{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2924497"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2924497","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το βιολί στον 20ο και 21ο αιώνα: ζητήματα αισθητικής, εκτέλεσης και τεχνικής προσέγγισης στο έργο του Θεόδωρου Αντωνίου '24 Caprices for Violin Solo'","abstract":"Το βιολί αποτελεί ένα εκ των δημοφιλέστερων οργάνων εξαιτίας της πληθώρας ηχοχρωμάτων που παρέχει σε συνθέτες κι εκτελεστές. Η ηχητική του φυσιογνωμία, δηλαδή η γνωστή λυρικότητά του, και οι κυριότερες τεχνικές δυνατότητες διαμορφώθηκαν μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ωστόσο, από τα μέσα του 20ου αιώνα μέχρι τις μέρες μας στον 21ο αιώνα οι ηχητικοί ορίζοντες του οργάνου διευρύνθηκαν με διάφορους πειραματισμούς και προστέθηκαν νέες δυνατότητες. Στο πλαίσιο αυτό κινείται και το εξεταζόμενο έργο “24 Caprices for solo violin’’ (2003) του Θεόδωρου Αντωνίου που ανήκει στη µουσική γραφή της σύγχρονης εποχής έχοντας ως έργο αναφοράς τα θρυλικά “24 Capricci’’ του Niccoló Paganini. Ο Αντωνίου με όχηµα την επιρροή της ελληνικής δηµοτικής και λαϊκής µουσικής παράδοσης και τις περίτεχνες τεχνικές του οργάνου αναπτύσσει τα καπρίτσια του χωρίς να παραβλέπει τις γενικές αρχές σύνθεσης ενός καπρίτσιου (διαφορετικά τµήµατα µε ξεχωριστά γεγονότα στο καθένα, εναλλαγές στο ύφος και τη διάθεση, ρυθµικές ελευθερίες, επεκτάσεις, σµικρύνσεις, αναστροφές, ρυθµικές τροποποιήσεις των θεµάτων). Οι τεχνικές προκλήσεις µε τις οποίες φέρνει αντιµέτωπο τον εκτελεστή, στο µεγαλύτερο µέρος του έργου δεν ακολουθούν τις συνηθισµένες νόρµες. Ακόµη κι αν πρόκειται για γνωστές εναλλακτικές τεχνικές (π.χ. pizzicato στο αριστερό χέρι, tremolo, συγχορδίες κ.α.), αυτές παρουσιάζονται µε εξαιρετικά περίτεχνο και πρωτοποριακό τρόπο. Επιπλέον, είναι αξιοσηµείωτη η µετακίνηση µεταξύ τονικότητας κι ατονικότητας, καθώς εκτός από κάποια τονικά κέντρα (τα οποία όπου υπάρχουν έχουν αναφερθεί στην παραπάνω ανάλυση), ουσιαστικά δεν µπορεί κανείς να µιλήσει για καθαρή τονικότητα αλλά κυρίως για ελεύθερη φθογγική κίνηση, χρωµατικότητα, ενίοτε τροπικότητα, επιτόπια ψήγµατα τονικότητας, και ατονικότητα. Πρόκειται για ένα έργο που μέσα από ένα εντελώς προσωπικό ύφος εκπέμπει μία διεθνή ακτινοβολία αντιμετωπίζοντας με σεβασμό το παρελθόν και κοιτώντας στο παρόν και το μέλλον.","abstract_html":"Το βιολί αποτελεί ένα εκ των δημοφιλέστερων οργάνων εξαιτίας της πληθώρας ηχοχρωμάτων που παρέχει σε συνθέτες κι εκτελεστές. Η ηχητική του φυσιογνωμία, δηλαδή η γνωστή λυρικότητά του, και οι κυριότερες τεχνικές δυνατότητες διαμορφώθηκαν μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ωστόσο, από τα μέσα του 20ου αιώνα μέχρι τις μέρες μας στον 21ο αιώνα οι ηχητικοί ορίζοντες του οργάνου διευρύνθηκαν με διάφορους πειραματισμούς και προστέθηκαν νέες δυνατότητες. Στο πλαίσιο αυτό κινείται και το εξεταζόμενο έργο “24 Caprices for solo violin’’ (2003) του Θεόδωρου Αντωνίου που ανήκει στη µουσική γραφή της σύγχρονης εποχής έχοντας ως έργο αναφοράς τα θρυλικά “24 Capricci’’ του Niccoló Paganini. Ο Αντωνίου με όχηµα την επιρροή της ελληνικής δηµοτικής και λαϊκής µουσικής παράδοσης και τις περίτεχνες τεχνικές του οργάνου αναπτύσσει τα καπρίτσια του χωρίς να παραβλέπει τις γενικές αρχές σύνθεσης ενός καπρίτσιου (διαφορετικά τµήµατα µε ξεχωριστά γεγονότα στο καθένα, εναλλαγές στο ύφος και τη διάθεση, ρυθµικές ελευθερίες, επεκτάσεις, σµικρύνσεις, αναστροφές, ρυθµικές τροποποιήσεις των θεµάτων). Οι τεχνικές προκλήσεις µε τις οποίες φέρνει αντιµέτωπο τον εκτελεστή, στο µεγαλύτερο µέρος του έργου δεν ακολουθούν τις συνηθισµένες νόρµες. Ακόµη κι αν πρόκειται για γνωστές εναλλακτικές τεχνικές (π.