 95% και άνω οι οποίες μπορούν να αποδοθούν σε ήδη γνωστούς μηχανισμούς. Ακόμη, γίνεται αναφορά στους κυριότερους μηχανισμούς διαμέσω των οποίων επιδρά ο ηλιακός κύκλος στο κλίμα όπως είναι η αύξηση των συγκεντρώσεων του όζοντος λόγω της αυξημένης εκπομπής UV ακτινοβολίας από τον Ήλιο, η αύξηση της στρατοσφαιρικής θερμοκρασίας λόγω της απορρόφησης ακτινοβολίας από τις αυξημένες συγκεντρώσεις του όζοντος καθώς και η μεταβολή της στρατοσφαιρικής ζωνικής κυκλοφορίας που πιθανώς οφείλεται στην αλληλεπίδραση των πλανητικών κυμάτων με την μέση ροή κυκλοφορίας. Τέλος, παρατίθεται και το σύνολο των μηχανισμών που αφορούν τις επιπτωσεις στον κύκλο του νερού και καλείται ‘’Bottom-up mechanism’’. Στη σχετική εργασία αναφέρεται ότι η αύξηση της απορρόφησης ηλιακής ακτινοβολίας από τις υποτροπικές ωκεάνιες περιοχές μπορεί να οδηγήσει σε εντονότερα κύτταρα κυκλοφορίας (Hadley, Walker) μέσω των διεργασιών της εξάτμισης και των συνοδευόμενων ανοδικών κινήσεων. Η εντονότερη κυκλοφορία οδηγεί σε αύξηση της έντασης των υποτροπικών καθοδικών κινήσεων οι οποίες μειώνουν την νεφοκάλυψη και αυξάνουν την ακτινοβολία στην επιφάνεια. Τέλος, είναι εμφανής η δυσκολία ανεύρεσης ξεκάθαρου σήματος του ηλιακού κύκλου στις παραμέτρους λόγω της πολυπλοκότητας του κλιματικού συστήματος και οπότε θα πρέπει να εφαρμοστούν διαφορετικές μέθοδοι για να κατανοήσουμε περισσότερο αυτό το περίπλοκο αντικείμενο.","abstract_html":"Το αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να συνεισφέρει στην καλύτερη κατανόηση της επίδρασης της μεταβλητότητας της ηλιακής ακτινοβολίας στο γήινο κλίμα. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, ο σκοπός της έρευνας είναι η εκτίμηση της επίδρασης του ηλιακού κύκλου σε διάφορες παραμέτρους του κλιματικού συστήματος (θερμοκρασία, ζωνικός άνεμος, σχετική και ειδική υγρασία, ροές αισθητής και λανθάνουσας θερμότητας, νεφοκάλυψη και βροχόπτωση). Το κύριο μέρος αφορά την εκτίμηση της μέγιστης διακύμανσης στην οποία υπόκεινται οι παράμετροι του κλιματικού συστήματος κατά τη διάρκεια ενός ηλιακού κύκλου. Ειδικότερα, μεταξύ ηλιακού μεγίστου και ελαχίστου υπάρχει διαφορά στην εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια. Η διαφορά αυτή υπολογίζεται περίπου στο ~ 0.1% (~ 1 W/m2) της ολικής ροής ηλιακής ακτινοβολίας (Total Solar Irradiance - TSI) και εώς αρκετές μονάδες στο υπεριώδες τμήμα της φασματικής ροής ακτινοβολίας (Solar Spectral Irradiance - SSI) κάτι που προκαλεί τις διαφορές στις προαναφερθείσες κλιματικές παραμέτρους. Ένας πρόσθετος στόχος της εργασίας είναι η πρόβλεψη εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων σε διάφορους ορίζοντες πρόβλεψης, με σκοπό να εκτιμηθεί η συμπεριφορά των κλιματικών παραμέτρων σε σχέση με τον ηλιακό κύκλο σε μικρότερες χρονικές περιόδους. Για την εκπλήρωση του πρώτου στόχου αναπτύχθηκε ένα στατιστικό μοντέλο γραμμικής παλινδρόμησης προκειμένου να υπολογιστεί η εξάρτηση των κλιματικών παραμέτρων από τον ηλιακό κύκλο σε παγκόσμια κλίμακα. Η εξάρτηση εκφράζεται με τους συντελεστές παλινδρόμησης και χρησιμοποιώντας τους γίνεται να εκτιμηθούν οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων για οποιοδήποτε χρονικό βήμα. Στη συνέχεια υπολογίζονται οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων στα χρονικά διαστήματα όπου έχουμε μέγιστη και ελάχιστη εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια (ηλιακό μέγιστο και ελάχιστο αντίστοιχα) και εκτιμώνται οι μέσοι όροι αντίστοιχα. Αφαιρώντας τις τιμές των παραμέτρων στα ηλιακά ελάχιστα από τις αντίστοιχες των ηλιακών μεγίστων προκύπτει η μέγιστη μεταβολή των κλιματικών παραμέτρων. Για τον