{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2923754"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2923754","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη του μοριακού υποβάθρου ασθενών με ελκώδη κολίτιδα και νόσο του Crohn για την ανάπτυξη ελάχιστα επεμβατικής μεθόδου για την πρόβλεψη της βλεννογονικής επούλωσης","abstract":"Η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα είναι χρόνιες, φλεγμονώδεις και υποτροπιάζουσες νόσοι που πλήττουν την περιοχή του εντέρου, ενώ αποτελούν την κατηγορία των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ). Παραδοσιακά, απαντώνται περισσότερο στο Δυτικό κόσμο με χαρακτηριστική υπεροχή του Βορρά έναντι του Νότου στον αριθμό περιστατικών. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια λόγω της μετανάστευσης, της εκβιομηχανοποίησης και της υιοθέτησης ενός πιο «Δυτικού» τρόπου ζωής από χώρες που θεωρούνταν «χαμηλού κινδύνου» παρατηρείται μία συνεχής αύξηση των νέων περιστατικών και σε αυτές τις περιοχές. Οι ακριβείς λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μίας τέτοιας πάθησης είναι μέχρι στιγμής άγνωστοι, συμπεριλαμβάνοντας το ύποπτο γενετικό υπόβαθρο και τις διαταραγμένες ανοσολογικές αποκρίσεις του πάσχοντος ατόμου σε κοινά μικρόβια σε συνδυασμό με περιβαλλοντικούς παράγοντες (πχ διατροφή, κάπνισμα) και επιγενετικές τροποποιήσεις. Η συμπτωματολογία ποικίλει επίσης ανάλογα το πάσχον όργανο (για την ελκώδη κολίτιδα μόνο το παχύ έντερο, ενώ για τη νόσο του Crohn όλος ο γαστρεντερικός σωλήνας) και η ένταση των συμπτωμάτων κυμαίνεται από ήπια νόσο έως και βαριάς μορφής. Επιπλέον, οι ασθενείς με ΙΦΝΕ χαρακτηρίζονται από περιόδους έξαρσης και ύφεσης. Για τη διάγνωσή τους αξιοποιούνται κατά κύριο λόγο οι ενδοσκοπικές τεχνικές (κολονοσκόπηση, γαστροσκόπηση) και συμπληρωματικά βιοχημικές, αιματολογικές και απεικονιστικές τεχνικές. Η θεραπεία καθορίζεται ανάλογα με την έκταση και τη βαρύτητα της νόσου, ξεκινώντας με αμινοσαλυκιλικό οξύ και τα παράγωγα αυτού, κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά φάρμακα και βιολογικοί παράγοντες που στοχεύουν μοριακά μονοπάτια απορρυθμισμένα κατά τη νόσο (πχ infliximab έναντι του TNFα, vedolizumab έναντι της α4β7 ιντεγκρίνης). Σε περίπτωση μη απόκρισης στη φαρμακευτική θεραπεία ή επικίνδυνων συμπτωμάτων επιλέγονται χειρουργικές μέθοδοι, όπως η κολεκτομή, για τη διαχείρισή τους. Στην παρούσα μελέτη ελέγχθηκε η πιθανή διαφορά στην έκφραση γονιδίων σε ομάδες ασθενών, με σκοπό να προκύψουν προφίλ έκφρασης για την πρόβλεψη της απόκρισης στη θεραπεία και την επερχόμενη βλεννογονική επούλωση. Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν τα γονίδια IL23A, CXCL6 & 10, CD40LG, PIGR, VCAM1, MMP9 και SAA1 και ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε σε βιοψίες ασθενών με ελκώδη κολίτιδα προ θεραπείας για τους οποίους ήταν ήδη γνωστή η μελλοντική απόκριση στο vedolizumab. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε ποικίλες ανοσολογικές λειτουργίες και η έκφρασή τους έχει βρεθεί διαταραγμένη σε ασθενείς. Επιπλέον, σε μία δεύτερη ομάδα ασθενών ΙΦΝΕ οι οποίοι λαμβάνουν θεραπεία με infliximab ελέγχθηκε η έκφραση των VCAM1, MMP9 και SAA1 προ και μετά θεραπείας. Τα γονίδια αυτά αξιοποιούνται ήδη ως γενετικοί δείκτες πρόβλεψης της βλεννογονικής επούλωσης σε ασθενείς με νόσο του Crohn, επομένως σε συνδυασμό με την άλλη ομάδα μπορούν να προκύψουν συμπεράσματα για το γενετικό υπόβαθρο των ασθενών και πως αυτό σχετίζεται με την απόκριση στη θεραπεία. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν μία εντονότερη φλεγμονή στους ασθενείς που δεν αποκρίθηκαν στη θεραπεία με αυξημένη έκφραση των περισσότερων από τα παραπάνω γονίδια σε αυτούς τόσο σε επίπεδο ιστού όσο και σε επίπεδο ορού. Χαρακτηριστικότερη εικόνα έδωσαν τα γονίδια IL23A, MMP9 και CXCL6, τα οποία βρέθηκαν υπερεκφρασμένα πάνω από 2 φορές στους ασθενείς που δεν αποκρίνονται στο vedolizumab και ίσως μπορούν να λειτουργήσουν ως προβλεπτικοί δείκτες για τη βλεννογονική επούλωση σε ασθενείς με ελκώδη κολίτιδα. Επιπλέον, από τη δεύτερη ομάδα η εικόνα ήταν παρόμοια, οδηγώντας έτσι στο συμπέρασμα πως υπάρχουν ομάδες γονιδίων και μονοπάτια τα οποία είναι κοινά για την απόκριση και στους δύο βιολογικούς παράγοντες. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση των γονιδίων που σχετίζονται με ανοσολογικές αποκρίσεις και φλεγμονή είναι χαρακτηριστικό των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται σε θεραπεία και η περαιτέρω έρευνα αυτών σε μεγαλύτερες ομάδες ασθενών μπορεί να δώσει δείκτες τόσο για την πρόβλεψη όσο και για τη στόχευση ως μέθοδο αντιμετώπισης των ΙΦΝΕ.","abstract_html":"Η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα είναι χρόνιες, φλεγμονώδεις και υποτροπιάζουσες νόσοι που πλήττουν την περιοχή του εντέρου, ενώ αποτελούν την κατηγορία των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ). Παραδοσιακά, απαντώνται περισσότερο στο Δυτικό κόσμο με χαρακτηριστική υπεροχή του Βορρά έναντι του Νότου στον αριθμό περιστατικών. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια λόγω της μετανάστευσης, της εκβιομηχανοποίησης και της υιοθέτησης ενός πιο «Δυτικού» τρόπου ζωής από χώρες που θεωρούνταν «χαμηλού κινδύνου» παρατηρείται μία συνεχής αύξηση των νέων περιστατικών και σε αυτές τις περιοχές. Οι ακριβείς λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μίας τέτοιας πάθησης είναι μέχρι στιγμής άγνωστοι, συμπεριλαμβάνοντας το ύποπτο γενετικό υπόβαθρο και τις διαταραγμένες ανοσολογικές αποκρίσεις του πάσχοντος ατόμου σε κοινά μικρόβια σε συνδυασμό με περιβαλλοντικούς παράγοντες (πχ διατροφή, κάπνισμα) και επιγενετικές τροποποιήσεις. Η συμπτωματολογία ποικίλει επίσης ανάλογα το πάσχον όργανο (για την ελκώδη κολίτιδα μόνο το παχύ έντερο, ενώ για τη νόσο του Crohn όλος ο γαστρεντερικός σωλήνας) και η ένταση των συμπτωμάτων κυμαίνεται από ήπια νόσο έως και βαριάς μορφής. Επιπλέον, οι ασθενείς με ΙΦΝΕ χαρακτηρίζονται από περιόδους έξαρσης και ύφεσης. Για τη διάγνωσή τους αξιοποιούνται κατά κύριο λόγο οι ενδοσκοπικές τεχνικές (κολονοσκόπηση, γαστροσκόπηση) και συμπληρωματικά βιοχημικές, αιματολογικές και απεικονιστικές τεχνικές. Η θεραπεία καθορίζεται ανάλογα με την έκταση και τη βαρύτητα της νόσου, ξεκινώντας με αμινοσαλυκιλικό οξύ και τα παράγωγα αυτού, κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά φάρμακα και βιολογικοί παράγοντες που στοχεύουν μοριακά μονοπάτια απορρυθμισμένα κατά τη νόσο (πχ infliximab έναντι του TNFα, vedolizumab έναντι της α4β7 ιντεγκρίνης). Σε περίπτωση μη απόκρισης στη φαρμακευτική θεραπεία ή επικίνδυνων συμπτωμάτων επιλέγονται χειρουργικές μέθοδοι, όπως η κολεκτομή, για τη διαχείρισή τους. Στην παρούσα μελέτη ελέγχθηκε η πιθανή διαφορά στην έκφραση γονιδίων σε ομάδες ασθενών, με σκοπό να προκύψουν προφίλ έκφρασης για την πρόβλεψη της απόκρισης στη θεραπεία και την επερχόμενη βλεννογονική επούλωση. Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν τα γονίδια IL23A, CXCL6 &amp; 10, CD40LG, PIGR, VCAM1, MMP9 και SAA1 και ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε σε βιοψίες ασθενών με ελκώδη κολίτιδα προ θεραπείας για τους οποίους ήταν ήδη γνωστή η μελλοντική απόκριση στο vedolizumab. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε ποικίλες ανοσολογικές λειτουργίες και η έκφρασή τους έχει βρεθεί διαταραγμένη σε ασθενείς. Επιπλέον, σε μία δεύτερη ομάδα ασθενών ΙΦΝΕ οι οποίοι λαμβάνουν θεραπεία με infliximab ελέγχθηκε η έκφραση των VCAM1, MMP9 και SAA1 προ και μετά θεραπείας. Τα γονίδια αυτά αξιοποιούνται ήδη ως γενετικοί δείκτες πρόβλεψης της βλεννογονικής επούλωσης σε ασθενείς με νόσο του Crohn, επομένως σε συνδυασμό με την άλλη ομάδα μπορούν να προκύψουν συμπεράσματα για το γενετικό υπόβαθρο των ασθενών και πως αυτό σχετίζεται με την απόκριση στη θεραπεία. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν μία εντονότερη φλεγμονή στους ασθενείς που δεν αποκρίθηκαν στη θεραπεία με αυξημένη έκφραση των περισσότερων από τα παραπάνω γονίδια σε αυτούς τόσο σε επίπεδο ιστού όσο και σε επίπεδο ορού. Χαρακτηριστικότερη εικόνα έδωσαν τα γονίδια IL23A, MMP9 και CXCL6, τα οποία βρέθηκαν υπερεκφρασμένα πάνω από 2 φορές στους ασθενείς που δεν αποκρίνονται στο vedolizumab και ίσως μπορούν να λειτουργήσουν ως προβλεπτικοί δείκτες για τη βλεννογονική επούλωση σε ασθενείς με ελκώδη κολίτιδα. Επιπλέον, από τη δεύτερη ομάδα η εικόνα ήταν παρόμοια, οδηγώντας έτσι στο συμπέρασμα πως υπάρχουν ομάδες γονιδίων και μονοπάτια τα οποία είναι κοινά για την απόκριση και στους δύο βιολογικούς παράγοντες. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση των γονιδίων που σχετίζονται με ανοσολογικές αποκρίσεις και φλεγμονή είναι χαρακτηριστικό των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται σε θεραπεία και η περαιτέρω έρευνα αυτών σε μεγαλύτερες ομάδες ασθενών μπορεί να δώσει δείκτες τόσο για την πρόβλεψη όσο και για τη στόχευση ως μέθοδο αντιμετώπισης των ΙΦΝΕ.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρανάσου Ελένη-Άννα","Karanasou Eleni-Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:39:59Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2923754"],"render_values":[{"text":"uoadl:2923754","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923754","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923754","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2923754","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρανάσου Ελένη-Άννα","Karanasou Eleni-Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2923754","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923754"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα είναι χρόνιες, φλεγμονώδεις και υποτροπιάζουσες νόσοι που πλήττουν την περιοχή του εντέρου, ενώ αποτελούν την κατηγορία των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ). Παραδοσιακά, απαντώνται περισσότερο στο Δυτικό κόσμο με χαρακτηριστική υπεροχή του Βορρά έναντι του Νότου στον αριθμό περιστατικών. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια λόγω της μετανάστευσης, της εκβιομηχανοποίησης και της υιοθέτησης ενός πιο «Δυτικού» τρόπου ζωής από χώρες που θεωρούνταν «χαμηλού κινδύνου» παρατηρείται μία συνεχής αύξηση των νέων περιστατικών και σε αυτές τις περιοχές. Οι ακριβείς λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μίας τέτοιας πάθησης είναι μέχρι στιγμής άγνωστοι, συμπεριλαμβάνοντας το ύποπτο γενετικό υπόβαθρο και τις διαταραγμένες ανοσολογικές αποκρίσεις του πάσχοντος ατόμου σε κοινά μικρόβια σε συνδυασμό με περιβαλλοντικούς παράγοντες (πχ διατροφή, κάπνισμα) και επιγενετικές τροποποιήσεις. Η συμπτωματολογία ποικίλει επίσης ανάλογα το πάσχον όργανο (για την ελκώδη κολίτιδα μόνο το παχύ έντερο, ενώ για τη νόσο του Crohn όλος ο γαστρεντερικός σωλήνας) και η ένταση των συμπτωμάτων κυμαίνεται από ήπια νόσο έως και βαριάς μορφής. Επιπλέον, οι ασθενείς με ΙΦΝΕ χαρακτηρίζονται από περιόδους έξαρσης και ύφεσης. Για τη διάγνωσή τους αξιοποιούνται κατά κύριο λόγο οι ενδοσκοπικές τεχνικές (κολονοσκόπηση, γαστροσκόπηση) και συμπληρωματικά βιοχημικές, αιματολογικές και απεικονιστικές τεχνικές. Η θεραπεία καθορίζεται ανάλογα με την έκταση και τη βαρύτητα της νόσου, ξεκινώντας με αμινοσαλυκιλικό οξύ και τα παράγωγα