χ. pizzicato στο αριστερό χέρι, tremolo, συγχορδίες κ.α.), αυτές παρουσιάζονται µε εξαιρετικά περίτεχνο και πρωτοποριακό τρόπο. Επιπλέον, είναι αξιοσηµείωτη η µετακίνηση µεταξύ τονικότητας κι ατονικότητας, καθώς εκτός από κάποια τονικά κέντρα (τα οποία όπου υπάρχουν έχουν αναφερθεί στην παραπάνω ανάλυση), ουσιαστικά δεν µπορεί κανείς να µιλήσει για καθαρή τονικότητα αλλά κυρίως για ελεύθερη φθογγική κίνηση, χρωµατικότητα, ενίοτε τροπικότητα, επιτόπια ψήγµατα τονικότητας, και ατονικότητα. Πρόκειται για ένα έργο που μέσα από ένα εντελώς προσωπικό ύφος εκπέμπει μία διεθνή ακτινοβολία αντιμετωπίζοντας με σεβασμό το παρελθόν και κοιτώντας στο παρόν και το μέλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Γρατσούνα Αθηνά","Gratsouna Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:08Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2924497"],"render_values":[{"text":"uoadl:2924497","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924497","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924497","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2924497","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γρατσούνα Αθηνά","Gratsouna Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2924497","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924497"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το βιολί αποτελεί ένα εκ των δημοφιλέστερων οργάνων εξαιτίας της πληθώρας ηχοχρωμάτων που παρέχει σε συνθέτες κι εκτελεστές. Η ηχητική του φυσιογνωμία, δηλαδή η γνωστή λυρικότητά του, και οι κυριότερες τεχνικές δυνατότητες διαμορφώθηκαν μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ωστόσο, από τα μέσα του 20ου αιώνα μέχρι τις μέρες μας στον 21ο αιώνα οι ηχητικοί ορίζοντες του οργάνου διευρύνθηκαν με διάφορους πειραματισμούς και προστέθηκαν νέες δυνατότητες. Στο πλαίσιο αυτό κινείται και το εξεταζόμενο έργο “24 Caprices for solo violin’’ (2003) του Θεόδωρου Αντωνίου που ανήκει στη µουσική γραφή της σύγχρονης εποχής έχοντας ως έργο αναφοράς τα θρυλικά “24 Capricci’’ του Niccoló Paganini. Ο Αντωνίου με όχηµα την επιρροή της ελληνικής δηµοτικής και λαϊκής µουσικής παράδοσης και τις περίτεχνες τεχνικές του οργάνου αναπτύσσει τα καπρίτσια του χωρίς να παραβλέπει τις γενικές αρχές σύνθεσης ενός καπρίτσιου (διαφορετικά τµήµατα µε ξεχωριστά γεγονότα στο καθένα, εναλλαγές στο ύφος και τη διάθεση, ρυθµικές ελευθερίες, επεκτάσεις, σµικρύνσεις, αναστροφές, ρυθµικές τροποποιήσεις των θεµάτων). Οι τεχνικές προκλήσεις µε τις οποίες φέρνει αντιµέτωπο τον εκτελεστή, στο µεγαλύτερο µέρος του έργου δεν ακολουθούν τις συνηθισµένες νόρµες. Ακόµη κι αν πρόκειται για γνωστές εναλλακτικές τεχνικές (π.χ. pizzicato στο αριστερό χέρι, tremolo, συγχορδίες κ.