σκοπό της πρόβλεψης της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων, έγινε εκπαίδευση ενός τεχνητού νευρωνικού δικτύου (ΤΝΔ). Μέσω του ΤΝΔ αναπτύσσεται ένα μοντέλο της χρονοσειράς του ηλιακού δείκτη και γίνεται πρόβλεψη αυτής για μερικά χρονικά βήματα. Στη συνέχεια οι καινούριες τιμές του ηλιακού δείκτη εισάγονται στις εξισώσεις παλινδρόμησης με αποτέλεσμα οι διαφορές που αναφέρθηκαν στο πρώτο μέρος να υπολογίζονται εκ νέου σε μικρότερο χρονικό διάστημα το οποίο καθορίζεται από το δίκτυο (~ 6 μήνες). Αυτή η διαδικασία καταλήγει στην πρόβλεψη της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων για μερικά χρονικά διαστήματα στα οποία μεταβάλλεται ελαφρώς η ηλιακή ροή. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διακύμανση των κλιματικών παραμέτρων μπορεί να αποδοθεί μερικώς στη διακύμανση της ηλιακής ροής. Βρέθηκαν σχετικά αδύναμες συσχετίσεις (-0.5 &lt; Correlation Coefficient &lt; 0.5) και η μέση παγκόσμια διακύμανση της εκάστοτε παραμέτρου, από το μέγιστο στο ελάχιστο της ηλιακής ροής, ήταν της τάξης 10-1-10-3. Όμως, σε πολλά γεωγραφικά πλάτη και μήκη καθώς και σε διαφορετικά επίπεδα πιέσεων υπήρχαν περιοχές όπου ο ηλιακός κύκλος είχε σχετικά μεγάλη επίδραση και υπήρχε στατιστική σημαντικότητα σε επίπεδο 95% και άνω οι οποίες μπορούν να αποδοθούν σε ήδη γνωστούς μηχανισμούς. Ακόμη, γίνεται αναφορά στους κυριότερους μηχανισμούς διαμέσω των οποίων επιδρά ο ηλιακός κύκλος στο κλίμα όπως είναι η αύξηση των συγκεντρώσεων του όζοντος λόγω της αυξημένης εκπομπής UV ακτινοβολίας από τον Ήλιο, η αύξηση της στρατοσφαιρικής θερμοκρασίας λόγω της απορρόφησης ακτινοβολίας από τις αυξημένες συγκεντρώσεις του όζοντος καθώς και η μεταβολή της στρατοσφαιρικής ζωνικής κυκλοφορίας που πιθανώς οφείλεται στην αλληλεπίδραση των πλανητικών κυμάτων με την μέση ροή κυκλοφορίας. Τέλος, παρατίθεται και το σύνολο των μηχανισμών που αφορούν τις επιπτωσεις στον κύκλο του νερού και καλείται ‘’Bottom-up mechanism’’. Στη σχετική εργασία αναφέρεται ότι η αύξηση της απορρόφησης ηλιακής ακτινοβολίας από τις υποτροπικές ωκεάνιες περιοχές μπορεί να οδηγήσει σε εντονότερα κύτταρα κυκλοφορίας (Hadley, Walker) μέσω των διεργασιών της εξάτμισης και των συνοδευόμενων ανοδικών κινήσεων. Η εντονότερη κυκλοφορία οδηγεί σε αύξηση της έντασης των υποτροπικών καθοδικών κινήσεων οι οποίες μειώνουν την νεφοκάλυψη και αυξάνουν την ακτινοβολία στην επιφάνεια. Τέλος, είναι εμφανής η δυσκολία ανεύρεσης ξεκάθαρου σήματος του ηλιακού κύκλου στις παραμέτρους λόγω της πολυπλοκότητας του κλιματικού συστήματος και οπότε θα πρέπει να εφαρμοστούν διαφορετικές μέθοδοι για να κατανοήσουμε περισσότερο αυτό το περίπλοκο αντικείμενο.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπενετάτος Χαρίλαος","Benetatos Charilaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:59Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2923594"],"render_values":[{"text":"uoadl:2923594","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923594","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923594","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2923594","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπενετάτος Χαρίλαος","Benetatos Charilaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2923594","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923594"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να συνεισφέρει στην καλύτερη κατανόηση της επίδρασης της μεταβλητότητας της ηλιακής ακτινοβολίας στο γήινο κλίμα. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, ο σκοπός της έρευνας είναι η εκτίμηση της επίδρασης του ηλιακού κύκλου σε διάφορες παραμέτρους του κλιματικού συστήματος (θερμοκρασία, ζωνικός άνεμος, σχετική και ειδική υγρασία, ροές αισθητής και λανθάνουσας θερμότητας, νεφοκάλυψη και βροχόπτωση). Το κύριο μέρος αφορά την εκτίμηση της μέγιστης διακύμανσης στην οποία υπόκεινται οι παράμετροι του κλιματικού συστήματος κατά τη διάρκεια ενός ηλιακού κύκλου. Ειδικότερα, μεταξύ ηλιακού μεγίστου και ελαχίστου υπάρχει διαφορά στην εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια. Η διαφορά αυτή υπολογίζεται περίπου στο ~ 0.1% (~ 1 W/m2) της ολικής ροής ηλιακής ακτινοβολίας (Total Solar Irradiance - TSI) και εώς αρκετές μονάδες στο υπεριώδες τμήμα της φασματικής ροής ακτινοβολίας (Solar Spectral Irradiance - SSI) κάτι που προκαλεί τις διαφορές στις προαναφερθείσες κλιματικές παραμέτρους. Ένας πρόσθετος στόχος της εργασίας είναι η πρόβλεψη εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων σε διάφορους ορίζοντες πρόβλεψης, με σκοπό να εκτιμηθεί η συμπεριφορά των κλιματικών παραμέτρων σε σχέση με τον ηλιακό κύκλο σε μικρότερες χρονικές περιόδους. Για την εκπλήρωση του πρώτου στόχου αναπτύχθηκε ένα στατιστικό μοντέλο γραμμικής παλινδρόμησης προκειμένου να υπολογιστεί η εξάρτηση των κλιματικών παραμέτρων από τον ηλιακό κύκλο σε παγκόσμια κλίμακα. Η εξάρτηση εκφράζεται με τους συντελεστές παλινδρόμησης και χρησιμοποιώντας τους γίνεται να εκτιμηθούν οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων για οποιοδήποτε χρονικό βήμα. Στη συνέχεια υπολογίζονται οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων στα χρονικά διαστήματα όπου έχουμε μέγιστη και ελάχιστη εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια (ηλιακό μέγιστο και ελάχιστο αντίστοιχα) και εκτιμώνται οι μέσοι όροι αντίστοιχα. Αφαιρώντας τις τιμές των παραμέτρων στα ηλιακά ελάχιστα από τις αντίστοιχες των ηλιακών μεγίστων προκύπτει η μέγιστη μεταβολή των κλιματικών παραμέτρων. Για τον σκοπό της πρόβλεψης της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων, έγινε εκπαίδευση ενός τεχνητού νευρωνικού δικτύου (ΤΝΔ). Μέσω του ΤΝΔ αναπτύσσεται ένα μοντέλο της χρονοσειράς του ηλιακού δείκτη και γίνεται πρόβλεψη αυτής για μερικά χρονικά βήματα. Στη συνέχεια οι καινούριες τιμές του ηλιακού δείκτη εισάγονται στις εξισώσεις παλινδρόμησης με αποτέλεσμα οι διαφορές που αναφέρθηκαν στο πρώτο μέρος να υπολογίζονται εκ νέου σε μικρότερο χρονικό διάστημα το οποίο καθορίζεται από το δίκτυο (~ 6 μήνες). Αυτή η διαδικασία καταλήγει στην πρόβλεψη της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων για μερικά χρονικά διαστήματα στα οποία μεταβάλλεται ελαφρώς η ηλιακή ροή. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διακύμανση των κλιματικών παραμέτρων μπορεί να αποδοθεί μερικώς στη διακύμανση της ηλιακής ροής. Βρέθηκαν σχετικά αδύναμες συσχετίσεις (-0.5 < Correlation Coefficient < 0.5) και η μέση παγκόσμια διακύμανση της εκάστοτε παραμέτρου, από το μέγιστο στο ελάχιστο της ηλιακής ροής, ήταν της τάξης 10-1-10-3. Όμως, σε πολλά γεωγραφικά πλάτη και μήκη καθώς και σε διαφορετικά επίπεδα πιέσεων υπήρχαν περιοχές όπου ο ηλιακός κύκλος είχε σχετικά μεγάλη επίδραση και υπήρχε στατιστική σημαντικότητα σε επίπεδο 95% και άνω οι οποίες μπορούν να αποδοθούν σε ήδη γνωστούς μηχανισμούς. Ακόμη, γίνεται αναφορά στους κυριότερους μηχανισμούς διαμέσω των οποίων επιδρά ο ηλιακός κύκλος στο κλίμα όπως είναι η αύξηση των συγκεντρώσεων του όζοντος λόγω της αυξημένης εκπομπής UV ακτινοβολίας από τον Ήλιο, η αύξηση της στρατοσφαιρικής θερμοκρασίας λόγω της απορρόφησης ακτινοβολίας από τις αυξημένες συγκεντρώσεις του όζοντος καθώς και η μεταβολή της στρατοσφαιρικής ζωνικής