{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2924847"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2924847","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"24ωρη καταγραφή πίεσης και αρτηριακή σκληρία σε λήπτες νεφρικού μοσχεύματος","abstract":"Υπόβαθρο: Η μεταμόσχευση νεφρού αποτελεί τη θεραπεία εκλογής σε ό,τι αφορά την υποκατάσταση της νεφρικής λειτουργίας σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών αυτών και αυξάνοντας το προσδόκιμο επιβίωσης συγκριτικά με τους ασθενείς σε αιμοκάθαρση. Παρ’ όλα αυτά οι λήπτες νεφρικού μοσχεύματος συνεχίζουν να έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο νοσηρότητας και θνησιμότητας σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό, κατά κύριο λόγο εξαιτίας του αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου. Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, καθώς παρουσιάζει υψηλό επιπολασμό (70-95%) και διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην επιβίωση τόσο των ασθενών όσο και των μοσχευμάτων . Ωστόσο, αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι συχνά δεν επιτυγχάνεται επαρκής ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης στους ασθενείς αυτούς. Στα πλαίσια αυτά, η ακριβής καταγραφή της αρτηριακής πίεσης καθίσταται ιδιαιτέρως σημαντική. Έως σήμερα, περιορισμένος αριθμός μελετών υπάρχουν σχετικά με το ρόλο της περιπατητικής καταγραφής της αρτηριακής πίεσης τόσο στη διάγνωση, την πρόγνωση, τον έλεγχο και τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Υλικό και μέθοδοι: Η παρούσα μελέτη αποτελεί μελέτη εγκάρσιας τομής (cross-sectional study), στην οποία συμπεριελήφθησαν 150 σταθεροί λήπτες νεφρικού μοσχεύματος οι οποίο υποβλήθηκαν σε μέτρηση αρτηριακής πίεσης ιατρείου και 24ωρη περιπατητική καταγραφή της αρτηριακής πίεσης (Ambulatory Blood Pressure Monitoring, ABPM) με τη συσκευή Mobil-O-Graph NG. Ως αρτηριακή υπέρταση ορίστηκε: (1) αρτηριακή πίεση (ΑΠ) ιατρείου ≥140/90 mmHg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής, (2) περιπατητική ΑΠ ≥ 130/80 mm Hg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής. Η επίγνωση της αρτηριακής υπέρτασης υπολογίστηκε ως το ποσοστό των ασθενών που γνώριζε τη διάγνωση αρτηριακής υπέρτασης με βάση το ατομικό ιστορικό. Ως έλεγχος ΑΥ ορίστηκε ως ΑΠ<140/90 ή <130/80 mmHg, στο ιατρείο ή με ΑΒΡΜ αντίστοιχα. Για την αξιολόγηση των διαφορετικών τύπων ελέγχου της ΑΥ ορίστηκαν κατηγορικές μεταβλητές ως εξής: (1) επαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου <140/90 και περιπατητική ΑΠ <130/80mmHg), (2) ανεπαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg), (3) υπέρταση «λευκής μπλούζας» (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ <130/80mmHg), (4) συγκεκαλυμμένη ΑΥ (ΑΠ ιατρείου <140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της υπέρτασης βάσει περιπατητικής καταγραφής ήταν ιδιαίτερα υψηλός (94%) και βάσει της ΑΠ ιατρείου ήταν 88.7%, με τη συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων να είναι μετρίου βαθμού (κ-statistics=0.499, p<0.001). Συνολικά, 126 ασθενείς λάμβαναν αντιϋπερτασική αγωγή. Από το σύνολο του υπό μελέτη πληθυσμού, μόλις το 4.7% ήταν νορμοτασικοί τόσο βάσει μετρήσεων ΑΠ ιατρείου όσο και βάσει της περιπατητικής καταγραφής, ενώ από τους υπερτασικούς ασθενείς, 31.5% εμφάνιζε επαρκή έλεγχο ΑΠ με αμφότερες τις μεθόδους και 20.3% εμφάνιζε ανεπαρκή έλεγχο με αμφότερες τις μεθόδους. Επιπλέον, ο επιπολασμός της υπέρτασης «λευκής μπλούζας» ήταν 7% ενώ αυτός της συγκεκαλυμμένης υπέρτασης ήταν 41.2%. Η ΑΠ ιατρείου ≥ 140/90 mmHg εμφάνιζε 33% ευαισθησία και 83.9% ειδικότητα για τη διάγνωση περιπατητικής ΑΠ ≥ 130/80 mmHg. Η θετική και αρνητική προγνωστική