α.), αυτές παρουσιάζονται µε εξαιρετικά περίτεχνο και πρωτοποριακό τρόπο. Επιπλέον, είναι αξιοσηµείωτη η µετακίνηση µεταξύ τονικότητας κι ατονικότητας, καθώς εκτός από κάποια τονικά κέντρα (τα οποία όπου υπάρχουν έχουν αναφερθεί στην παραπάνω ανάλυση), ουσιαστικά δεν µπορεί κανείς να µιλήσει για καθαρή τονικότητα αλλά κυρίως για ελεύθερη φθογγική κίνηση, χρωµατικότητα, ενίοτε τροπικότητα, επιτόπια ψήγµατα τονικότητας, και ατονικότητα. Πρόκειται για ένα έργο που μέσα από ένα εντελώς προσωπικό ύφος εκπέμπει μία διεθνή ακτινοβολία αντιμετωπίζοντας με σεβασμό το παρελθόν και κοιτώντας στο παρόν και το μέλλον.","Violin is one of the most popular instruments among composers and performers due to his exceptional ability to produce extremely broad varities of sound. It is characterised by a lyrical sound profile which was developed along with the main playing techniques up to the first half of the 20th century. Since the second half of the 20th century and until nowadays the violin’s sound palette faced extended experimantations and new sound and techincal possibilities were added. Following these steps, but having as reference Niccoló's Paganini legendary ’24 Capricci’, the famous Greek composer Theodore Antonio composed his own “24 Caprices for solo violin’’ (2003), which is the piece that is analysed in the current thesis. The whole piece is developed based mostly on the influence of the greek folk music combined with the most complicated classical violin techniques in a manner that suits perfectly on the general principles of a caprice (different parts with frequent changes of style and mood, rythmic liberties, extensions, reductions, inversions and rythmic alterations of the themes, etc.) The violin performer faces extreme and extended technical challenges that usually do not follow the common classic norms. Even when wellknown alternative techniques are presented (f.e. left hand pizzicato, tremolo, chords etc.), they are used in a very elaborate and challenging manner. In advance, travelling between tonality and non tonality (except for some tonal centres) makes it difficult to discuss about pure tonality and, therefore, it is preferred to focus on a free note movement, occasional modality or chromatic tonality, traces of tonality and non tonality. It is, undoubtedly, a set of 24 smaller compositions written in a distinguished personal musical style which has one face on the present and an other on the future, reflecting an aura of internationality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το βιολί στον 20ο και 21ο αιώνα: ζητήματα αισθητικής, εκτέλεσης και τεχνικής προσέγγισης στο έργο του Θεόδωρου Αντωνίου '24 Caprices for Violin Solo'"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γρατσούνα Αθηνά","Gratsouna Athina"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το βιολί αποτελεί ένα εκ των δημοφιλέστερων οργάνων εξαιτίας της πληθώρας ηχοχρωμάτων που παρέχει σε συνθέτες κι εκτελεστές. Η ηχητική του φυσιογνωμία, δηλαδή η γνωστή λυρικότητά του, και οι κυριότερες τεχνικές δυνατότητες διαμορφώθηκαν μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ωστόσο, από τα μέσα του 20ου αιώνα μέχρι τις μέρες μας στον 21ο αιώνα οι ηχητικοί ορίζοντες του οργάνου διευρύνθηκαν με διάφορους πειραματισμούς και προστέθηκαν νέες δυνατότητες. Στο πλαίσιο αυτό κινείται και το εξεταζόμενο έργο “24 Caprices for solo violin’’ (2003) του Θεόδωρου Αντωνίου που ανήκει στη µουσική γραφή της σύγχρονης εποχής έχοντας ως έργο αναφοράς τα θρυλικά “24 Capricci’’ του Niccoló Paganini. Ο Αντωνίου με όχηµα την επιρροή της ελληνικής δηµοτικής και λαϊκής µουσικής παράδοσης και τις περίτεχνες τεχνικές του οργάνου αναπτύσσει τα καπρίτσια του χωρίς να παραβλέπει τις γενικές αρχές σύνθεσης ενός καπρίτσιου (διαφορετικά τµήµατα µε ξεχωριστά γεγονότα στο καθένα, εναλλαγές στο ύφος και τη διάθεση, ρυθµικές ελευθερίες, επεκτάσεις, σµικρύνσεις, αναστροφές, ρυθµικές τροποποιήσεις των θεµάτων). Οι τεχνικές προκλήσεις µε τις οποίες φέρνει αντιµέτωπο τον εκτελεστή, στο µεγαλύτερο µέρος του έργου δεν ακολουθούν τις συνηθισµένες νόρµες. Ακόµη κι αν πρόκειται για γνωστές εναλλακτικές τεχνικές (π.