αυτού, κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά φάρμακα και βιολογικοί παράγοντες που στοχεύουν μοριακά μονοπάτια απορρυθμισμένα κατά τη νόσο (πχ infliximab έναντι του TNFα, vedolizumab έναντι της α4β7 ιντεγκρίνης). Σε περίπτωση μη απόκρισης στη φαρμακευτική θεραπεία ή επικίνδυνων συμπτωμάτων επιλέγονται χειρουργικές μέθοδοι, όπως η κολεκτομή, για τη διαχείρισή τους. Στην παρούσα μελέτη ελέγχθηκε η πιθανή διαφορά στην έκφραση γονιδίων σε ομάδες ασθενών, με σκοπό να προκύψουν προφίλ έκφρασης για την πρόβλεψη της απόκρισης στη θεραπεία και την επερχόμενη βλεννογονική επούλωση. Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν τα γονίδια IL23A, CXCL6 & 10, CD40LG, PIGR, VCAM1, MMP9 και SAA1 και ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε σε βιοψίες ασθενών με ελκώδη κολίτιδα προ θεραπείας για τους οποίους ήταν ήδη γνωστή η μελλοντική απόκριση στο vedolizumab. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε ποικίλες ανοσολογικές λειτουργίες και η έκφρασή τους έχει βρεθεί διαταραγμένη σε ασθενείς. Επιπλέον, σε μία δεύτερη ομάδα ασθενών ΙΦΝΕ οι οποίοι λαμβάνουν θεραπεία με infliximab ελέγχθηκε η έκφραση των VCAM1, MMP9 και SAA1 προ και μετά θεραπείας. Τα γονίδια αυτά αξιοποιούνται ήδη ως γενετικοί δείκτες πρόβλεψης της βλεννογονικής επούλωσης σε ασθενείς με νόσο του Crohn, επομένως σε συνδυασμό με την άλλη ομάδα μπορούν να προκύψουν συμπεράσματα για το γενετικό υπόβαθρο των ασθενών και πως αυτό σχετίζεται με την απόκριση στη θεραπεία. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν μία εντονότερη φλεγμονή στους ασθενείς που δεν αποκρίθηκαν στη θεραπεία με αυξημένη έκφραση των περισσότερων από τα παραπάνω γονίδια σε αυτούς τόσο σε επίπεδο ιστού όσο και σε επίπεδο ορού. Χαρακτηριστικότερη εικόνα έδωσαν τα γονίδια IL23A, MMP9 και CXCL6, τα οποία βρέθηκαν υπερεκφρασμένα πάνω από 2 φορές στους ασθενείς που δεν αποκρίνονται στο vedolizumab και ίσως μπορούν να λειτουργήσουν ως προβλεπτικοί δείκτες για τη βλεννογονική επούλωση σε ασθενείς με ελκώδη κολίτιδα. Επιπλέον, από τη δεύτερη ομάδα η εικόνα ήταν παρόμοια, οδηγώντας έτσι στο συμπέρασμα πως υπάρχουν ομάδες γονιδίων και μονοπάτια τα οποία είναι κοινά για την απόκριση και στους δύο βιολογικούς παράγοντες. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση των γονιδίων που σχετίζονται με ανοσολογικές αποκρίσεις και φλεγμονή είναι χαρακτηριστικό των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται σε θεραπεία και η περαιτέρω έρευνα αυτών σε μεγαλύτερες ομάδες ασθενών μπορεί να δώσει δείκτες τόσο για την πρόβλεψη όσο και για τη στόχευση ως μέθοδο αντιμετώπισης των ΙΦΝΕ.","Crohn's disease and ulcerative colitis are chronic, inflammatory and recurrent diseases that affect the intestinal tract, while they represent the category of idiopathic inflammatory bowel disease (IBD). Traditionally, they are more common in the Western world with a characteristic superiority of the North over the South in the number of cases. However, in recent years, due to immigration, industrialization and the adoption of a more \"Western\" way of life by countries that were considered \"low risk\", there has been a steady increase in new cases in these areas as well. The exact reasons that can lead to the development of such a condition are so far unknown, including the suspicious genetic background and the disturbed immune responses to common germs in combination with environmental factors (eg diet, smoking) and epigenetic. The symptoms also vary according to the affected organ (for ulcerative colitis only the large intestine, while for Crohn's disease the entire gastrointestinal tract) and the intensity of the symptoms varies from mild to severe. In addition, patients with IBD are characterized by