αξία ήταν 74.4% και 46.8% αντίστοιχα. Τέλος, σε συγκριτική αξιολόγηση του επιπολασμού και του ελέγχου της αρτηριακής υπέρτασης με βάση τους ορισμούς των European Society of Cardiology (ESC)-European Society of Hypertension (ESH) και American College of Cardiology (ACC)-American Heart Association (AHA), ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης δεν διέφερε σημαντικά με βάση τους δύο ορισμούς που χρησιμοποιήθηκαν (88,7% και 92,7%, p=0.234, για ≥140/90 και ≥130/80mmHg, αντίστοιχα). Περαιτέρω ανάλυση με τη χρήση kappa-statistics έδειξε αποδεκτή συμφωνία μεταξύ των δύο ορισμών (κ=0,765, p<0,001). Συνολικά, 26% των ασθενών εμφάνιζαν ΑΠ ιατρείου ≥140/90 mmHg και 52% ≥130/80 mmHg (p<0,001), ενώ όπως αναμενόταν ο έλεγχος ήταν σημαντικά υψηλότερος στο επίπεδο ΑΠ ιατρείου ≥140/90 έναντι ≥130/80 mmHg Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης βάσει της περιπατητικής καταγραφής ΑΠ είναι εξαιρετικά υψηλός στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Η χρήση μετρήσεων ΑΠ ιατρείου είναι πτωχής προγνωστικής αξίας για τη διάγνωση ή τον αποκλεισμό υπέρτασης σύμφωνα με την περιπατητική καταγραφή. Επιπλέον, η περιπατητική καταγραφή αποκαλύπτει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό συγκεκαλυμμένης υπέρτασης, εύρημα ιδιαιτέρως ανησυχητικό καθώς αυτή σχετίζεται με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Τα ανωτέρω ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση της 24ωρης περιπατητικής καταγραφής της ΑΠ τόσο για τη διάγνωση, όσο και για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος.","abstract_html":"Υπόβαθρο: Η μεταμόσχευση νεφρού αποτελεί τη θεραπεία εκλογής σε ό,τι αφορά την υποκατάσταση της νεφρικής λειτουργίας σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών αυτών και αυξάνοντας το προσδόκιμο επιβίωσης συγκριτικά με τους ασθενείς σε αιμοκάθαρση. Παρ’ όλα αυτά οι λήπτες νεφρικού μοσχεύματος συνεχίζουν να έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο νοσηρότητας και θνησιμότητας σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό, κατά κύριο λόγο εξαιτίας του αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου. Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, καθώς παρουσιάζει υψηλό επιπολασμό (70-95%) και διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην επιβίωση τόσο των ασθενών όσο και των μοσχευμάτων . Ωστόσο, αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι συχνά δεν επιτυγχάνεται επαρκής ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης στους ασθενείς αυτούς. Στα πλαίσια αυτά, η ακριβής καταγραφή της αρτηριακής πίεσης καθίσταται ιδιαιτέρως σημαντική. Έως σήμερα, περιορισμένος αριθμός μελετών υπάρχουν σχετικά με το ρόλο της περιπατητικής καταγραφής της αρτηριακής πίεσης τόσο στη διάγνωση, την πρόγνωση, τον έλεγχο και τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Υλικό και μέθοδοι: Η παρούσα μελέτη αποτελεί μελέτη εγκάρσιας τομής (cross-sectional study), στην οποία συμπεριελήφθησαν 150 σταθεροί λήπτες νεφρικού μοσχεύματος οι οποίο υποβλήθηκαν σε μέτρηση αρτηριακής πίεσης ιατρείου και 24ωρη περιπατητική καταγραφή της αρτηριακής πίεσης (Ambulatory Blood Pressure Monitoring, ABPM) με τη συσκευή Mobil-O-Graph NG. Ως αρτηριακή υπέρταση ορίστηκε: (1) αρτηριακή πίεση (ΑΠ) ιατρείου ≥140/90 mmHg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής, (2) περιπατητική ΑΠ ≥ 130/80 mm Hg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής. Η επίγνωση της αρτηριακής υπέρτασης υπολογίστηκε ως το ποσοστό των ασθενών που γνώριζε τη διάγνωση αρτηριακής υπέρτασης με βάση το ατομικό ιστορικό. Ως έλεγχος ΑΥ ορίστηκε ως ΑΠ&lt;140/90 ή &lt;130/80 mmHg, στο ιατρείο ή με ΑΒΡΜ αντίστοιχα. Για