κυκλοφορίας που πιθανώς οφείλεται στην αλληλεπίδραση των πλανητικών κυμάτων με την μέση ροή κυκλοφορίας. Τέλος, παρατίθεται και το σύνολο των μηχανισμών που αφορούν τις επιπτωσεις στον κύκλο του νερού και καλείται ‘’Bottom-up mechanism’’. Στη σχετική εργασία αναφέρεται ότι η αύξηση της απορρόφησης ηλιακής ακτινοβολίας από τις υποτροπικές ωκεάνιες περιοχές μπορεί να οδηγήσει σε εντονότερα κύτταρα κυκλοφορίας (Hadley, Walker) μέσω των διεργασιών της εξάτμισης και των συνοδευόμενων ανοδικών κινήσεων. Η εντονότερη κυκλοφορία οδηγεί σε αύξηση της έντασης των υποτροπικών καθοδικών κινήσεων οι οποίες μειώνουν την νεφοκάλυψη και αυξάνουν την ακτινοβολία στην επιφάνεια. Τέλος, είναι εμφανής η δυσκολία ανεύρεσης ξεκάθαρου σήματος του ηλιακού κύκλου στις παραμέτρους λόγω της πολυπλοκότητας του κλιματικού συστήματος και οπότε θα πρέπει να εφαρμοστούν διαφορετικές μέθοδοι για να κατανοήσουμε περισσότερο αυτό το περίπλοκο αντικείμενο.","The subject of this MSc thesis is to contribute to a better understanding of the influence of solar variability on earth’s climate system. In order to achieve this, the purpose of this thesis is the estimation of the variation of multiple climatic parameters (temperature, zonal wind, relative and specific humidity, sensible and latent surface heat flux, cloud cover and precipitation) in response to the solar cycle forcing. The primary objective is to quantify the maximum response of the climate system to the 11-year solar cycle. Specifically, the differences between solar maximum and minimum activity results in a variation of approximately 0.1 % (~ 1 W/m2) in Total Solar Irradiance (TSI) and up to several percent in the UV part of Solar Spectral Irradiance (SSI), which are inducing variations in these climatic parameters. An additional goal is to forecast the response of the climate system’s parameters to the solar cycle in multiple forecasting horizons, in order to evaluate the behavior of the climate system in shorter time ranges. The applied methodology includes the development of a statistical linear regression model which calculates the dependency of the climatic parameters to the solar activity variation for every point of the global data grid. This dependency is expressed by the regression coefficients and by using the regression equations the climatic parameter values can be estimated for every point in the data grid and for every month. Subsequently, the estimated values of the climatic parameters in the solar maximum and minimum years are isolated and averaged correspondingly. Finally, the numerical difference between the averaged climatic parameters in solar maximum and solar minimum conditions is calculated. Regarding the climate system’s response forecasting, an Artificial Neural Network has been trained for modeling and forecasting the solar indicator time series for a few time steps in advance. The forecasted solar data series can be inserted in the previously mentioned regression equations and thus the numerical differences in the climatic parameters can be calculated anew in a different time range. The new time range is equal to a few months (the time length of the new solar data series) and this process results in the prediction of the climatic parameters’ response to the solar cycle for some time steps into the future. The results show that the variation of the climatic parameters can be partially attributed to the solar cycle. The correlation coefficients were relatively low (-0.5 < C.C. < 0.5) and the solar induced response of all the selected parameters, averaged globally, was