periods of exacerbation and remission. For their diagnosis, the endoscopic techniques (colonoscopy, gastroscopy) and additionally biochemical, hematological and imaging techniques are mainly used. Treatment is determined by the extent and severity of the disease, starting with aminosalicylic acid and its derivatives, corticosteroids, immunosuppressive drugs and biological agents targeting molecular pathways deregulated during the disease (eg infliximab against TNFα, vedolizumab against α4β7 integrin). In case of non-response to medication or dangerous symptoms, surgical methods are selected, such as colectomy, to manage them. In the present study, the possible difference in gene expression in groups of patients was tested, in order to generate expression profiles to predict the response to treatment and the upcoming mucosal healing. For this purpose, the genes IL23A, CXCL6 & 10, CD40LG, PIGR, VCAM1, MMP9 and SAA1 were selected and tested in biopsies of patients with ulcerative colitis before treatment for whom the future response to vedolizumab was already known. These genes are involved in a variety of immune functions and their expression has been found to be impaired in patients. In addition, the expression of VCAM1, MMP9, and SAA1 before and after treatment was monitored in a second group of IBD patients treated with infliximab. These genes are already being used as genetic markers to predict mucosal healing in patients with Crohn's disease, so in conjunction with the other group, conclusions can be drawn about patients' genetic background and how this relates to the response to treatment. The results showed a more intense inflammation in patients who did not respond to treatment with increased expression of most of the above genes in them at both tissue and serum levels. The IL23A, MMP9 and CXCL6 genes, which were found to be overexpressed more than twice in patients who do not respond to vedolizumab and may serve as predictors of mucosal healing in patients with ulcerative colitis, provided a more distinctive picture. In addition, the results in the second group were similar, leading to the conclusion that there are groups of genes and pathways that are common to the response to both biological factors. In conclusion, overexpression of genes associated with immune responses and inflammation is characteristic of patients who do not respond to treatment, and further investigation of these in larger patient groups may provide indicators for both prognosis and targeting as a method of treating IBD."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη του μοριακού υποβάθρου ασθενών με ελκώδη κολίτιδα και νόσο του Crohn για την ανάπτυξη ελάχιστα επεμβατικής μεθόδου για την πρόβλεψη της βλεννογονικής επούλωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρανάσου Ελένη-Άννα","Karanasou Eleni-Anna"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα είναι χρόνιες, φλεγμονώδεις και υποτροπιάζουσες νόσοι που πλήττουν την περιοχή του εντέρου, ενώ αποτελούν την κατηγορία των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ). Παραδοσιακά, απαντώνται περισσότερο στο Δυτικό κόσμο με χαρακτηριστική υπεροχή του Βορρά έναντι του Νότου στον αριθμό περιστατικών. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια λόγω της μετανάστευσης, της εκβιομηχανοποίησης και της υιοθέτησης ενός πιο «Δυτικού» τρόπου ζωής από χώρες που θεωρούνταν «χαμηλού κινδύνου» παρατηρείται μία συνεχής αύξηση των νέων περιστατικών και σε αυτές τις περιοχές. Οι ακριβείς λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μίας τέτοιας πάθησης είναι μέχρι στιγμής άγνωστοι, συμπεριλαμβάνοντας το ύποπτο γενετικό υπόβαθρο και τις διαταραγμένες ανοσολογικές αποκρίσεις του πάσχοντος ατόμου σε κοινά μικρόβια σε συνδυασμό με περιβαλλοντικούς παράγοντες (πχ διατροφή, κάπνισμα) και επιγενετικές τροποποιήσεις. Η συμπτωματολογία ποικίλει επίσης ανάλογα το πάσχον όργανο (για την ελκώδη κολίτιδα μόνο το παχύ έντερο, ενώ για τη νόσο του Crohn όλος ο γαστρεντερικός σωλήνας) και η ένταση των συμπτωμάτων κυμαίνεται από ήπια νόσο έως και βαριάς μορφής. Επιπλέον, οι ασθενείς με ΙΦΝΕ χαρακτηρίζονται από περιόδους έξαρσης και ύφεσης. Για τη διάγνωσή τους αξιοποιούνται κατά κύριο λόγο οι ενδοσκοπικές τεχνικές (κολονοσκόπηση, γαστροσκόπηση) και συμπληρωματικά βιοχημικές, αιματολογικές και απεικονιστικές τεχνικές. Η θεραπεία καθορίζεται ανάλογα με την έκταση και τη βαρύτητα της νόσου, ξεκινώντας με αμινοσαλυκιλικό οξύ και τα παράγωγα αυτού, κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά φάρμακα και βιολογικοί παράγοντες που στοχεύουν μοριακά μονοπάτια απορρυθμισμένα κατά τη νόσο (πχ infliximab έναντι του TNFα, vedolizumab έναντι της α4β7 ιντεγκρίνης). Σε περίπτωση μη απόκρισης στη φαρμακευτική θεραπεία ή επικίνδυνων συμπτωμάτων επιλέγονται χειρουργικές μέθοδοι, όπως η κολεκτομή, για τη διαχείρισή τους. Στην παρούσα μελέτη ελέγχθηκε η πιθανή διαφορά στην έκφραση γονιδίων σε ομάδες ασθενών, με σκοπό να προκύψουν προφίλ έκφρασης για την πρόβλεψη της απόκρισης στη θεραπεία και την επερχόμενη βλεννογονική επούλωση. Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν τα γονίδια IL23A, CXCL6 & 10, CD40LG, PIGR, VCAM1, MMP9 και SAA1 και ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε σε βιοψίες ασθενών με ελκώδη κολίτιδα προ θεραπείας για τους οποίους ήταν ήδη γνωστή η μελλοντική απόκριση στο vedolizumab. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε ποικίλες ανοσολογικές λειτουργίες και η έκφρασή τους έχει βρεθεί διαταραγμένη σε ασθενείς. Επιπλέον, σε μία δεύτερη ομάδα ασθενών ΙΦΝΕ οι οποίοι λαμβάνουν θεραπεία με infliximab ελέγχθηκε η έκφραση των VCAM1, MMP9 και SAA1 προ και μετά θεραπείας. Τα γονίδια αυτά αξιοποιούνται ήδη ως γενετικοί δείκτες πρόβλεψης της βλεννογονικής επούλωσης σε ασθενείς με νόσο του Crohn, επομένως σε συνδυασμό με την άλλη ομάδα μπορούν να προκύψουν συμπεράσματα για το γενετικό υπόβαθρο των ασθενών και πως αυτό σχετίζεται με την απόκριση στη θεραπεία. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν μία εντονότερη φλεγμονή στους ασθενείς που δεν αποκρίθηκαν στη θεραπεία με αυξημένη έκφραση των περισσότερων από τα παραπάνω γονίδια σε αυτούς τόσο σε επίπεδο ιστού όσο και σε επίπεδο ορού. Χαρακτηριστικότερη εικόνα έδωσαν τα γονίδια IL23A, MMP9 και CXCL6, τα οποία βρέθηκαν υπερεκφρασμένα πάνω από 2 φορές στους ασθενείς που δεν αποκρίνονται στο vedolizumab και ίσως μπορούν να λειτουργήσουν ως προβλεπτικοί δείκτες για τη βλεννογονική επούλωση σε ασθενείς με ελκώδη κολίτιδα. Επιπλέον, από τη δεύτερη ομάδα η εικόνα ήταν παρόμοια, οδηγώντας έτσι στο συμπέρασμα πως υπάρχουν ομάδες γονιδίων και μονοπάτια τα οποία είναι κοινά για την απόκριση και στους δύο βιολογικούς παράγοντες. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση των γονιδίων που σχετίζονται με ανοσολογικές αποκρίσεις και φλεγμονή είναι χαρακτηριστικό των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται σε θεραπεία και η περαιτέρω έρευνα αυτών σε μεγαλύτερες ομάδες ασθενών μπορεί να δώσει δείκτες τόσο για την πρόβλεψη όσο και για τη στόχευση ως μέθοδο αντιμετώπισης των ΙΦΝΕ.","Crohn's disease and ulcerative colitis are chronic, inflammatory and recurrent diseases that affect the intestinal tract, while they represent the category of idiopathic inflammatory bowel disease (IBD). Traditionally, they are more common in the Western world with a characteristic superiority of the North over the South in the number