την αξιολόγηση των διαφορετικών τύπων ελέγχου της ΑΥ ορίστηκαν κατηγορικές μεταβλητές ως εξής: (1) επαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου &lt;140/90 και περιπατητική ΑΠ &lt;130/80mmHg), (2) ανεπαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg), (3) υπέρταση «λευκής μπλούζας» (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ &lt;130/80mmHg), (4) συγκεκαλυμμένη ΑΥ (ΑΠ ιατρείου &lt;140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της υπέρτασης βάσει περιπατητικής καταγραφής ήταν ιδιαίτερα υψηλός (94%) και βάσει της ΑΠ ιατρείου ήταν 88.7%, με τη συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων να είναι μετρίου βαθμού (κ-statistics=0.499, p&lt;0.001). Συνολικά, 126 ασθενείς λάμβαναν αντιϋπερτασική αγωγή. Από το σύνολο του υπό μελέτη πληθυσμού, μόλις το 4.7% ήταν νορμοτασικοί τόσο βάσει μετρήσεων ΑΠ ιατρείου όσο και βάσει της περιπατητικής καταγραφής, ενώ από τους υπερτασικούς ασθενείς, 31.5% εμφάνιζε επαρκή έλεγχο ΑΠ με αμφότερες τις μεθόδους και 20.3% εμφάνιζε ανεπαρκή έλεγχο με αμφότερες τις μεθόδους. Επιπλέον, ο επιπολασμός της υπέρτασης «λευκής μπλούζας» ήταν 7% ενώ αυτός της συγκεκαλυμμένης υπέρτασης ήταν 41.2%. Η ΑΠ ιατρείου ≥ 140/90 mmHg εμφάνιζε 33% ευαισθησία και 83.9% ειδικότητα για τη διάγνωση περιπατητικής ΑΠ ≥ 130/80 mmHg. Η θετική και αρνητική προγνωστική αξία ήταν 74.4% και 46.8% αντίστοιχα. Τέλος, σε συγκριτική αξιολόγηση του επιπολασμού και του ελέγχου της αρτηριακής υπέρτασης με βάση τους ορισμούς των European Society of Cardiology (ESC)-European Society of Hypertension (ESH) και American College of Cardiology (ACC)-American Heart Association (AHA), ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης δεν διέφερε σημαντικά με βάση τους δύο ορισμούς που χρησιμοποιήθηκαν (88,7% και 92,7%, p=0.234, για ≥140/90 και ≥130/80mmHg, αντίστοιχα). Περαιτέρω ανάλυση με τη χρήση kappa-statistics έδειξε αποδεκτή συμφωνία μεταξύ των δύο ορισμών (κ=0,765, p&lt;0,001). Συνολικά, 26% των ασθενών εμφάνιζαν ΑΠ ιατρείου ≥140/90 mmHg και 52% ≥130/80 mmHg (p&lt;0,001), ενώ όπως αναμενόταν ο έλεγχος ήταν σημαντικά υψηλότερος στο επίπεδο ΑΠ ιατρείου ≥140/90 έναντι ≥130/80 mmHg Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης βάσει της περιπατητικής καταγραφής ΑΠ είναι εξαιρετικά υψηλός στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Η χρήση μετρήσεων ΑΠ ιατρείου είναι πτωχής προγνωστικής αξίας για τη διάγνωση ή τον αποκλεισμό υπέρτασης σύμφωνα με την περιπατητική καταγραφή. Επιπλέον, η περιπατητική καταγραφή αποκαλύπτει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό συγκεκαλυμμένης υπέρτασης, εύρημα ιδιαιτέρως ανησυχητικό καθώς αυτή σχετίζεται με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Τα ανωτέρω ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση της 24ωρης περιπατητικής καταγραφής της ΑΠ τόσο για τη διάγνωση, όσο και για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Κορογιάννου Μαρία","Korogiannou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2924847"],"render_values":[{"text":"uoadl:2924847","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924847","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924847","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2924847","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κορογιάννου Μαρία","Korogiannou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2924847","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924847"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο: Η μεταμόσχευση νεφρού αποτελεί τη θεραπεία εκλογής σε ό,τι αφορά την υποκατάσταση της νεφρικής λειτουργίας σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών αυτών και αυξάνοντας το προσδόκιμο επιβίωσης συγκριτικά με τους ασθενείς σε αιμοκάθαρση. Παρ’ όλα αυτά οι λήπτες νεφρικού μοσχεύματος συνεχίζουν να έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο νοσηρότητας και θνησιμότητας σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό, κατά κύριο λόγο εξαιτίας του αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου. Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, καθώς παρουσιάζει υψηλό επιπολασμό (70-95%) και διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην επιβίωση τόσο των ασθενών όσο και των μοσχευμάτων . Ωστόσο, αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι συχνά δεν επιτυγχάνεται επαρκής ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης στους ασθενείς αυτούς. Στα πλαίσια αυτά, η ακριβής καταγραφή της αρτηριακής πίεσης καθίσταται ιδιαιτέρως σημαντική. Έως σήμερα, περιορισμένος αριθμός μελετών υπάρχουν σχετικά με το ρόλο της περιπατητικής καταγραφής της αρτηριακής πίεσης τόσο στη διάγνωση, την πρόγνωση, τον έλεγχο και τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Υλικό και μέθοδοι: Η παρούσα μελέτη αποτελεί μελέτη εγκάρσιας τομής (cross-sectional study), στην οποία συμπεριελήφθησαν 150 σταθεροί λήπτες νεφρικού μοσχεύματος οι οποίο υποβλήθηκαν σε μέτρηση αρτηριακής πίεσης ιατρείου και 24ωρη περιπατητική καταγραφή της αρτηριακής πίεσης (Ambulatory Blood Pressure Monitoring, ABPM) με τη συσκευή Mobil-O-Graph NG. Ως αρτηριακή υπέρταση ορίστηκε: (1) αρτηριακή πίεση (ΑΠ) ιατρείου ≥140/90 mmHg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής, (2) περιπατητική ΑΠ ≥ 130/80 mm Hg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής. Η επίγνωση της αρτηριακής υπέρτασης υπολογίστηκε ως το ποσοστό των ασθενών που γνώριζε τη διάγνωση αρτηριακής υπέρτασης με βάση το ατομικό ιστορικό. Ως έλεγχος ΑΥ ορίστηκε ως ΑΠ<140/90 ή <130/80 mmHg, στο ιατρείο ή με ΑΒΡΜ αντίστοιχα. Για την αξιολόγηση των διαφορετικών τύπων ελέγχου της ΑΥ ορίστηκαν κατηγορικές μεταβλητές ως εξής: (1) επαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου <140/90 και περιπατητική ΑΠ <130/80mmHg), (2) ανεπαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg), (3) υπέρταση «λευκής μπλούζας» (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ <130/80mmHg), (4) συγκεκαλυμμένη ΑΥ (ΑΠ ιατρείου <140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της υπέρτασης βάσει περιπατητικής καταγραφής ήταν ιδιαίτερα υψηλός (94%) και βάσει της ΑΠ ιατρείου ήταν 88.7%, με τη συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων να είναι μετρίου βαθμού (κ-statistics=0.499, p<0.001). Συνολικά, 126 ασθενείς λάμβαναν αντιϋπερτασική αγωγή. Από το σύνολο του υπό μελέτη πληθυσμού, μόλις το 4.7% ήταν νορμοτασικοί τόσο βάσει μετρήσεων ΑΠ ιατρείου όσο και βάσει της περιπατητικής καταγραφής, ενώ από τους υπερτασικούς ασθενείς, 31.5% εμφάνιζε επαρκή έλεγχο ΑΠ με αμφότερες τις μεθόδους και 20.3% εμφάνιζε ανεπαρκή έλεγχο με αμφότερες τις μεθόδους. Επιπλέον, ο επιπολασμός της υπέρτασης «λευκής μπλούζας» ήταν 7% ενώ αυτός της συγκεκαλυμμένης υπέρτασης ήταν 41.2%. Η ΑΠ ιατρείου ≥ 140/90 mmHg εμφάνιζε 33% ευαισθησία και 83.9% ειδικότητα για τη διάγνωση περιπατητικής ΑΠ ≥ 130/80 mmHg. Η θετική και αρνητική προγνωστική αξία ήταν 74.4% και 46.8% αντίστοιχα. Τέλος, σε συγκριτική αξιολόγηση του επιπολασμού και του ελέγχου της αρτηριακής υπέρτασης με βάση τους ορισμούς των European Society of Cardiology (ESC)-European Society of Hypertension (ESH) και American College of Cardiology (ACC)-American Heart Association (AHA), ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης δεν διέφερε σημαντικά με βάση τους δύο ορισμούς που χρησιμοποιήθηκαν (88,7% και 