of order 10-1 - 10-3. Statistically significant areas (> 95 %) with relatively high solar cycle signal were found in multiple pressure levels and geographical areas which can be attributed to multiple mechanisms. One of the mechanisms involves the increase of stratospheric ozone concentrations because of the higher UV output by the sun and the increase of the stratospheric temperature due to the increased stratospheric ozone concentrations. Moreover, significant responses are found in the subtropical zonal wind and the explanation possibly involves the interaction of planetary waves with the mean circulation flow. Finally, the results in the remaining climatic parameters can be connected to the ‘’Bottom-up’’ mechanism. In the relevant study, it was stated that higher solar radiation absorption by the subtropical sea surface can result in stronger trade winds and Hadley and Walker circulation through the processes of evaporation and the associated upward vertical motions. This strengthened circulation results in the enhancement of subtropical subsidence which reduces cloud cover and further increases radiative forcing at the surface. To conclude, It should be noted that it is difficult to obtain a clear solar cycle signal in the climate parameters due the climate system’s complexity, thus different methods must be applied in order to obtain a more accurate understanding of this complex research field."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η συνεισφορά του ηλιακού κύκλου στη διακύμανση παραμέτρων του κλιματικού συστήματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπενετάτος Χαρίλαος","Benetatos Charilaos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να συνεισφέρει στην καλύτερη κατανόηση της επίδρασης της μεταβλητότητας της ηλιακής ακτινοβολίας στο γήινο κλίμα. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, ο σκοπός της έρευνας είναι η εκτίμηση της επίδρασης του ηλιακού κύκλου σε διάφορες παραμέτρους του κλιματικού συστήματος (θερμοκρασία, ζωνικός άνεμος, σχετική και ειδική υγρασία, ροές αισθητής και λανθάνουσας θερμότητας, νεφοκάλυψη και βροχόπτωση). Το κύριο μέρος αφορά την εκτίμηση της μέγιστης διακύμανσης στην οποία υπόκεινται οι παράμετροι του κλιματικού συστήματος κατά τη διάρκεια ενός ηλιακού κύκλου. Ειδικότερα, μεταξύ ηλιακού μεγίστου και ελαχίστου υπάρχει διαφορά στην εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια. Η διαφορά αυτή υπολογίζεται περίπου στο ~ 0.1% (~ 1 W/m2) της ολικής ροής ηλιακής ακτινοβολίας (Total Solar Irradiance - TSI) και εώς αρκετές μονάδες στο υπεριώδες τμήμα της φασματικής ροής ακτινοβολίας (Solar Spectral Irradiance - SSI) κάτι που προκαλεί τις διαφορές στις προαναφερθείσες κλιματικές παραμέτρους. Ένας πρόσθετος στόχος της εργασίας είναι η πρόβλεψη εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων σε διάφορους ορίζοντες πρόβλεψης, με σκοπό να εκτιμηθεί η συμπεριφορά των κλιματικών παραμέτρων σε σχέση με τον ηλιακό κύκλο σε μικρότερες χρονικές περιόδους. Για την εκπλήρωση του πρώτου στόχου αναπτύχθηκε ένα στατιστικό μοντέλο γραμμικής παλινδρόμησης προκειμένου να υπολογιστεί η εξάρτηση των κλιματικών παραμέτρων από τον ηλιακό κύκλο σε παγκόσμια κλίμακα. Η εξάρτηση εκφράζεται με τους συντελεστές παλινδρόμησης και χρησιμοποιώντας τους γίνεται να εκτιμηθούν οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων για οποιοδήποτε χρονικό βήμα. Στη συνέχεια υπολογίζονται οι τιμές των κλιματικών παραμέτρων στα χρονικά διαστήματα όπου έχουμε μέγιστη και ελάχιστη εκπεμπόμενη ηλιακή ενέργεια (ηλιακό μέγιστο και ελάχιστο αντίστοιχα) και εκτιμώνται