of cases. However, in recent years, due to immigration, industrialization and the adoption of a more \"Western\" way of life by countries that were considered \"low risk\", there has been a steady increase in new cases in these areas as well. The exact reasons that can lead to the development of such a condition are so far unknown, including the suspicious genetic background and the disturbed immune responses to common germs in combination with environmental factors (eg diet, smoking) and epigenetic. The symptoms also vary according to the affected organ (for ulcerative colitis only the large intestine, while for Crohn's disease the entire gastrointestinal tract) and the intensity of the symptoms varies from mild to severe. In addition, patients with IBD are characterized by periods of exacerbation and remission. For their diagnosis, the endoscopic techniques (colonoscopy, gastroscopy) and additionally biochemical, hematological and imaging techniques are mainly used. Treatment is determined by the extent and severity of the disease, starting with aminosalicylic acid and its derivatives, corticosteroids, immunosuppressive drugs and biological agents targeting molecular pathways deregulated during the disease (eg infliximab against TNFα, vedolizumab against α4β7 integrin). In case of non-response to medication or dangerous symptoms, surgical methods are selected, such as colectomy, to manage them. In the present study, the possible difference in gene expression in groups of patients was tested, in order to generate expression profiles to predict the response to treatment and the upcoming mucosal healing. For this purpose, the genes IL23A, CXCL6 & 10, CD40LG, PIGR, VCAM1, MMP9 and SAA1 were selected and tested in biopsies of patients with ulcerative colitis before treatment for whom the future response to vedolizumab was already known. These genes are involved in a variety of immune functions and their expression has been found to be impaired in patients. In addition, the expression of VCAM1, MMP9, and SAA1 before and after treatment was monitored in a second group of IBD patients treated with infliximab. These genes are already being used as genetic markers to predict mucosal healing in patients with Crohn's disease, so in conjunction with the other group, conclusions can be drawn about patients' genetic background and how this relates to the response to treatment. The results showed a more intense inflammation in patients who did not respond to treatment with increased expression of most of the above genes in them at both tissue and serum levels. The IL23A, MMP9 and CXCL6 genes, which were found to be overexpressed more than twice in patients who do not respond to vedolizumab and may serve as predictors of mucosal healing in patients with ulcerative colitis, provided a more distinctive picture. In addition, the results in the second group were similar, leading to the conclusion that there are groups of genes and pathways that are common to the response to both biological factors. In conclusion, overexpression of genes associated with immune responses and inflammation is characteristic of patients who do not respond to treatment, and further investigation of these in larger patient groups may provide indicators for both prognosis and targeting as a method of treating IBD."],"dc:identifier":["uoadl:2923754","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2923754"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη του μοριακού υποβάθρου ασθενών με ελκώδη κολίτιδα και νόσο του Crohn για την ανάπτυξη ελάχιστα επεμβατικής μεθόδου για την πρόβλεψη της βλεννογονικής επούλωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:39:59Z"}