92,7%, p=0.234, για ≥140/90 και ≥130/80mmHg, αντίστοιχα). Περαιτέρω ανάλυση με τη χρήση kappa-statistics έδειξε αποδεκτή συμφωνία μεταξύ των δύο ορισμών (κ=0,765, p<0,001). Συνολικά, 26% των ασθενών εμφάνιζαν ΑΠ ιατρείου ≥140/90 mmHg και 52% ≥130/80 mmHg (p<0,001), ενώ όπως αναμενόταν ο έλεγχος ήταν σημαντικά υψηλότερος στο επίπεδο ΑΠ ιατρείου ≥140/90 έναντι ≥130/80 mmHg Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης βάσει της περιπατητικής καταγραφής ΑΠ είναι εξαιρετικά υψηλός στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Η χρήση μετρήσεων ΑΠ ιατρείου είναι πτωχής προγνωστικής αξίας για τη διάγνωση ή τον αποκλεισμό υπέρτασης σύμφωνα με την περιπατητική καταγραφή. Επιπλέον, η περιπατητική καταγραφή αποκαλύπτει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό συγκεκαλυμμένης υπέρτασης, εύρημα ιδιαιτέρως ανησυχητικό καθώς αυτή σχετίζεται με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Τα ανωτέρω ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση της 24ωρης περιπατητικής καταγραφής της ΑΠ τόσο για τη διάγνωση, όσο και για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος.","Background: Kidney transplantation is the treatment of choice for patients with ESRD, associated with improved survival and better quality of life in relation to hemodialysis or peritoneal dialysis. However, cardiovascular mortality in transplanted patients remains much higher than that in general population. Hypertension is a major risk factor for cardiovascular disease in renal transplant recipients, as it has a high prevalence (70-95%) and is associated with both poor graft survival and reduced life expectancy. However, several studies have demonstrated that adequate control of blood pressure is often not achieved in transplanted patients. Therefore, precise recording of blood pressure becomes particularly important. To date, a limited number of studies provide sufficient data on the role of ambulatory blood pressure monitoring (ABPM) in the diagnosis, prognosis, control and treatment of hypertension in renal transplant recipients. Methods: We performed a cross-sectional study in a cohort of 150 stable renal transplant recipients, to whom office BP (oBP) measurements and 24-hr ambulatory blood pressure monitoring (ABPM) using Mobil-O-Graph-NG device (ΙΕΜ Stoldberg, GER) were performed. Arterial hypertension was defined as: (1) office BP (oBP) ≥140/90 mmHg or use of antihypertensive agents, (2) ambulatory BP ≥130/80 mmHg or use of antihypertensive agents. Awareness of arterial hypertension was determined by the percentage of patients aware of arterial hypertension diagnosis according to their past medical history. Adequate control was defined as oBP <140/90 or 24-hr BP <130/80 mmHg. Patterns of BP control were defined as follows: (1) true BP control (oBP <140/90 and 24-hr BP <130/80mmHg), (2) true uncontrolled hypertension (oBP ≥140/90 and 24-hr BP ≥130/80mmHg), (3) white-coat hypertension (oBP ≥140/90 and 24-hr BP <130/80mmHg), (4) masked hypertension (oBP <140/90 and 24-hr BP ≥130/80mmHg). Results: Prevalence of hypertension was very high (94%) according to ABPM data and 88.7% according to oBP measurements, with moderate agreement of the two techniques (κ-statistics =0.499, p<0,001). In all, 126 participants were receiving antihypertensive treatment. Οnly 4.7% of the transplanted patients were categorized as normotensives, while 31.5% of the hypertensives had true controlled hypertension confirmed by both the two BP techniques and 20.3% had true uncontrolled hypertension with both techniques. Moreover, the prevalence of white-coat hypertension was 7% and that of masked hypertension was 41.2%. In