οι μέσοι όροι αντίστοιχα. Αφαιρώντας τις τιμές των παραμέτρων στα ηλιακά ελάχιστα από τις αντίστοιχες των ηλιακών μεγίστων προκύπτει η μέγιστη μεταβολή των κλιματικών παραμέτρων. Για τον σκοπό της πρόβλεψης της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων, έγινε εκπαίδευση ενός τεχνητού νευρωνικού δικτύου (ΤΝΔ). Μέσω του ΤΝΔ αναπτύσσεται ένα μοντέλο της χρονοσειράς του ηλιακού δείκτη και γίνεται πρόβλεψη αυτής για μερικά χρονικά βήματα. Στη συνέχεια οι καινούριες τιμές του ηλιακού δείκτη εισάγονται στις εξισώσεις παλινδρόμησης με αποτέλεσμα οι διαφορές που αναφέρθηκαν στο πρώτο μέρος να υπολογίζονται εκ νέου σε μικρότερο χρονικό διάστημα το οποίο καθορίζεται από το δίκτυο (~ 6 μήνες). Αυτή η διαδικασία καταλήγει στην πρόβλεψη της εξέλιξης των κλιματικών παραμέτρων για μερικά χρονικά διαστήματα στα οποία μεταβάλλεται ελαφρώς η ηλιακή ροή. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διακύμανση των κλιματικών παραμέτρων μπορεί να αποδοθεί μερικώς στη διακύμανση της ηλιακής ροής. Βρέθηκαν σχετικά αδύναμες συσχετίσεις (-0.5 < Correlation Coefficient < 0.5) και η μέση παγκόσμια διακύμανση της εκάστοτε παραμέτρου, από το μέγιστο στο ελάχιστο της ηλιακής ροής, ήταν της τάξης 10-1-10-3. Όμως, σε πολλά γεωγραφικά πλάτη και μήκη καθώς και σε διαφορετικά επίπεδα πιέσεων υπήρχαν περιοχές όπου ο ηλιακός κύκλος είχε σχετικά μεγάλη επίδραση και υπήρχε στατιστική σημαντικότητα σε επίπεδο 95% και άνω οι οποίες μπορούν να αποδοθούν σε ήδη γνωστούς μηχανισμούς. Ακόμη, γίνεται αναφορά στους κυριότερους μηχανισμούς διαμέσω των οποίων επιδρά ο ηλιακός κύκλος στο κλίμα όπως είναι η αύξηση των συγκεντρώσεων του όζοντος λόγω της αυξημένης εκπομπής UV ακτινοβολίας από τον Ήλιο, η αύξηση της στρατοσφαιρικής θερμοκρασίας λόγω της απορρόφησης ακτινοβολίας από τις αυξημένες συγκεντρώσεις του όζοντος καθώς και η μεταβολή της στρατοσφαιρικής ζωνικής κυκλοφορίας που πιθανώς οφείλεται στην αλληλεπίδραση των πλανητικών κυμάτων με την μέση ροή κυκλοφορίας. Τέλος, παρατίθεται και το σύνολο των μηχανισμών που αφορούν τις επιπτωσεις στον κύκλο του νερού και καλείται ‘’Bottom-up mechanism’’. Στη σχετική εργασία αναφέρεται ότι η αύξηση της απορρόφησης ηλιακής ακτινοβολίας από τις υποτροπικές ωκεάνιες περιοχές μπορεί να οδηγήσει σε εντονότερα κύτταρα κυκλοφορίας (Hadley, Walker) μέσω των διεργασιών της εξάτμισης και των συνοδευόμενων ανοδικών κινήσεων. Η εντονότερη κυκλοφορία οδηγεί σε αύξηση της έντασης των υποτροπικών καθοδικών κινήσεων οι οποίες μειώνουν την νεφοκάλυψη και αυξάνουν την ακτινοβολία στην επιφάνεια. Τέλος, είναι εμφανής η δυσκολία ανεύρεσης ξεκάθαρου σήματος του ηλιακού κύκλου στις παραμέτρους λόγω της πολυπλοκότητας του κλιματικού συστήματος και οπότε θα πρέπει να εφαρμοστούν διαφορετικές μέθοδοι για να κατανοήσουμε περισσότερο αυτό το περίπλοκο αντικείμενο.","The subject of this MSc thesis is to contribute to a better understanding of the influence of solar variability on earth’s climate system. In order to achieve this, the purpose of this thesis is the estimation of the variation of multiple climatic parameters (temperature, zonal wind, relative and specific humidity, sensible and latent surface heat flux, cloud cover and precipitation) in response to the solar cycle forcing. The primary objective is to quantify the maximum response of the climate system to the 11-year solar cycle. Specifically, the differences between solar maximum and minimum activity results in a variation of approximately 0.1 % (~ 1 W/m2) in Total Solar Irradiance (TSI) and up to several percent in the UV part of Solar Spectral Irradiance (SSI), which