χ. pizzicato στο αριστερό χέρι, tremolo, συγχορδίες κ.α.), αυτές παρουσιάζονται µε εξαιρετικά περίτεχνο και πρωτοποριακό τρόπο. Επιπλέον, είναι αξιοσηµείωτη η µετακίνηση µεταξύ τονικότητας κι ατονικότητας, καθώς εκτός από κάποια τονικά κέντρα (τα οποία όπου υπάρχουν έχουν αναφερθεί στην παραπάνω ανάλυση), ουσιαστικά δεν µπορεί κανείς να µιλήσει για καθαρή τονικότητα αλλά κυρίως για ελεύθερη φθογγική κίνηση, χρωµατικότητα, ενίοτε τροπικότητα, επιτόπια ψήγµατα τονικότητας, και ατονικότητα. Πρόκειται για ένα έργο που μέσα από ένα εντελώς προσωπικό ύφος εκπέμπει μία διεθνή ακτινοβολία αντιμετωπίζοντας με σεβασμό το παρελθόν και κοιτώντας στο παρόν και το μέλλον.","Violin is one of the most popular instruments among composers and performers due to his exceptional ability to produce extremely broad varities of sound. It is characterised by a lyrical sound profile which was developed along with the main playing techniques up to the first half of the 20th century. Since the second half of the 20th century and until nowadays the violin’s sound palette faced extended experimantations and new sound and techincal possibilities were added. Following these steps, but having as reference Niccoló's Paganini legendary ’24 Capricci’, the famous Greek composer Theodore Antonio composed his own “24 Caprices for solo violin’’ (2003), which is the piece that is analysed in the current thesis. The whole piece is developed based mostly on the influence of the greek folk music combined with the most complicated classical violin techniques in a manner that suits perfectly on the general principles of a caprice (different parts with frequent changes of style and mood, rythmic liberties, extensions, reductions, inversions and rythmic alterations of the themes, etc.) The violin performer faces extreme and extended technical challenges that usually do not follow the common classic norms. Even when wellknown alternative techniques are presented (f.e. left hand pizzicato, tremolo, chords etc.), they are used in a very elaborate and challenging manner. In advance, travelling between tonality and non tonality (except for some tonal centres) makes it difficult to discuss about pure tonality and, therefore, it is preferred to focus on a free note movement, occasional modality or chromatic tonality, traces of tonality and non tonality. It is, undoubtedly, a set of 24 smaller compositions written in a distinguished personal musical style which has one face on the present and an other on the future, reflecting an aura of internationality."],"dc:identifier":["uoadl:2924497","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924497"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Το βιολί στον 20ο και 21ο αιώνα: ζητήματα αισθητικής, εκτέλεσης και τεχνικής προσέγγισης στο έργο του Θεόδωρου Αντωνίου '24 Caprices for Violin Solo'"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:08Z"}