hypertensive patients, oBP ≥140/90 mmHg had 33% sensitivity and 83.9% specificity for the diagnosis of 24-hr BP ≥130/80mmHg. The positive and negative predictive value were 74.4% and 46.8% respectively. Finally, when comparing the prevalence and control of hypertension according to the definitions of the European Society of Cardiology (ESC)-European Society of Hypertension (ESH) and American College of Cardiology (ACC)-American Heart Association (AHA), the prevalence of hypertension did not differ significantly based on the two definitions (88.7% and 92.7%, p = 0.234, for ≥140 / 90 and ≥130 / 80mmHg, respectively). Further analysis using κ-statistics showed acceptable agreement between the two definitions (κ = 0.765, p <0.001). Overall, 26% of patients had oBP ≥140/90 and 52% ≥130 / 80 mmHg (p <0.001), while as expected, the control was significantly higher when the definition of the ESC-ESH was used. Conclusions: The prevalence of hypertension in renal transplant recipients assessed by 24-hr ABPM is particularly high. Office BP measurements are of poor prognostic value for the diagnosis of hypertension according to ABPM. In addition, ABPM reveals a particularly high prevalence of masked hypertension, a finding of particular concern as the last is associated with increased cardiovascular risk. The above findings support the use of ABPM for proper diagnosis and treatment of hypertension in this population."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["24ωρη καταγραφή πίεσης και αρτηριακή σκληρία σε λήπτες νεφρικού μοσχεύματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κορογιάννου Μαρία","Korogiannou Maria"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Υπόβαθρο: Η μεταμόσχευση νεφρού αποτελεί τη θεραπεία εκλογής σε ό,τι αφορά την υποκατάσταση της νεφρικής λειτουργίας σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών αυτών και αυξάνοντας το προσδόκιμο επιβίωσης συγκριτικά με τους ασθενείς σε αιμοκάθαρση. Παρ’ όλα αυτά οι λήπτες νεφρικού μοσχεύματος συνεχίζουν να έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο νοσηρότητας και θνησιμότητας σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό, κατά κύριο λόγο εξαιτίας του αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου. Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, καθώς παρουσιάζει υψηλό επιπολασμό (70-95%) και διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην επιβίωση τόσο των ασθενών όσο και των μοσχευμάτων . Ωστόσο, αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι συχνά δεν επιτυγχάνεται επαρκής ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης στους ασθενείς αυτούς. Στα πλαίσια αυτά, η ακριβής καταγραφή της αρτηριακής πίεσης καθίσταται ιδιαιτέρως σημαντική. Έως σήμερα, περιορισμένος αριθμός μελετών υπάρχουν σχετικά με το ρόλο της περιπατητικής καταγραφής της αρτηριακής πίεσης τόσο στη διάγνωση, την πρόγνωση, τον έλεγχο και τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Υλικό και μέθοδοι: Η παρούσα μελέτη αποτελεί μελέτη εγκάρσιας τομής (cross-sectional study), στην οποία συμπεριελήφθησαν 150 σταθεροί λήπτες νεφρικού μοσχεύματος οι οποίο υποβλήθηκαν σε μέτρηση αρτηριακής πίεσης ιατρείου και 24ωρη περιπατητική καταγραφή της αρτηριακής πίεσης (Ambulatory Blood Pressure Monitoring, ABPM) με τη συσκευή Mobil-O-Graph NG. Ως αρτηριακή υπέρταση ορίστηκε: (1) αρτηριακή πίεση (ΑΠ) ιατρείου ≥140/90 mmHg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής, (2) περιπατητική ΑΠ ≥ 130/80 mm Hg ή λήψη αντιϋπερτασικής αγωγής. Η επίγνωση της αρτηριακής υπέρτασης υπολογίστηκε ως το ποσοστό των ασθενών που γνώριζε τη διάγνωση αρτηριακής υπέρτασης με βάση το ατομικό ιστορικό. Ως έλεγχος ΑΥ ορίστηκε ως ΑΠ<140/90 ή <130/80 mmHg, στο ιατρείο ή με ΑΒΡΜ αντίστοιχα. Για την αξιολόγηση των διαφορετικών τύπων ελέγχου της ΑΥ ορίστηκαν κατηγορικές μεταβλητές ως εξής: (1) επαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου <140/90 και περιπατητική ΑΠ <130/80mmHg), (2) ανεπαρκής έλεγχος (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg), (3) υπέρταση «λευκής μπλούζας» (ΑΠ ιατρείου ≥140/90 και περιπατητική ΑΠ <130/80mmHg), (4) συγκεκαλυμμένη ΑΥ (ΑΠ ιατρείου <140/90 και περιπατητική ΑΠ ≥130/80mmHg). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της υπέρτασης βάσει περιπατητικής καταγραφής ήταν ιδιαίτερα υψηλός (94%) και βάσει της ΑΠ ιατρείου ήταν 88.7%, με τη συμφωνία μεταξύ των δύο μεθόδων να είναι μετρίου βαθμού (κ-statistics=0.499, p<0.001). Συνολικά, 126 ασθενείς λάμβαναν αντιϋπερτασική αγωγή. Από το σύνολο του υπό μελέτη πληθυσμού, μόλις το 4.7% ήταν νορμοτασικοί τόσο βάσει μετρήσεων ΑΠ ιατρείου όσο και βάσει της περιπατητικής καταγραφής, ενώ από τους υπερτασικούς ασθενείς, 31.5% εμφάνιζε επαρκή έλεγχο ΑΠ με αμφότερες τις μεθόδους και 20.3% εμφάνιζε ανεπαρκή έλεγχο με αμφότερες τις μεθόδους. Επιπλέον, ο επιπολασμός της υπέρτασης «λευκής μπλούζας» ήταν 7% ενώ αυτός της συγκεκαλυμμένης υπέρτασης ήταν 41.2%. Η ΑΠ ιατρείου ≥ 140/90 mmHg εμφάνιζε 33% ευαισθησία και 83.9% ειδικότητα για τη διάγνωση περιπατητικής ΑΠ ≥ 130/80 mmHg. Η θετική και αρνητική προγνωστική αξία ήταν 74.4% και 46.8% αντίστοιχα. Τέλος, σε συγκριτική αξιολόγηση του επιπολασμού και του ελέγχου της αρτηριακής υπέρτασης με βάση τους ορισμούς των European Society of Cardiology (ESC)-European Society of Hypertension (ESH) και American College of Cardiology (ACC)-American Heart Association (AHA), ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης δεν διέφερε σημαντικά με βάση τους δύο ορισμούς που χρησιμοποιήθηκαν (88,7% και 92,7%, p=0.234, για ≥140/90 και ≥130/80mmHg, αντίστοιχα). Περαιτέρω ανάλυση με τη χρήση kappa-statistics έδειξε αποδεκτή συμφωνία μεταξύ των δύο ορισμών (κ=0,765, p<0,001). Συνολικά, 26% των ασθενών εμφάνιζαν ΑΠ ιατρείου ≥140/90 mmHg και 52% ≥130/80 mmHg (p<0,001), ενώ όπως αναμενόταν ο έλεγχος ήταν σημαντικά υψηλότερος στο επίπεδο ΑΠ ιατρείου ≥140/90 έναντι ≥130/80 mmHg Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της αρτηριακής υπέρτασης βάσει της περιπατητικής καταγραφής ΑΠ είναι εξαιρετικά υψηλός στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος. Η χρήση μετρήσεων ΑΠ ιατρείου είναι πτωχής προγνωστικής αξίας για τη διάγνωση ή τον αποκλεισμό υπέρτασης σύμφωνα με την περιπατητική καταγραφή. Επιπλέον, η περιπατητική καταγραφή αποκαλύπτει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό συγκεκαλυμμένης υπέρτασης, εύρημα ιδιαιτέρως ανησυχητικό καθώς αυτή σχετίζεται με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Τα ανωτέρω ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση της 24ωρης περιπατητικής καταγραφής της ΑΠ τόσο για τη διάγνωση, όσο και για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της υπέρτασης στους λήπτες νεφρικού μοσχεύματος.","Background: Kidney transplantation is the treatment of choice for patients with ESRD, associated with improved survival and better quality of life in relation to hemodialysis or peritoneal dialysis. However, cardiovascular mortality in transplanted patients remains much higher than that in general population. Hypertension is a major risk factor for cardiovascular disease in renal transplant recipients, as it has a high prevalence (70-95%) and is associated with both poor graft survival and reduced life expectancy. However, several studies have demonstrated that adequate control of blood pressure