are inducing variations in these climatic parameters. An additional goal is to forecast the response of the climate system’s parameters to the solar cycle in multiple forecasting horizons, in order to evaluate the behavior of the climate system in shorter time ranges. The applied methodology includes the development of a statistical linear regression model which calculates the dependency of the climatic parameters to the solar activity variation for every point of the global data grid. This dependency is expressed by the regression coefficients and by using the regression equations the climatic parameter values can be estimated for every point in the data grid and for every month. Subsequently, the estimated values of the climatic parameters in the solar maximum and minimum years are isolated and averaged correspondingly. Finally, the numerical difference between the averaged climatic parameters in solar maximum and solar minimum conditions is calculated. Regarding the climate system’s response forecasting, an Artificial Neural Network has been trained for modeling and forecasting the solar indicator time series for a few time steps in advance. The forecasted solar data series can be inserted in the previously mentioned regression equations and thus the numerical differences in the climatic parameters can be calculated anew in a different time range. The new time range is equal to a few months (the time length of the new solar data series) and this process results in the prediction of the climatic parameters’ response to the solar cycle for some time steps into the future. The results show that the variation of the climatic parameters can be partially attributed to the solar cycle. The correlation coefficients were relatively low (-0.5 < C.C. < 0.5) and the solar induced response of all the selected parameters, averaged globally, was of order 10-1 - 10-3. Statistically significant areas (> 95 %) with relatively high solar cycle signal were found in multiple pressure levels and geographical areas which can be attributed to multiple mechanisms. One of the mechanisms involves the increase of stratospheric ozone concentrations because of the higher UV output by the sun and the increase of the stratospheric temperature due to the increased stratospheric ozone concentrations. Moreover, significant responses are found in the subtropical zonal wind and the explanation possibly involves the interaction of planetary waves with the mean circulation flow. Finally, the results in the remaining climatic parameters can be connected to the ‘’Bottom-up’’ mechanism. In the relevant study, it was stated that higher solar radiation absorption by the subtropical sea surface can result in stronger trade winds and Hadley and Walker circulation through the processes of evaporation and the associated upward vertical motions. This strengthened circulation results in the enhancement of subtropical subsidence which reduces cloud cover and further increases radiative forcing at the surface. To conclude, It should be noted that it is difficult to obtain a clear solar cycle signal in the climate parameters due the climate system’s complexity, thus different methods must be applied in order to obtain a more accurate understanding of this complex research field."],"dc:identifier":["uoadl:2923594","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923594"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η συνεισφορά του ηλιακού κύκλου στη διακύμανση παραμέτρων του κλιματικού συστήματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:59Z"}