is often not achieved in transplanted patients. Therefore, precise recording of blood pressure becomes particularly important. To date, a limited number of studies provide sufficient data on the role of ambulatory blood pressure monitoring (ABPM) in the diagnosis, prognosis, control and treatment of hypertension in renal transplant recipients. Methods: We performed a cross-sectional study in a cohort of 150 stable renal transplant recipients, to whom office BP (oBP) measurements and 24-hr ambulatory blood pressure monitoring (ABPM) using Mobil-O-Graph-NG device (ΙΕΜ Stoldberg, GER) were performed. Arterial hypertension was defined as: (1) office BP (oBP) ≥140/90 mmHg or use of antihypertensive agents, (2) ambulatory BP ≥130/80 mmHg or use of antihypertensive agents. Awareness of arterial hypertension was determined by the percentage of patients aware of arterial hypertension diagnosis according to their past medical history. Adequate control was defined as oBP <140/90 or 24-hr BP <130/80 mmHg. Patterns of BP control were defined as follows: (1) true BP control (oBP <140/90 and 24-hr BP <130/80mmHg), (2) true uncontrolled hypertension (oBP ≥140/90 and 24-hr BP ≥130/80mmHg), (3) white-coat hypertension (oBP ≥140/90 and 24-hr BP <130/80mmHg), (4) masked hypertension (oBP <140/90 and 24-hr BP ≥130/80mmHg). Results: Prevalence of hypertension was very high (94%) according to ABPM data and 88.7% according to oBP measurements, with moderate agreement of the two techniques (κ-statistics =0.499, p<0,001). In all, 126 participants were receiving antihypertensive treatment. Οnly 4.7% of the transplanted patients were categorized as normotensives, while 31.5% of the hypertensives had true controlled hypertension confirmed by both the two BP techniques and 20.3% had true uncontrolled hypertension with both techniques. Moreover, the prevalence of white-coat hypertension was 7% and that of masked hypertension was 41.2%. In hypertensive patients, oBP ≥140/90 mmHg had 33% sensitivity and 83.9% specificity for the diagnosis of 24-hr BP ≥130/80mmHg. The positive and negative predictive value were 74.4% and 46.8% respectively. Finally, when comparing the prevalence and control of hypertension according to the definitions of the European Society of Cardiology (ESC)-European Society of Hypertension (ESH) and American College of Cardiology (ACC)-American Heart Association (AHA), the prevalence of hypertension did not differ significantly based on the two definitions (88.7% and 92.7%, p = 0.234, for ≥140 / 90 and ≥130 / 80mmHg, respectively). Further analysis using κ-statistics showed acceptable agreement between the two definitions (κ = 0.765, p <0.001). Overall, 26% of patients had oBP ≥140/90 and 52% ≥130 / 80 mmHg (p <0.001), while as expected, the control was significantly higher when the definition of the ESC-ESH was used. Conclusions: The prevalence of hypertension in renal transplant recipients assessed by 24-hr ABPM is particularly high. Office BP measurements are of poor prognostic value for the diagnosis of hypertension according to ABPM. In addition, ABPM reveals a particularly high prevalence of masked hypertension, a finding of particular concern as the last is associated with increased cardiovascular risk. The above findings support the use of ABPM for proper diagnosis and treatment of hypertension in this population."],"dc:identifier":["uoadl:2924847","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2924847"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["24ωρη καταγραφή πίεσης και αρτηριακή σκληρία σε λήπτες νεφρικού μοσχεύματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:09Z"}